Hoe gaat het met.. (om)fietsen

Op 9 september jongstleden blogde ik over mijn voornemen om meer te gaan fietsen, ter voorbereiding op een mogelijke verhuizing volgend jaar. En.. besefte ik toen, omdat het nu al kan, fitter te worden. Waarom uitstellen tot volgend jaar, wat ik nu al kan doen? Een week later meldde ik trots dat 'in training zijn' motiverend werkte. Veel motiverender dan 'ik wil meer bewegen' alleen. 

Allemaal goed en aardig, en super positief indertijd, maar hoe staat het daar nu mee? 

Het duurde een paar dagen, maar uiteindelijk vond ik goede routes voor de heen- en terugreis. Tien kilometer heen door de stad, want ineens een uur eerder opstaan dat werd wel erg lastig, dus eerst maar een half uur, en veertien kilometer terug. Door weilanden en dorpjes. Vol in wind en regen. Na een maand veranderde ik de heenweg. Door de stad heen klinkt leuk, maar afstappen bij elke straathoek niet. Op een winderige en natte dag zocht ik een iets kortere route. Deze bleek met een kleine aanpassing even lang én zonder afstappen. Ook niet onbelangrijk, deze route bleek geheel gestrooid te worden. 

Inmiddels zijn we bijna drie maanden verder. De winter staat voor de deur. We hebben nachtvorst en de eerste sneeuw is al geweest. 

In het begin ging het heel goed, maar langzamerhand sloop het (herfst-)weer erin en was m'n motivatie af en toe ver te zoeken. Toch ging ik. 

Waar liep ik tegenaan? 

• Vroeger opstaan. Daar ben ik altijd al slecht in geweest en als het dan ook nog donker én nat is, en het waait hard, dan is de motivatie echt ver te zoeken hoor. Bovendien duurt mezelf fietsklaar maken bij regen nog weer vijf minuten langer (regenbroek aan en tas inpakken tegen de nattigheid), dus én slecht weer én eerder het bed uit. 
  Lastig. 
• Het weer. Tien en veertien kilometer fietsen is met zon en zonder wind een stuk makkelijk. Bij sneeuw heb ik de ochtendronde, eerlijk is eerlijk, overgeslagen. Deze ochtend-omweg heb ik uiteindelijk zo'n vier keer niet gedaan, vanwege sneeuw, mogelijke gladheid, verslapen en een te lege accu.
• Pijn. Zodra het kouder werd, gingen de knieën opspelen. Al snel moest de ondersteuning omhoog.
• Geen zin. Niet alleen het vroegere opstaan was lastig, aan het eind van de werkdag wil ik gewoon direct naar huis, niet eerst ruim een half uur langer fietsen. Ook niet met mooi weer.   
• Gladheid. Fietsen met gladheid gaat me slecht af, ook als er gestrooid is. Ondanks strooiroute, zodra er een kans op gladheid is, zoals vanmorgen, durf ik niet meer. Zeker niet omdat de omfietsroute een hoge brug heeft, waarna ik gelijk een bocht moet nemen. Ik voel de schuiver al, zonder dat ik er fiets.
• Niet afvallen. Hoewel afvallen niet het doel was, was de motivatie een stuk groter geweest als ik een paar kilo kwijtgeraakt was. Ineens twintig kilometer per dag meer fietsen, letten op wat ik eet en vervolgens aankomen, dat hielp totaal niet. 

Waardoor hield ik het tot nu toe vol? 

• Eigenwijs. Zowel ikzelf als anderen dachten dat ik het niet vol zou houden. Ik wilde graag het tegendeel bewijzen.
• Het voelde eigenlijk ook wel goed. Wanneer ik in alle vroegte op de fiets zat, was het zelfs wel lekker. 
• De kou viel wel mee. Pas bij de eerste vorst had ik handschoenen aan, maar nog geen winterjas.  
• Deze blog, die al sinds half oktober klaarstaat. Die wilde ik gewoon echt graag met een positief geluid posten. 😄

In den beginne fietste ik ook op m'n vrije dagen minimaal een uur. Dat ging er met het slechtere weer al snel af. Het plan was ook om bij niet omfietsen 's avonds op de hometrainer te gaan, maar dat is er nog niet van gekomen. Nu met gladheid toch maar eens mee beginnen? 

Hoewel mogelijke gladheid nu dus een spaak in het wiel steekt, ben ik toch best tevreden over mezelf. Ik besef wel dat de kans erg groot is, dat het fietsen vanaf nieuwe woonlocatie, waarvoor ik dus eigenlijk 'in training' ben, met gladheid ook zal stoppen. Maar dat zien we dan wel weer. 

Deze foto maakte ik ooit, toen ik met gladheid koos voor lopen naar het werk. 

 

Het lijkt te helpen

 "Ik ben in 'training'", zo heb ik een aantal keren gescherend geschreven. 'Training', tussen aanhalingstekens, want eigenlijk bedoel ik het niet zo serieus. Maar ik merk dat het helpt.

Ik ben natuurlijk nog maar net bezig, een week!, maar in mijn hoofd lijkt 'in training zijn' motiverender te werken dan 'ik wil meer bewegen'. Ik doe het nu echt ergens voor. Niet voor een vaag beeld in de toekomst, waarbij ik een actievere, slankere en sterkere oudere zal zijn, maar gericht voor een grotere afstand fietsen naar het werk. Iets wat zonder die training vermoedelijk niet gaat lukken. 

Dus stapte ik zondagmiddag weer op de fiets, richting Aduard dit keer. Dit lijkt dezelfde afstand als nieuwe woonplek naar huidige werk. Hoe voelt dat? Nou, dat ging wel goed. Het is natuurlijk zo dat ik de afstand vervolgens dubbel aflegde, heen en terug. Dat gaf niet echt problemen. Het waaide stevig, maar ja, die wind heb je op de terugweg dan mee. Ook vandaag fietste ik weer ruim een uur.

Eigenlijk kan ik zelf niet echt geloven dat ik een winter lang dagelijks dertig kilometer ga fietsen. Wind, regen, kou, gladheid.. nee, niets voor mij. Een heftige regenbui, waar ik maandag doorheen fietste, versterkte het ongeloof. Maar... vroeger, ooit, fietste ik ook dagelijks een half uur naar het werk, door datzelfde weer. Op een fiets zonder ondersteuning. Toen was mijn motto 'niet bij nadenken, gewoon doen' en zorgen dat je op tijd opstaat. De eerste keer met de auto is het begin van het einde. Droog, warm, snel... de verleiding is groot. (en warm en droog) 

Voorlopig merk ik dat ik elke dag bekijk hoe ik een uur fietsen in kan passen in het dagelijks leven van nu. Een omweg naar het werk heen en 's avonds op de hometrainer, bijvoorbeeld. Een nieuwe route bedenken op m'n vrije dag. Toch de fiets pakken, ondanks regen. 

Het wordt tastbaar, dat fietsen. Inmiddels weet ik ongeveer hoever het echt fietsen is. Het wordt misschien al bijna een mogelijkheid. Maar.. zoals ik zei, ik ben nog maar net bezig. Momenteel gaat het bewegen verrassend goed, gelukkig. Nu eerst maar zien hoe ik komende winter doorkom. Hoelang ik het vol ga houden. Een week is nog niets tenslotte. Misschien ben ik er volgende week al overheen.  Maar het begin is er en elke dag is meegenomen. 

Dán ga ik fietsen..

 Al eerder vertelde ik over onze plannen om kleiner te gaan wonen. Daarmee verhuizen we van de vertrouwde omgeving, waar we inmiddels zo'n dertig jaar wonen, naar de andere kant van de stad en nog een stukje verder. De afstand tot mijn werk gaat van twee naar vijftien kilometer. Een verschil van acht minuten fietsen tot .. vijfenveertig? 

"Ik blijf fietsen naar m'n werk", nam ik me al voor, "en dan word ik dat laatste (half) jaar sterker en slanker". 

Altijd fijn, dat optimisme van mij, maar daarna kwamen er meer realistische gedachten.
Ten eerste zal dat het laatste half jaar de herfst- en winterperiode betreffen. En dat is nou niet gelijk mijn favoriete periode om te fietsen. Integendeel, de huidige acht minuten leg ik al vloekend en tierend af en de natte kou zorgt voor meer pijn. 

Vervolgens is het wel handig om voor zo'n voornemen te trainen. Vanaf wat ik nu kan en doe ineens vier keer per week anderhalf uur fietsen, dat gaat waarschijnlijk grote gevolgen hebben. Zeker als het ook nog met kou en regen is. De kans van mislukken ligt op de loer, niet eens ver uit het zicht. 

En toen keek ik eens naar de hometrainer, die staat te verstoffen in onze huiskamer. Als het mogelijk is om vanaf ergens volgend jaar dagelijks anderhalf uur te fietsen, is het ook mogelijk om dat nu drie kwartier op de hometrainer te doen. Ja, dat is saai, maar wel warm en droog en ondertussen kan ik gewoon series kijken, die ik nu vanaf de bank bekijk. 

"Ik ga niet naar de sportschool om sterker te worden, maar om te voorkomen dat de spieren afnemen", zei een oudere man laatst op een terras. En dat zette mij ook aan het denken, want hij heeft natuurlijk gelijk. Ik moet wel eerst sterkere spieren maken, want momenteel is het flut. De conditie is ook al flut. Wil ik nog wat kunnen doen over tien jaar, dan moet ik daarin nu investeren. Dat weet ik ook. 

Dus, daar ga ik weer. Een voornemen tot bewegen. Optimistisch en overtuigd van het slagen als altijd. Ik weet dat ik dat al vaker op dit blog heb geschreven. Zoveel vaker. Zo vaak weer teruggefloten door lichaam of het om andere reden opgegeven. Maar eigenwijs als ik ben, ik gá er gewoon weer voor.   

Ik moet wel

 

 

Rondje Hogeland

 Volgens mij heb ik wel vaker genoemd dat bookcrossing mij ook in beweging houdt. Vooral de 52/52 uitdaging. 

De wát??

52 boeken vrijlaten op 52 verschillende plekken, en dan is de bedoeling dorpen of steden. Niet drie verschillende bankjes in één stad. Natuurlijk is dat het leukst als je ook verschillende landen aan kunt doen, maar in mijn omgeving genoeg dorpjes. 

Vandaag vatte ik het idee op om even een rondje Bedum, Onderdendam en Noordwolde te doen. Uurtje op pad, heerlijk weer. Even beweging. Onderweg boeken wegleggen voor de 52/52 uitdaging, maar ook voor de week van de alfabetisering. Dubbele score, haha. 

Onderweg naar Bedum bedacht ik dat over Winsum terug óók nog een optie was. Dit besluit was snel genomen, maar de ondersteuning moest dan wel op minimaal, want op de terugweg was de wind tegen en stevig. Dan wil ik niet met een lege accu zitten. Aldus geschiedde. 

Uiteindelijk duurde het rondje twee uur. Liet ik ook boeken vrij in Winsum en Sauwerd, redde ik het gelukkig met de accu en kwam ik tot mijn verrassing op de terugweg toch ook nog door Noordwolde. In mijn hoofd kwam ik Groningen ergens anders binnen. 

Als ik niet zo'n hekel had aan afstappen, en m'n camera bij me had gehad, had ik mooie foto's kunnen maken van bloeiende bermen, ooievaars, buizerds, kievitten en het kerkje van Noordwolde, met z'n mooie ui er bovenop. Nu kom ik niet verder dan m'n fiets bij een driesprong (waar ik ook nog graag een boek op de tafel achtergelaten had, maar ik was bang dat deze weg zou waaien), een nieuwsgierig schaap en een paar minibiebs. 

In Winsum liet ik wel een boekje achter op een bankje, omdat ik geen zin had een minibieb te zoeken, in Bedum had ik al genoeg rondjes gereden, en daar waaide het niet zo hard. Minibiebs op deze foto zijn (van links naar rechts en boven naar onder) Ellerhuizen, Sauwerd, Onderdendam en Noordwolde. 

Zo, dan is het nu tijd om voldaan op de bank te gaan zitten en een boek uit te lezen. 

Hier nog mijn route. 35 kilometer!

Eigen schuld

GLI wijsheid
Vorige week ging het bij de GLI  onder andere over het aanleren van goede gewoontes. Eigenlijk zou het over eten gaan trouwens. De begeleidster beweerde dat pijn een signaal van je lichaam is. Als je pijn hebt, is gaat er iets niet goed. Met goed eten en bewegen, los je dit probleem weer op, maakte ik op uit haar verhaal. Ik had geen zin in discussie. Was er alweer helemaal klaar mee, ook vanwege andere opmerkingen, maar hoe verklaart zo iemand dat mijn pijn juist érger werd toen ik wél bewoog én gezond at? Ik deed vast toch iets ergens niet goed. Of ik dacht niet positief genoeg. 

Eigen schuld
Ik weet niet waar het vandaan komt, maar het zat sowieso al diep; het gevoel dat (een deel van) de pijn mijn eigen schuld is. Dit gevoel had ik al voordat er op internet over las, dus voordat ik bepaalde 'goeroes' kende. Je weet wel, die positivo's, die je vertellen dat je jezelf gezond kunt denken. En als dat niet doet, dan doe je het niet goed, dat denken. (of nog erger "manifesteren")

Dat gevoel heb ik dus al heel lang, dat ik het niet goed doe. Op de één of andere manier geen goeroe bij nodig. 

Bewegen
Ik weet niet hoe ik eraan kom, dat gevoel, en heb ook geen idee hoe ik eraf kom. Het gevoel wordt misschien nog wel gestimuleerd door de herinnering aan de revalidatie. Pijn vermindert door bewegen, is me verteld. En deels is dat ook wel zo geweest. Maar de hielspoor en alle daaruit voortvloeiende pijn kwam niet van het op de bank zitten. 

Strijd en stress nu in m'n hoofd. Wat deed ik fout en wat doe ik nu verkeerd? En hoe keer ik dat om? 

Ja, dat is niet zo moeilijk, zou je denken. Meer pijn door minder bewegen, dus meer gaan bewegen en de pijn neemt af. Maar daar zit 'm de crux. Het lukt me niet, dat meer bewegen. Er staat thuis een hometrainer, ik zocht filmpjes over stoelfitness en deed het ook, er is een yogamat en ook daarvoor zijn er zijn oefeningen.. het lukt me niet. 's Avonds ben ik moe en heb ik pijn en kan ik me er niet toe zetten. Gaan wandelen was zoveel makkelijker en prettiger. Dat voelde niet als een taak maar als ontspanning én het was goed voor me. Nouja, totdat er een achillespees en hielspoor voor gingen liggen, natuurlijk.

Toen het mooi weer was, heb ik nog grote afstanden gefietst, maar met herfstweer stap ik wat minder makkelijk op de fiets, terwijl dat voor wandelen nooit een probleem was. 

Waar ik nu ook nog enorm tegenop zie is de spierpijn die meer bewegen zal gaan opleveren, naast de al aanwezige zeurende pijn. Als ik mensen zie op tv of in facebookreclames, die zo fit zijn en blijven (zeggen ze) met 'simpele' grondoefeningen, dan denk ik automatisch 'kan ik ook'! Maar ik doe het niet. 

Eten
Net als bewegen is gezond eten goed voor je. Dat weet iedereen. Er is wel discussie over wat gezond is, maar de meeste richtlijnen komen overeen: zoveel mogelijk vers/onbewerkt en gevarieerd. Ik heb jarenlang, steeds een paar weken/maanden per keer, op voedingscentrum.nl bijgehouden wat ik at. Niet alleen om af te vallen, maar ook om te controleren of ik alle voedingstoffen, vitaminen en mineralen wel genoeg binnenkreeg. Voor een plantaardige eter nog best een uitdaging, zéker als je darmen eigenlijk niet zo goed tegen bonen kunnen, maar een eiwittekort kan ook weer tot pijn leiden.

Gezond eten lukt op zich heel goed. Niet teveel eten ook. Af en toe chips gaat per handje, niet meer per zak. Chocolade per stukje in plaats van een reep. Toch ben ik (veel) te zwaar. Ook mijn eigen schuld, speelt er door mijn hoofd. Hoe ik ook m'n best doe om af te vallen, wat zonder voldoende beweging nog lastiger is, het lukt niet. 

In theorie weet ik dat ik het nu 'goed' doe. Ooit kwam ik aan door ongezond eten en te weinig beweging. Dat was dus zeker mijn schuld. Ik was altijd zo makkelijk op gewicht gebleven, dat ik niet geloofde dat ik aan zou komen. Hartstikke positief gedacht, maar eigenlijk ontkenning en in zekere zin ook onkunde. Want als ik wilde afvallen, deed ik dat op een ongezonde, verkeerde manier. 

Met behulp van een diëtiste viel ik indertijd af met gezond(er) eten en meer beweging tot een gezond gewicht en dat gewicht behield ik ook jarenlang. Maar als je eenmaal te dik ben geweest is op gezond gewicht blijven lastiger en na herhaaldelijk aankomen weer afvallen ook. Volgens de eerder genoemde diëtiste van het GLI-traject at ik wel gezond maar te weinig. Huh? Ik kwam toch aan? 

"Pijn kost ook energie", zei ze. Daar had ik nooit bij stilgestaan. Omschakelen naar zonder angst toch weer wat meer eten is lastig.

Willen en moeten
Misschien kan ik de beproefde methode  van 'moeten vervangen door willen' ook hier maar eens uit de kast halen. Ik moet niet bewegen, ik wíl. Dat schijnt motiverender te werken en stress te verlagen. Voorlopig voelt het alsof ik mezelf ermee voor de gek houd. En wie weet, misschien is dat ook wel de oplossing. Toch manifesteren. Mezelf vertellen dat de pijn mijn eigen schuld is, is in feite toch ook mezelf een leugen vertellen. (zelfs als ik het zo schrijf, denk ik nog dat het niet zo is. Hardnekkig hoor) 

Goede gewoonte
Gedurende de GLI-bijeenkomst drong het wel tot me door dat het aanleren van goede gewoontes nooit een probleem was, totdat één van die goede gewoontes, het bewegen, leidde tot pijn en en dat weer tot minder bewegen, de minder goede gewoonte.Wiens schuld is dat? Het blijft maar spoken in mijn hoofd. 

Wat doe of deed ik fout? 
Ook al vertel ik mezelf keer op keer dat het zo niet werkt.

Hopelijk kan ik volgend jaar een keer 'het ommetje' lopen rond het bezoekerscentrum Reitdiep.

#WOT: veranderen

 Ik vind mijzelf altijd een goede bankzitter. Ik zit er veel en graag, doe er bijna alles wat ik leuk vind om te doen. Dit verandert wanneer ik er niet af kan of mag. Dan lijk ik helemaal geen goede bankzitter, maar juist iemand die heel veel dingen wil doen, die niet op de bank kunnen. 

Veranderen: Zodanig aan iets werken of iets behandelen dat het anders wordt.
[bron: encyclo.nl]

Het leven kan op elk moment zomaar ineens veranderen. Zo wilde ik van de week op mijn fiets stappen en scheurde tijdens die beweging mijn kuitspier. Zweepslag. Ik veranderde van een niet zo mobiel persoon naar een nog immobieler persoon. De dag ervoor had ik namelijk van de revalidatiearts in het ziekenhuis gehoord dat ik nog zo min mogelijk mag bewegen. Mijn voeten, die de hielspoor ontgroeid zijn en nu gewoon helemaal zeer doen, geïrriteerd zijn tot het uiterste ofzo, moeten rust. Een speciale schoenmaker gaat een paar schoenen aanpassen, met extra zachte inlegzolen. Voor wanneer ik nog wel ga lopen. Fietsen mag ik met die arme voeten nog wel doen, maar opstappen is nu dus een probleem. 

De enige constante in het leven is dat alles verandert.

De laatste tijd lijkt mijn lichaam sneller te veranderen en vooral in negatieve zin. Ik was al te dik, maar door de hielspoor bewoog ik minder en bleef ik hetzelfde eten. Oké, misschien wel meer. Frustratie enzo. Dus werd ik logischerwijs nog dikker. Ondertussen gaat mijn conditie met sprongen achteruit tot een punt dat ik het amper nog conditie durf te noemen. Daar wil ik verandering in brengen, dus meldde ik me aan voor een GLI traject. 

Ik doe m'n best. De frustratie van de uitkomst bij de revalidatiearts kocht ik niet af met lekker eten, maar met een heerlijk dik boek. En met het mooie weer was het geen straf om overal heen te fietsen. Mijn lichaam lijkt daar anders over te denken. Het lijkt wel of dat alleen maar wil veranderen in een couchpotato. 

Na een paar dagen zitten balen op de bank, dagen waarin het nieuwe boek al uitgelezen is en een nieuwe gestart, probeer ik mijzelf toch weer bijelkaar te rapen en nog langzamer te veranderen in een persoon, die wat aan beweging doet. Gisteren hometrainer, fietsen mag als het niet zeer doet. Vandaag oefeningen op internet gezocht die je bij zweepslag moet doen én ze gedaan. Daarnaast binnen mijn kunnen wat aan de hobby 'planten' gedaan. Dat is dus zo goed als niets, maar ik was even van de bank.

Het frustreert. Steeds als ik m'n best doe te veranderen in een actiever, sterker en fitter persoon, komt m'n lichaam weer met een harde STOP. Alsof het niet wil veranderen, behalve naar een soort zachte vette zitzak als in de film Wall-e. Maar niet als ik het kan helpen! Ik zal veranderen! Fit en slank zal ik niet meer worden, maar fitter en slanker dan nu is zéker een veranderdoel. 

Wie wel erg goed was in bankliggen, was de hond. Inmiddels is het alweer twee jaar geleden dat we hem moesten laten inslapen. Ook dat was een hele verandering. 

  Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.  (vanwege omstandigheden zal Karin tijdelijk de WOT verzorgen)

Nog meer bewustwording

"Je bent waarschijnlijk vaak lui genoemd in je leven, maar je hebt gewoon minder energie dan anderen", zei de reumatoloog toen hij mij mijn diagnose fibromyalgie uitlegde. Hoewel ik het maar deels met hem eens kon zijn, als je maar vaak genoeg lui genoemd ben, geloof je ook dat je dat bent, was het wel een eyeopener. 

"Je hebt gewoon altijd pijn en dat kost heel veel energie", zei de diëtiste twee weken terug tegen mij, toen ze me vertelde dat ik te weinig eet. Hoewel ik me gelijk afvroeg hoe het dan kwam dat ik toch dikker en dikker word, was het goed dit even te horen. Ik leef dit leven met pijn al zolang, ik weet niet wat 'normaal' is. Ik weet niet hoe anderen dingen doen en beleven. Hoe kan ik ook, zij weten het van mij net zo goed niet. 

Vermoeidheid is een deel van mijn fibromyalgie, waar ik maar slecht aan kan wennen. Kun je wennen aan pijn? Ach, het is er en ik kan de meeste dingen doen die ik leuk vind. Afleiding helpt wel wat. Maar die loden deken die vaak al om mijn schouders hangt, op het moment dat ik opsta, die went maar niet. Op werkdagen probeer ik deze deken zoveel mogelijk te negeren. Er moet gewerkt, dus ik sta op tijd op, fiets erheen, doe alles zo goed mogelijk, sluit de boel af en duik thuis even het bed in om bij te komen. Maar dan mijn vrije dagen. Vaak zit ik van te voren vol plannen, maar op de dag zelf moet ik me uit drijfzand trekken, om überhaupt in beweging te komen, zo lijkt het soms. Niet altijd hoor, gelukkig niet. Vandaag is helaas wel zo'n dag. 

Wat ik zoals zou doen?
Ik zou me verdiepen in het dagmenu, dat de diëtiste me stuurde en mogelijk al wat maaltijden voorbereiden. Nieuwe maaltijdideeën opdoen op hun website, daar boodschappen voor doen. Ook zou ik wandelen en eindelijk weer eens kaartjes sturen voor postcrossing. Tussendoor zou ik het boek uitlezen, waar ik alweer een week mee bezig ben. 

Wat heb ik tot nu toe gedaan? 
Televisie gekeken en wat op internet gescrold. En, ohja, de vaatwasser uitgepakt en de wasmachine aangezet. Poeh, nou. 

Een uur later

Bovenstaande schreef ik om een uur of twee. Om mijzelf uit het moeras van inactiviteit te dwingen, trok ik een aantal adressen voor postcrossing (nu moet ik wel schrijven) en keek toch even snel door de recepten van het dagmenu dat me was toegestuurd. Vervolgens ging ik lopend boodschappen doen. Zo maakte ik het eerste ommetje van weken weer met de app. Doordat ik één keer vergat de app aan te zetten, verloor ik m'n reeks en daarmee ook m'n motivatie. Tijd om weer een reeks aan te maken, zodat deze externe motivator z'n werk weer kan doen. 

Dus nu staat er rijst te koken op het fornuis, zodat ik eenpersoonsporties in kan vriezen voor mezelf. De groentela van de koelkast is ook weer wat voller. Het laatje met een keur aan kaartjes staat naast me op tafel en ik wil eigenlijk terug naar de bank om even met de voeten omhoog nog een aflevering van Will & Grace te kijken. 

"Wanneer je heel moe bent, moet je daar aan toegeven", zei de reumatoloog ook. Dat is wat ik nu maar even ga doen dan. 

Tijdens Fibromyalgie Awareness Month probeer ik dagelijks of in elk geval regelmatig wat te schrijven over deze aandoening en hoe het mijn dagelijks leven beïnvloed. 

Bewegen

 "Een goede kapitein vaart nooit zonder vracht"

Dit was een gevleugelde opmerking in hotel, waar ik ooit werkte. De afwas uit de eetzaal kwam in een andere ruimte dan waar we daadwerkelijk de afwas deden binnen. De schone afwas moest weer terug naar die ruimte. Als je dus schone vaat op ging bergen in de kast, nam je op de terugweg vuile afwas mee naar de spoelkeuken. Efficiënt. Zo min mogelijk extra beweging. Niet met legen handen lopen. 

Thuis werk ik ook graag zo efficiënt, maar waar ik ooit genoeg beweging kreeg, in de horeca dus, krijg ik nu eigenlijk te weinig. Ik zoek dus naar manieren om meer en onzinnig te bewegen. De hometrainer, bijvoorbeeld. Onzinnigheid ten top. Je kunt tenslotte ook buiten fietsen. Ergens heen. Als je nergens echt heen moet, voelt dat ook enigszins nutteloos. Wel lekker, met mooi weer. (en dat is het niet) 

Daarnaast heb ik nu thuis besloten om boven naar de wc te gaan. Dus elke keer plassen is een trap op, en weer af uiteraard. 

Mijn vergeetachtigheid, de brainfog, zorgt ook voor veel extra beweging. Van een keer naar de keuken "wat ging ik ook alweer doen??" (dan zet ik maar weer thee) tot een loopje naar zolder "Wát zoek ik hier??" Die thee zorgt in elk geval ook weer voor een extra traploopbeweging voor de wc. 

Mijn horloge meldt elk uur dat ik alweer een uur stilzit en ook dan sta ik even op. Dat is niet makkelijk, want juist als ik net opsta doet m'n voet ontzettend zeer. Rottige hielspoor. Vaak zet ik dan maar weer thee (en ga gelijk naar de wc) Beweging zoeken. Zinloze beweging, die op zich al zin heeft, omdat ik beweeg. 

Vandaag was de havermelk voor m'n koffie op, dus liep ik voor m'n ontbijt en koffie naar de winkel voor nieuwe. Door de stromende regen. Dat voelde best wel goed. Ook heb ik kinderboeken omgewisseld, alle boeken uit de minibieb gehaald en nieuwe erin gezet. Toch heb ik voornamelijk gezeten, ben ik bang. Ik doe m'n best. Gewoon wat minder efficiënt. 

Aan de slag

 Ik keek naar mezelf en zag dat het niet zo goed was, om maar eens vrij te quoten naar een wereldbekend boek. Het gaat niet zo best en het is tijd om het roer (weer eens) om te gooien. 

Wat is er aan de hand? Ik ben nog nooit zo zwaar geweest. Pijn en frustratie zijn hiervan de oorzaak. Door pijn minder bewegen en uit frustratie meer eten. Niet altijd ongezond, wel teveel, zeker voor iemand die amper beweegt. 

Mijn conditie is zodoende ook slechter, dan hij ooit geweest is. En hij was al niet zo goed. Een marathon hoef ik niet te lopen, die ambitie heb ik gewoon nooit gehad, maar iets langer kunnen wandelen zonder buiten adem te raken? Ja, dat hoort wel bij mijn leeftijd. 

Maarja, dan komen we bij het laatste euvel: de pijn. De hielspoor weigert over te gaan, inmiddels ben ik weer bij de fysio voor shockwave therapie, dit keer. Één keer gehad en m'n voet heeft nog nooit zo'n pijn gedaan. En hij heeft al heel veel pijn gedaan. Daarnaast heb ik belachelijk veel last van hoofdpijn. Ja, dat had ik altijd al, maar laatst merkte ik op dat ik 'al' twee dagen geen hoofdpijn had gehad. Auch. 

Omdat ik denk dat ik het 'keren' niet allemaal alleen aankan, heb ik me aangemeld voor een GLI traject. Een wat? Een gecombineerde leefstijl interventie. Beweegprogramma, zoals ze dat zelf noemen. Ik schreef er al eerder over. 15 maart had ik de intake. Dat klonk wel lekker snel, maar ze zitten erg vol, kennelijk. Volgende week ga ik pas écht bij de diëtiste van start. Daarna kan 10 mei (!) bij de leefstijlcoach terecht en 12 mei pas bij de beweegcoach. Dan zijn we dus twee maanden verder dan de intake. En drie maanden nadat ik belde voor de eerste afspraak. Niet te geloven. Over de groepsbijeenkomsten heb ik nog niets gehoord. 

Dan toch zelf maar
Hoewel ik dus dacht dat ik niet alleen kon veranderen, ben ik toch maar vast begonnen. De hometrainer is sinds vorige week écht in gebruik. Al vijf dagen fietste ik voor de tv, 25-30 minuten! Ik ben dus weer naar de fysiotherapeut gegaan voor de hielspoor en vandaag naar een ander voor de hoofdpijn. Nog steeds loop ik dagelijks m'n ommetje van 20 minuten en nog steeds heb ik hele zere voeten. Daarom denk ik er nu over om toch het zwemmen weer eens te proberen. Alleen bij het idee al reageerde mijn huid met jeuk, dus misschien wacht ik nog even. Het eten is met allerlei verjaardagen en feestdagen nog even een rommeltje, maar het echte frustratie-eten lijkt even op een laag pitje. 

Zoals ik al schreef, verwacht ik er eigenlijk niet veel van. Misschien is dat geen goede insteek, maar resultaten uit het verleden maken mij vrij moedeloos. Toch is niets doen ook geen optie, wanneer ik actiever oud wil worden. NU is het moment om er wat aan te doen. Hoe dan ook. 

Daar ga ik weer

 "Als je pijn hebt, moet je toch gaan bewegen, dan gaat het vaak wel over"

Een aantal jaren geleden volgde ik via het werk een soort cursus om af te vallen. Deze cursus werd gegeven door een fysiotherapeut en een diëtiste. De fysiotherapeut deed de intake en hield ook persoonlijke gesprekken. Met zowel fysiotherapeut als diëtiste waren er groepsbijeenkomsten. 

Uiteraard vertelde ik in mijn intakegesprek aan de fysiotherapeut over mijn fibromyalgie en de frustratie die de pijn opleverde. Dat het bewegen lastig maakt. Bovenstaande opmerking maakte hij vervolgens in de groepsles. Bij mij kwam dit als een klap in het gezicht. Natuurlijk weet ik dat bewegen in veel gevallen helpt tegen pijn, maar als het MIJ zou helpen tegen de pijn, had ik alláng geen pijn meer. Ik moest mijzelf de rest van die bijeenkomst blijven vertellen dat de opmerking voor de groep gold en niet voor mij persoonlijk, maar mijn vertrouwen in deze man was weg. En in het programma ook. Van de diëtiste hoorde ik ondertussen ook niets nieuws. 

Inmiddels zijn we vele jaren verder. Afvallen wilde in die jaren niet of nauwelijks. Als ik al een keer afviel, door onder andere meer te bewegen, kwam mijn lichaam met een nieuwe pijn, zoals achillespees en hielspoor, waardoor ik vervolgens weer minder ging bewegen. En uiteindelijk door frustratie meer snoepen. Vooral het afgelopen jaar merk ik dat ik in een sterke neerwaartse spiraal zit en er niet meer uit kan komen. Niet eens genoeg om in elk geval op gewicht te blijven. Ik ben zwaarder dan ooit. 

Hulp
Met tegenzin heb ik besloten dat ik hulp nodig heb. Ondanks dat ik in theorie al veel weet over gezond leven, qua eten en bewegen, is de praktijk een lastig probleem. Toevallig zag ik bij ons gezondheidscentrum een flyer voor een GLI-programma. Gecombineerde Leefstijlinterventie. Beweegprogramma, noemen ze het zelf kort. In dit programma word je 2 jaar lang begeleid door een diëtiste, fysiotherapeut en coach. Met een BMI (Body Mass Index) boven de 30 wordt het automatisch vergoed. Ik kom hier dus voor in aanmerking. 

Ik heb de diëtiste gemaild met informatie over mijn pijn en frustratie en dat ik zoveel mogelijk veganistisch eet, dus ook graag hulp wil om voldoende voedingsstoffen (eiwitten en bepaalde vitamines) binnen te krijgen. Ook volgens haar kom ik in aanmerking. Via de huisarts is inmiddels een verwijzing gestuurd. Een afspraak zal binnenkort wel gemaakt worden. 

Ik verwacht geen wonderen van het programma. Ik ben zelfs bang dat ik, net als die vorige keer, weinig nieuwe inzichten zal krijgen. Bezig zijn met mijn leefstijl doe is al zolang onderdeel van mijn leven. Maar ik heb weer een zetje in de goede richting nodig en juist het groepsgebeuren lijkt me wel eens fijn. 

"Als ik geen discipline had, was ik al ver over de 100 kg"

Doel
Mijn doel is overigens niet eens meer om (veel) af te vallen en op een gezond BMI te komen. Dat klinkt misschien ongemotiveerd, maar is gebaseerd op ervaringen van de laatste 10 jaar. Ik wil uiteraard wel wát afvallen, maar verder vooral mijn conditie weer op hoger niveau brengen en hulp bij bewegen en minder pijn. Veel afvallen als doel, is voor mijn gevoel vragen om teleurstelling. Graag kom ik nu van enige frustratie af, zodat ik ook qua  eten mij weer vaker kan zetten tot gezondere keuzes. Het is niet dat ik mij hierin nu volledig laat gaan hoor. Welnee, dan zou ik nog minstens 20 kg zwaarder zijn dan ik nu ben. Maar ik schreef van de week al dat ik wel wat selectiever mag zijn met wat ik zoal in mijn mond stop op een dag. 

Bewegen
Inmiddels heb ik de afgelopen tijd al wat positieve veranderingen aangebracht. Qua bewegen dan. Al 64 dagen loop ik in elk geval 1x per dag een ommetje (2x levert nog steeds meer pijn aan de hielspoor op) en vandaag heb ik de hometrainer weer eens tevoorschijn gehaald. Om 's avonds bij de tv te fietsen. Wie weet, misschien helpt dat tegen pijn. 

Weer aan de wandel

 "Dat moet je je voet vragen", beantwoordt de fysiotherapeut mijn vraag of ik weer kan wandelen. Aangezien mijn voet vrij weinig (voor haar doen) geprotesteerd heeft tegen de ruim 15.000 stappen van afgelopen zaterdag, beschouw ik dat maar als groen licht van zowel voet als fysiotherapeut. Ik ga weer wandelen. 

Het is vandaag de eerste dag van de winter én de eerste dag van mijn kerstvakantie. De kans dat deze combinatie resulteert in dagenlang niet buiten komen, doet mij besluiten mij weer opnieuw aan te melden bij de ommetjesapp. Opnieuw aanmelden? Ja, als nieuw lid heb ik weer alle voordelen van snelle medailles en dergelijke. En ik ben bang dat ik deze motivatie wel kan gebruiken, zo met vakantie in de winter. 

Ik begin voorzichtig met twee keer vijftien minuten, is mijn plan. Kijken hoe de voet het vindt. In elk geval ben ik best tevreden dat het me lukte voor 9.00 uur erop uit te gaan. Gelukkig was het dan ook droog. 

En kijk, ik krijg zelfs punten voor m'n allereerste ommetje!

Op Gezondheidsnet.nl kun je nog zeven redenen vinden waarom wandelen in de winter gezond voor je is. 

Hoe is het nu met.... (goede) gewoontes

In januari postte ik voornemens, die geen voornemens waren. Goede gewoontes noemde ik die. Misschien leuk om eens te kijken hoe het daarmee gaat, zo ruim een half jaar verder. Gewoontes om te behouden en/of nieuw aan te wennen. 

De te behouden gewoontes waren

Hersengymnastiek
Nog steeds doe ik elke dag een lesje Portugees op Duolingo, en ook de  puzzels van de dag gaan nog goed. Naast de sudoku en woordpuzzel WOW doe ik nu nog een andere woordpuzzel, woodle, een soort lingo voor zowel vijf- als zesletterwoorden. Helaas kun je er niet meer dan één per dag van elk doen. Ook ben ik begonnen met een soort sudoku-blokken, waarbij je elke dag drie simpele dagpuzzels hebt. Elke dag doe ik dus vier puzzels en een lesje. 

Beweging
Dat gaat helaas minder, door die vervelende hielspoor. Wandelen gaat niet of nauwelijks (ik moet stoppen bij pijn, het doet aldoor zeer, dus ik kan al niet beginnen) Op m'n vrije dagen probeer ik wel te fietsen, maar dat doe ik minder snel bij regen. Wel ben ik natuurlijk begonnen met yoga en de afgelopen twee weken heb ik dat zelfs een aantal keren thuis gedaan.

Wat wilde ik verbeteren?

Dagboek
Begin dit jaar begon ik met een dagboek. En dit hield ik bijna drie  maanden vol. Op 13 maart stopte het abrupt, doordat m'n moeder in het ziekenhuis belandde. Eigenlijk een moment waarop juist het bijhouden van een dagboek belangrijk kan zijn. Ik ging raar genoeg ineens weer meer bloggen. Nog één keer deed ik een dagboek revival, maar voorlopig laat ik dit toch even links liggen

Gezond eten
Altijd fijn. Basis blijft gezond, niet snoepen gaat op en neer. Ik eet nog steeds geen zakken chips leeg of repen chocolade op. Af en toe een bakje of een stukje. Zelfs mijn teveel aan snacken beperkt zich meestal tot wat meer gemengde ongezouten noten of gedroogd fruit. Niet per se ongezond, maar wel vol kilocalorieën. Een paar keer per week neem ik dan nog een paar biscuitjes. Eigenlijk is dit gewoon een behouden gewoonte, die best wel goed gaat.

Ademen
Nee, dat hele 'vijf minuten even bewust ademen' was geen lang leven beschoren. Hoewel ik weet dat zoiets goede effecten kan hebben, lukt het me niet. Vijf minuten per dag lukt me niet. Het is toch wat.

Dry january/alcoholvrij
Geen alcohol houd ik dan alweer veel langer vol dan alleen de januarimaand. Tijdens de vakantie in Portugal heb ik wel gedronken, maar ook minder dan anders, en verder nog twee keer bij een etentje. Ik heb er geen behoefte aan.

Samenvattend

In feite ga ik met de goede gewoontes best goed verder. De nieuwe voornemens zijn alweer afgezwakt. Is dit jammer? Mwoah, niet zo, denk ik. Op zich ben ik wel heel bewust bezig altijd met zo goed en gezond mogelijk te leven, met daarbij een hoop plezier. Daar gaat het toch om? En elke dag is weer een mooi moment om me een nieuwe goede gewoonte aan te leren.

Ommetjesapp van de hersenstichting weetje #31 
Hoelang het duurt om van gedrag, zoals het lopen van een Ommetje, een gewoonte te maken kan per persoon verschillen van zo'n 18 tot 254 dagen. Gemiddeld duurt het 66 dagen. Bij het creëren van een gewoonte wordt een nieuw patroon van verbindingen aangelegd in de hersenen. Dat kost tijd en herhaling, maar je hersenen zijn er superblij mee. Dus houd vol!

Helaas is mijn ervaring dat een minder goede gewoonte, zoals elke dag blijven zitten of een reep chocolade opeten, veel minder tijd nodig heeft om 'in te slijten', dan een goede gezonde gewoonte als elke dag een yoga-oefening. (ik ben nog zoekende naar een yoga-routine voor elke dag)

De hond was natuurlijk een goede stok achter de deur voor meerdere dagelijkse wandelingetjes. En ondanks dat ik dat 12 jaar lang gedaan heb, zijn de dagelijkse wandelingetjes zónder hond totaal niet ingesleten. Dat mis ik wel. Hier zit hij heerlijk in mijn fietsmandje, met zijn neus in de wind, tijdens een lang weekend Calantsoog vorig jaar.

Een tikje jaloers

"Je bent pas sportief als je je ding vindt" zegt schrijfster Elja Daae in haar blog Sportief of onsportief? Het is een leuke blog, waarin zij beschrijft hoe zij haar ding vond: zwemmen. Ik voel jaloezie opkomen. 

Mensen die mij nu kennen, zelfs mijn eigen man denk ik, zullen mij als onsportief beschrijven. Waarschijnlijk. Ik sta bekend als lezer, niet als beweger. Misschien zelfs als lui. Maar ooit, vroeger, sportte ik wél. Nou was dat ook op aandringen van mijn ouders, maar ik zat op turnen, volleybal, basketbal en ik zwom. Dit niet allemaal tegelijk, maar ik deed altijd wat. En in de vakanties deden we nog aan windsurfen. En natuurlijk fietste ik als puber en student ook nog dagelijks naar school. Maar ook als puber werd ik al beperkt door een pijnlijke knie. Ondanks dat, kocht ik als student een racefiets en ging daar in de weekenden mee op pad. 

Sportief of onsportief, van huis uit kreeg ik dus mee dat sporten, of in elk geval bewegen, belangrijk is. En dat voel ik ook zo. Echt. En dan komt de jaloezie dus om de hoek. Want bij elke fijne sport/beweging die ik de laatste tijd vond, werd ik teruggefloten door mijn lichaam.

Daae heeft het zwemmen ontdekt, als sport waar ze helemaal voor gaat. Ik snap dat. Heerlijk. Jarenlang zwom ik twee keer in de week baantjes. Ik nam geen les, zoals Daae (was nog een leuk idee geweest), zat niet bij een zwemclub, maar ging gewoon. Eén keer per week met een vriendin, dat was niet zo intensief, en één keer in de week alleen. Een uur lang baantje heen borstcrawl, baantje terug schoolslag. Op den duur zwom ik twee kilometer in vijftig minuten. Geen toptijd, en misschien zou dat met lessen verbeterd zijn, maar wel lekker. Zen werd ik ervan, van de combinatie baantjes tellen en repeterende bewegingen. Mijn hoofd werd leeg, mijn lichaam sterker, slanker en soepeler. Maarja, ik heb eczeem en dat werd ook steeds erger. Van de huidarts mag ik eigenlijk niet meer dagelijks douchen (nee, dat houd ik niet vol met dit warme weer) laat staan twee keer per week in chloorwater liggen. Exit zwemmen. Inmiddels houden mijn schouders langdurig zwemmen, en vooral borstcrawl, niet meer vol, anders zou ik open water zwemmen nog kunnen proberen. 

Over hardlopen heb ik hier wel vaker geschreven. Zo kwam ik, via pijnen en pijntjes, terecht bij de diagnose fibromyalgie. Nog steeds kan ik wel eens terugverlangen naar de tijd dat ik wél die vijf kilometer kon hardlopen. De conditie en kracht, die daarmee gepaard ging. En het euforische gevoel dat ik het gewoon dééd, die vijf kilometer, ondanks de pijn waar ik al zo lang mee leefde. 

 Hardlopen werd wandelen, en zo kreeg ik eerst een geïrriteerde achillespees en nu hielspoor. En zo kon ik ook niet meer tafeltennissen, iets dat ik wél echt heel leuk vond. 

 Na het hardlopen heb ik een tijdje geskate. Ook heerlijk, maar eigenlijk alleen iets voor dagen met mooi weer en ik werd steeds banger te vallen. Dat vind ik nog steeds jammer. 

Uiteindelijk doe ik nu niet de sport of het bewegen dat ik echt heel erg leuk vind, maar dat ik nog kan. Fietsen, op een e-bike, want anders kunnen m'n knieën het niet aan. Yoga, maar dat wordt volgens mij pas echt leuk als je het goed kan en je soepel genoeg bent, en zover ben ik nog láng niet. Hopelijk wordt het ooit leuk. 

Je wordt pas een sporter als je de juiste sport gevonden hebt, dat geloof ik dus zo. Maar wat als je jouw sport niet meer kan? Ik kan dus een steek van jaloezie voelen, wanneer iemand dit noemt. Dat alleen 'leuk' een voorwaarde is voor de sport die je kiest. Hoewel er natuurlijk ook bij gezonde mensen obstakels kunnen zijn, die het kiezen van de leukste sport in de weg staan. 

 Zwemmen in dit zwembad op de camping kan wel, want het is een zoutwater bad. Helaas lukt een uur zwemmen niet meer. De kortere baantjes zijn ook minder zen.

Houdt het bij jezelf

Pas geleden zag ik weer een (kop van een) artikel, met als strekking dat het belachelijk is dat mensen onder de 70 jaar op een elektrische fiets fietsen. 

Deze stoere schrijver, ik schat hem iets jonger in dan mij, fietste vroeger met plezier vijftien kilometer enkele reis door weer en wind naar school. Met plezier hè! Wind tegen, regen tegen, sneeuwstormen, lachend zat hij op de fiets en voelde hoe hij sterker werd. Was iedereen maar zo. 

Aan de ene kant snap ik zijn idee wel. Waarom zouden jonge gezonde mensen een elektrische fiets gebruiken. Op een gewone fiets verbruik je meer energie en houd je je spieren actiever en sterker. Aan de andere kant, deze jonge gezonde mensen fietsen tenminste. In tegenstelling tot de stoere schrijver, zag ik vroeger toch veel jonge gezonde mensen de brommer nemen. En nog steeds zie ik die langskomen. Dan toch beter die elektrische fiets, lijkt me. 

Mijn oma had vier kinderen en waste met de hand. Mijn schoonmoeder deed dat volgens mij nog met zes kleine kinderen. Toch voelde ik me totaal niet schuldig toen ik met slechts twee kleine kinderen gebruik maakte van elektrische wasmachine én droger. Ook tijdens met de hand wassen gebruik je uiteraard meer spieren en energie dan wanneer je van apparaten gebruik maakt. Toch schat ik niet in dat de stoere schrijver z'n was met de hand doet. Ook denk ik dat hij regelmatig gebruik maakt van auto of openbaar vervoer, iets wat vroeger ook niet echt gebruikelijk was. De vooruitgang houd je ook hier niet tegen. 

In tegenstelling tot de stoere schrijver, fietste ik vroeger helemaal niet met plezier door weer en wind. Zon en wind mee, dat was prettig, maar wind tegen, vaak gecombineerd met regen, vond ik hél. De hele weg zat ik dan mopperend op de fiets. En bij mij ging het 'slechts' om vijf kilometer. En dan was het niet per se vanwege mijn hekel aan kou en regen, dat ik zat te mopperen, hoewel dat ook een reden was. Het deed gewoon zeer. En geen gezonde spierpijn na een even gezonde krachtinspanning, maar mijn knieën deden ook toen al zeer. En in die tijd vroeg men zich af of een fiets met (drie) versnellingen geen overbodige luxe was voor een puber. Je zag het niet aan mij, dat ik pijn had. Nu nog steeds niet. Het zou heel goed kunnen dat de stoere schrijver oordeelt over mensen, die deze elektrische ondersteuning juist heel goed kunnen gebruiken. Niet elke handicap is zichtbaar, tenslotte. 

Het is waar dat ik voor het stukje naar mijn werk mijn elektrische ondersteuning niet heel hard nodig heb, maar ik ben er wel blij mee wanneer ik wind (en regen) tegen heb. En het is zéker waar, dat ik vaker fiets. Afstanden die ik, nog enkel in bezit van gewone fiets, met de auto deed, doe ik nu vaak met de fiets. Zelfs bij slecht weer. 

Ik ben me ervan bewust dat ook ik oordelend schrijf in deze blog over de 'stoere schrijver'. Alleen die term al, is niet echt objectief. Ik heb zijn artikel verder niet gelezen, dus mogelijk draagt hij mijn mitsen en maren zelf ook aan. Het kan zelfs zijn dat hij ook pijnpatiënt is, maar er tóch voor kiest om deze pijn te trotseren op een degelijke fiets zonder ondersteuning. Helemaal stoer. Maar ik doe dit vooral, omdat het mij stoort dat mensen zo makkelijk oordelen vanuit hun eigen visie met (meestal) gezond lichaam. Ik zeg ook niet tegen een slechtziende dat zij gewoon een waarschuwingsbord moet lezen of een slechthorende dat zij had moeten luisteren toen een waarschuwing geroepen werd. 

Waarschijnlijk zijn er inderdaad mensen die objectief gezien even goed een gewone fiets kunnen nemen, maar die toch kiezen voor elektrisch. Zonder hierover sterk veroordelende artikelen te schrijven, zou je deze mensen ook veel plezier kunnen wensen met hun fiets. Blij kunnen zijn dat ze in elk geval fietsen en niet de auto nemen. Of wat dan ook. Doe wat je zelf het beste vindt en houdt het ook bij jezelf. 

Zoals het gaat

 Gisteren schreef ik een blog, met onder andere mijn gevoel bij het vliegen. Ik vond het lastig te plaatsen, want eigenlijk wil ik het in deze blog niet over dat soort problemen hebben. Maar het zijn wél mijn overpeinzingen en ik wilde dagelijks bloggen. Vooral dat laatste gaf de doorslag. Door de reis en de dag bijkomen, had ik al een dag overgeslagen. Er staan meer van dit soort blogs in mijn ongepubliceerde lijst, meer wereldproblematiek, waar ik uiteraard wel over nadenk, maar waarvan ik dit de plek niet vind het te posten. Vooral omdat ik in veel gevallen te weinig over bepaalde problematiek weet en ik voor m'n gevoel de juiste woorden niet kan vinden. 

Ik had het ook over rust en stilte. Dat is er een groot gedeelte van de dag, alleen 's nachts worden we nu al een paar keer wakker gemaakt door een apart geluid. Een dier, hoog in een boom, zegt m'n man, die op onderzoek is uitgegaan. Het klinkt mechanisch (Shardik komt in me op) en toch ook weer niet. Een soort krekel? Daar lig je dan in bed, wakker gehouden door die ooh zo bijzondere natuur. Ondertussen houdt de koekoek ook z'n snavel maar niet, om het maar niet te hebben over múggen. Wel geweldig om 's nachts een uil te horen roepen. (zou het antwoord 'koekoek' heb ook storen?)

Eergisteren dronk ik voor het eerst sinds half december weer alcohol. Het is vakantie, het was gezellig in de bar en ja, het hoorde er gevoelsmatig toch een beetje bij. Ik zou er één of hooguit twee nemen. Dit liep iets uit de hand. Zoals ik bij achtergronden op IkPas regelmatig las, is maat houden lastig met alcohol. De drank zelf maakt het lastig je aan grenzen te houden. De hoofdpijn, die ik gisteren de hele dag had, en die 's avonds erger werd, gaat het wel voor me doen, denk ik, maat houden. Zo wil ik de vakantie niet door. Bruiswater is ook lekker! 

Het is vandaag 5 mei. Als we in Nederland waren geweest, hadden we het Bevrijdingsfestival bezocht, ondanks dat je er tegenwoordig voor moet betalen. Misschien zou ik daar m'n eerste drankje sinds lang weer genomen hebben. Wie zal het weten. Gisterenavond hebben we wél de dodenherdenking gekeken op de laptop. Hier herdenken we slachtoffers en vieren we vrijheid. Een paar landen verderop is het oorlog. Zo verdrietig. Zo verschrikkelijk die beelden. Zoals alle oorlogsbeelden altijd. Ik kan er moeilijk naar kijken, als machteloze toeschouwer. 

Ondertussen leven wij hier vredig in de zon. We lezen en doen spelletjes Catan (ik won beide spelletjes!). Ik heb vandaag een nieuw opgeschoten cactus uit de tuin gehaald (zie hiernaast) en eindelijk gezwommen, dat kwam er de vorige keer in vier weken niet van! Toen had ik ook erge last van duizeligheid. Nu gelukkig niet! Ik ben wel braaf gestopt na twintig baantjes (nog geen vierhonderd meter, denk ik). Zwemmen was tenslotte al zo'n twee jaar geleden. Morgen ga ik beginnen met het verwijderen van de distels uit onze tuin. 

Man heeft net brood gehaald. Een wandeling van vijf kilometer, die hem normaliter geen moeite kost, maar hij ging een paar weken terug door z'n knie en dan is dit, met heuvels, best weer een prestatie. Misschien zelfs toch wat teveel. Ondertussen kookte ik en ruimde wat op. Het voelt als 'playing house'. 

Vanavond gaat hij voetbal kijken in de kantine. Het is niet zijn team, Feyenoord. Integendeel. Maar als ze in het buiteland spelen, is het gewoon een Nederlands team en daar is hij voor. Ik weet nog niet wat ik ga doen. Nadenken over een blog voor morgen? 

In mijn hoofd

 "De rust zit in mezelf, ik ben de stilte"

Sinds kort doe ik weer aan yoga. Het is voor mij een goede manier om bezig te zijn met m'n lijf. Stretchen, spieren aan- en ontspannen en binnen m'n eigen grenzen blijven, die ik bij yoga voor mijn gevoel vrij goed bewaak. 

Deze yogales begonnen we met een ontspanningsoefening, waarbij je gedachten moest 'labelen' en op moest ruimen in een eigen vakje. Een hoofdstuk van maken. In mijn gedachten zag ik Daffy Duck (waarom híj?) door een lege witte gang lopen met witte deuren. Steeds als ik een gedachte durfde te hebben, duwde hij die boos door een deur. Weg ermee. Klap, deur weer dicht. Tijd voor labelen was er niet. Hij vond me hoogstens wat te kritisch voor mezelf, omdat ik de oefening niet leek te kunnen, maar gooide ook die gedachte gauw achter een witte deur.

Het was verder een rustige les, de meeste oefeningen kon ik goed meedoen. Dat voelde goed. Vorige week had ik wat problemen met krachtoefeningen. Dat ik een nieuw, dikker matje heb, hielp ook. De oefeningen, waarmee er vrij veel druk op de knie komt, waren nu minder pijnlijk. Toch had ik m'n 'kniekussentje', dat ik gelijk met m'n nieuwe matje kocht, beter ook mee kunnen nemen, denk ik. 

Aan het eind van de les moesten we ter ontspanning op onze rug liggen en zinnen verinnerlijken, zoals die bovenaan. Ik ben de stilte en De stilte zit in mij. 

Bij mij lukte dat niet zo goed. Daffy Duck was terug, en hoe! Als een pinball in een flipperkast stuiterde hij door m'n hoofd. Niets stilte. Toen ik hem erop aansprak (je moet wat) deden we een boze 'staarwedstrijd'. Niemand won, ik gooide hem snel achter een witte deur.

Dus, met die stilte in m'n hoofd zit het misschien toch niet helemaal goed. En ik heb spierpijn. Maar verder heerlijk, yoga!

Nou dát weer

Ik ben boos. Op m'n lichaam. Ik weet dat dat niet zinvol is, iets met accepteren ook, maar .... AAAaaargh

Wat is er aan de hand? Nou, iets aan de voet eigenlijk. Hielspoor. Dit is een pijnlijke pees onder je hiel, de naam zegt het al een beetje. Hoe dat komt? Wandelen. Je weet wel, die rustige beweging met een minimum aan blessures. Behalve dan bij mij. Eerst m'n achillespees en nu dit. 

Wat is er aan te doen? Stretchen (dat hielp ook zo goed bij de achillespees, not), fijne schoenen (daar let ik altijd al op), gelzooltjes in de schoen onder de hak en minder wandelen. En ik was zo goed bezig weer. Vanwege de achillespees niet te lang achter elkaar. Half uurtje naar het werk, twintig minuten tijdens de lunch en weer half uurtje naar huis. Of half uurtje lunch en 's avonds nog half uurtje met m'n man, op dagen dat ik de fiets nam. De achillespees vond het best. De fascia plantaris of aponeurosis plantaris (peesplaat onder de hiel) niet. Eerst viel het nog wel mee tijdens het wandelen, maar dat is niet meer zo. Ook tijdens lopen doet nu zeer. En opstaan na een tijdje zitten? Het ziet eruit als bij een hoogbejaarde. Een niet al te fitte hoogbejaarde dan. Niet zo iemand van 82 jaar die nog marathons loopt of graag een Elfstedentocht wil schaatsen.

Dus ik wandel weer minder, ga weer op de fiets naar het werk. Gelukkig kun je bij ommetje nu ook je fietsritten registreren door FIETSRIT bij de challengecode in te vullen. En gelukkig is het heerlijk (fiets)weer, waardoor ik meer geneigd ben de fiets ook daadwerkelijk te pakken. Als het regent en waait, loop ik liever. 

Maar, al met al baal ik dus als een stekker. Ben ik gevoelsmatig wéér terug bij af. Altijd maar weer die rem. Mijn lichaam heeft écht een hekel aan bewegen en gooit alles in de strijd om mij zittend op de bank te houden, zo lijkt het. En daar baal ik dan weer ontzettend van, maar dat had ik al gezegd. 

Hopelijk ben ik op 7 april weer zover hersteld, dat ik mee kan doen aan de Wandel naar je werk-dag. Ja, ik probeer maar positief te blijven. 
 

Te weinig, genoeg of teveel?

 Ik voel me moe, moedeloos en gefrustreerd. Het lijkt wel of niets meer makkelijk gaat. Overal moet ik bij nadenken. 

Regelmatig houd ik op voedingscentrum.nl bij wat ik eet. Ook dit jaar weer, al enkele weken. Hieruit blijkt dat ik, mede door mijn vegetarische levensstijl, niet aan mijn eiwitten kom, maar ook bepaalde vitamines te weinig binnen krijg. Dus moet ik schuiven, kijken, rekenen. Wat wel en wat niet. Altijd ben ik bezig met 'is dit gezond', 'eet ik niet teveel' (want afvallen en zéker niet aankomen) en dan daarbij 'krijg ik wel genoeg binnen'. Hoewel mijn eten altijd wel lekker is, en ik vrijwel alleen gezonde producten eet, is eten niet een ontspannen bezigheid, maar heeft het bijna over de hele dag mijn aandacht. Dit mag en dat moet. En hóe dan. 

Bij een gezonde levensstijl hoort ook bewegen. Zeker voor mensen met pijn is dat belangrijk, want rust roest en van te weinig bewegen wordt de pijn erger. Maar van teveel bewegen ook! Mijn beweging bestaat momenteel vooral uit wandelen en fietsen. Een aantal keren wandelde ik naar het werk en weer naar huis en tussen de middag ook nog een rondje. Dat was kennelijk teveel. Sinds die tijd doen mijn voeten meer pijn dan normaal, dus ik fiets weer naar het werk en wandel alleen tussen de middag het rondje en soms 's avonds nog. Tijdens het wandelen heb ik meestal geen last, maar na een tijdje zitten, met de voeten omhoog of omlaag, doet opstaan vreselijke pijn. 

Dus ook bij bewegen: wat kan wel en wat kan niet. Doe ik dit, dan kan dat niet. Wat wil ik. 

Gisterenavond viel het me even aan. Het lijkt wel of ik naast werk alleen bezig ben met m'n gezondheid en hoe zo comfortabel mogelijk leven. Als m'n man voorstelt wat te gaan doen, zit ik bij voorbaat al te zuchten "jamaar... " 

Ik wil dit niet! Ik wil spontaan, ik wil blij, ik wil enthousiast. Ik wil MIJ.

En ja, natuurlijk kan niet alles. En ja, natuurlijk hoort bij gezond en volwassen leven het maken van keuzes en het nemen van verantwoording. Maar altijd?! Bij elke hap en stap?

Dat ik moe ben, heeft waarschijnlijk ook nog te maken met het slapen. Ik ga zoveel mogelijk op dezelfde tijd naar bed, maar ben vaak om 5.00 uur al wakker . Soms slaap ik ineens negen uur, nooit achter elkaar, maar ook dan word ik nog moe wakker. 

Hoewel ik mij het liefst opkrul in bed, met een reep chocolade binnen handbereik, ben ik weer op zoek naar oplossingen. Met de huisarts heb ik het gehad over vitaminetekorten en ik krijg hiervoor eerst een bloedonderzoek. Daarnaast adviseert hij mij een diëtiste aan, voor meer specifieke eethulp. 

Via ReumaNederland werd ik geattendeerd op een inloopdag bij verschillende sportcentra over fitness en reuma. Speciaal opgeleide fitnesstrainers helpen patiënten om verantwoord te trainen. Binnenkort heb ik een proefles bij mij in de buurt. Het is duur, het is (vind ik) niet echt bij mij in de buurt, maar ik denk dat ik het een paar maanden ga proberen. Natuurlijk weet ik dat pas zeker ná de proefles. 

En wat hopelijk naast deze stappen zal helpen, is de lente, die er weer aan zit te komen. Geen regen en storm, geen grijze dagen, weken en maanden, maar zon! 

Daar is ie dan..

"Ik geef je driehonderd euro voor je fiets, als jij deze koopt", zegt de fietsenmaker, wanneer ik (bijna) kwijlend voor een plaatje van een rode elektrische fiets sta.

Al een tijdje twijfel ik of ik wel of niet aan de fiets met trapondersteuning wil. Steeds sloeg de meter door naar "Nee, nog niet nodig", maar nu zag ik dus een leuke rode fiets. Een róde. En niet eens zo duur. Leuk sportief model en.. róód.

Afijn, het is weer duidelijk waar ik m'n spullen op aanschaf. Ook bij de auto was mijn eerste eis 'rood' en daarna model en grootte enzo. Gelukkig houdt mijn man z'n verstand erbij. "Wat is de actieradius e fietst hij wel lekker?" Ik kijk 'm verbaasd aan. "Wat? Hij is róód!" Man draait eens met z'n ogen.

Natuurlijk komt dit verstand binnen. Ik snap ook wel dat fietsgemak belangrijker is dan de kleur, dus ik ga wat fietsen testen. De rode fietst lekker, jeeeeeuuu wat snél! Maar toch.. het is hem niet helemaal. Er is nog een andere fiets, mooier met kratdrager er al voorop, maar die fietst zelfs op de eerste honderd meter niet fijn. Wel jammer.

Door omstandigheden (lui, regen, moe, migraine) laat ik de fiets even voor wat hij is, maar gisteren ging ik dan toch weer langs de winkel. Ik had een model gezien, ongeveer zoals mijn oude fiets. Misschien fietst die écht lekker. Deze fiets kan ik niet meer vinden (enige wat ik nog wist was de prijs en ongeveer de kleur, ik ben té erg), maar de fietsenmaker komt met nog een andere. Donkerpaars, met kratdrager en net zo duur als de rode. Zodra ik opstap, ben ik verkocht. Hij zit als een comfortabele stoel. De draaicirkel is ietsje anders dan m'n oude fiets, maar dat went wel. De snelheid is nog steeds eng. Na kort overleg met man, ga ik overstag, deze wil ik.

Dus, dit is hem. Vanmorgen heb ik er al op gefietst. Hij is donkerpaars, maar dat zie je alleen in de zon, helaas. Het merk is RAP, een eigen merk van onze fietsenmaker. Waarschijnlijk pak ik vanaf nu sneller de fiets, want het fietste toch wel erg lekker en makkelijk. Geen overweging meer, dat de wind tegen toch wel zwaar en fietsen dus pijnlijk is. Hoogstens nog dat het nat en koud is, maar daar heb ik dus een regenbroek voor. Ergens.

To E or not to E (-bike)

Een grijsharige vrouw, duidelijk ouder dan ik en fragieler ook, zoeft me voorbij terwijl ik met veel moeite een viaduct op fiets. Jaren terug schrok ik daar nog van. Wat doe ik fout? Hoe kan dit? Maar inmiddels weet ik dat deze vrouwen vaak op een elektrische fiets rijden.

Wat zouden ze denken? 'Stumper', dat ik die bult amper op kom? 'Sufferd', dat ik niet ook voor het gemak van de e-bike heb gekozen?

Mijn man rijdt alweer ruim een jaar elektrisch. Niet dat hij zo'n moeite had met viaducten, of grote afstanden aflegt, maar nu komt hij niet meer zo bezweet op z'n werk. Fietsen met hem is voor mij niet altijd gezellig. Met heel veel moeite kom ik nog niet in de buurt van zijn tempo, waarbij hij ongeveer één keer per minuut trapt. Ja, ik probeer hem inderdaad bij te houden. Niet nodig, natuurlijk. Hij past zich wel aan. Waarom schaf ik dan niet zo'n fiets aan (vraagt hij zich ook af). Een paar redenen, al dan niet legitiem volgens anderen.

Afstand
Ik fiets maar tien minuten naar mijn werk. Een kippen-eindje dus, waar ik echt geen dure e-bike voor aan hoef te schaffen. Ook mijn tweede werkplek, waar ik één tot twee keer per week heenga, is op hooguit twintig minuten fietsen. Mocht ik ooit weer naar het hoofdkantoor moeten, dán schaf ik zo'n bike aan, want toen ik daar nog zat ging ik op den duur vooral met de auto.

Beweging
Ja, met een e-bike fiets je ook, maar het kost minder spierkracht en dus minder energie. Fietsen is voor mij toch dé manier om wat calorieën te verbranden en spieren in vorm te houden, zeker nu wandelen niet lukt. Met ondersteuning is de inspanning, en dus het effect op de spieren en verbranding, vast minder. En ik fiets al zo weinig

Koud
Van een aantal elektrische rijders heb ik al gehoord dat je met het fietsen op een e-bike niet warm wordt. Dat heeft vast ook te maken met bovenstaande (en onderstreept mijn punt hierin), maar voor mij is dat een enorme drempel om elektrisch te gaan. Koud! Ik vind fietsen in de winter al te koud, maar meestal kom ik toch warmgefietst op het werk. Stel dat dat niet gebeurt? Moet er niet aan denken.
Een collega lost dit op met een regenbroek, 's winters. Dat is een stuk warmer. Goede tip, ook zonder e-bike ga ik die opvolgen. Misschien helpt dat tegen de pijn in m'n knieën.

Maar...
En zo kom ik op het punt, waarvoor een e-bike wél goed zou zijn: mijn pijn. In normale fietsomstandigheden, valt het wel mee, zeker op dat korte stukje naar het werk. Maar wat is normaal? Wind tegen is normaal, maar dat doet dus wel zeer. Kou en regen is normaal, maar veroorzaakt ook pijn, zelfs zonder fietsen. Juist voor iemand met zere knieën is zo'n fiets dus eigenlijk een uitkomst, zou je denken.

En fietsen met trapondersteuning is niet meer alleen voor oude vrouwtjes. Tegenwoordig word ik ook veelvuldig door jonge mensen ingehaald, met meer snelheid dan ze op een normale fiets zouden hebben. Wat houdt me nog tegen, zou je zeggen?

Ik heb echt geen idee.