Hieperdepiep....

Negenenvijftig jaar terug blies mijn moeder op de avond van de 27e maart ballonnen op voor haar jarige dochter. Vier jaar werd deze dame alweer. Mijn moeder was hoogzwanger en met het opblazen van de ballonnen zette ze kennelijk de bevalling in werking, zo vertelde ze altijd. Dientengevolge hebben zowel zus als ik op de vooravond van de uitgerekende data ballonnen op zitten blazen, maar bij ons hielp het dan weer bitter weinig. Toch jammer. 

Negenenvijftig jaar terug belandde mijn moeder dus op de kraamafdeling, terwijl anderen haar jarige dochter opvingen. Mijn oma en tante, waarschijnlijk. Mijn vader bevond zich ook in Huize Tavenier, waar mijn moeder lag te bevallen.

Het product van deze bevalling ben ik. Ja, geboren op de verjaardag van mijn vier jaar oudere zus. Iets wat voor heel veel mensen heel bijzonder klinkt, maar voor ons normaal voelde. Mijn vader en z'n jongere broer deelden ook een verjaardag, dus kennelijk zat het in de familie. Ofzo. 

Zolang we thuis woonden, was dit geen probleem. Voor de familie vierden we de verjaardag op dezelfde dag, soms ook nog met onze moeder die een week eerder verjaarde of zelfs met m'n opa, die daar weer een week voor jarig was. Een groot deel van de familie woonde ver in het zuiden van ons land, dus dit was wel praktisch. Voor ons voelde dat dan wel een beetje als Sinterklaas, al die cadeautjes over en weer. 

Nadat m'n zus en ik uit huis waren, werd het al lastiger. Ja, vaak vierden we bij onze ouders, in het weekend tussen de verjaardagen in, maar dat lukte ook niet altijd. Doordat deze in Spanje overwinterden, bijvoorbeeld. Eén keer vierden we onze verjaardag op Virgin Gorda, een Brits maagdeneiland in de Caribische zee. Dat was wel speciaal. Een lieve vriendin van mij bracht die dag een bosje bloemen naar mijn moeder, omdat haar beide jarige dochters er niet waren. 

Maar goed, negenenvijftig dus. Aangezien de bedoeling is met zestig te stoppen met werken, is het aftellen nu echt begonnen.  Mijn zus is ook met zestig gestopt en net op tijd terug van weer een grote reis, om haar verjaardag in Nederland te vieren. Straks ga ik naar haar toe. Of we na volgend jaar elkaar nog op onze verjaardag treffen, is de vraag. Als het goed is, zitten wij dan (nog) in Portugal, maar wie weet hoe het allemaal gaat lopen. Elkaar treffen hoeft niet per se op de verjaardag. Elkaar zien is elke dag leuk. Maar eerst m'n zestigste levensjaar maar goed doorkomen.  

Mijn zus en ik, 3 en 7 jaar oud

 

 

Weekend weg

We gingen dit weekend op pad. Man moest zaterdag tafeltennissen in Schiedam en 's avonds was er nog een feest van een vriendin van mij in Brabant. 

Tijdens zo'n toernooi zit ik niet in de zaal. Niet alleen is dat (voor mij) op den duur saai, de stoelen en banken zijn verschrikkelijk, als je er een hele dag op zoet brengt. Hard met name. Niet te doen. Voorgaande toernooien in Schiedam vermaakte ik mij uitstekend in het stadje zelf. Er zijn veel historische gebouwen en bruggetjes, een feest om doorheen te lopen en te ontdekken. De vorige keer dat we er waren, zaten we nog vol in de coronarestricties, nu kon ik overal zonder afspraak in. Maar nu was er de hielspoorrestrictie. 

Nadat ik man 's morgens de goede richting naar de sporthal gewezen had, hij is niet zo goed in routes vinden, zocht ik een café waar ik zou kunnen zitten. Zo vroeg was er nog niet veel open, maar gelukkig wel mijn favoriete plek sinds de vorige keer, ZaVor Coffee Experience, heerlijke koffie, 44 soorten thee en recht tegenover boekhandel Het Schiedams Boekhuis. Oh en heerlijke cakejes! Daarnaast een heerlijk bank en zachte stoelen, niet van die houten planken waar ik het nog geen half uur op uithoud. Kortom, hier kon ik wel wat tijd zoet brengen. En dat deed ik dus ook.

Nadat ik een uurtje had zitten lezen, ben ik straat overgestoken naar de boekwinkel. Daar ben ik zeer geslaagd (denk ik, dat is natuurlijk pas zeker wanneer de boeken daadwerkelijk gelezen zijn én ze ook fijn waren). Om toch wat van Schiedam te zien én om ook wat boeken kwijt te raken, deed ik een klein rondje. Eigenlijk wilde ik naar een Minibieb waar ik twee jaar terug geweest was, maar al eerder kwam ik ééntje tegen. Dat scheelde weer een hoop lopen! En de tas werd lichter. 

Aan het eind van het rondje nog een poging gedaan het museum te bezichtigen, maar er zaten al heel veel stappen op en ik had de moed niet. Daar waren wél harde stoeltjes, dus eerst zitten en dan museum trok me niet aan. Terug dus naar eerder genoemd café, lekker plaatsgenomen op de bank, tosti besteld en Verlichting van Stephen King uitgelezen. Daarna toch maar de houten bankjes in de sporthal voor lief genomen. Man was helaas al snel uitgeschakeld, dus konden we weg. (voor mij iets minder helaas) 

 's Avonds het feest. Gelukkig kon ik zitten. Dat was fijn, maar het nadeel is dat je niet met iedereen in gesprek komt. Toch heerlijk om vriendinnen weer eens te zien. En ja, weer is de afspraak gemaakt om weer eens écht bij elkaar te komen. Hopelijk lukt dat snel. 

Een vriendin bracht ons terug naar het hotel gelukkig. Het was maar een kwartier lopen (als je in één keer goed loopt, ik bleek ook niet zo goed in route te zijn deze zaterdag) maar dat was eigenlijk al wel teveel. De Naproxen doet zijn werk goed, als het gaat om de pijnstilling van de hielspoor, dat was vandaag fijn, maar dit aanbod mocht ik natuurlijk niet afslaan. En zij kwam er toch langs. 

Zondag stond in het teken van de terugreis en vooral uitrusten. 

Vrijheid vieren we!

Vrijheid moeten we vieren, maar als het geen mooi weer is, is zo'n Bevrijdingsdag voor mij toch een (vrije) dag als alle anderen. Jaren terug kwam ik er al achter dat wat kil, vochtig weer nogal van invloed is op mijn gewrichten en dat een uurtje zitten op zo'n vochtig veld nog dagenlang invloed uitoefent. Daarom neem ik tegenwoordig een slaapzak mee, om op te zitten. Wel zo aangenaam.

Gisteren stond ons niets in de weg. In tegenstelling tot de weersvoorspellingen van een week terug was het heerlijk warm, droog en zonnig! Omdat vrienden van ons met de auto gaan, en voor een parkeerplek graag vroeg zijn, gingen ook wij al op tijd richting Stadspark. Dat we niet de enigen waren, was al snel duidelijk. We reden middenin een lange stoet fietsers. Wel konden we onze fiets nog redelijk in de buurt van het park kwijt, dat scheelde. Handig, op tijd zijn.

Dit jaar was de opening van de festivals in Groningen, dus Premier Rutte stak het vuur aan, aangekondigd door Ali B. Het springen, waartoe de laatste aanmoedigde, veroorzaakte volgens mij weer een kleine plaatselijke aardbeving. Ik had in elk geval het idee de grond te voelen trillen, en alle 125.000 mensen waren toen nog lang niet aanwezig!

Het festival ging verder voor ons voorbij, zoals we het meestal beleven. We zitten gezellig met een vaste groep vrienden, kletsen en drinken wat, en krijgen amper wat mee van de muziek. Nu het zo druk was nog minder. Meestal beleven we het 5 voor 5 moment wel, gisteren ging dat volledig langs me heen.

Op het festival is natuurlijk vanalles te drinken en te eten, water is gratis. Speciaal daarvoor nam ik mijn eigen waterflesje mee, dat scheelt dan weer afval, maar de rijen voor dat gratis water waren láng! Dus toch maar aan het bier en de cola gegaan. En een heerlijk belegd knoflookbrood.

Uiteindelijk gingen man en ik pas weg toen Kensington optrad. Man wilde deze band graag nog zien, maar het was zó druk, dat we er weinig van zagen. Het geluid was wel goed, de muziek ook.

Terwijl wij dus het festival de rug toekeerden, moesten we nog steeds tegen een grote stroom nieuwe bezoekers in worstelen. Onvoorstelbaar, of misschien toch wel, want het weer was nog steeds lekker.


's Avonds een tegenvaller voor mij: ook met droog, warm en zonnig weer doet mijn hele lijf pijn na een middagje festival. Lopen, zitten en zelfs liggen deed zeer. Gelukkig helpt een nachtje slapen, en gelukkig ben ik daar nog redelijk goed in, slapen.

Vandaag vieren we weer, maar dan wat anders: alvast de verjaardag van mijn zoon die zondag 17 wordt. Lekker met een barbecue in de tuin, gezellig met familie en vrienden om ons heen. Het leven (in vrijheid) is te mooi om niet te vieren.

Feestelijke confetti, rijen voor het water, vele en vele rijen met fietsen,
grote drukte bij Kensington

Lees ook: Bevrijdingsfestival Groningen en hier