Hersenspinsels

Soms verbaast het me, dat 1 januari op zo'n arbitraire dag is. Ik had het veel logischer gevonden als de eerste dag van het jaar direct naar de kortste nacht zou zijn. Dagen lengen, nieuw jaar, nieuw leven. En qua nieuw leven had de lente ook nog een mooi 'eerste dag van het jaar' kunnen zijn. 

Nu is 1 januari de tiende dag na de kortste nacht. Of zou Julius Ceasar dat niet geweten hebben? Want dit haal ik van wikipedia:

Wie heeft de kalender van 365 dagen uitgevonden?
Het was Julius Caesar die in 46 voor Christus de Juliaanse kalender instelde. Hij bedacht dat het jaar voortaan zou beginnen in januari en dat er om de vier jaar een schrikkeldag zou worden ingevoerd. Men wist toen al dat een jaar 365 dagen en 6 uren telde.

Waarom koos deze man voor die dag? Merkte hij pas op dag tien van de lengende dagen, dat de dagen inderdaad langer werden? Is dat in Italië sowieso minder opvallend? En waarom de maanden zoals ze zijn? Ooit vond ik een voorbeeldkalender met dertien maanden van elk vier wken en een extra dag, dat dan de eerste januari zou zijn. Zoiets als hieronder. Het lijkt zo logisch! 

En dan dus de eerste januari op de eerste dag na de kortste nacht. Ofzo. Ik bedenk maar wat. Waarschijnlijk wordt het teveel heisa om dit in te voeren, maar ik ben wel voor. Het zal wennen zijn!

Maar goed, waarom deze hersenspinsels? Mijn goede voornemen of jaarlijkse uitdaging uiteraard. Wel eerder bedacht ik dat ik een nieuwe uitdaging op 22 december zou willen beginnen, omdat ik dat veel meer vind passen bij nieuwjaar. Jaren terug was het plan al met een Keltisch jaarwiel te gaan werken, met Susan Smit als inspiratiebron. Ja, dat ging nog niet zo goed. Ik kocht speciaal een tekenboekje en de rest is geschiedenis (en waarschijnlijk ook nog wel ergens te lezen op de blog).

Maar oké, ik kreeg nu m'n nieuwe creatieve boekje op 24 december dus eerste kerstdag zou óók een mooi begin van mijn nieuwe jaar zijn. Welgemoed schreef ik daar gisteren een blog over en daarna zou ik een tekeningetje maken. Misschien had ik dat eerst moeten doen, want in plaats daarvan gingen we spelletjes doen en dat duurde, enkel onderbroken door eten, tot elf uur 's avonds. Zeker ook heel leuk. 

Dus nu... begint mijn nieuwe uitdagen op tweede kerstdag of de dag ná kerst, ooit de trouwdag van m'n ouders. Pak ik nu het boekje erbij of doe ik dat morgen en heb ik weer een blog in plaats van een tekening. Goede vraag wel. We krijgen vandaag ook nog visite, dus opruimen is ook nog in de planning. 

Weet je wat? Het wordt vast vervolgd. Zowel de hersenspinsels als het plan. 

Een positief nieuwjaar!

 
2021, het jaar waar in negatief een positieve klank kreeg, sloten wij af met met een negatieve positief. Corona. Eerst man, toen zoon en raar genoeg ik als laatste. (we gaan ervan uit dat man als eerste besmet was en zoon kwam later met z'n besmette vader in aanraking dan ik) En dat in de week dat man en ik onze boosterprik zouden halen. De afspraken stonden al gepland. 

Dit leverde een rustige laatste week van het jaar op. Bezoeken die we wel/niet met restricties zouden doen, gingen helemaal niet door. De hele 'zullen we wel/niet'-twijfel bleef uit. We konden niet. Klaar. Was het altijd maar zo duidelijk. 

Nadat man op zondag positief testte, gingen zoon en ik op maandag de test maar doen. Zoals gezegd testte ik tegen de verwachting in negatief. Ik snotterde die dag wel enorm. Het voelde als een enorme hooikoortsaanval, en dat was het dus waarschijnlijk ook. Woensdagavond werd het echt meer dan dat, met hoofdpijn en trillen. De test van donderdag bevestigde wat ik al vermoedde en verwachtte. 

De hoofdpijn, vol gevoel in de holtes en het snotteren zette nog een paar dagen door. Hoofdpijn is nu gelukkig weg, maar de rest nog zeer aanwezig. En moe. Moe moe moe. 

Toch voel ik me niet zoveel anders dan op een normale hooikoortsdag in juli. Daarom merk ik nu dat ik, net als op die dagen, me probeer met te verzetten tegen de lichamelijke grenzen. "Iedereen is wel eens moe" tenslotte. Maar nu ben ik 'echt' ziek! Echt, met test en alles. Ik mag dus toegeven aan deze vermoeidheid. (eindelijk?) Ik mag gaan liggen en kijken hoe het leven aan me voorbij gaat. Deze week ben ik ziek! Lig! Af!

Kennelijk is dat echt lastig. Niet dat ik normaliter zo'n enorm actief leven leid, maar dat ik nu m'n normale wandelingetjes niet kan (mag) maken, bij vermoeidheid mag (moet) gaan liggen, het druist een beetje tegen de gewoontes in, die ik heb ontwikkeld in mijn omgang met fibromyalgie. Het 'wat nou moe, wándelen', want bewegen is belangrijk. Het 'nee, je gaat niet liggen, je hebt net gelegen', als ik weer moe ben. Woorden en wijsheden stuiteren door m'n hoofd als pingpongballetjes. Nog iets dat eigenlijk niet anders dan anders is. 

Eén ding is in elk geval duidelijk: wij zijn het nieuwe jaar positief gestart. 

Ik wens mijn lezers (en de rest van de wereld) een mooi, positief positief en vooral gezond 2022

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Dat zeggen ze zo. Nieuw jaar, nieuwe kansen. Ik vraag me af hoe ik dat nu in zou moeten vullen. Nieuwe kansen op minder pijn? Op meer acceptatie? Op eerder nadenken, voordat ik allemaal afspraken plan?
De afgelopen dagen waren rustig, bijkomen van de daagjes weg. Ondertussen voorbereiden op vandaag: de schoonfamilie komt in grote getale het nieuwe jaar inluiden. Gezellig maar een hoop voorbereiding. Oudjaarsavond zijn we als gezin rustig thuis gebleven, we hebben spelletjes gedaan (dochter en ik wonnen) en tv gekeken. Genoten van filmpjes bij 'de tv draait door' en Herman Finkers en niet te laat naar bed.

Vanmorgen, heel vroeg, liep ik even met de hond. Het was rustig buiten, geen geknal. Heerlijk dat hij weer even op z'n gemak kon snuffelen.

 En dan vandaag dus het huis vol. Geen rustig begin van 2016. Gelukkig is er wel één ding waar ik steeds beter in word en dat is delegeren. Dus terwijl man en zoon vanmorgen de woonkamer aan het ombouwen waren, ging ik op bed liggen lezen. Toen zij zo'n beetje klaar waren, ben ik mij bezig gaan houden met lichtere klusjes: vaatwasser uitpakken, soep maken, dat soort werk. Nu zijn we er helemaal klaar voor, de familie mag komen.

Denk niet dat ik de kantjes eraf loop. Uit ervaring weet ik dat ik morgenvroeg als eerste beneden ben en op ga ruimen.