Thee

Ik keek wel een beetje raar, een tijdje terug. Ik zat in een leuk cafétje en bestelde een thee. Kreeg ik daar een zandloper bij. 'Huh?' Ik mocht m'n (losse) thee pas uit het water halen, wanneer de zandloper helemaal doorgelopen was. Voor de smaak. 

Ik ben zelf iemand, die met losse hand kookt. Ja, ik volg globaal een recept, maar als er iets niet in huis is, vervang ik dat met iets anders. Meestal gooi ik allerlei ingrediënten bij elkaar, inclusief kruiden, en het eten varieert qua smaak van 'mwoah', naar 'hm, ja, lekker' tot 'oh heerlijk!' (hoe heb ik dat gemaakt??) 

Als ik koffie zet, zijn dat ongeveer 4 scheppen, de ene keer wat voller dan de ander, met water tot ongeveer een streepje. Thee net zo. Ik drink wel losse thee, maar ik hussel wat in het zeefje, ik weet niet precies hoeveel, het water is soms alweer van de kook af en ja, het komt voor dat ik het pas opdrink als het koud is. Vind ik ook lekker. 

Qua smaak ben ik dus niet zo heel erg kritisch. Kleffe supermarktcake of een dessert met klontjes, ik kan ervan genieten. Een zandloper naast de thee zetten, daar heb ik bewondering voor. Die inzet voor een goed product met steeds dezelfde smaak. De smaak die door leren en ervaring er als 'de beste' uit is gekomen. En voor die specifieke beste smaak dan steeds weer gaan. 

En nu werd ik laatst opmerkzaam gemaakt op het vak 'Theesommelier'. Intrigerend. Dat schijnt moeilijker te zijn dan wijnsommelier. (dit citaat kan ik dan weer niet terugvinden) En in plaats van louter de goede wijn kopen en (op een bepaalde manier bij een bepaald gerecht) schenken, moet je elke thee op z'n eigen manier bereiden. Ik weet dat er een waterkoker is, waar je thee tot een bepaalde temperatuur kunt verwarmen. Dat is dan dus ideaal, denk ik. Ik doe nu kokend water bij zwarte thee en iets afgekoeld water bij groene. Ongeveer. Globaal. Tot zover gaat mijn kennis. 

Ik ben dus niet zo kritisch. Niet kritisch, wel gek op thee. En thuis drink ik alleen nog maar losse thee. Op het werk meestal de duurdere thee, die ik zelf meeneem. En ik zou graag het verschil eens meemaken tussen 'ja, lekker thee' of 'oh wow, wat smaakt déze thee lekker!' (en ik weet hoe hij is gemaakt!)

Afijn, ik ben me nu dus aan het oriënteren. Heb nog geen prijzen bekeken. Of aantal cursusdagen/-jaren. Ik durf niet. Gewoon een beetje googlen op 'waar' en 'wat houdt het in'. Ik zie wel steeds bij de informatie staan "wat kun je worden met deze opleiding", maar daar gaat het mij helemaal niet om. Een carrière switch zit er voor mij toch niet meer in. Waarschijnlijk is dus eerst een workshop veel handiger. Om te zien of het wat voor mij is. Of het aan mij besteed is, of dat ik beter een beetje uit losse hand thee in ongeveer kokend water kan mikken. 

Ja, zou ik wel meer willen weten. Misschien word ik dan wel kritisch op m'n theesmaak. Misschien zit ik over een (paar) jaar ook wel met een zandloper naast m'n thee. Misschien ook wel niet. 

Het zaak je waar ik zat was trouwens Black and Bloom in Groningen. Een koffiespeciaalzaak. 

Lepels

 Ik ben gek op lezen, mijn instagramaccount bevestigt dat wel enigszins, maar er zijn dagen dat zelfs dat me teveel is. Dan hang ik een beetje op de bank en kijk sitcoms voor de zoveelste keer. De ultieme ontspanning, die me zelfs wel eens van hoofdpijn afhelpt. 

Onbegrijpelijk vind ik dat dan van mezelf. Ik lees toch graag. En lezen is ontspanning, toch? Als ik op het werk zit, verlang ik naar m'n boek, waarom pák ik die dan niet wanneer ik thuis ben? 

Van de week hadden we het bij de cursus Sterk met Pijn, die ik sinds kort volg, over de Lepeltheorie. Hiermee kun je anderen eventueel uitleggen hoe jij om moet gaan met je (gebrek aan) energie. Natuurlijk kende ik deze theorie al. Een link staat al vanaf het begin van m'n blog aan de rechterkant van de pagina, Nouja, daar staat Spoontheorie, naar het origineel. Hoewel ik deze theorie dus ken, merkte ik tijdens het bespreken dat ik 'm eigenlijk nooit zo op mezelf toepas. Ja, ik lijk minder energie te hebben dan anderen, ja, ik lijk wel altijd moe, maar echt, kost douchen mij één lepel? Nee toch? Of.. en hoeveel lepels héb ik dan eigenlijk? 

In de voorbeelden, die ik kan vinden op internet gaat het vaak om vijftien lepels, of zelfs minder. En in die voorbeelden kost opstaan al een lepel, douchen zelfs twee. Als ik er zo mee zou werken, waren om tien uur al m'n lepels al op. 

Oh..

 Het is duidelijk dat bij iedereen verschillende activiteiten verschillende aantallen lepels kosten, maar dat opstaan al een lepel kan zijn, daar had ik nooit zo bij stil gestaan. Bij mij is het opstaan, aankleden, hond uitlaten, koffiedrinken en dan eens gaan kijken welke activiteiten ik ga doen, die me lepels (of energie dus) kosten. Maar volgens het plaatje, heb ik er dan al een behoorlijk aantal lepels opzitten. Dat verklaart wel waarom ik niet elke morgen zin heb in douchen. Of waarom ik soms wel een kwartier moed lig te verzamelen om op te staan. En waarom ik op de fiets naar het werk de behoefte voel te gaan liggen.

 

 Eigenlijk is het raar. Wanneer ik het over fibromyalgie heb, zeg ik altijd dat ik de vermoeidheid het lastigst vind. Toch lijk ik daar dus het minste rekening mee te houden. Ik heb ooit tijdens de revalidatie met een ergotherapeut een dagindeling gemaakt, die voor mij goed leek, en daar houd ik me nog min of meer aan. En ik weet heel goed dat ik na wat drukke dagen een dagje wat rustiger aan moet doen, maar soms (vaak?) ga ik ook nog 'even' door en komt die rust 'volgende week' wel. En vanwege dat gebrek aan rust, merk ik dat ik ook andere dingen uitstel, leuke en noodzakelijke.

Wanneer mijn man, vol energie, allerlei plannen heeft voor een dag, kan ik wel heel goed aangeven dat ik dat niet allemaal mét hem kan doen. Dat ik keuzes moet maken. Maar ik merk vandaag dat ik er te weinig rekening mee hield, dat ik deze week al ingeteerd heb op m'n lepels. Dat ook de leuke dingen die ik deed energie kostten. 

En zo staat mijn man nu dus in z'n eentje een nieuwe barbecue in elkaar te knutselen, omdat we vandaag nog twee andere dingen gepland hebben en ik niet wil toegeven dat ik eigenlijk al te moe ben om te liggen lezen op de bank. Een nieuw dik boek, waar ik me al maanden op verheug. 

Voor de cursus moet ik deze week bijhouden wat ik elke dag doe en of die activiteit me energie kost of oplevert. Eigenlijk hetzelfde dat ik deed met de ergotherapeut. Huiswerk, dat ik al de hele week uitstel, omdat ik moe ben. Niet zo handig. 

Ik ga eerst maar eens douchen. En dan eens bedenken hoeveel lepels ik eigenlijk heb per dag. En hoeveel het lezen van een boek dan kost of oplevert.

Cursus in Amsterdam

Ik weet niet wat het is met mij en Amsterdam. In feite kom ik er niet vaak en ken ik de stad niet echt, al was ik er een paar jaar terug een week. Toch.. als ik ergens moet zijn, kijk ik globaal op de kaart en loop ik vanaf het Centraal Station zonder al te veel problemen naar de plek van bestemming. Tenminste, dat is me nu een aantal keren gelukt, zo ook zaterdag, toen ik naar cursus ging.

Abraham Storck 1679
het Paalhuis Nieuwe Brug

Ik nam een vroege trein, zodat ik naar alle lust kon verdwalen en toch nog op tijd zijn, maakte nog snel een foto van de plattegrond van de grachtengordel en ging op weg. Lopend langs één van de vele grachten, stelde ik me voor hoe het hier was in de tijd van Rembrandt: de geluiden op straat van gillende kinderen, blaffende honden, schreeuwende moeders en vloekende werklui. Klossende paarden op onverharde straten, die piepende en rammelende wagens trokken. Deftig geklede dames tussen zwervers in vodden.Weldoorvoede handelaren naast magere bedelaars. Alles doordrenkt met de geur van houtkachels en uitwerpselen.

Hoe anders is dat nu? Geluiden komen vooral uit auto's, fietsers en het belletje van de tram, die zelf vrij stil is. Op straat hoor ik amper de Nederlandse taal; mensen uit allerlei windstreken vergapen zich aan de smalle gevels. Overal worden foto's gemaakt met grote camera's of mobieltjes. Druk is het nog steeds, de sterke geur van wiet omringt mij regelmatig.

2017 rij voor Anne Frankhuis

Nadat ik redelijk rechtstreeks (volgens mij) de cursuslocatie bereikt heb, ga ik ervan uit dat ik met een kleine omweg met hetzelfde gemak het station terug zal vinden. Dat valt een beetje tegen. Op een gegeven moment zie ik links de Dam, die ik aan mijn rechterkant verwachtte. Het geeft niet, ik vermaak mij wel. Vanaf dit punt volg ik (ongeveer) de bordjes en zoek ondertussen een plek om wat te eten. Dat valt niet mee, zo op de zaterdagavond. Wanneer ik eindelijk ergens zit, duurt het te lang voordat mij gevraagd wordt of ik wat wil en wat dan wel, dus ik vertrek weer, om er zeker van te zijn mijn trein te halen. Salades haal ik bij de AH to go. Ook lekker. Op zoektocht naar het toilet ontdek ik restaurantjes zoals ik ze zocht, aan de achterkant van het station. Weet ik dat voor de volgende keer.

Al met al heb ik ruim 14.000 stappen gezet en ik voelde er niet eens zoveel van, 's avonds. De volgende dag wel, dus ik doe het rustig aan. Vandaag, maandag, komt de reactie pas echt. Opstaan gaat moeilijk en mijn benen voelen zwaar.Ik fiets wel naar het werk.

Wanneer ik mijn stappenteller app nog even check op de stappen van zaterdag, zie ik dat ik zowel de heen- als de terugweg 44 minuten heb gewandeld. Nou heb ik heen nog een rondje gelopen op zoek naar cursus, maar óf het was niet zo heel rechtstreeks als ik dacht, óf terug was een minder grote omweg. Laat ik dat maar in het midden laten. Ik heb in elk geval heerlijk gewandeld en kwam zonder zoeken op de plek van bestemming. Ben benieuwd hoelang ik daar de volgende keer over doe.

Drukke zaterdag

Het is zaterdagmorgen 8.52 uur. Een moment van de week, waarop ik me liefst in mijn warme bed nog een keer lui omdraai. Met nadruk op warm, bed en lui. Zo niet vandaag. Vandaag sta ik op een tochtig perron van Amsterdam Zuid, op weg naar Utrecht. "Huh?," zal de opmerkzame lezer, die iets weet van topografie, mogelijk denken. Amsterdam? Zuid? Naar Útrecht? Dat is misschien toch wel enigszins redelijk bijzonder te noemen, als je vanuit Groningen vertrekt.

Ik reis niet vaak met de trein en juist deze dag, dat ik mijn nieuwe cursus in Utrecht begin, zijn er werkzaamheden aan het spoor. Er rijden geen treinen van Zwolle naar Utrecht, de aanbevolen route is over Amsterdam Zuid. Dit is geen snelle route, integendeel. Mijn reis duurt ineens ruim 50 minuten langer dan normaal. En dat op de zaterdagmorgen en dat terwijl mijn cursus om 10 uur begint. Het was vanmorgen vroeg op. Om 5.45 uur, de tijd dat op de doordeweekse werkdagen mijn wekker afloopt, stapte ik op de fiets. Een bus reed er zo vroeg nog niet. Gelukkig ging mijn trein wel rechtstreeks naar Amsterdam Zuid, dus kon ik lekker blijven zitten. Ik las 'Christine', deel 2 van het feuilleton 'Het achtste leven (voor Brilka)', waar ik via Hebban.nl aan meedoe. (daarover later vast wel meer)

Het is trouwens niet zomaar een zaterdag, het is 29 oktober en mijn dochter is jarig. 19 is ze alweer. Het blijft een bijzonder fenomeen, je kind zien opgroeien, vind ik. Maar door deze bijzondere dag, is de cursus niet mijn enige activiteit. En juist daarom komt de omweg vandaag extra slecht uit. Liever was ik later opgestaan en sneller thuis. Juist vanwege deze langere reis overweeg ik nog om dit keer met de auto te gaan, maar hoewel de reis dan korter is, is hij mogelijk wel vermoeiender. Treinreizen is in feite wel zo rustig.

Gelukkig kan ik na een leuke cursusmorgen met een medecursist mee terug naar Groningen reizen, waardoor ik eerder thuis kan zijn dan gepland. Mijn zus en haar dochters zijn er al en ik sluit gelijk aan bij borrel en hapjes. Het eten, bestaande uit 2 soorten 'wintersoep', (vegetarische snert en pompoensoep) had ik vrijdagavond al gemaakt en hoeft alleen maar opgewarmd te worden. We hebben een damestafel; man heeft een wedstrijd en zoon moet werken, er sluiten nog 2 vriendinnen aan.

De gezelligheid zet zich voort in visite van nog meer familie. De laatsten gaan rond 23.30 uur weg. Het was een lange dag, het was een drukke dag, het was een dag, zoals ik er niet teveel moet hebben. Maar het was ook een leuke dag. Gezellig, veel indrukken en met een rustige zondag erna nog best te doen.

Leuke ontwikkelingen

Ik liep er al een tijdje mee rond; wilde ik een boekenblog beginnen of plaats ik boekenblogposts op mijn bestaande blog. En op welk blog dan? Het fotoblog of deze. Terwijl ik hier over nadacht, postte ik af en toe wat op Hebban.nl, want daar is ook de mogelijkheid tot het plaatsen van blogposts op je eigen profiel.  Geen idee of die veel gelezen worden. Veel reacties krijg je er niet.

Afgelopen mei vroeg Hebban lezers vroeg een boekenblog te beginnen. Ik zat op dat moment in Portugal en had totaal geen zin me daarmee bezig te houden, was al blij dat ik mijn gewone blogs schreef. Toch bleef het in mijn achterhoofd rondzingen. (gelukkig minder vals als dat ik in het echt zing) Toen ik vorige week een boek las dat zich afspeelde in mijn stad, wilde ik hier wat mee. Een boekenblog kwam weer in mij op en weer die twijfel van hier, daar of een nieuwe. Ik schreef eerst maar eens een recensie. Ook op Hebban.

Toen keek ik eens verder hoe een blog bij hen eigenlijk geregeld is, zijn er überhaupt regels, en ik las daar wat blogs (lezen over lezen is ook leuk, zo bleek) Na nog wat prakkiseer met mezelf heb ik de stap genomen. Op Hebben ben ik "Ria van Boeken tot Blog". Klinkt wel adellijk, nietwaar?




Naast dat ik het mezelf dus een stukje drukker maakte met nog een blog, heb ik mij ook aangemeld voor weer een opleiding. Dit wilde ik al langer, maar door omstandigheden kwam het er even niet van. Nu start ik in oktober met de opleiding 'Redacteur'  bij de schrijversacademie. Hoewel ik deze opleiding vooral wil doen voor redigeren op het internet, richt de opleiding zich op uitgevers en boeken. Wat ik natuurlijk ook heel leuk vind. Een baan in het uitgeversvak heeft me altijd leuk geleken.

Inmiddels eisen mijn internetactiviteiten hun tol; ik krijg rsi-achtige klachten in mijn rechter schouder. Van de week dacht ik nog dat dit door een teveel aan tafeltennis kwam, en ik ben dus donderdag ook niet gaan trainen, maar het wordt erger. Tijd dus om maar te gaan lezen, heb ik straks weer wat om over te bloggen.

Gecertificeerd!

Ik heb een certificaat! Tenminste, die zou ik moeten hebben, maar er ging iets fout bij de verzending. Beter is dus: 'Ik krijg een certificaat!' In elk geval ben ik blij.

Waarvoor krijg ik dat certificaat dan? Ruim een jaar geleden begon ik met een opleiding voor het schrijven van columns en blogs. De eerste 4 modules waren in Groningen en gingen vooral over het schrijven, de technische kant van het verhaal. Hoe schrijf je, waar let je op, wat zijn verschillende manieren om iets te vertellen. De laatste 2 modules waren de specialisatie. Voor de specialisatie moest ik 4 keer naar Utrecht op mijn vrije woensdag. Dat was nog wel aanslag op mijn energie. De eerste keer werkte ik de dag erna gewoon, maar ik werd prompt ziek. Om dit te voorkomen, kon ik de andere keren gelukkig op donderdag vrij nemen. Om het nuttige met het aangename te verenigen heb ik mijn dagje Utrecht een aantal keren gecombineerd met een lunch met een vriendin of museumbezoek.

Voor de cursus maakte ik deze blog aan, over mijn leven met pijn. Daarover wilde ik al langer schrijven, maar dit pontificaal publiceren op een blog dat ik af en toe promoot op facebook en twitter vind ik eng. Vandaar een apart blog, wat ook wel zo overzichtelijk was voor mijn cursus. Mijn idee was, en is eigenlijk nog steeds, om op mijn andere blog tabbladen te maken, waar de verhalen van deze blog kunnen staan. Soms overlappen de blogs elkaar wat of ik weet niet waar ik mijn verhaal nou echt kwijt kan. Zo had ik het hier ineens over de bonsaihobby, maar dat past misschien beter op het algemene blog. En dat ik een certificaat heb, staat op beide, maar daar ben ik dan ook echt heel blij mee.

Inmiddels kijk ik alweer uit naar een volgende cursus, ook bij de schrijversacademie. Hiervoor zal ik weer het land in moeten trekken, maar dat heb ik ervoor over. Ik vind het fijn om te blijven leren en om op verschillende manieren bezig te zijn met schrijven.