Opnieuw beginnen en weer doorgaan

Al vaker schreef ik erover. Ik vind tekenen leuk en een dagboek ook. Een getekend dagboek lijkt mij dus op het lijf geschreven. Meerdere keren begon ik hiermee, maar helaas, het lukt me niet dit bij te houden. (klik op het label 'tekenen' of 'dagboek' en vele blogs komen langs) (och jeetje, dat zijn er echt veel over dit onderwerp!)

Vorig jaar besloot ik het kleiner aan te pakken en te beginnen met een reisdagboekje. Tekenen en tekst, alleen de paar weken vakantie. Om te beginnen. Om in het ritme te komen. Tijd genoeg tenslotte, want vakantie. Het kost zestig dagen om een gewoonte ingesleten te krijgen, heb ik er met de vakantie alvast achtentwintig op zitten. (alsof gewoontes van de vakantie zich zo makkelijk doorzetten in het 'normale' leven).

Op internet zijn natuurlijk geweldige voorbeelden, zoek maar eens op 'travel sketchbook', 'draw your travel', 'draw your day' of 'art journaling'. Hier zie je zulke mooie schetsen, dat er een zekere drempel bij mij opgeworpen wordt, waardoor de uitvoering vaker achterwege blijft. Want zo mooi kan ik het lukt mij vast niet, het valt alleen maar tegen, enzovoorts. Dat is natuurlijk weer niet de bedoeling van zoeken naar voorbeelden. Ik ken mezelf. Soms zie ik iets, thuis of op reis, waarvan ik denk 'dát zou leuk zijn om te tekenen', maar vervolgens denk ik ook 'dat kan ik nooit'. Redenen daarvoor kunnen zijn dat ik wel details zíe, maar ze lastig vind te tekenen. En ik ben (heel) slecht in perspectief. Nou zei een docent bij de tekencursus dat zij dat eigenlijk ook niet kon en zij exposeert met stadsgezichten, dus kennelijk kun je je daar ook overheen zetten. 

Je wordt niet beter in tekeningen door te kijken naar andermans tekeningen 
bron: de schetsfabriek 

Ooit, voordat ik dergelijke zoekopdrachten op internet deed, maakte ik wel een leuk vakantiedagboekje in Polen. Het was het jaar van den Olympische Spelen in Londen en ook die komen erin voor. (Epke staat! Hij staat! Wij staan allemaal!) Het is zo leuk om af en toe eens in te kijken! Kijk dan!

Vandaar dat ik toch steeds weer opnieuw begin. Zoals vorig jaar dus. Bij de tekencursus kreeg ik een mooi schetsboekje, eigenlijk een dummy*. Hier plakte ik een paar enveloppen voorin, waar stickertjes en plaatjes in meegenomen kunnen worden. Ter voorbereiding zocht ik plaatjes van Servië, waar we heen gingen voor tafeltennis, maar ook landkaarten/maps van het land en de stad waar we heengingen. Omdat de volgende stop Portugal was, deed ik daarvoor hetzelfde. 

Uiteindelijk heb ik in Servië zo'n 5 dagen bijgehouden, in Portugal vrijwel niet. Die 5 dagen in Servië waren mij alweer ontschoten en het is nú al leuk ze terug te zien. Er zijn wel pagina's leeg gelaten, om nog tekeningen op te maken aan de hand van gemaakte foto's. Die foto's kunnen er ook altijd nog ingeplakt worden, natuurlijk, maar er mist nu wel een stukje tekst. 

Nu dus.. een goede reden om het weer te gaan proberen is Sardinië volgende week. De plaatjes zijn uitgezocht én al ingeplakt, dus aan de voorbereiding ligt het weer niet. Nu alleen de uitvoering nog. 

Zohier het schetsboek zelf en wat pagina's 

Natuurlijk moest de dummy eerst 'eigen' gemaakt worden. Er kwam een mooie ansichtkaart van een giraffe op de voorkant. Die clips zijn om het boekje open te houden, wanneer ik ga verven. 

De eerste twee pagina's zijn ingericht met fleurige enveloppen, waar plaatjes en stickers in kunnen. Er is ook een stukje met persoonlijke informatie. 

De eerste echte tekening laat mijn koffers en een rugzak zien. De rugzak gaat eigenlijk altijd mee, bij de koffers maakt het uiteraard uit hoe lang we gaan. De oefenschets viel wel beter uit, maarja, dit is m'n reisboekje. 

In 'wreck this journal' van Keri Smith (is ook leuk) zijn pagina's voor fruitstickers. Aangezien ik een echte theeleut ben, leek me een pagina voor theelabels wel grappig. Zo te zien heb ik vorig jaar toch niet zoveel thee gedronken. Of de thee kwam niet met een leuk apart label, kan ook. 

Dit is een beetje het idee. Zo ziet de eerste reisdag van vorig jaar eruit. Een stakende trein, een flixbus en het reisdoel. 

En dit was een ochtend tekenen in een park in Setúbal, terwijl m'n man aan het tafeltennissen was. Ja, dat tafeltennis is wel een thema in ons leven. Het brengt ons nog eens ergens, zoals Sardinië.

En hier is dan de eerste voorbereiding voor het weekje Sardinië. Ná Sardinië gaan we gelijk door naar onze oudste in Londen, trouwens. Het worden drukke maar leuke weken, denk ik, waarin ik hopelijk tijd heb (en neem) om dit boekje bij te houden. 

 

Weekendje weg

Man had weer eens een tafeltennistoernooi. Het NK veteranen in Schiedam dit keer. We waren daar wel vaker. Alleen zaten vanwege de marathon van Rotterdam de meeste budgetovernachtingsmogelijkheden vol, dus boekte man wat in Rijswijk. Kwartiertje met de auto naar Schiedam, moet te doen zijn. 

Omdat we eerst nog even bij zijn eigen team gingen kijken (ze kunnen kampioen worden!), kwamen we niet erg op tijd aan in Rijswijk, mede door druk verkeer onderweg. Toen we eindelijk ons hotel bereikten, bleek onze kamer al vergeven te zijn. Dubbelboeking. Man had via hotelspecials geboekt. Het stel dat vlak na ons binnenkwamen ook. Ook hun kamer was dubbel geboekt en ook zij hadden dus geen slaapplek. Geen reclame voor hotelspecials, zoveel is zeker. 

Maar wat dan. Terwijl man en andere man stonden te mopperen tegen de baliemedewerker (arme man) ging ik maar eens kijken wat er nog voor mogelijkheden waren. Zo kwam ik bij een (duurder uiteraard) hotel in Den Haag uit. Ik zocht in die richting, omdat ik van plan was naar het Kunstmuseum te gaan, terwijl man zich uitsloofde achter de tafeltennistafel. Vanuit het hotel in Rijswijk is er een rechtstreekse verbinding naar het Kunstmuseum, dus ik had me daar echt op verheugd. Het andere stel boekte een hotel in Rotterdam, aangezien zij daar de volgende dag moesten zijn voor de marathon. 

Gelukkig had het Leonardo Hotel in Den Haag nog een kamer vrij. We werden daar zeer warm welkom geheten, er werd met ons meegeleefd, we kregen een luxere kamer én een gratis drankje aan de bar. Toen we later in het restaurant zaten te eten, geen zin meer om nog wat te zoeken, bleek dat het personeel niet alleen aardig tegen gasten is, maar ook lol hebben onderling. Dat zie ik altijd graag. Het geeft een extra prettig gevoel bij je overnachtingsplek als je ziet dat de mensen die aan het werk zijn, grapjes maken onderling.  

Zondags was het druk in en vooral ook vóór het hotel. Er bleek een stembureau voor Hongaren in Nederland te zijn. De hele parkeerplaats stond vol met wachtende mensen.  Bijzonder wel. 

Nadat man vertrokken was naar de sporthal, maakte ik me klaar om naar het museum te gaan. Dat was op een kwartier lopen van het hotel. Luxe! Ik heb er genoten van diverse tentoonstellingen, maar na zo'n twee uur had ik het toch wel gehad. Na een (ook luxe) lunch, vertrok ik richting Den Haag CS, om ook naar Schiedam te gaan. Dan kon ik terugrijden naar Den Haag en kon man een biertje drinken. 

Welgemoed ging ik op pad. Volgens Google maps is het zo'n vijfenveertig minuten lopen van het museum naar het station en ik besloot dat maar te proberen. Waarschijnlijk zou de route toch langs de OV-routes gaan, dus wanneer het niet meer lukte, kon ik zo op bus of tram stappen. Dat viel tegen. 

 

Het begon er al mee dat ik een leuk parkje zag, waarvan het pad ongeveer in dezelfde richting ging als mijn route. Een parkje is natuurlijk altijd leuker dan de brede drukke weg, dus sloeg ik af. Helaas bleek het pad uiteindelijk terug te lopen en aangezien er water lag in de richting die ik wél op moest, kon ik ook niet even tussendoor. Zo kwam ik uiteindelijk wel in een mooie straat met ambassades terecht. Een rustige straat. 

Toen ik deze door was, kwam ik weer op de route en ging het eigenlijk wel goed. Ik kwam langs twee minibiebs, wat de tas in elk geval wat lichter maakte, zag het Paleis Noordeinde, twijfelde of ik Panorama Mesdag nou zou gaan bekijken (nee) en kwam echt bekaf bij het Den Haag CS aan. Anderhalf uur deed ik erover. Iets langer dan de drie kwartier van Google. En dat na twee uur rondslenteren in het museum. 

Eenmaal onderweg ging de reis voorspoedig, hoewel ik net één minuut te laat op CS was om de rechtstreekse sprinter naar Schiedam te halen. Bij de sporthal aangekomen, bleek man nog een wedstrijd te moeten en als hij deze won nog één. Gelukkig had hij nog geen biertje gehad, wat mijn lijf deed teveel pijn om nog terug te rijden. Dat was voor man geen probleem. Helaas voor hem verloor hij die ene wedstrijd nog en al snel konden we terug naar Den Haag. 

Eenmaal in het hotel waren we natuurlijk toe aan eten. Niet al te ver van het hotel, want dat ging ik niet meer redden. Gelukkig was er een goed aangeschreven Pizzeria op achthonderd meter. Helaas was deze vol. En de volgende ook. Zo liepen we toch nog twee kilometer naar een restaurantje, waar we overigens heel lekker aten, maar toen was de pijp wel leeg. 

Maandag deed het hele lijf zeer en aangezien het toch niet zonnig was, besloten we het strand over te slaan en direct naar huis te rijden. Daar ben ik op de bank gaan zitten en heb verder weinig meer gedaan, maar keek wel terug op een heerlijk weekend. 

 Over wat ik zag in het museum wil ik eigenlijk een aparte blog maken. Al die foto's moeten uitgezocht, welke wel en welke niet (in elk geval de naakten niet waarschijnlijk), dus hopelijk volgt dat deze week. Nu kijken we weer uit naar het volgende tafeltennistoernooi op Sardinië. Die sport brengt ons nog eens ergens. 

 

#WOT: behoefte

 Als ze André Hazes draaien, gaan we naar huis

Mijn man en ik houden niet van de muziek van André Hazes. Al nooit van het 'origineel', ook niet van junior. Vaak wordt Hazes aan het eind van een feestavond gedraaid, wat ons tot het motto bracht, dat we dan naar huis gaan. Familie weet hiervan en speelt plagerig Hazes aan het begin van familiefeesten. Ach, we kunnen tegen een stootje en ook wel tegen één nummer van Hazes, maar liever niet. 

Behoefte is het nodig hebben of het verlangen naar een ontbrekend goed, dienst, emotie of waarde. In het eerste geval is er een noodzaak, in het tweede geval is er een verlangen.
[bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Behoefte]

Afgelopen week speelde man weer tafeltennis bij het Europees Kampioenschappen voor veteranen. In Noorwegen dit keer. De vrienden van voorgaande jaren gingen niet mee. Naar alle waarschijnlijkheid gaan zenooit meer mee. Erg jammer, maar het is niet anders. 

Dit houdt onder andere in, dat we niet meer hele dagen in de speelzalen behoeven te zitten. Slechts de wedstrijden van man en dan zijn we weer vrij om te gaan. In principe. Man had gelukkig alweer een dubbelpartner gevonden. Een Zwitser, met wie al toernooien lang leuk contact was. En natuurlijk moesten we ook even bij zijn wedstrijden kijken. En die van zijn vrouw. En jahoor, daar zaten we weer. 

Op zich vind ik het niet erg. Het is gezellig en ik hóef er niet te zitten. 'Ga dan wat doen', zegt man vaak, maarja.. keuzes. De dag van de dubbelspelen ging ik inderdaad niet heen, maar in plaats daarvan deed man mee met mixed dubbel op de woensdag, normaliter de vrije dag van de week. Ook heel leuk. Zou maar één poule zijn en mogelijk daarna nog wedstrijden, maar zo gepiept. Uiteraard moest er daarna nagekletst worden. Het weer werkte mee en dat kon lekker in de zon.

Afijn
Het is allemaal heel leuk en gezellig, maar ik heb ook behoefte aan rust. En goede stoelen of liefst een bank, zodat ik mijn zere voeten even omhoog kan doen. Een terugkerend dilemma in weken als dit. En ik gaf ook toe aan die behoefte. De dubbeldag bleef ik in ons huisje en op de dag van het mixed dubbel heb ik in de omgeving gewandeld naar het strandje en heerlijk buiten in de zon gezeten. Tussendoor keek ik ook nog de wedstrijden. Een goede afwisseling van rust en gezellig. 

Gisteren werd het allemaal wat te veel. Man en z'n dubbelpartner waren door naar de hoofdronde. Na de poule lig je eruit als je een partij verliest. De eerste wedstrijd was op tijd. Ze wonnen. In een behoorlijk spannende wedstrijd. Geluk en euforie. Een uur later de volgende wedstrijd, die ze wéér wonnen met de kleinst mogelijke verschillen. Nog meer geluk en nog meer euforie.  Tussen de wedstrijden kon ik me even terugtrekken met een boek op een bank, maar doordat er een ouder Nederlands bij man aan het kijken was (zij is 80 en speelt nog!), bleef ik ook met hen kletsen.  De derde partij was de tegenstander te sterk, maar het geluk en de euforie bleven. 

Terwijl man en ik nog even bij twee Nederlandse dames keken, ging de dubbelpartner naar z'n vrouw. De Nederlandse dames verloren helaas, maar vrouw van dubbelpartner won. En won! Ze haalde het tot de finalewedstrijden van zaterdag. Heel veel geluk en heel veel euforie. FEEST!

Het weer werkte weer mee en zo vierden we de overwinningen buiten in de zon. Man zette een muziekje op, er werd nog een rondje gehaald, andere tafels mochten verzoekjes doen qua muziek en er werd gedanst. Echt hartstikke leuk en gezellig. Ik wilde geen spelbreker zijn, het was leuk en hartstikke gezellig, maar mijn behoefte aan een goede stoel (liefst bank) en rust groeide. En groeide. Een hele dag in touw, amper een momentje rust. Ik kon echt niet meer, maar moest toch nog rijden. Na de zoveelste 'nog één biertje' vroeg ik om André Hazes...

En we gingen naar huis.

Weekendje Duitsland (in foto's)

Vanwege corona en ziekte van mijn vader, was het alweer vier jaar geleden dat we voor het laatst een weekendje Duitsland deden. Dat ik erover schreef is vijf jaar terug. Man ging net als toen tafeltennissen. Dit keer werd hij derde. Toen deed ik een museum aan met vrienden. Betreffende vrienden waren er dit keer helaas niet bij en ik heb natuurlijk last van hielspoor. Toch deed ik een rondje dorp (Vorsfelde, tegenwoordig onderdeel van de grote stad Wolfsburg), ruilde wat boeken bij de minibieb, die hier al sinds 2015 staat!, en maakte vooral foto's. 

Om niet teveel in herhaling te vallen ten opzichte van voorgaande jaren Vorsfelde/Wolfsburg, besloot ik tot een Plog of foto-blog. In plaats van vertellen over mijn weekend, vooral de zaterdag, laat ik het zien. Show and tell. Omdat ik zoveel foto's maakte, heb ik van een aantal maar een collage gemaakt.

We vertrokken vrijdag mooi op tijd, hadden (daardoor?) weinig files en kwamen aan het eind van de middag in Vorsfelde aan. Onderweg zagen we witte velden en hadden we zelfs sneeuw. Ik zag heel veel reeën en één vos, vrij dicht bij de weg, die met zijn oranje vacht mooi afstak tegen de witte achtergrond. Konden we op zo'n moment maar even stoppen voor een foto. 

Zaterdag ging ik, na een lekker ontbijt en even lezen, dus het dorp in. Op tijd, want ik wist nog dat de winkels er 's middags dicht zijn. Vrijdags bedacht ik 's avonds dat ik twee dingen moest kopen. Opschrijven was uiteraard niet nodig. Twee dingen, dat zou ik onthouden. Niet dus. Ik weet nog steeds niet weer wat het tweede was. 

Ik las dit boek van Ruud ten Wolde uit. Een triest boek, hoe positief geschreven ook, omdat ik weet dat de schrijver overleed voordat het boek in de winkels lag.

Deze gans staat bij de ingang van het hotel. Ik vond hem wel grappig. 

Overal in Vorsfelde zie je zwijnen. Keiler noemen ze die hier. Het is hun mascotte, zou je kunnen zeggen. Het is me uitgelegd waarom, maar mijn Duits was niet goed genoeg om het volledig te begrijpen. 

Vorsfelde is ook een dorp dat vol staat met typische Duitse vakwerkhuizen. Jammer genoeg zie je ook overal auto's en alles wat daarmee te maken heeft, zoals verkeersborden en parkeermeters. Ja, ik snap dat ze nodig zijn, maar het is zo jammer voor het dorpsplaatje.

De 'Bücherschrank' staat al sinds 2015 bij de kerk. Ernaast staat een plattegrond in reliëf, waarin de huisjes idyllisch bedekt waren met sneeuw. Deze plattegrond stond er vier jaar terug nog niet, zie ik op oude foto's. 

De kerk vanaf de andere kant. Op de palen staan windmolentjes. Het idee daarachter ontgaat me. 

In de omgeving van Wolfsburg zitten veel bomen vol met maretak (mistletoe), zoals je hier ziet. Als je zo de foto's kijkt zouden het ook kraaiennesten kunnen zijn, maar neem van mij aan, het is maretak. 

Met al die zwijnen in het dorp, is het waarschijnlijk niet meer dan logisch dat ook de 'beker' een zwijn is. Er wordt dan ook gespeeld om de 'Keiler Cup', zoals je hier ziet. Helaas ging deze weer niet mee naar Nederland. Volgend jaar beter.

's Avonds aten we bij de Griek. Nouja, dé.. een andere Griek dan vorige keer en voor mij, als vegetariër, was er bitter weinig keus. Ik besloot tot twee voorgerechten. Het was wél lekker, dat wel. Veel knoflook ook. Ik proef het nog. 

Na een forse nachtvorst, moest er vanmorgen gekrabd worden. Door man, ik maakte deze foto van de mooie vorstpatronen. De blikjes drinken in de auto waren helaas bevroren. We konden er gelukkig wel wat van drinken. 

De terugreis ging nog voorspoediger dan de heenreis, hoewel we volgens mijn Googlemaps over Polen gingen. Gelukkig gebruiken we voor de navigatie altijd de telefoon van man. 

Al met al was het weer een leuk en gezellig, maar vermoeiend weekend. Hopelijk kunne we volgend jaar weer.

GK tafeltennis

Eindelijk is het dan zo ver, ik heb een beker.
Een wát? Echt?

Ja, een beker, gewonnen bij tafeltennis.
Niet alleen mijn eigen verdienste, trouwens.

Op zaterdag 21 januari deed ik mee met het Unitas Tafeltennistoernooi, nieuw onderdeel van het open Groninger Kampioenschap Tafeltennis.  Hierbij dubbelden spelers uit de G-klasse met een Unitasspeler. En mijn dubbelpartner was goed. Erg goed. Fanatiek ook. Verliezen was geen optie en gelukkig deden we dat ook niet, want daar werd hij wel wat chagrijnig van. We verloren wel af en toe een game, maar overall wonnen we dus de wedstrijden. En de eerste prijs!

Het toernooi-onderdeel was een ontzettend leuk initiatief waarvan iedereen genoot. We hopen dat zoiets vaker georganiseerd wordt. De intentie is er in elk geval. En zo mogelijk doe ik weer mee. Met een gecombineerd evenement als dit wint tenslotte iedereen.

De beste Nederlander in mijn klasse

"Ik vind het goed dat je meedoet", ze zegt het in het Duits, mijn tegenstandster Angela. Dat is bijna de voertaal op het Europees Kampioenschap tafeltennis voor Veteranen in Helsingborg Zweden. Ongeveer een derde van de deelnemers is Duits. Bij hen is het een grote sport, veel groter dan bij ons, dat is wel duidelijk.

Er doen tien Nederlanders mee, waaronder ik, de enige vrouw tussen de 50 en 60 jaar. Niet dat ik denk dat er voor mij wat te winnen valt, ik weet wel beter, maar voor de lol en misschien een beetje de uitdaging. En vooral: Omdat vriendin Laura, die vorig jaar niet z'n leuke dubbelpartner had op het wereldkampioenschap in Alicante, met mij wilde dubbelen.
 
Het is maandag, de eerste dag van het toernooi. Ik verlies alle wedstrijden in de poule, maar krijg dus wel een compliment voor deelname. En eerlijk? Ik deed het minder slecht dan verwacht. Haalde zelfs punten! Aan het eind van de dag ben ik helemaal kapot. We zitten met een grote groep, Duitsers, Zweden en Finnen, en hebben het enorm naar ons zin. Maar ik heb dus pijn. Baal ik van, maar het is niet anders. We gaan tijdig naar huis en opgelucht val ik in ons lekkere bed.

Zowel mijn man als Harm worden tweede in hun poule en gaan door. Laura wordt derde en gaat net als ik naar de verliezersronde.

Dinsdags gaat het mij lichamelijk boven verwachting goed. Misschien hielp het dat we 's middags even rust hadden. Ik heb even op bed gelegen en over het strand gewandeld. Zelfs in de zon gezeten! 's Avonds helpen we de bediening bij het afsluiten van de horecatent. Dankzij het mooie weer, veel mooier dan voorspeld, brengen we veel tijd door op de banken voor deze tent. Tot 's avonds laat dus.Wij wel.

Woensdag is het 'rustdag', dus we verkennen Helsingborg. Is het slim voor mij? Vast niet, maar ik ga toch niet een week in een buitenlandse stad zitten zonder iets van die stad te zien? We beklimmen zelfs een torentje. Ik loop voorop en geef het tempo aan. "Niet zo snel", hoor ik achter mij. Slechts één keer hoor.. liep te hard van stapel.

Donderdag en vrijdag spelen we de vervolgrondes. Zoals verwacht win ik weer niets, maar ik krijg wel een wave van mijn trouwe supporters op de tribune. Tijdens ons dubbel pakken Laura en ik bijna een game! Ik maak een punt met een smash. Mijn eerste ooit, denk ik, meestal sla ik de bal in het net of over de tafel. Een kleine overwinning voor mij en weer een wave op de tribune. Zelfs onbekenden doen mee. Tussen de wedstrijden door vind ik een bank, waar ik even lekker kan slapen. Zo kom ik vooral de lange donderdag toch nog goed door.

Laura en de heren liggen er ook gelijk uit, maar in het dubbel komen de heren nog best ver. Ze verliezen van de uiteindelijke winnaars van de verliezersronde. (wat een vervelende term is dat toch.. we denken de hele week na over een andere en komen op de 'net niet ronde')

Zaterdags zijn de finales. Ik besluit in ons huisje te blijven, ben écht wel toe aan rust nu en het zitten op harde stoeltjes en banken doet me geen goed. Ik maak wel voor het eerst gebruik van het zwembad op de camping, waar ons huisje staat, en zwem een kilometer in half uur. Het is zout verwarmd water. Erg fijn.

En zondag weer naar huis. Net als op de heenweg een voorspoedige reis. Helaas een file bij Bremen, maar dat is bijna normaal. Het was een geweldige week. Niet alleen vanwege de sport, maar ook alles eromheen. De contacten met mensen, veel mensen. De gezelligheid. De sportiviteit. De organisatie. En ook, het weer.

Volgend jaar is het WK in Las Vegas. Nee, we gaan niet. Over twee jaar gaan we wél naar het EK in Boedapest. Ik verheug me er nu al op.