De nieuwe creatieve bloghop-opdrachten

Vorig jaar ontdekte ik per ongeluk de creatieve bloghop van Conny. De eerste opdracht was 'Ritme en  herhaling' en daarvan had ik een leuke en passende foto in mijn archief. En zo rolde ik zo de community van de creatieve bloghoppers in en maakte elke twee weken een andere creatie. 

Wat was dat leuk 

Toen ik een maand terug (ongeveer) dan ook las dat Conny alweer nieuwe opdrachten aan het bedenken was, verheugde ik me er zeer op. Voor haar is het al de vijfde keer. Wat jammer dat ik dat al die tijd gemist heb. 

Waar gaan we ons op richten? Zie het hieronder! (het creatieve plaatje is van Conny's blog)

 De blogdata en opdrachten:

2 september: Ondersteboven

16 september: Wat zit er in mijn tas?

30 september: Stapelen

7 oktober: Een stilleven met alledaagse dingen

21 oktober: Kliederboel

4 november: Verander een foto

18 november: Maskerade

2 december: Iets dat begint met de eerste letter van je naam (voor- of achternaam)

16 december: Patisserie

En nu even pauze voor de feestdagen.

 2027: 

6 januari: Presenteer een huiselijk voorwerp op een vreemde plek

20 januari: Doe iets met een gebruikt (gevonden?) boodschappenlijstje

3 februari: Wat vliegt daar door de nacht?

17 februari: Close-up

3 maart: Wat zou jij graag eens voor het eerst proberen?

17 maart: Als ik een miljoen won, dan......

31 maart: Reflectie

7 april: Een huis, een boom, een persoon

21 april: Een heel mooie avond

5 mei:  transformatie

19 mei: Kies een spreekwoord en werk die uit

En de regels zijn*: 

* De wijze van verwerken is breed in te vullen met technieken, materialen en formaat naar eigen keuze. Een collage, een kaart, (bewerkte) foto's, tekening, schilderij, textiel of mixed media werkstuk, wat je maar wilt. Het kan ook bij elke opdracht weer anders zijn. 

* De looptijd van deze uitdaging is vanaf  2 september 2026 tot en met 19 mei 2027: 1x per 2 weken laat je jouw werk op woensdag zien op jouw blog (in totaal 20 keer) Je hebt dus steeds 2 weken de tijd tussen twee opdrachten door.

*Meedoen mag je per keer bepalen natuurlijk en wie dat wil kan vooruit werken. Geen probleem als je een keer overslaat of maar een paar opdrachten mee wilt doen.

*Als je je bij Conny aanmeldt, zet zij een link naar jouw blog bij haar berichten. Niet-bloggers kunnen op haar blog meeliften om hun werk te laten zien. Mail dan uiterlijk zondag voor publicatie jouw bijdrage aan Conny. 

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik me er al zeer op verheug. Er stuiteren alweer diverse ideeën door m'n hoofd, die ik mogelijk al (ver) van te voren kan gaan maken. Tijdens de vakantie bijvoorbeeld. Uiteraard is de kans minstens zo groot, zo niet groter, dat ik diverse keren op de dinsdag voor de betreffende woensdag trillend en zwetend nog even snel iets (af) moet maken. Creatief van deadline naar deadline, zo ben ik. Afijn, er komt vanaf 2 september weer wat meer leven op het blog. 

Ik heb er zin in!

*dit is gekopieerd van Conny's blog, dus aanmelden en opsturen doe je bij haar. Ik doe alleen maar aan promotie. 

Nieuw!

Al zo lang als ik me kan herinneren houd ik me met planten bezig. Dat was zo toen ik jong was en zo is het nog steeds. Geen idee hoe het begon, mogelijk dat mijn moeder een plantje op m'n vensterbank wel gezellig vond staan en ik het al snel uitbreidde. Eén van m'n oma's had ook vaak stekjes voor ons als we bij haar kwamen. Helaas waren die vaak geen lang leven beschoren. 

Een tijdje terug vond ik in een kamerplantenboek, dat ik als kind kocht van mijn verjaardagsgeld, een hele lijst met planten, die ik als tiener in mijn kamer had. Een behoorlijke lijst voor een kamertje van 3x4 meter. Ik zou nu zeggen dat er in de woonkamer, ongeveer drie keer zo groot, geen ruimte is voor zoveel planten. Naar aanleiding van het programma "Daar vraag je me wat" probeerde ik op die leeftijd ook al wat met bonsai. 

Je zou kunnen zeggen dat planten een levenslange hobby van mij is. Wel, zoals alles bij mij, in vlagen. Er zijn periodes dat ik druk ben met verpotten, stekken en zaaien, maar er zijn ook periodes dat de planten maar net aan in leven blijven, met het minimum aan water dat ik ze geef. Alleen de sterke blijven zo over. Degene die tegen droogte en natte voeten kunnen. 

Met de komst van onze tuinkamer werd mijn speelveld uitgebreid. Planten die 's winters niet tegen de warmte kunnen, overleefden ineens. Voordeel is dat ze in de winter niet veel water behoeven. Voor het eerst in m'n leven houd ik al drie jaar lang een azalea in leven en deze bloeit momenteel ook nog uitbundig. Wat een feest. Belangrijke factor hierbij was wel regenwater in plaats van het water uit de kraan.  

Maar nu. Nu zijn er plannen om over een jaar ons leven te verdelen over twee huizen in twee landen. Beide huizen zullen dus langere tijd leegstaan en de ervaring leert dat dat niet goed is voor de planten. Nog slechter dan wanneer ik wél thuis ben. Hoe sterk ze ook zijn. Deze hobby zal dus aan z'n eind komen. Uiteraard ga ik in beide huizen proberen er nog wat van te maken. Planten in de tuin, die tegen droogte kunnen, bakjes water eronder begraven misschien. Maar bínnen, binnen gaat niets het overleven. 

En zo kwam ik op wat nieuws: botanical lego. Mijn zus heeft al jaren enkele bossen van deze kunstbloemen in huis, mijn schoonzus zelfs een bonsai, en ik vond ze mooi en leuk, maar misschien niets voor mij. Lego. Neh. Maar nu, met mijn plantenloze toekomst in het vooruitzicht, besloot ik het toch eens te proberen. De familie viel van verbazing bijna uit de app, toen ik mijn verjaardagswens kenbaar maakte. 

Légo???? JIJ??? 

Maar, blij als ze waren met een keer een andere vraag dan 'doe maar een boek' (of boekenbon), kozen ze een mooi boeket uit. Ik was er blij mee, maar toch nog sceptisch naar mezelf toe. Ga ik dit écht leuk vinden? Zie ik mezelf hiermee bezig?

Het antwoord blijkt volmondig JA. Vol enthousiasme heb ik op woensdag in de tuinkamer zitten frutselen, lekker aan de picknicktafel met m'n rug in de zon. De vingers deden er pijn van. Steeds was het: nog één bloemetje dan....., en zo maakte ik de hele bos af. Trots als een klein kind stuurde ik vervolgens de foto's naar iedereen "Kijk eens wat ik gemaakt heb!" 

 's Avonds bestelde ik nog een bosje, die ik bekostigde met een cadeaukaart die ik ook nog voor m'n verjaardag had gekregen. Het lijkt erop dat ik een nieuwe hobby heb. Uiteraard geen echte vervanging voor de oude. Ten eerste is hij veel duurder. Ten tweede, als de bloemen af zijn, dan zijn ze ook af. Water geven, snoeien en/of verpotten is niet meer nodig. Dat is natuurlijk ook het hele idee van deze bloemen, maar toch.. ik ga m'n plantjes wel missen denk ik. Straks staat m'n vensterbank vol met een botanical garden van lego, zoals hieronder*. Ze hebben ook een Chinese tuin! (back to bonsai, die eindelijk wel 'in leven' blijven)

 Het bloemschikken met bloemen van lego is nog best lastig. Ik kocht een zak met zand, om ze daar steviger in te steken, zodat ze beter blijven staan, maar waarschijnlijk moeten ze in een andere vaas. 

 * (foto gekopieerd van de legosite.. hoop dat ze het goed vinden, het is wel reclame natuurlijk)

Het gaat zo snel

 Het weekend is weer voorbij. Dat gaat zo snel! Het was niet een erg actief weekend, maar ik heb wel wat leuks gedaan: de creabloghop van komende woensdag is al af!

Al sinds de vorige bloghop had ik een idee in m'n hoofd, die langzaamaan vorm kreeg. Zoeken in een speelgoedkist van m'n oudste, bij een winkel en in m'n eigen knutselkast bracht in elk geval materiaal bij elkaar. 

Zaterdagmiddag ging ik dan ook echt knutselen. Een historische figuur. Uiteraard kan ik het resultaat nog niet laten zien, die komt woensdag online, maar het is beter geworden dan ik gehoopte. Dus dat valt nog mee. 

 

Zondagochtend stapte ik op de fiets, om de 'historische figuur' daadwerkelijk in onze tijd te zetten. Gelukkig was het weer goed. Helaas ben ik vergeten ook een foto zónder de figuur te maken, want die had hier wel leuk gestaan. Nu moeten jullie het doen met een soort 'teaser' met gebruikte spullen. 

Afijn, dat was mijn weekend. Naast het knutselen, fietsen en fotograferen, heb ik eigenlijk alleen maar op de bank gezeten en tv gekeken. Geheel toepasselijk in een tijd van Halloween ben ik de serie Bones aan het bingewatchen. Seizoen twee is al voorbij. Temperance Brennan en Seely Booth komen inmiddels ook regelmatig terug in m'n dromen. Mét gruwelijke lijken. Gek genoeg ging het slapen juist hartstikke goed. 

Afgelopen vrijdagavond hebben we trouwens met een aantal mensen deelgenomen aan de Online Pop2000 A gogo quiz van Leo Blokhuis. Een leuke start van het weekend!

En nu weer m'n hoofd breken over de volgende opdracht(en).  Daar moet op tijd mee begonnen worden, want wat gaat het snel allemaal.

Zelf maken

Naar aanleiding van mijn idee om zelf een poppetje te maken voor een 365-dagen fotoproject (of 30 dagen, meer of minder kan ook) begon ik met zoeken op internet hoe ik dat eens aan zou pakken. Er ging een wereld voor mij open, die op zich niet altijd nieuw was. 

Eén van de eerste hits was het laten printen van een jezelf in 3D. Dit is natuurlijk erg leuk voor een foto-per-dag project op vakantie. Zo van "Kijk, ik ben nu hier" en dan een poppetje van jezelf op de voorgrond. Grappig. Maar niet voor nu. 

Andere opties die ik tegenkwam, waren poppetjes van een houten kraal en macramé, van wol, van houten kraal en wol, klei (uiteraard) en bloempotjes. Ze zijn er in groot en klein, van sleutelhanger tot decoratie in huis.

In mijn leven heb ik veel (heel veel) knutselspullen verzameld, voor steeds weer andere leuke projectjes. Er zijn ook zeker dingen gemaakt hoor, kettinkjes van kraaltjes en bloemen van panty's. (ja echt), dus de vraag was nu: wat heb ik nog en wat kan ik gebruiken. Kan ik het überhaupt nog ergens vinden, behoort ook tot de vragen. Of is het toch weggegooid, omdat het al zo lang in de kast lag. 

Zo had ik ooit van die vrolijk gekleurde pijpenragers (chenilledraad noemen ze dat nu), maar die kan ik niet meer vinden. Echt geschikte kralen heb ik ook al niet meer. Toch ooit tijdens een opruimwoede weggegooid, kennelijk. Heel erg vond ik het niet, toen ik online precies vond wat ik zocht: beweegbare poppetjes! 

Zijn ze niet leuk? 

 

De zoektocht naar geschikte knutselspullen is hiermee niet voorbij. De richting is wel anders, want: wat trek ik deze leuke poppetjes aan? Hoe maak ik gezichtjes? Waarmee? En het haar? Is het vilt, waar ik een doos van vol heb (en ik weet ook waar), geschikt? Krijgen ze eenmalige kleertjes of een garderobe? Kunnen ze de klompjes aan, die we ooit als geschenk bij tafeltennistoernooien weggaven, en waarvan een er nog een hoop over zijn? 

(het was nogal zoeken naar een foto, maar tadaaa. Meestal hebben we verschillende kleuren, in 2023 toevallig niet)

En als dát dan allemaal klaar en geregeld is, dan blijft de vraag: wordt het een project, hoe lang duurt het project (dit keer) en lukt het om niet in herhaling te vallen (buiten boeken en plantjes dan.. die blijven 'nieuw' toch?) Of... begint het project bij de aankleding van de poppetjes. 

Ze zijn binnen.. wordt vervolgd!

Eten en gegeten worden

 De zomer. Warm weer, zon, veel buiten en vers fruit. Ik ben er gek op. Nadeel van de zomer is toch wel hooikoorts en het vliegend ongedierte. Nadat we ons huis aan alle kanten van horren voorzien hebben, zijn het binnen vooral nog de fruitvliegjes. Maar dan héb je er ook gelijk een aantal. 

Ook op m'n werk is dit een probleem. Dagelijks gaan er minimaal drie stuks fruit mee, waarop de fruitvliegjes meeliften. Vooral de bananen zijn een bron, maar die zijn ook zo lékker! In deze tijd van het jaar zorg ik ervoor dat ik de afvalzakjes wat vaker vervang, maar laatst was ik op vrijdag ziek en dat heb ik geweten. 's Maandags werd ik zo'n beetje aangevallen door een wolk van fruitvliegjes. Alsof ze mij ook wel op wilden eten. 

Er zijn veel tips en trucs voor het vangen van deze irritante beestjes. Er zijn speciale fruitvliegjesvallen, maar (appel-)azijn met wat afwasmiddel zou minstens zo goed werken. Of een banaan in een afgesloten pot met kleine gaatjes in de deksel, ranja in zo'n zelfde potje, met of zonder wijn/alcohol, of.. nouja, zoek maar op. 

Zelf ben ik erg gecharmeerd van de vleesetende plantjes. In een vorige blog plaatste ik al een foto van mijn favoriet. Helaas waren deze tijdens mijn vakantie gesneuveld, dus toog ik vorige week gewapend met een cadeaubon die ik kreeg op m'n verjaardag (vier maanden terug en ik had 'm nog!) naar een tuincentrum. Helaas... het aanbod was minibaal en mijn favorietje was er al helemaal amper. Slechts een klein sprietje. Toch gingen er een aantal mee, dan maar wat andere soorten, hoewel de Kaapse Zonnedauw (de favoriet) tot nu toe het beste resultaat gaf. Ook een bananenplantje ging mee. Dat ik een bonsailiefhebber ben, beschreef ik al eerder, en dan is zo'n kleine bananen'boom' toch wel heel lastig om achter te laten. Ik zag 'm al staan. Op kantoor, want thuis is er geen ruimte voor.  

 Afgelopen weekend liet ik een bloempot vallen en dus moest ik naar de bouwmarkt, waar deze vandaan kwam. En wat bleek? Daar was mijn favoriete vleesetende plantje nog wel! Precies twee stuks vond ik, na lang zoeken. Dus nu ben ik helemaal blij. Op kantoor staat er een mooi aantal op de vensterbank, boven de afvalbak, ook wel bekend als kweekbak voor fruitvliegjes. Thuis staat er, ook op de vensterbank, een ander assortiment.   

 

Dit zijn de plantjes op m'n werk. Linksachter een Kaapse Zonnedauw die de zomervakantie net wel/net niet overleefd heeft. Vooraan het sprietje dat ik in het tuincentrum vond, daarnaast de gewone Zonnedauw, wat een kleintje hè, en achteraan de Kaapse Zonnedauw uit de bouwmarkt. Met een volume, zoals ik ze graag zie. De banaan past er mooi tussen, als plant nog geen leverancier van voedsel voor z'n buren. Achterin staat een waterfles, om regenwater in mee te nemen, want deze plantjes zijn eigenzinnig en willen geen kraanwater. En een basilicum, voor bij de tomaatjes op m'n brood. 

 

Deze plantjes staan thuis op de vensterbank. Iets meer variatie. In de brede 'kokers' achterin zat ooit een vlieg klem. Ik geloof niet dat daar veel fruitvliegjes in komen. 

 Nu zou je kunnen zeggen dat het kweken van de fruitvliegjes belangrijk is, om de plantjes in leven te houden. Gáán met die banaan!

 

Ja, ik wil: tekenen!

"Tekenen!" zei ik ooit  als je naar m'n hobby's vroeg. Tekenen, schilderen en, nou vooruit, lezen. Later kwam daar fotograferen bij. 

Utopie was van de week het WOT woord. Ik dacht erover deze post te plaatsen. Is meer en vaker tekenen een utopie voor mij? 

Tegenwoordig teken ik niet zoveel meer. Mijn hobby leek lange tijd meer het kopen van tekenspullen te zijn dan het tekenen zelf. We hebben een kastje vol met schetsboeken (daar schreef ik net een blog over), potloden in kleur of grafiet in diverse hardheid, verf, contékrijt, pastelpotloden en pastelkrijt. Daarnaast zijn er nog een aantal boeken, waarin uitgelegd wordt hoe simpel tekenen eigenlijk is. Wat in de praktijk nog best tegenvalt. 

 

Dat ik weer wil gaan tekenen, is voor mij een goed teken. Ik wil weer even wat anders doen dan herhalingen van sitcoms kijken op tv. Ik wil weer even van de bank af en heb weer ruimte in m'n hoofd om wat te doen.  

Nu ik besloten heb tot gebruik van aanwezig materiaal komt de volgende opgave: wat ga ik tekenen. De besluiteloosheid hierover is één van de redenen dat ik niet teken. Vaak pak ik een boekje, zet een paar lijnen op papier en leg 'm weer weg. In een serie van Nicci French pakt de hoofdpersoon, Frieda Klein, steeds een wijnfles om te tekenen. Eigenlijk wel een goed idee, steeds hetzelfde onderwerp te nemen. Dus nu vraag ik me alleen nog maar af wát ik dan zal nemen als herhalend onderwerp. Je zou kunnen denken "giraffes genoeg", maar ik kan het mezelf heel moeilijk maken. En zo blijf ik uitstellen. 

Elma de Jonge, ontwerper en blogger :

“Leg de lat niet te hoog. Het zal niet elke dag een Van Gogh worden. Dat maakt niet uit, het gaat juist ook om het proces. Je werkt vanzelf toe naar een eigen stijl. En laat je inspireren. Ik kan uren op Pinterest kijken om ideeën op te doen qua kleurencombinaties of patroontjes. Maar geef er natuurlijk wel altijd je eigen draai aan.”

Meer van Elma’s art journal vind je op haar instagram (bron: Flow magazine)

Googlen op 'tekeninspiratie' leert mij dat ik vast niet de enige ben, want er zijn heel veel sites en boeken die dit als onderwerp hebben. Er zijn 365-tekenideeën boekjes, waarin voor elke dag een simpel onderwerp staat. Zou ik ook kunnen doen in de al aanwezige boekjes. Er is 'teken je dag'-inspiratie. Er zijn legio sites met art journal ideeën en ik had dus zelf nog boeken. 

Ohjaaa.... 

Zowel het gebrek aan ideeën als die mooi uitgewerkte inspiratievoorstellen blokkeren mij. Toch geniet ik er enorm van om al die ideeën te bekijken. Zoveel mensen maken zoveel leuke dingen! Ik wil tekenen, maar ben ook bang? Uiteraard weet ik dat het tekenen voor de lol is, omdat te genieten van het potlood of krijt op papier en daar iets uit te zien komen, maar bij voorbaat zie ik al op tegen het product. Jeetje, waarom maak ik het mij zo ingewikkeld. Wil ik nou tekenen of niet? 

Van de week heb ik toch een paar stiften gekocht en ben ik voorzichtig weer begonnen met wat kleur op papier zetten. Daarnaast is 'kijken naar tekeninspiratie' een nieuwe hobby erbij. Weer een hele andere hobby dan 'tekenspullen kopen'.  

(Toevallig zag ik van de week toch het perfecte boekje.. echt wat ik zoek.. en ik kocht ‘m niet!)

..

(Nog niet)

Voorbeelden van tekeninspiratie op internet: 

Art journal voor beginners van Flow magazine

10 tips om je schetsboek te vullen

De tekenclub

Lauwpauw

Art journal inspiratie

Art journal voor beginners

Art journal voorbeelden  

Google search Tekenen op zwart papier

#WOT: enhousiasme

 Enthousiasme is een gemoedstoestand waarbij men zich levendig en uitgelaten gedraagt en een grote geestdrift en motivatie voor iets of iemand vertoont.
nl.wikipedia.org

 "Jeej weekend!", roep ik enthousiast in m'n hoofd, terwijl ik op de fiets met de benen wijd door een plats roetsj. Leuk, zoveel enthousiasme, maar een beetje voorbarig. Er moet nog een dag gewerkt worden. Na anderhalve week vakantie komt het werk weer hard binnen. 

Het is niet dat ik een hekel heb aan m'n werk. Neehoor. Het is geen uitdagend werk, maar zeker niet vervelend. Toch ben ik enthousiaster over m'n vrije dagen. Daarin sta ik vast niet alleen. 

Er zijn veel dingen waar ik enthousiast over kan worden. Een mooi boek, zonnig en warm weer, kittens en puppy's, die ik helaas niet mag hebben, hoe schattig ze ook zijn. Lekker eten kan ik ook heel blij van worden. 

Er zijn een aantal hobby's, waar ik ooit heel enthousiast aan begon en die nu wat versloffen. Sommige hobby's, deze blog bijvoorbeeld, pak ik dan later weer op. Andere liggen in de vrieskast. Ik wil namelijk wel, vind het nog steeds leuk, maar.. sja.. nou.. er is zóveel waar ik enthousiast over kan worden. 

De bonsaihobby is een hobby die niet zo goed in de vriezer past. Bonsai hebben namelijk water nodig, of ik nou enthousiast ben of niet. Daarom zijn een aantal boompjes niet meer en anderen staan in zulke potten, dat ze geen bonsai meer mogen heten. Een bonsai is namelijk niet zomaar een 'boom in pot', nee, het moet esthetisch zijn. En ze zijn pas esthetisch met een (te) kleine pot, waardoor ze op warme dagen wel twee keer water moeten. Dan moet je wel héél enthousiast zijn hoor!

De WOT is iets waar ik nu ook al een tijdje enthousiast aan meedoe. En het blijft leuk. 

Nu nog weekend. 

 

Dit zag er leuk uit, maar ze zijn helaas niet meer. 

Doe je mee?
#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Machtige Muizenissen voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.  

Winter met vogels

 

Plotseling is het winter. Al een tijdje zit ik erover te denken dat er vogels gevoerd moeten worden. In de dierenspeciaalzaak in de buurt kocht ik van de week een koker voor los voer, maar die bolletjes met zo'n netje erom die wilde ik niet. Plastic. En dat schijnt een probleem te zijn voor gulzige kraaiachtigen, die de bol met plastic en al naar binnen proberen te werken. Of ergens verstoppen, waardoor er dus plastic in de natuur komt. En ja, ik heb een kraai dat zien doen tussen wat bladeren. Heb, toen hij wegvloog het plastic verwijderd en de bol teruggelegd. 

Na wat rondkijken, om te zien wat er zoal verder mogelijk was, besloot ik ze zelf te maken. Ooit deed ik dat met stenen binnenpotten voor planten, maar die heb ik niet meer. Ja, dat is ook allemaal plastic tegenwoordig. Handig, want dan drogen de planten minder snel uit. Maar voor vogelvoeren niet handig. Toen dacht ik aan de bonsaischaaltjes, die her en der ongebruikt in de tuin staan. Van steen. Daar moest wat mee te doen zijn toch? Worden die dingen ook nog eens gebruikt. Dus frituurvet gekocht.

Na een paar dagen ziek, geen corona maar wel dezelfde klachten, besloot ik dat vandaag dé dag was om hiermee bezig te gaan. Zoals gezegd, het is ineens echt winter. Met vorst enzo. Dus, vet au-bain-marie gesmolten, zaden erin en bakjes vullen. De bakjes eerst van ijzerdraad voorzien (ook van de bonsai, handige hobby). 

Ik bleek te ongeduldig. De bakjes hebben een redelijk groot gat onderin en de blaadjes, waarmee ik dat gat had geprobeerd te bedekken, lieten het nog vloeibare vet moeiteloos door. Gevolg: aanrecht onder het frituurvet (zie foto rechtsonder) En dat is al van dat irritante spul. 

Al doende leert men, dus de rest van het vet-zadenmengsel zette ik met pan in al in een pan met koud water. Au-bain-koud ofzo. Al snel stolde het goedje, en zo kon ik de laatste bak vullen. Een hele grote, toch plastic, die ik voor de helft vulde en zo met een soort afdakje ophing. Dit beviel me zo goed, dat ik nog twee van dit soort bakjes pakte, paars, mooi hoor, en daarvoor de rest van het vet smolt.

Ik ben zeer verguld met het resultaat. Inmiddels ook al twee keer de tuinkamer in gerend, fototoestel in de aanslag, om een etend vogeltje te fotograferen. Mislukt natuurlijk. Hopelijk lukt dat nog binnenkort. 

Nog ééntje dan

In mei schreef ik een hele blog over de laatste boekjes/schriftjes die ik zou kopen. Deze zijn herschrijfbaar, dus heel lang te gebruiken. Helemaal top. Nog steeds ben ik erg blij met de toen aangeschafte boekjes. 

Er is een nadeel: NU loop ik door diverse (boek)winkels met heel veel hele mooie schrijfboekjes en schriftjes in de verkoop en ik mag ze NIET kopen. Het kán niet. Zou ik niet meer doen. Niet nodig, hoe mooi ook. En oh, wat is dát moeilijk zeg. Elke keer sta ik weer verlangend met zo'n boekje in m'n hand, bijna balend dat ik mijn herschrijfbare exemplaren kocht. Bijna hè. Want ik weet, zoveel deed ik nooit met de boekjes die ik wél kocht. Sterker nog, een hele stapel is in m'n minibieb beland en ik hoop dat de nieuwe eigenaren ze waarderen voor wat ze voor mij betekenden. 

Het ging dus heel goed. Ook de schetsboekjes (heel anders dan schrijven, toch? En m'n herschrijfbare boekjes zijn niet zo geschikt voor tekenen) liet ik links liggen. Tenslotte liggen er ook daarvan nog een paar half gebruikt in de kast. Niet doen. Liggen laten. 

Tot gisteren.

Bij een goedkope winkel, bij allen bekend, waar heel veel leuke dingen te koop zijn (die winkel, waar je voor één ding heen gaat, want lekker goedkoop, en dan met een tas vol de deur uitgaat, wetend dat je weer teveel gekocht hebt) Afijn, die winkel dus heeft een zwart schetsboek. Zwart. Van buiten én binnen. Dát is speciaal, die had ik nog niet! Voorop staat dat je erin kan werken met inkt, potlood, (olie)pastel en houtskool. Dat laatste lijkt me niet zichtbaar, maar wel te doen, maar goed. Thuis heb ik ook nog gelpennen, waarmee ik er ook in zou kunnen schrijven. Dacht ik. 

En dan stond er ook nog een mooie tekening van een leeuw voorop. Ik was verkocht. 

Dus.. ik zocht net mijn gelstiften, die ik heb ik dus niet meer. Dat is wel jammer. De paar die nog ergens in een etui zaten, zijn zo uitgedroogd dat ze niet meer zichtbaar zijn op zwart. Wel is er nog heel veel pastelkrijt, wat er fantastisch uitziet op een zwarte achtergrond, en ja, ik wilde hier al een tijdje weer heel graag wat mee gaan doen. En pastelkrijt blijft goed om mee te werken, dat scheelt. 

Dus

Nu moet ik wel. 

Maar kijk hoe mooi dat boekje er uitziet! En het kostte echt bijna niets! Geen wonder dat ik voor de bijl ging. Nog één keer. Eéntje maar. 

Project Art-journal

Ken je het? Een Art-journal? Ik vind het altijd zo leuk en inspirerend om alleen al plaatjes te bekijken. Al heel lang wil ik zelf ook zoiets doen. Het klinkt tenslotte als 'echt iets voor mij', tekenen en een dagboek bijhouden, schrijven dus. Wat houdt mij tegen? (gebrek aan) Discipline en mijn eigen kritische zelf. 

Eigenlijk begon mijn andere, eerdere blog als een idee voor een art-journal en dan ook gelijk als een 365 dagen project. Met de bedoeling dat die 365 dagen in één jaar zouden vallen. Of twee, om mezelf wat ruimte te geven, maar niet een blog van 365 post in totaal. Oké, eerlijk is eerlijk, het zijn veel meer posts geworden, maar niet zoals ik het ooit plande. En vooral door het foto-per-dag project, waar ik aan mee ging doen. 

De discipline dus

Daarnaast mijn kritische zelf. Bladerend door de art-journal projecten op internet zie ik echt prachtige tekeningen. Kunstwerken. En, bescheiden als ik ben, wil ik daar liefst wel aan voldoen, in mijn eigen privé, niemand kijkt er naar, art-journal. Ja, misschien een beetje te hoog gegrepen. Ook dé manier om mezelf tegen te houden. Als het niet lijkt op een werk van, laten we we niet te hoog inzetten, Van Gogh, waarom nog de moeite nemen? 

Kritisch dus

Toch, als ik een tijdje niet getekend heb, kriebelt het. Wil ik potlood weer over papier vegen. Soms is dat ook het enige dat ik doe, een potlood heen en weer bewegen over het papier. Ik geniet daarvan, maar ja, het is geen Van Gogh natuurlijk, niet eens een Appel of Mondriaan, dus al snel leg ik boekje en papier weer weg. 

Ik ben de afgelopen 20 jaar vaak met een nieuw, nu ga ik het écht volhouden, project begonnen. Ik koop er al niet eens meer nieuwe schetsboeken voor, want er zijn nog zoveel lege pagina's te gaan. Zo zijn er boekjes, met gaten van maanden tot een jaar, waarna ik monter schrijf dat ik het nu écht ga volhouden en weer drie of iets meer tekeningen produceer. Soms alleen tekeningen, andere keren dagboektekeningen. Best leuk om weer doorheen te bladeren en eigenlijk niet eens zo slecht. Meestal kan ik nog gewoon zien wat het voor moet stellen (vaak ook doordat dat erbij staat) 

Ik deed wel wat

Er zijn ook succesverhaaltjes. Zo begon ik in 2007 met een schetsboekje en die is gewoon in drie jaar helemaal gevuld! In dat schetsboek onder andere opdrachtjes uit Keri Smith's Wreck This Journal, een soort zelfhulpboek voor mensen die wel wíllen tekenen, maar te kritisch zijn op zichzelf. Hee... wat toepasselijk! Ik gaf deze aan mijn beide kinderen en gebruikte voor mezelf een aantal opdrachten tijdens vakantie in Portugal. Zoals gaatjes maken in een pagina of tekenen met zand en lijm. (kwam dat daaruit? Geen idee meer) 

Die periode tekende ik sowieso veel. Zaten de kinderen en ik gezellig aan tafel. De middenfoto van de collage is meer wat ik vaker tekende of meer schetste en dan weer liet voor wat het was, want niet tevreden. Ook zat ik vaak 's avonds met m'n schetsboek op de bank voor tv en probeerde te tekenen wie of wat ik daar zag. Vooral bij de 'wie' is het goed dat erbij staat wie het zijn, haha. Toch kwam ik ook een portretje tegen van een vriend van oudste, waar ik hem gelijk in herkende. 

Een ander succesverhaal is het reisverslag naar Polen in 2012. Het jaar van de Olympische spelen in Londen en de gouden prestatie van Epke Zonderland en vele andere sporters. Die vakantie lag ik heel lang draaiduizelig op bed, wat onderin de collage te zien is. Door middel van een soort 'tweets' deed ik verslag van de dagen. Een erg leuk boekje om nog eens doorheen te bladeren. 

Er zitten nog lege pagina's in, waar ik foto's zo plakken. Ook zo'n leuk project. 

En nog meer 

In het verleden ben ik dus al vaak gestart met (weer) een nieuw dagboek, getekend dan wel geschreven of de combinatie. Om mijzelf tot meer tekenen uit te dagen kopieerde ik opdrachten uit Wreck This Journal en kocht ik later nog This is not a book van dezelfde schrijfster. Bij deze laatste heb ik mij vooral uitgeleefd op de opdracht 'Vermom dit boek, zodat je niet meer kunt zien wat het is'. Toch leuk gelukt. Daarnaast kocht ik Het Zen tekenboek, waarin je weer verteld wordt dat je niet te kritisch moet zijn op je tekeningen, maar ook dat je voornamelijk naar het te tekenen voorwerp moet kijken en niet naar je eigen tekening. En ik heb verlangend in boekjes gebladerd, waarin je aangespoord wordt om elke dag een kleine tekening te maken van een klein dagelijks voorwerp, zoals een veiligheidsspeld of een kopje. 

Maar nu, wat ga ik doen?

Vandaag heb ik twee amper gevulde tekenboekjes er weer bij gepakt. Het is me duidelijk dat een dagelijks tekenproject er voor mij niet in zit, hoewel ik de hoop en ambitie nog wel heb. Ooit. Denk ik. Wat houd mij tegen om toch af en toe te tekenen? 

Geen wat, vooral wie. Ikzelf

Geen idee hoe nu verder, maar het was leuk de oude schriftjes/boekjes weer eens door te bladeren. Net zoals het leuk is om online in de art-journals* van andere mensen te kijken. Zoveel leuke ideeën! En zo knap gedaan

 ~ zucht ~

* Ik weet niet of er copyright op deze tekeningen zit, dus ik zet alleen een google-link neer. 

(ik kan me niet voorstellen dat ik dit online zet... wie wil dit nu lezen)

Dat ruimt op: nieuwe hobby, meer beweging

De laatste tijd vind ik mijzelf steeds vaker terug, speurend voor mijn boekenkast. Hoewel m'n boekenkast een essentieel onderdeel van de woonkamer is, krijgt hij normaliter niet zoveel aandacht. Nu ineens wel. Hoe komt dat?

Station Delfzijl

In juli vorig jaar ontdekte ik BookCrossing. Hierbij laat je boeken los in het wild, nadat je ze eerst hebt geregistreerd en van een nummer voorzien. De bedoeling is dat de vinder dit boek ook weer registreert en je zo de reis van je boek mee kunt beleven. Eerlijk gezegd had ik er al eerder van gehoord, maar mijn voornamelijk Nederlandstalige boeken zag ik niet zo snel over de wereld reizen. En, kritisch als ik kan zijn, vond ik 'alleen Nederland' een beetje magertjes. Bovendien maak ik dingen soms in m'n hoofd wat moeilijker dan ze zijn. Lees ik iets leuks en blokkeert er een hersencel gelijk met Hoe dan????

In juli, tijdens onze vakantie, plaatste een vriendin op facebook dat ze een bookcrossingboek gevonden had. En hoe leuk ze dat vond. Op dat moment las ik een Duits boek en waren we op een camping met een boekenruilkast en Duitse gasten. Dit leek me hét moment om met BookCrossing te beginnen. En zo geschiedde.

Vrijlaten is een beetje loslaten
Mijn eerste drie bookcrossingboeken liet ik achter op de camping. Dit voelde niet raar, want het was tenslotte een boekenplank/-kast. De eerste tijd controleerde ik dagelijks een paar keer m'n e-mail op een registratieberichtje. Die kwam niet. Logisch ook, want na controle zag ik de boeken nog op de plank liggen.

Transferium

Terug in Nederland pakte ik als eerste de stapel gekregen boeken die sowieso klaarliggen voor doorgeven. Dat nam ik mij ooit voor: boeken die ik win via Hebban of andere acties op internet, liet ik weer achter in een ruilboekenkast in de wijk, die door een boekenkastopruimactie van mij werd opgestart. Helaas is deze plek verdwenen. Daarom lagen deze boeken er dus nog.

Nadat ik een aantal boeken had geselecteerd om 'vrij te laten', moest ik ze ook daadwerkelijk ergens neerleggen. Dat bleek lastiger dan gedacht. Kuddes beren galoppeerden over diverse routes in mijn brein.

Zo is het met het Nederlandse weer wel handig, als de plek overdekt is. Stel dat zo'n boek er een dag ligt, je wilt toch niet dat het natregent. En wat als ik op een droge dag een boek op een bankje achterlaat en een recalcitrante jongere gaat er mee aan de haal, steekt 'm in de fik of gooit hem in de vijver? Ben ik veroorzaker van zwerf- of drijfvuil?

Of wat als ik een mooi nieuw exemplaar in het winkelcentrum achterlaat en een schoonmaker ziet er de lol niet van in en gooit hem bij het afval? Zonde toch! Of.. misschien nog wel erger, wat als niemand zo'n boek meeneemt?

Op een dag besloot ik op weg naar het werk mijn stoute schoenen aan te trekken. Bij een Transferium, ongeveer op de route, blijken bushokken geplaatst die aan alle kanten afgesloten zijn. Ideaal dus. Waar ik even geen rekening mee gehouden had, is dat daar ook 's morgens om 07.15 uur al mensen staan. Die dus zien dat je van je fiets afstapt en een boek neerlegt. Niemand sprak me aan, maar ik zag meerdere mensen kijken. Een beetje eng voelde het wel. Bekeken. Snel fietste ik er weer vandoor. 's Middags zag ik tot m'n genoegen dat het boek weg was.


Beweging

Hoofdstation Groningen

Inmiddels heb ik al drieëntachtig boeken vrijgelaten in het wild. En er kwam nog wat bij. Op het Nederlandse forum van BookCrossing bleken diverse uitdagingen te zijn. Elke maand is er een uitdaging boeken los te laten met een bepaald thema, deze januarimaand staat wat dat betreft in het teken van de Rat en de Chinese of Aziatische astrologie.

Elk jaar is er de uitdaging tweeënvijftig boeken los te laten in evenzoveel weken, nouja, mag ook allemaal in één week, op tweeënvijftig verschillende plaatsen. Niet zozeer verschillende plekken als een bankje hier een bushalte daar, nee, plaatsen. Gelukkig niet per se gemeentes, maar wel steden, dorpen en gehuchten. Steeds als ik nu op pad ga, denk ik na over de plek: kan ik er een boek achterlaten, welk boek zal ik dan achterlaten en kom ik met eventueel een kleine omweg langs een ander dorp

Daarmee kreeg ik dus ineens meer beweging, de afgelopen weken. Met een stapeltje boeken stapte ik op de fiets en zocht in de omgeving plekken, om boeken achter te laten. Vaak in minibiebs, waar ik soms ook weer leuke boeken vind. Gisteren liet ik tevens boeken los in een sporthal waar het Gronings Kampioenschap Tafeltennis was en in een sauna, waar man en ik even bijkwamen van al dat tafeltennissen (man, niet ik, ik ben nog steeds niet hersteld van m'n blessure) Zo langzamerhand worden m'n fietsrondjes groter, omdat ik de dorpen in de buurt al gehad heb. Meer beweging door boeken dus! Is lezen ook nog een beetje gezonder.


Rustgevend

Station Hoogeveen

Een opgeruimd huis is een rustgevend huis, zegt men. Dat neem ik maar aan, want ervaren doe ik het waarschijnlijk nooit. In elk geval ruimt m'n boekenkast nu op. Bovendien vind ik boeken terug, die ik ooit kocht en graag wilde lezen, maar nog nooit gelezen heb. Dat zijn er meer dan verwacht! Ineens heb ik een 'nog te lezen'-stapel in de kast.

Wat ik ook heerlijk vind, is kijken op de 'book map' van BookCrossing. Daar zie je waar over de hele wereld boeken vrijgelaten of gevangen zijn. Kan ik minutenlang naar kijken en is bijna meditatief. Eén keer kwam ik zelfs een boek tegen, dat ik zelf net losgelaten had. Helaas valt de map op den duur in herhaling, waarna dezelfde boeken weer langskomen.

Mijn vrijgelaten boeken worden jammer genoeg nog niet enthousiast geregistreerd. Slechts één keer ontving ik een melding in m'n e-mail, dat iemand het boek meegenomen had. Toch zijn de boeken na een dag altijd wel weg. Ik zag zelfs een keer een straatkrantverkoopster een (favoriet) boek in haar tas stoppen. Ik hoop dat ze er net zo van genoten heeft als ik.

En wat ook erg leuk is aan BookCrossing? Er komt ruimte in de boekenkast. Ruimte voor nieuwe boeken.

Hobby: Lezen!

Je zou kunnen zeggen dat lezen op dit moment de hobby is, waar ik me het meest mee bezig houd. Een makkelijke hobby ook voor iemand met pijn, zou je kunnen denken, maar dat valt nog best tegen. Vanwege zere handen lees ik al met e-reader, in plaats van de (dikke) papieren boeken. Voor de pijn (of er tegen eigenlijk) is regelmatig bewegen van belang. Mijn man moet altijd een beetje lachen, als hij me op ziet staan van de bank, na weer nét een hoofdstuk teveel.

Nogal stijf ja. Kreunend en steunend ook. Tegen de tijd dat ik in de keuken ben, meestal sta ik op voor een nieuwe kop thee of om wat te eten, is de ergste stijfheid dan gelukkig wel weer voorbij.

Begin dit jaar zat ik in een enorme leesdip, terwijl juist de winter zo geschikt is voor lezen, zou je zeggen. Ik zat wel compleet in een serie, Drop Dead Diva, dus zat/lag ik alsnog veel op de bank. Ik las net niet één boek per week, m'n readingchallenge op Hebban (52 boeken dit jaar) hoefde ik nog niet bij te stellen, maar het werd me wel angstig te moede, ging ik het wel halen?

Stress krijg ik er niet van, trouwens. Mijn uitdaging staat op één boek per week, vorig jaar kwam ik daar met gemak overheen, maar dit jaar zette ik niet hoger in. Gewoon, omdat ik één boek per week wel een mooi streven vind. En lukt het niet? Nou, dan lees ik dus minder.

Tot en met maart duurde de dip. Wat er toen gebeurde weet ik niet, de serie was in februari al uit, maar ineens ging ik weer lezen. Na drie boeken in maart las ik in april ineens acht. ACHT! Dat is zelfs voor mij veel, maar het kan erger. Met de maand mei nog niet eens voorbij, zit ik al op tien boeken! TIEN! Watskebeurt?

Net zoals ik niet weet waar de dip vandaan kwam, heb ik ook géén idee hoe het komt dat ik nu weer kies voor lezen in plaats van (weer) een serie op tv, maar ik geniet er wel van. Meer dan van een serie? Ik weet het niet. Nog steeds kan ik na een drukke dag op het werk erg genieten van een paar afleveringen Friends of Modern Family, de serie die ik twee jaar terug binchwatchte.

En dus, dankzij deze tegenhanger van de leesdip, leesgekte?, ben ik al over de helft met m'n readingchallenge van dit jaar. Het enige waar het soms nog aan mankeert is de concentratie, ook bij spannende boeken ben ik nog redelijk snel afgeleid. Totdat het nacht is, ik nog één hoofdstuk wil lezen en zomaar tachtig bladzijdes verder ben. Oh oh.

En dan komt er binnenkort ook nog een nieuw boek uit van mijn favoriete schrijver Stephen King. Ik kan me er nu al op verheugen.

Hobby: tekenen

Als je me vraagt wat mijn hobby's zijn, is mijn antwoord ongeveer als volgt: Lezen, schrijven, bonsai, tekenen, postcrossing en fotograferen. Daarnaast nog wat wandelen, misschien. De volgorde is willekeurig. De tijd die ik aan deze hobby's besteed ook.

Voor het lezen ben ik met mijzelf de challenge aangegaan, want voor mijn gevoel las ik veel te weinig. Voor het schrijven ben ik een cursus gaan doen en ik heb niet één maar twéé blogs, die ik aardig bijhoud. Fotograferen probeer ik bij te houden met een foto-per-dag uitdaging op facebook, ook op mijn andere blog, maar het is iets dat ik sowieso wel regelmatig oppak. Het is snel en makkelijk en ik zie zoveel dat ik vast wil leggen, liefst op mijn eigen manier. Ook als het even stil heeft gelegen, pak ik het meestal wel weer makkelijk op.

Postcrossing blijft me wel activeren, omdat ik het krijgen van kaartjes zo leuk vind. Ik kan er nu 23 onderweg hebben, dus ook als ik het even wat minder doe, loopt het wel door.

Maar dan het tekenen... sja.... tekenen. Dat vind ik echt heel leuk, maar waarom doe ik het niet? Ik heb genoeg materiaal. Misschien moet ik in plaats van tekenen 'het kopen van tekenspullen' op mijn lijstje van hobby's zetten, want er zijn weinig dingen die ik zo leuk vind om te kopen als tekenspullen. Ik heb er ook een kast van vol, voor tekenen én schilderen, met daarnaast nog een aantal boeken, met tips en trucs voor het werken met allerlei materialen. De laatste aanwinst is een klein doosje met blokjes water- of aquarelverf, ik kreeg het van mijn zoon voor Moederdag. Mijn bedoeling is om straks in Spanje en Portugal een aantal tekeningen (proberen) te maken van de omgeving, maar die intentie heb ik al vele vakanties meegenomen en onuitgevoerd mee teruggebracht. Een schetsboekje, geschikt voor aquarel heb ik al (2 jaar), want ik zou er met pastel in werken.

Ligt het aan mijn, gebrek aan, energie? Wil ik gewoon teveel? Moet ik daar ook nog een uitdaging voor zoeken? Ze zijn er.. 100sketchesaday heb ik langs zien komen op instagram. Er zijn websites met lijstjes als bij foto per dag. Moet ik tekenen schrappen als hobby? (neee!) Op een tekenclub gaan?

Een paar dagen terug wilde ik echt gaan tekenen en toen kwam deze mijmering in mij op. Gevolg, ik zat weer niet te tekenen, maar het schrijven houd ik zo wel lekker vol. Dat is voor mij toch ook al heel wat. Misschien moet ik daar eerst maar tevreden mee zijn. De tekenspullen gaan wel weer mee op vakantie, al moet ik er kleren voor achterlaten, want ik zal maar echt willen gaan tekenen en niets bij me hebben. De horror. Mijn challenge in deze: een vakantiedagboekje bijhouden. Dat heb ik al verschillende keren gedaan en het was leuk. Terugkijken ook. Ik hoef niet eens elke dag te tekenen, eens een bonnetje of ansichtkaart inplakken is ook goed. We zullen zien.

Tekeningen, die ik ooit maakte met pastelkrijt

Hobby: Postcrossing

Je stuurt een kaartje naar een willekeurige persoon in de wereld en krijgt vervolgens een kaartje van een ander willekeurig persoon terug. Dat is de essentie van postcrossing. Ik schreef er al eerder over.

Gisteren ben ik er weer eens uitgebreid voor gaan zitten. We hadden zaterdag een drukke, vermoeiende, dag met een barbecue ter ere van de verjaardag van mijn vader. Gezellig met een 'kampvuurtje' na, waarin we marshmallows roosterden. Het was koud, maar reuze gezellig. Het werd ook laat, dus erg veel energie had ik niet.

Aangezien het gisteren ook nog steeds koud was, was het wel een goed moment voor het schrijven van kaartjes, vond ik. Van de 23, die ik onderweg mag hebben, waren er alweer 8 geregistreerd, dus ik kon weer lekker aan de gang. Mijn laatje met kaartjes en het laatje met stickers, washitape, stempels en stiften kwamen op tafel en ik ging aan de slag.

Ik trok leuke profielen van mensen, die een paar honderd kaartjes verstuurd en ontvangen hadden. Geen nieuwelingen dus, maar ook geen duizenden kaartjes door te spitten om te voorkomen dat ik een dubbele stuur. Hoewel ik een helemaal nieuw profiel ook leuk vind, iemands eerste zijn is altijd speciaal, kijk ik graag naar kaartjes, die al ontvangen zijn. Daarnaast zegt het wat over de ontvanger, welke kaartjes favoriet gemaakt zijn, bijvoorbeeld.

Postcrossing is verder een makkelijke hobby. Ook als ik geen kaartjes stuur, vind ik het leuk om kaartjes op de site te bekijken. Je hoeft er niet creatief voor te zijn, kunt het zo een aantal dagen of weken laten liggen en originele ideeën zijn niet nodig. Eigenlijk kijk je vooral af bij anderen. Het is bij vlagen tussendoor wanneer ik energie heb te doen, je pakt het erbij en ruimt het weer op. Als je je kaarten netjes opruimt, ik heb er diverse pogingen toe gedaan, kun je het beste kaartje voor de ontvanger ook snel(ler) vinden en is een kaartje per dag helemaal snel verstuurd. En je bent toch even met wat anders bezig. Zit niet (weer) voor de tv of oeverloos op internet te surfen. Je doet ook nog wat aan je Engels, hoewel fouten natuurlijk nooit verbeterd worden.

Wanneer je een blije reactie krijgt op je kaartje, maakt dat je dag soms een beetje beter. Weten dat je inderdaad het goede kaartje uitzocht en dat je iemand hier blij mee maakte. Ik doe dan zelf ook altijd mijn best op de 'hurray', die ik schrijf. Vandaag kreeg ik bijvoorbeeld deze reactie, op een fiets die om een verkeersbord hangt (zo'n typisch Nederlands beeld, haha): Thank you so much for the cool bike postcard! It's fantastic! The stamps too are great. You are such a thoughful PXer. Thanks for making my day! Postzegels bestel ik trouwens op internet, oude exemplaren, waardoor je leuke fleurige combinaties kan maken.

Toen ik de hobby begon, had ik ook erg leuke ideeën over wat ik met ontvangen kaartjes zou doen. Inmiddels heb ik de meer dan 700 kaartjes in een doos zitten. Dat is op zich wel jammer, maar ze lopen niet weg, natuurlijk. Misschien dat ik over een (half) jaar ineens hét idee krijg en de energie en tijd om het ook daadwerkelijk uit te voeren. Het moet ook nog een idee zijn, die mijn man leuk vindt. Zo wilde ik wel zo'n kaartenmolen, maar dat idee is afgeschoten, helaas.

Ondertussen is het heel leuk om een kaartje te krijgen van ergens op de wereld. Ik sta weer voor met ontvangen, dus verwacht er elke dag weer één. Weten dat iemand z'n best voor je heeft gedaan. Even een kort contact met een andere wereldburger. Zo leuk dat dat kan!

Stemdag

Ik word wakker van een irritant geluid. De wekker! Of eigenlijk de telefoon, die ik gebruik als wekker. Kreunend draai ik me om en probeer 'm uit te zetten. Deze nieuwe telefoon heeft een precisiesysteem, waarvoor ik echt wakker moet worden, en dat wil ik nog niet! Het is vroeger dan op werkdagen en veel en veel vroeger dan op mijn normale vrije woensdag. Ik plaats mijn vinger moeizaam op het kruisje op het scherm en veeg 'm weg. Na 3x gaat het goed. Wederom kreunend draai ik me op m'n rug, met mijn arm over mijn ogen. Mijn bed is lekker zacht en warm, buiten is het nog donker. Even draai ik me nog op mijn zij en geniet van het warme dekbed om me heen.

Graag zou ik nog langer blijven liggen en genieten van dit gevoel, maar ik moet eruit. Vandaag stemmen we voor het Associatieverdrag met de Oekraïne en ik ben reserve-stembureaulid. Om 10 voor 7 zit ik er klaar voor; de (geleende) mobiel van het werk, mijn eigen mobiel en de huistelefoon liggen naast me. Mocht ik opgeroepen worden, dan is dat om/rond 7 uur op één van deze toestellen, maar geen idee welke. Wanneer ik om een paar minuten over 7 nog niet gebeld ben, controleer ik voor de zoveelste keer of mijn mobiele brigade het wel doet. Alles lijkt in orde. Kennelijk ben ik vandaag toch vrij. Voor het eerst in 12 jaar zit ik niet op een stembureau, ik was te laat met de online cursus voor zitten op het stembureau en kwam daarom niet meer in aanmerking. Het voelt raar.

Nadat ik, zoals elke week, koffie heb gedronken in het buurtcentrum, waar ik ook even bij het stembureau binnen loop en kennis maak met de mensen die wél op tijd waren met hun cursus, doe ik snel wat boodschappen en zit daarna thuis met een wat ongewoon kaal gevoel. Eigenlijk is het nu een gewone woensdag, alleen blijf ik rondlopen met de 2 mobiele telefoons, voor het geval dat.

Tijd voor afleiding. Vorige week vroeg ik 5 adressen aan op postcrossing en om niet de hele dag met het 'ziel onder mijn arm'-gevoel rond te blijven lopen, besluit ik de kaartjes eindelijk te schrijven. Eigenlijk veel te laat naar mijn zin. Omdat het uitzoeken en schrijven zo lekker gaat, vraag ik nog maar een adres aan, en nog één, en.. juist, nog één. Bij de 5 adressen van vorige week komen er nog 7. Ondertussen plaats ik ook mijn foto's van de afgelopen dagen op mijn andere blog. Dat schiet er nogal eens bij in, de laatste tijd. Na het schrijven van de laatste kaartjes, vind ik het eerst wel genoeg. Ze moeten nog gescand, de hond moet er nog uit en ik zou met mijn dochter gaan stemmen. Het is haar eerste keer.

Als we na het stemmen, kaartjes posten en boodschappen doen (ik koop een fleurig messenset en teveel ongezond lekkers), thuiskomen, zie ik dat ik het laatste adres nog geen kaartje heb gestuurd, dat moet nog even. Het is een Belg, voor de verandering kan schrijven in het Nederlands. Leuk! Hij krijgt een rijtje jonge koolmeesjes. Zorgvuldig kies ik er ook postzegels bij uit. Hoewel, ook daar ben ik bijna doorheen. Ondertussen zijn er 18 kaarten onderweg, mijn maximum is 22. Zal ik? Ik zal, snel vraag ik de laatste adressen op. Daarna bestel ik ook gelijk online nieuwe postzegels.

Waarom is postcrossing zo'n leuke hobby? Ik heb geen idee. Bij het aanvragen is er eerst de nieuwsgierigheid naar het volgende land: zou het wat speciaals zijn of (weer) Duitsland en/of Rusland. Daarna het profiel: elke keer een kleine ontmoeting met een persoon ergens ter wereld. Mensen vertellen kort wat over hunzelf, hun leven, hobbys en de kaartjes, die ze willen ontvangen. Een kaartje uitzoeken, uit mijn goed gevulde la met kaartjes, is ook altijd leuk. De kaartjes zijn natuurlijk altijd leuk, laatst ook nog gesorteerd door mijn dochter en dat probeer ik zo te houden. Gaat niet helemaal goed.
De kaartjes die ik stuur, schrijf ik zo'n beetje helemaal vol. Ik vertel onder andere over Aletta Jacobs, een oud en nieuw Groninger Museum, het Schröderhuis van Rietveld, waar ik woon en het weer.

Aan het eind van de dag zijn alle kaartjes onderweg, heeft dochter knakworstjes in bladerdeeg gemaakt en ben ik laat met eten koken. Nog steeds ben ik niet gebeld door de organisatie van de stemlokalen, dat zal nu ook wel niet meer gebeuren. Voor niets stond ik dus zo vroeg op, had nog wel een uur langer kunnen genieten van warmte in bed en slaap.

Hoewel het een rustig dagje was, waarin ik eigenlijk gewoon wat rondlummelde, zijn mijn rug en schouders stijf en pijnlijk door al het schrijven, uitzoeken en zitten achter de computer, ongeveer zoals het gevoeld zou hebben wanneer ik wel op het stembureau had gezeten. Alleen kan ik me nu weg laten zakken in een luie stoel, met de voeten omhoog. Voor de tv met DWDD, laptop en hond op schoot, stop ik een bladerdeeg-met-kaas hapje in mijn mond.  Heerlijk relaxed zo.

Vanavond kan ik ook lekker op tijd  naar bed, waardoor ik morgen hopelijk wat makkelijker wakker word. Ja, het was een fijne dag, maar toch hoop ik dat ik met de volgende verkiezingen weer een rol mag spelen op een stembureau.

Leesclub

"Hallo allemaal! Ik vroeg me af of er nog meer mensen zijn uit de stad Groningen die het leuk vinden om een paar keer per jaar over een goed boek te ouwehoeren met een fles wijn? Ik lees vooral thrillers. Herkent iemand zich hierin?"

Deze oproep zag ik staan op een internetsite. Het leek me al langer leuk, een leesclub, maar serieuze verhandelingen houden over zware literatuur zag ik eigenlijk nooit zitten. Literatuur lezen lukt me ook niet altijd meer door gebrek aan concentratie, maar thrillers gaan me goed af.

Ik lees graag, maar het komt er niet altijd van. Lanterfanten, tuin, internet en televisie krijgen in mijn vrije tijd vaak voorrang, terwijl lezen juist zo ontspannend is. In de vakantie lees ik aan één stuk door. Na de vakantie neem ik me dan, zoals zovelen, voor om vooral veel te blijven lezen, maar beslommeringen nemen over.

Een leesclub zou dus kunnen stimuleren tot het lezen van minstens een paar thrillers per jaar. Daarnaast breidt het mijn sociale kring eens wat uit. Weer eens wat anders dan werk, sport, wekelijkse koffieochtend en af en toe een verjaardag. Nieuwe mensen, nieuwe activiteit, daar krijg je energie van zeggen wetenschappers. Het stimuleert ook je hersenen, dat is toch mooi meegenomen.

Het ging snel. Ik meldde me aan, de wijn trok nog wat anderen over de streep en zo kwamen we tot een clubje van 8. Ook dames, die eigenlijk meer naar gezelligheid zochten dan dat ze een boek wilden lezen. Eergisteren kwamen we bij elkaar in een café, een neutrale omgeving, waar we elkaar eerst konden leren kennen. Tenslotte durfde niemand het aan om gelijk 8 vreemden, leren kennen via internet, in huis uit te nodigen. We begonnen met cappuccino en dronken per dame 1 glaasje wijn. De avond was zo voorbij.

Ik vond het gezellig, de rest gelukkig ook. Tot nu toe is er 1 die afgezegd heeft, ironisch genoeg degene die de oproep deed. Als het goed is vertelt de gastvrouw van de eerste, officiële bijeenkomst ons binnenkort welk boek zij uitgezocht heeft en wanneer de eerste bijeenkomst zal zijn. Helaas zijn de afstanden naar de diverse leden vrij groot, waardoor fietsen lastiger wordt. Ik ga het zeker proberen, maar op een winteravond 15 km naar huis fietsen? Dat zie ik mij bij zomerdag al niet meer doen. Van de wijn zal voor mij dan ook niet zoveel komen, gelukkig kan het zonder ook gezellig zijn.




 

Nog steeds lekker weer

Het begint een bonsaiblog te lijken, maar dat is het echt niet hoor. Ik ben alleen zo lekker bezig en op deze manier kan ik mooi bijhouden wanneer ik wat met de boompjes heb gedaan.

Gisteren was ik door omstandigheden vrij (nee, helaas niet vanwege Gronings Ontzet, daar krijgen ambtenaren sinds een paar jaar geen vrij meer voor). Ik keek eens naar de plantjes die buiten staan, waaronder een ficus. Deze heb ik geërfd van mijn oma, zo'n 14 jaar terug. In deze periode is hij niet gegroeid, zo lijkt het, en ik ben bang dat ik daar volledig de schuld voor op me moet nemen. Hij heeft het overleefd, dat is het wel. Maar bovenin zitten wel leuke takjes, terwijl onderin 1 uitloper zit. Ik prakkiseerde niet lang, pakte een snoeischaar en knipte de top af.

Stekjes van de ficus

Nu is het een hele kale stam, maar hopelijk komt er onderaan meer blad. Van de takjes bovenin sneed ik nog stekjes. Volgens mij is het stekken van een ficus mij slechts één keer gelukt. Laat dit maar de tweede keer zijn, zo bedacht ik me.

Uitloper van de kurkeik

Daarnaast zag ik zojuist tot mijn blijdschap dat een kurkeikje, dat ik al had opgegeven, want helemaal bruin blad, onderaan uitloopt. Ik stond nog net niet te springen van blijdschap, want ik heb namelijk spierpijn van tafeltennis donderdagavond en nogal enthousiast wii-en zojuist.

Ja, wii-en.. zo'n computerspel, waarbij je zelf in beweging blijft. Al jaren had ik niet getennist en nu voel ik dat aan m'n bovenarm. Na nog even 10 minuten op het balanceboard heb ik nog meer spierpijn in de bovenbenen. Tijdens het sporten, tennis en baseball dit keer, probeer ik altijd zo goed mogelijk de houding aan te nemen, die bij de originele sport ook hoort. Een beetje met gebogen knieën dus. En dat werkt, kennelijk.

Nog meer bonsai

'Foei, wat een woei', zo zou je het weer momenteel kunnen omschrijven. Gelukkig is daar in de tuin niet zo veel van te merken.

Het was een heerlijke week. Tafeltennis begon weer. Ik heb zo'n 2 uur intensief getraind, was moe, kreeg spierpijn maar voel me goed. Donderdag en vrijdagmiddag nam ik vrij, om lekker in de tuin te zitten. Een week terug hebben we iemand met een bosmaaier het onkruid tussen de tegels weg laten halen. Ineens is in de tuin zijn weer fijn. Ik ben gek op een tuin, maar niet zo op tuinieren. Ik houd van een groene tuin en dat is dan weer handig als je niet van tuinieren houdt, maar het onkruid tussen de tegels was teveel groen én teveel werk om weg te halen. Zo verging mij het plezier van de tuin een beetje. Dat is nu gelukkig weer terug.

De afgelopen week heb ik gesnoeid, een aantal bomen achterin de tuin is veel te groot geworden. Een oerwoud, noemt mijn man het. In het voorjaar kon ik er nog doorlopen, nu niet meer, ook al zit de groene container al voor de tweede keer vol met snoeiwerk.

Lijsterbes

Stukje bij beetje haal ik ook steeds meer onkruid uit de borders. Haagwinde en heermoes woekert tussen de gewenste planten door. Terwijl ik dit verwijder, kom ik ook zaailingen van bomen en struiken tegen. Ongewenst op die plek, dus onkruid, maar met potentieel. Enthousiast heb ik er een aantal in potjes gezet. Meer bonsai in de dop. Weer met weinig overlevingskans, omdat dit een verkeerde tijd van het jaar is voor oppotten. Maar ach, anders moesten ze toch dood.

Liguster

Een klein lijsterbesje zette ik in een grillig schaaltje. Eigenlijk hoop ik wel dat deze het redt, want het ziet er nou precies zo uit als ik me voorgesteld had. Daarom ook zo gezet, dat het niet zo snel uitdroogt. Een kleine liguster heb ik in een grotere pot gezet. Als deze overleefd, en het lijsterbesje niet, komt die in dat schaaltje. De lijsterbessen op de steen lijken aan te slaan. Niet allemaal, maar ze zien er nog beter uit dan ik verwacht had. Wie weet hoe dat gaat.

Zo staan ze nu bij elkaar op een tafeltje voor de schutting, waar ze de hele dag zo'n beetje in de halfschaduw staan.

Gisterenavond hebben we ook nog een leuk feest gehad. Mijn schoonzus werd 50 jaar. Ook al heb ik me helemaal uitgeleefd op de dansvloer en werd het vrij laat, de pijn is nog steeds binnen de perken. Ik werd zojuist wel ineens heel moe. Nu dus lekker verder van de tuin genieten.

Hobby

"Hoe blijven Japanse boompjes in pot zo klein?" Deze vraag werd ruim 30 jaar terug gesteld bij het programma 'Daar vraag je me wat', waar wij thuis graag naar keken. Voor het eerst maakte ik kennis met bonsai, de Japanse kunst van een boom in pot. Zo'n boom ziet eruit als een volwassen boom die al een vol leven achter zich heeft. Vooral dat laatste is erg belangrijk. En de balans in de vormgeving. Dat leerde ik allemaal veel later.

De dag nadat het programma op de buis was, zocht ik boeken over dit onderwerp in de bibliotheek. Zo ging dat toen nog. Er was zowaar informatie, niet veel trouwens. Helaas bleken de boompjes vooral buiten te horen en had ik bij mijn ouders niet zoveel ruimte. Ik probeerde van alles binnen, maar dat werd geen succes.

Granaatappel uit 1996

Jaren later, toen ik zelfstandig woonde, had ik diverse boompjes buiten op een balkon. Toen mijn leven een wending nam, en ik voornamelijk niet thuis was, bleek deze hobby daar niet tegen te kunnen. De boompjes al helemaal niet.

Inmiddels zijn we jaren, zelfs decennia verder. Halverwege de jaren '90 vierde mijn hobby hoogtijdagen. Ik had (weer) een balkon vol met boompjes en toen we verhuisden naar een eengezinswoning, speciale ruimte in de tuin. Binnen stond de vensterbank vol en ik werd lid van een bonsaivereniging. In ordners hield ik een archief bij over de vorderingen en ik maakte massa's foto's. Analoog! Ze liggen nog steeds ergens in een doos. Allemaal erg leuk, maar weer overleefden de meeste boompjes niet. Af en toe vergat ik ze bijvoorbeeld water te geven, en aangezien ze in een kleine pot leven, kunnen ze daar niet zo goed tegen.

Toen ik er achter kwam dat ik misschien beter in kon zetten op een makkelijke variant van mijn hobby, gericht op de toekomst, werden veel exemplaren in de tuin gezet. Uitdrogen is er niet meer bij, nu hoef  ik ze alleen nog maar klein te houden. In de tuin worden de stammen mooi dik, beter dan in een pot. Over het algemeen lukt het best. Het feit dat ik geen metershoge kastanje- of eikenboom in de tuin wil, is wel een stok achter de deur. Bij enkele bomen ging het toch mis. Zo heb ik nu een volgroeide appelboom. Ook leuk.

Gelegenheids 'kas'

Eén binnenbonsai doet het al sinds 1996: een granaatappel. Er waren er ooit ongeveer 10, deze laatste is een volhouder. In een echt kleine pot durf ik 'm niet meer te zetten, trouwens.

Na jarenlang mijn hobby op een laag pitje te hebben gehad, ging het afgelopen jaar in Portugal weer kriebelen. Eerder was ik thuis alweer aan de slag gegaan met mandarijnenpitten. In Portugal staan zoveel mooie kurkeiken! En rond ons huisje stonden veel zaailingen. Hoewel deze in het verleden het vaak niet redden als ik ze meenam, besloot ik het weer te proberen. De exemplaren die ik uitkoos, stonden toch op plekken waar ze nooit een grote boom kunnen worden. Onder onze veranda, bijvoorbeeld. Tot mijn blijdschap vond ik daar ook een klein olijfboompje! Ik maakte van een frisdrankfles een 'kas' en zo kwamen ze mee naar Nederland.

2 kurkeikjes en een olijf

Vanmiddag heb ik deze boompjes overgezet in echte potten. De kurkeikjes hadden niet echt veel wortel, maar ze lijken het te redden. Juist degene met een redelijke wortelkluit werd bruin. Het olijfje ziet er gewoon goed uit.

Eenmaal bezig nam ik ook andere boompjes in de tuin onderhanden. Laatst viel een pot kapot, deze boompjes zijn weer gepot. En een aantal zaailingen van de lijsterbes, waar mijn tuin vol mee staat, heb ik op een steen gepoot. Ziet dat er niet leuk uit? Overlevingskans nihil, maar ik heb weer een foto voor de verzameling. Digitaal dit keer.

Lijsterbes op steen

Tot mijn grote frustratie voel ik deze bezigheden nu wel in schouders en handen. Daar had ik niet op gerekend, maar het trekt vanzelf weer weg, ga ik van uit. Toch bizar eigenlijk, dat ik na al die jaren nog steeds ergens in kan duiken, zonder na te denken over eventuele gevolgen. Ik denk echt totaal niet over pijn, die ik kan krijgen door bepaalde bezigheden. Tot zover acceptatie en gewenning.

Gelukkig, doordat het kleine boompjes zijn (en blijven) heb ik voor de vormgeving in de toekomst geen dik ijzerdraad nodig om te vormen. De grote exemplaren worden door liefhebbers bewerkt met dremels en gevormd met dik draad. Zo krijgen ze hun 'oude' uiterlijk. Mijn boompjes moeten eerst maar eens in leven blijven.