Leesoverzicht maart

 Maart 
De maand van de lente 🌷 en de Boekenweek 📚. 

Vroeger hielden deze twee evenementen wat meer met elkaar verband dan tegenwoordig. Met een jarige moeder op de eerste lentedag en een jarige zus aan het eind van de maand, was het kopen van een cadeauboek in de Boekenweek wel handig. En indertijd mocht je met het boekenweekgeschenk nog een dagje gratis reizen. Daarvan maakten m'n zus en ik dan dankbaar gebruik; voor onze verjaardag een dagje op stap. 

Mijn moeder leeft inmiddels een aantal jaren niet meer en m'n zus en ik lezen voornamelijk digitaal. Niet dat ik dus geen boeken kocht tijdens de boekenweek. Naast de buit die ik eerder beschreef, kocht ik ook nog twee digitaal, maar geen boek meer voor m'n zus. 

Maar wat las ik deze feestelijke lentemaand?

Het wonder van het Noorden - Annemarie Ros
Dit jaar had ik nog geen boek gelezen, dat zich afspeelde in Nederland. Eigenlijk weet ik niet eens of dat uitzonderlijk is of de gewone gang van zaken. Nu dus een boek dat zelfs in mijn stad speelt (checklist ✓) 

Het wonder van het Noorden gaat over Margaretha, een jonge vrouw die zich laat inmetselen bij de Sint Maartenskerk in Groningen. Een recluse werd dat genoemd. Of ingemetselde of kluizenaar. Een bijzonder fenomeen, wat vroeger vaker gebeurde. Er zijn zelfs vrouwen die daarmee beroemd werden. Eén daarvan komt ook in het boek voor: Jutta van Hoei. Volgens mij 'ken' ik het fenomeen, doordat ik erover las in De Klokkenluider van de Notre Dame, maar dat weet ik niet zeker. Wel in een soortgelijk boek. Toen had ik de indruk dat een dergelijke vrouw echt ingemetseld was en haar cel niet uit kon, maar Jutta reisde dus wel en ook Margaretha kan haar cel verlaten.

Margaretha heeft meer vrijheden, dan ik me bij een recluse voorstelde. Ze kan op bezoek bij anderen en ook bij haar mogen mensen binnen. Ze heeft zelfs een bovenverdieping, waar ze niet zichtbaar is. Natuurlijk is het altijd maar de vraag of het middeleeuwse leven in een hedendaags boek goed is weergegeven, maar zoals het beschreven is, lijkt het redelijk realistisch. Het verhaal was interessant en het leefde, net als de personages. Het het met Margaretha verder gaat, moet je zelf maar lezen, want ik ben bang teveel weg te geven. 

Waar ik m'n hoofd alleen niet omheen krijg is hóe je een cel aan de Martinikerk (toen Sint Maartenskerk) kunt maken, van waaruit je de Brede Merckt (nu Grote Markt) én het Martinikerkhof kunt zien. 

Elsewhere - Gabrielle Zevin
Dit boek kocht ik op een vliegveld, tweede boek gratis. Zo'n boek loopt zo mee. Een andere boek van Zevin Morgen en Morgen en Morgen, vond ik heel bijzonder, dus naar dit boek was ik ook benieuwd. Helaas zag ik, uit m'n ooghoek ergens, wat negatieve opmerkingen en daarom stond het al een tijdje in de kast. Nadat ik het boek registreerde voor bookcrossing, zag een bookcrossinggenoot hem op mijn boekenplank en was geïnteresseerd. Nu had ik ineens een reden om het boek toch sneller op te pakken. 

En wat was dat fijn. Het is een bijzonder verhaal. Liz komt plotseling te overlijden en belandt in Elsewhere, een plek waar de doden heengaan. Verder wil ik niet teveel over het plot vertellen, maar het was een fijn boek om te lezen. Jammer dat ik me eerst tegen liet houden door een mogelijk wat negatievere recensie. Waarschijnlijk was het niet de smaak van de betreffende persoon. Dat kan ik me ook wel weer voorstellen. Een dergelijk verhaal moet je wel liggen.

Het is duidelijk dat dit boek een luek is en voor de checklist vind ik de cover roze genoeg om deze categorie af te vinken. 

Aardedonker zonder sterren - Stephen King
Tot mijn verbazing vond ik dit boek in de kast, ongelezen, tussen de andere boeken van Stephen King. Ongelezen??! Hoedan? Daar moest maar snel verandering in komen. 

Het boek bevat vier verhalen. Ik houd daar meestal niet zo van, misschien was hij daarom nog ongelezen, maar het is wel weer een categorie op de checklist ✓. 

Het zijn heel verschillende verhalen, met een donker randje. Geen horror met vreemde buitenaardse wezens of mystieke gebeurtenissen. Nee, de horror zit in het menselijke gedrag. 

Het eerst bevalt me het minst. Speelt zich af in 1930 en vertelt een verhaal uit 1922 op het platteland van de Verenigde Staten. Een hard leven, wat onenigheid in de familie en droogte op het land. Voer voor extreem gedrag.  

Het tweede verhaal is erg heftig, terwijl het zo kabbelend begint met een aardige dame, die boeken schrijft en een lezing gaat houden. Na een heftige gebeurtenis draait het hele verhaal. 

Het derde verhaal heeft een beetje weg van een eerder verhaal van King. Wat wil je doen voor een beter leven, als dat het leven van iemand anders verpest? Sommigen gaan hier ver in. Hier kwam wel een beetje mystiek bij kijken, trouwens. 

In het laatste verhaal ontdekt een vrouw, na jaren van gelukkig huwelijk, een vreselijk geheim van haar man. Hoe ga je met zoiets om? King heeft wel een idee. 

Nadat ik dus wat stroef door het eerste verhaal kwam, las ik de rest in één dag uit. Het zijn vrij lange verhalen, dus het voelde als drie dunne boekjes, drie keer compleet wat anders. Maar het boek moest uit, want er moest een leesclubboek gelezen worden. 

Niets is waar - Lisa Jewell
Een boek voor m'n thrillerleesclub, dat ik anders niet zo snel opgepakt zou hebben, denk ik. Het is een origineel verhaal, waarin de spanning goed opgebouwd wordt vanuit verschillende perspectieven. Je hebt Josie en Alix, die op dezelfde dag in hetzelfde ziekenhuis geboren zijn. Alix maakt een podcast en Josie wil daar graag aan meedoen. Af en toe is er een 'terugblik uit de toekomst' met de beschrijving van afleveringen en beelden van een Netflixserie. Bijzondere invalshoeken dus. En plotwendingen, dat ook. Niet is waar, is zéker waar en niets is ook wat het lijkt.

Waar alle leesclublezers over vielen, is dat er volgens de schrijfster in 1974 een Uber besteld wordt, terwijl het bedrijf pas sinds 2009 bestaat (ik zocht het op). Slordig van schrijfster en/of vertaler. Verder was door de plottwisten soms onduidelijk wie nou wat wel of niet gedaan heeft, maar dat maakt zo'n verhaal ook weer leuk. Want wat is nou wáár. 

Piaggio - Henk Groen  
Het boekenweekgeschenk van dit jaar en aangezien Hebban hier een challenge mét prijs aan verbond, las ik 'm nu al. Het zijn maar weinig pagina's, dus in een avond uit. Lekker tussendoor. En gelijk de categorie 'een dun boek' afgevinkt ✓. 

Het verhaal is verder niet erg hoogstaand, maar leest lekker weg. 

Narcis - Judith Fanto
Een boek voor mijn andere leesclub, waarin we meer literaire boeken lezen. Het is altijd een beetje afwachten hoe ik die vind. Dit boek gaat volgens de beschrijving deels over de tweede wereldoorlog, en daar heb ik eigenlijk niet zo'n zin meer in, maar speelt zich af in Oostenrijk. Check, nieuw land. ✓

In het boek De Minibieb, dat ik vorige maand las, onderstrepen de hoofdpersonen mooie zinnen in de boeken die ze lezen. Ik kende dit niet en had ook nooit de behoefte. Maar, of dit nou een speciaal boek was of dat Erin en James iets bij mij aanzwengelden, voor het eerst kreeg ik die neiging wel. Wat een mooi boek is Narcis. Wat een mooie en speciale zinnen. Maar.. ik las hem digitaal, dus onderstrepen zat er niet in. (ja, kan wel, maar is digitaal toch anders).

Het boek is een 'coming of age' roman en gaat over Hermann, zoon van een Oostenrijkse sergeant en een Nederlands meisje. Wanneer hij naar Oostenrijk verhuist, krijgt hij daar een aparte vriendengroep, met wie hij elke zomer op vakantie gaat. Dan wordt Hitler verkozen en ziet de toekomst voor elk van deze vrienden anders uit. Misschien schaf ik het boek nog eens op papier aan, om alsnog strepen te kunnen zetten. 

En dat was de leesmaand alweer. Het laatste weekend was druk, dus las ik niet veel. Het boek dat ik lees, gaat ook niet zo snel. 

 Statistieken na deze maand
6 boeken deze maand, dus totaal nu 18 van de voorgenomen 75 gelezen
2 boeken uit eigen kast, maakt een totaal van 9 
2 nieuwe landen, maakt totaal 8 verschillende landen (en 2 verschillende fantasielanden)  
In totaal nu 20 van de 52 categorieën afgevinkt van de Hebban checklist

Nieuwsgierig naar de Hebban checklist? Klik dan hier.

Verheugen op...

 "Zullen we hierheen?" appte man mij ruim een maand terug en hij stuurde een aankondiging van een tafeltennistoernooi op Sardinië mee. 

"Ja!", was mijn antwoord per omgaande. Hij schrok ervan. Zoveel enthousiasme voor een tafeltennistoernooi had hij niet verwacht. Maar ik zag alleen maar Sardinië en dacht 'Vakantie!!'. We waren toen druk bezig met de voorbereidingen voor een mogelijke verhuizing en hadden daardoor geen vakantieplannen. Het voelde of er niets te verheugen was. Ja, die verhuizing wel, maar daar kijk ik naar uit als een hoop werk. Het resultaat is leuk, maar de weg ernaartoe niet per se. Een vakantie om me op te verheugen, was dus precies wat ik nodig had. Man, altijd in voor een tafeltennistoernooi, ging een en ander in werking zetten.  

Inmiddels lijkt de verhuizing dit jaar van de baan. Er is, volgens man, nog een klein achterdeurtje, maar nu de eerste plannen, die door omstandigheden haast hadden, niet doorgaan, verhuizen we wat mij betreft niet eerder dan volgend jaar. Dan zijn we beide gestopt met werken en hebben we tijd en ruimte om rustig op zoek te gaan en te verhuizen. En dat geeft me rust. En nog een vakantie in het vooruitzicht, want ja, als we niet verhuizen is daar ineens weer tijd voor. 

Toch zal Sardinië het eerste vakantie-uitstapje zijn. Een plek waar ik nog nooit ben geweest. Terwijl man op zoek ging naar een slaapplek en allerlei reisopties, richtte ik mij op mijn eigen voorbereidingen. Zo weet ik al welk boek ik daar 'moet' lezen en waar een free library (minibieb) is. Diverse bookcrossers lieten daar al boeken achter. Uiteraard zocht ik ook al boeken uit om zelf gedurende de reis 'vrij' te laten. 

De free library zit in een hotel, dat vast te duur is voor ons. Ligt middenin het dorp én aan zee. We komen er waarschijnlijk wel eens langs, kan ik daar even kijken. Het boek is 'Een steek door het hart' van Piergiorgio Pulixi. Een tweede deel van een serie, die speelt op Sardinië. Het eerste deel las ik met de thrillerleesclub en toen wist ik al dat ik het volgende deel ook wilde lezen. Het was wel zo'n boek waarin de vrouwelijke hoofdpersonen typisch door een man geschreven zijn. Hopelijk is dat in deel twee minder opvallend (en irritant). Het verhaal was verder origineel en spannend. En op de goede locatie. 

 Dus nu tel ik de maanden, weken, dagen af voor deze minivakantie. Het toernooi duurt een weekend, wij gaan een week. (één boek is dus te weinig, als iemand nog tips heeft voor boeken op Sardinië?) Een week zon (hoop ik toch) en strand en nieuwe plekken ontdekken. Heerlijk om me op te verheugen! Ook op het toernooi en het ontmoeten van nieuwe mensen/tafeltennissers. 

 Ik had hier graag een foto van Sardinië geplaatst, maar zit met auteursrechten. Dus maar een foto met blauwe zee bijVilanova de Milfontes, Portugal.

Dip

De bloghoppers zagen het misschien al; het schrijven zit weer in een dipje. Niet alleen het schrijven/bloggen, trouwens, ook het lezen gaat momenteel niet zo snel, maar dat is pas volgende week bij het  maandoverzicht te zien. Zonder bloghop was de blog wel heel stil geweest. 

Eigenlijk heb ik nooit een verklaring voor de ups en downs van mijn blog. Waarom lukt schrijven soms maandenlang dagelijks en krijg ik andere maanden niet eens maandelijks wat uit het toetsenbord? 

Het is niet dat er de afgelopen maanden niets gebeurde. Het beschrijven en opschrijven van deze gebeurtenissen, het aaneen rijgen van woorden tot een leuke blog, dat lukte gewoon niet. In december was het druk met kinderen over de vloer, en vele andere familieleden, in verband met de verjaardag van ons kleinkind en kerst. In januari was het redelijk rustig, maar februari stond tot nu toe in het teken van een familiefeestje, dat we op Valentijnsdag bij ons thuis hielden. Huis moest opgeruimd, tuinkamer leeg, er stond een tent van steigermateriaal in de tuin... Ik hoefde niets te doen hoor, alleen meedenken af en toe en koffie zetten op de avond zelf. Uiteindelijk doe je toch wat meer als een dergelijke feest in je eigen huis plaatsvindt, maar echt, niet heel veel meer. Het is vooral dat het niet rustig was.  

Wat overbleef na het feest

 Maar, vanwege dat feest kwam oudste ook weer over uit Londen en ik haalde hen op van Schiphol. Met de trein en vanwege daltarief nam ik een omweg. 

"Huh?" hoor ik je denken. "Waarom dat? Wie wil er nu langer in de trein zitten dan nodig?" 

Nou, oudste kwam om 20.40 uur aan op Schiphol. Voor daltarief moet je voor 16.00 uur of na 18.30 uur reizen, dus óf ik was tweeënhalf uur te vroeg op het vliegveld, of een half uur te laat. Gelukkig heb ik bookcrossing als hobby. Ik pakte een tas met boeken, stapte in Zwolle uit de trein naar Schiphol en in de trein richting Utrecht/Den Haag. Van Utrecht vervolgde ik m'n reis via Amsterdam naar Schiphol. Daar arriveerde ik nog steeds veel te vroeg of dit keer 'mooi op tijd'. Het is maar hoe je het ziet. Op alle stations waar ik was, liet ik een boek achter voor de 52-52 uitdaging. Tweeënvijftig boeken in tweeënvijftig plaatsen. 

De afgelopen maanden stonden natuurlijk ook in het teken van het winterweer hier in het Noorden. Hierdoor fietste ik ineens een stuk minder. Naar en van werk was al wel genoeg, vond ik zelf. Als we al naar het werk gingen. Tijdens het fietsen komen er vaak blogideeën in me op. Dus misschien is de winter ook nog een reden tot niet schrijven. Liefst geef ik sneeuw en ijs van álles de schuld, maar wanneer je meer binnen zit vanwege gladheid, zou je kunnen lezen, natuurlijk. Zou je denken. Lekker op de bank onder een dekentje, kopje thee erbij... het kwam er toch minder van. 

Afijn, afgelopen weekend las ik twee boeken uit (in één daarvan was ik al drie weken bezig) dus die dip lijkt eerst voorbij. Vanmorgen ben ik weer begonnen met een langere route fietsen en hier staat een blog. Ik heb goede hoop dat de dip(jes) voorlopig weer voorbij is (zijn).

 

 

Redactielunch met FES

Begin oktober kwam van de redactie van F.E.S. magazine de vraag of wij, medewerkers aan het blad, zin hadden in een gezamenlijke lunch. De vergaderingen zijn meestal online en zelfs dan konden de meesten niet. Een 'in real life' bijeenkomst leek wel eens leuk. Zo leer je mensen toch anders kennen dan achter een scherm. 

Hoewel de datavoorstellen enkel op mijn werkdagen waren, reden waarvoor ik de redactie vergadering vaak afzeg, zei ik toch gelijk enthousiast 'Ja!'. Een gratis lunch, altijd fijn. En de mensen eindelijk eens in het echt ontmoeten natuurlijk ook. Net als een uitstapje naar Utrecht, waar de lunch zal plaatsvinden. Ik had er zin in. 

Gisteren was dus de dag. 's Morgens pas om kwart voor negen de deur uit. Dat is uitslapen, wanneer je normaliter om kwart voor zeven op de fiets zit! Was ook lekker, omdat ik dinsdagavond leesclub had. Even wat langer blijven liggen. De treinreis ging voorspoedig. Op Utrecht Centraal is een boekenwissel, dus daar kon ik weer eens wat bookcrossingboeken kwijt. Ook wel weer eens leuk. De laatste tijd deed ik even weinig met bookcrossing. Het maakte de tas gelijk weer een stuk lichter, hoewel ik ook gelijk een boek meenam. Het boek dat ik aan het lezen was, was bijna uit en je moet toch wat. (of niet, want de e-reader zat ook gewoon in m'n tas) 

We aten in Café Het gegeven paard, op loopafstand van het station. (alles is op loopafstand, alleen soms moet je wat langer lopen, denk ik dan altijd in m'n hoofd 😁) Terwijl ik de weg kwijtraakte, ben ik nog geïnterviewd door een groepje studenten van Beeld en Geluid. Aangezien mijn zoon ook een filmopleiding doet, vond ik niet dat ik kon weigeren. Wat ik vond van wetenschap? En wat wetenschap voor mij was? eh.. Ook zij wisten niet precies waar 'Het gegeven paard' was. Hopelijk hebben ze wel wat aan m'n interview. Het paard vond ik vervolgens op eigen kracht. Uiteraard. Ik kan dat. 

"U komt voor de groep", vroeg een medewerker me, toen ik zoekend rond keek, en leidde me naar de tafel. Er zaten al wat dames en een heer. Later kwamen er nog meer bij. Het werd gezellig. Al eerder gaven we door wat we wilden eten, maar ik was natuurlijk alweer vergeten wat ik doorgaf, dus dat werd een verrassing. In de mail had ik namen gezien, maar volgens mij kende ik ze geen van allen. Ook dat was dus een verrassing. 

Dinsdag kregen we een reminder dat we ook 'tips en tops' mee moesten nemen voor het magazine, want het was natuurlijk wel een redactievergadering. Mijn tip was een artikel over de Hidden Disability Sunflower. Deze tip had ik al eens eerder doorgegeven, maar was volgens mij nog niet gebruikt en ik heb eigenlijk niet zoveel ideeën. Vind het magazine mooi en goed. Staat altijd vol met interessante artikelen en leuke columns. Niets aan toe te voegen eigenlijk. Het ziet er ook gewoon mooi uit. Zelf schrijf ik vooral recensies voor het blad. Af en toe maak ik foto's. 

In bed dacht ik nog aan 'Fibromyalgie en de overgang'.
Het blijkt dat ik het laatste nummer niet gezien heb, want het was een soort themanummer over de overgang en de Hidden disability sunflower stond er ook in. Oeps. Ik moet naarstig op zoek naar dat laatste nummer, want het onderwerp fibromyalgie en overgang vind ik juist interessant! Vooral omdat het zo overlapt. Als ik vrouwen hoor over overgangsklachten kan ik alleen maar denken 'maar dat heb ik al heel lang... '

Ik had nog een ander idee: 'Bloggers aan het woord' met mogelijk eerst een oproep in F.E.S. magazine, of fibro-bloggers überhaupt aan het woord willen in het tijdschrift. Dit is een beetje egoïstisch. Niet omdat ik zelf zo nodig in het blad wil, helemaal niet eigenlijk, maar ik ben benieuwd naar andere fribro-bloggers. Waar schrijven zij over. Komt fibromyalgie daarbij vaak of juist helemaal niet in hun stukjes voor en waarom is dat. Dit idee was wél nieuw en wordt over gediscussieerd. Toen ik het onder woorden moest brengen, vond ik dat nog best lastig. Wat wil ik van die bloggers in het tijdschrift? 

De lunch was leuk. Natuurlijk was het leuk. En lekker, gezellig en druk voor m'n hoofd. Leuke mensen, leuke ideeën en lekker eten. Tijd welbesteed dus, hoewel we het niet veel over het tijdschrift hebben gehad, leerden we elkaar wat beter kennen. Pas op het laatst werden de ideeën opgeschreven, waaruit dus bleek dat ik het tijdschrift niet goed bekeken had, de laatste keer. (strip? Geen actieve herinnering aan)

Een vriendin van mij woont in de buurt van Utrecht en met haar sprak ik na de lunch nog af. Daar werd m'n hoofd ook weer wat rustiger van. We gingen op een rustiger plekje zitten en het was heel leuk haar weer eens te zien en te spreken. Zonder omwegen kwamen we ruim op tijd weer bij het station. In de trein was het druk, maar qua gesprekken rustig. M'n hoofd kwam weer wat bij. 

Weer in Groningen miste ik nét de bus. Dat was balen, maar man was ook nog in de stad en we besloten een hapje te gaan eten. Dus was het missen van die bus toch weer een gelukje. 

Vandaag had ik ook maar vrij genomen en blij toe. Toen ik wakker werd bleek het al tien uur te zijn! Zo lang heb ik in tijden niet geslapen. Wat heerlijk! 

 

Omdat ik gisteren vergat een foto te maken, hier een foto van een keertje Utrecht, toen ik afsprak met dezelfde vriendin. 

Rondje Hogeland

 Volgens mij heb ik wel vaker genoemd dat bookcrossing mij ook in beweging houdt. Vooral de 52/52 uitdaging. 

De wát??

52 boeken vrijlaten op 52 verschillende plekken, en dan is de bedoeling dorpen of steden. Niet drie verschillende bankjes in één stad. Natuurlijk is dat het leukst als je ook verschillende landen aan kunt doen, maar in mijn omgeving genoeg dorpjes. 

Vandaag vatte ik het idee op om even een rondje Bedum, Onderdendam en Noordwolde te doen. Uurtje op pad, heerlijk weer. Even beweging. Onderweg boeken wegleggen voor de 52/52 uitdaging, maar ook voor de week van de alfabetisering. Dubbele score, haha. 

Onderweg naar Bedum bedacht ik dat over Winsum terug óók nog een optie was. Dit besluit was snel genomen, maar de ondersteuning moest dan wel op minimaal, want op de terugweg was de wind tegen en stevig. Dan wil ik niet met een lege accu zitten. Aldus geschiedde. 

Uiteindelijk duurde het rondje twee uur. Liet ik ook boeken vrij in Winsum en Sauwerd, redde ik het gelukkig met de accu en kwam ik tot mijn verrassing op de terugweg toch ook nog door Noordwolde. In mijn hoofd kwam ik Groningen ergens anders binnen. 

Als ik niet zo'n hekel had aan afstappen, en m'n camera bij me had gehad, had ik mooie foto's kunnen maken van bloeiende bermen, ooievaars, buizerds, kievitten en het kerkje van Noordwolde, met z'n mooie ui er bovenop. Nu kom ik niet verder dan m'n fiets bij een driesprong (waar ik ook nog graag een boek op de tafel achtergelaten had, maar ik was bang dat deze weg zou waaien), een nieuwsgierig schaap en een paar minibiebs. 

In Winsum liet ik wel een boekje achter op een bankje, omdat ik geen zin had een minibieb te zoeken, in Bedum had ik al genoeg rondjes gereden, en daar waaide het niet zo hard. Minibiebs op deze foto zijn (van links naar rechts en boven naar onder) Ellerhuizen, Sauwerd, Onderdendam en Noordwolde. 

Zo, dan is het nu tijd om voldaan op de bank te gaan zitten en een boek uit te lezen. 

Hier nog mijn route. 35 kilometer!

8 september: Dag van de alfabetisering

8 september is de internationale dag van de alfabetisering. Het is tevens de start van de week van lezen en schrijven in Nederland. Door het hele land zijn activiteiten georganiseerd, om alfabetisering onder de aandacht te brengen. 

In Nederland hebben 3 miljoen mensen van 16 tot en met 75 jaar moeite met lezen, schrijven en/of rekenen. Daardoor hebben ze ook vaak moeite met een computer of een smartphone. Om ervoor te zorgen dat zij allemaal aan de samenleving mee kunnen doen, vragen we het Nederlandse publiek, taalnetwerken, gemeenten en bedrijven om tijdens de Week van lezen en schrijven in actie te komen.
Bron: Lezen en schrijven.nl

Ook bookcrossers doen eraan mee met dé activiteit waarin ze goed zijn:  zoveel mogelijk boeken loslaten van zaterdag 6 september tot en met maandag 8 september. Uiteraard wil ik daaraan ook meedoen. 

Het thema van dit jaar is: "Meertalig onderwijs bevorderen: geletterdheid voor meertalig begrip en vrede" Geen idee wat ik me daarbij voor moet stellen. Afgelopen week kreeg ik wel een aantal Engelstalige boeken van de leeslijsters (voor kinderen/jongeren) in m'n minibieb, die lijken me toepasselijk qua anderstalig. Andere boeken moet ik nog bij elkaar zoeken. 

Me inzetten tegen laaggeletterdheid is iets wat ik al langer wil doen. Er zijn maatjes-projecten bij de bibliotheek. Zoals voorlezen aan kinderen of regelmatig praten met immigranten. Nadeel daarvan is dat je élke week moet. En ik ben bang dat ik dat niet trek. Daarnaast vind ik het lastig om me op m'n vrije dag vast te leggen. Vandaar dat ik ooit koos voor vrijwilligerswerk dat wel regelmatig, maar niet elke week is. 

Natuurlijk helpt het loslaten van boeken niet direct tegen laaggeletterdheid. Een laaggeletterd persoon zal de boeken waarschijnlijk laten liggen. Maar gratis toegang tot boeken, kan wel leiden tot meer lezen en daardoor betere geletterdheid. Hoop ik. En misschien is het vinden van een boek een aanmoediging tot lezen, ook voor mensen die niet makkelijk lezen. 

Hopelijk is het weer goed genoeg om boeken ergens op bankjes te leggen. Dat blijven de leukste wilde vrijlatingen. Een minibieb voelt wat vertrouwder. Dan hoef je niet zo bang te zijn dat een boek in de afvalbak belandt of in de bosjes. 

Ik zou willen dat ik meer kon doen om mensen te helpen in dit opzicht. Lezen is altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest en bovendien is het een belangrijk onderdeel van de maatschappij. Bijna alles gaat tegenwoordig via internet en je moet al kunnen lezen om daarmee om te leren gaan. (denk ik) Het lezen heeft mijn leven enorm verrijkt én het is een fijne hobby, wanneer je niet zo mobiel (meer) bent. De minibieb staat in elk geval vol met verse boeken. 

 

 (de Engelstaligen staan een plankje lager)

Boeken en dan vooral het crossen

Jaren geleden kwam ik op het pad van bookcrossing. Aangezien mijn boekenvoorraad groter was dan mijn boekenkast, vond ik het een leuk idee dat ik de boeken die ik wegdeed kon volgen. Waar gaat hun reis heen? De leukste reactie tot nu toe was een boek die binnen een dag van Schiphol via Londen naar Zuid Afrika ging. 

Als snel nadat ik mij op het bookcrossingforum bekend maakte als Groningse, kreeg ik reacties van bookcrossers uit de buurt. En zo deed ik weer eens nieuwe contacten op. Ook leuk. Met deze nieuwe contacten kwamen.... nieuwe boeken! Met tot gevolg dat ik nu misschien wel meer boeken heb dan voordat ik met crossen begon. En dat terwijl ik inmidels ook de trotse eigenaar van een minibieb ben.

 Vijf jaar al! 

Niet alleen van de medeboekcrossers krijg ik nieuwe boeken. Ook in mijn minibieb staan vaak nieuwe exemplaren en wanneer ik boeken rondbreng in andere minibiebs, komt er nog wel eens wat mee terug.

Ondertussen meldde ik me ook aan als Kinderzwerfboekenstation, een ondereel van de stichting Kinderhulp. Van deze organisatie krijg ik één of twee keer per jaar een doos met nieuwe boeken. Mijn minibieb heeft dan ook een paar planken met kinderboeken. 

De boeken die over zijn, zitten in grote boodschappentassen, die ergens in een hoek staan. Het teveel aan kinderboeken in de doos, waarin ze kwamen. (niet op de foto) Nieuw binnengekomen boeken komen automatisch bovenop, met tot gevolg dat er onderop boeken liggen, die ik al heel lang heb. Waarvan ik vergeten ben dát ik ze heb. 

Dus besloot ik vandaag deze tassen eens uit te zoeken. Niet zo handig, aangezien ik een zere rechter schouder heb, maar als de drang er eenmaal is, kan ik het beter doen, want anders komt het weer op de lange baan. Leer mij mijzelf kennen. 

Eigenlijk was het de bedoeling dat ik ook nog een rondje zou fietsen, maar m'n schouder doet erg zeer en m'n hoofd is niet helemaal helder. De boeken zijn nu redelijk gesorteerd, maar niet echt uitgezocht. Toch gaan ze zo weer in hun tassen. Nog niet geregistreerde boeken zijn geregistreerd, dus ze kunnen  weer zo uit de tassen gepakt. 

En om te voorkomen dat mijn gekregen boeken, die ik gratis weggeef, door anderen meegenomen worden ten einde ze te verkopen, zitten er stickers en stempels in. De stickers zijn van bookcrossing, daarop staat onder andere de code, waarmee ze gevolgd kunen worden. Er zijn hele leuke. Zelf heb ik er ook al een aantal gemaakt. Stempels kunnen niet verwijderd worden, daarom gebruik ik die ook. Er zijn namelijk echt mensen die minibiebs leeghalen voor de verkoop. Nadeel van stickeren en stempelen is, dat de kringloop ze soms weggooid als 'onverkoopbaar'. 

Ik weet dat er mensen zijn, die een hekel hebben aan stickers op en in boeken en mogelijk ook aan stempels. Dat is dan niet anders. Dan neem je ze niet mee. 

Ik schreef al eerder over bookcrossing en m'n minibieb, maar dit was m'n dag en ik vond het wel leuk hier (weer) eens over te schrijven. 

Ochtendritje

 Het weekend van mijn man staat in het teken van zijn sport tafeltennis. Er is een toernooi dat het hele weekend duurt. Vanavond wordt het afgesloten met een etentje en hij zou daar graag een biertje bij drinken. Of ik hem dus op wilde halen, wanneer hij een lift voor de heenweg kon regelen, vroeg hij zich af. 

Ik besloot hem ook weg te brengen (wel vroeg voor een zondag) en dan gelijk wat minibiebs in die buurt op te zoeken, die nét te ver fietsen zijn. Bij Bookcrossing is er elk jaar een uitdaging om 52 boeken in 52 gemeentes of dorpskernen (die inmiddels tot grotere gemeentes behoren) achter te laten, dus kwam dit ritje me mooi van pas. Op de facebookpagina 'Alle Minibiebs en Kinderzwerfboekenstations van Nederland' zocht ik waar ik ze zoal kon vinden. 

En zo kwam ik bij deze vier mooie exemplaren:

Mini-biebje Loppersum

Lutje Bieb Huizinge

Janneke's Minibieb en Kadootjes Middelstum

Westerwijtwerd

Oké, heel eerlijk? Middelstum zijn man en ik op een vrije dag wel eens heen gefietst en ook toen zijn we in Huizinge en Westerwijtwerd geweest. Maar afgelopen zomer niet en dus was dit ritje met de auto wel zo handig. De minibieb in Middelstum was ik nog nooit geweest. Een mooie kast, maar lastig te vinden. Ben de omgeving wel drie keer rondgecrosst, geloof ik. Wandelaars met honden begonnen al wantrouwend naar me te kijken. 

Wanneer ik man ophaal ga ik nog even langs Stedum, denk ik. 

Dat ruimt op: nieuwe hobby, meer beweging

De laatste tijd vind ik mijzelf steeds vaker terug, speurend voor mijn boekenkast. Hoewel m'n boekenkast een essentieel onderdeel van de woonkamer is, krijgt hij normaliter niet zoveel aandacht. Nu ineens wel. Hoe komt dat?

Station Delfzijl

In juli vorig jaar ontdekte ik BookCrossing. Hierbij laat je boeken los in het wild, nadat je ze eerst hebt geregistreerd en van een nummer voorzien. De bedoeling is dat de vinder dit boek ook weer registreert en je zo de reis van je boek mee kunt beleven. Eerlijk gezegd had ik er al eerder van gehoord, maar mijn voornamelijk Nederlandstalige boeken zag ik niet zo snel over de wereld reizen. En, kritisch als ik kan zijn, vond ik 'alleen Nederland' een beetje magertjes. Bovendien maak ik dingen soms in m'n hoofd wat moeilijker dan ze zijn. Lees ik iets leuks en blokkeert er een hersencel gelijk met Hoe dan????

In juli, tijdens onze vakantie, plaatste een vriendin op facebook dat ze een bookcrossingboek gevonden had. En hoe leuk ze dat vond. Op dat moment las ik een Duits boek en waren we op een camping met een boekenruilkast en Duitse gasten. Dit leek me hét moment om met BookCrossing te beginnen. En zo geschiedde.

Vrijlaten is een beetje loslaten
Mijn eerste drie bookcrossingboeken liet ik achter op de camping. Dit voelde niet raar, want het was tenslotte een boekenplank/-kast. De eerste tijd controleerde ik dagelijks een paar keer m'n e-mail op een registratieberichtje. Die kwam niet. Logisch ook, want na controle zag ik de boeken nog op de plank liggen.

Transferium

Terug in Nederland pakte ik als eerste de stapel gekregen boeken die sowieso klaarliggen voor doorgeven. Dat nam ik mij ooit voor: boeken die ik win via Hebban of andere acties op internet, liet ik weer achter in een ruilboekenkast in de wijk, die door een boekenkastopruimactie van mij werd opgestart. Helaas is deze plek verdwenen. Daarom lagen deze boeken er dus nog.

Nadat ik een aantal boeken had geselecteerd om 'vrij te laten', moest ik ze ook daadwerkelijk ergens neerleggen. Dat bleek lastiger dan gedacht. Kuddes beren galoppeerden over diverse routes in mijn brein.

Zo is het met het Nederlandse weer wel handig, als de plek overdekt is. Stel dat zo'n boek er een dag ligt, je wilt toch niet dat het natregent. En wat als ik op een droge dag een boek op een bankje achterlaat en een recalcitrante jongere gaat er mee aan de haal, steekt 'm in de fik of gooit hem in de vijver? Ben ik veroorzaker van zwerf- of drijfvuil?

Of wat als ik een mooi nieuw exemplaar in het winkelcentrum achterlaat en een schoonmaker ziet er de lol niet van in en gooit hem bij het afval? Zonde toch! Of.. misschien nog wel erger, wat als niemand zo'n boek meeneemt?

Op een dag besloot ik op weg naar het werk mijn stoute schoenen aan te trekken. Bij een Transferium, ongeveer op de route, blijken bushokken geplaatst die aan alle kanten afgesloten zijn. Ideaal dus. Waar ik even geen rekening mee gehouden had, is dat daar ook 's morgens om 07.15 uur al mensen staan. Die dus zien dat je van je fiets afstapt en een boek neerlegt. Niemand sprak me aan, maar ik zag meerdere mensen kijken. Een beetje eng voelde het wel. Bekeken. Snel fietste ik er weer vandoor. 's Middags zag ik tot m'n genoegen dat het boek weg was.


Beweging

Hoofdstation Groningen

Inmiddels heb ik al drieëntachtig boeken vrijgelaten in het wild. En er kwam nog wat bij. Op het Nederlandse forum van BookCrossing bleken diverse uitdagingen te zijn. Elke maand is er een uitdaging boeken los te laten met een bepaald thema, deze januarimaand staat wat dat betreft in het teken van de Rat en de Chinese of Aziatische astrologie.

Elk jaar is er de uitdaging tweeënvijftig boeken los te laten in evenzoveel weken, nouja, mag ook allemaal in één week, op tweeënvijftig verschillende plaatsen. Niet zozeer verschillende plekken als een bankje hier een bushalte daar, nee, plaatsen. Gelukkig niet per se gemeentes, maar wel steden, dorpen en gehuchten. Steeds als ik nu op pad ga, denk ik na over de plek: kan ik er een boek achterlaten, welk boek zal ik dan achterlaten en kom ik met eventueel een kleine omweg langs een ander dorp

Daarmee kreeg ik dus ineens meer beweging, de afgelopen weken. Met een stapeltje boeken stapte ik op de fiets en zocht in de omgeving plekken, om boeken achter te laten. Vaak in minibiebs, waar ik soms ook weer leuke boeken vind. Gisteren liet ik tevens boeken los in een sporthal waar het Gronings Kampioenschap Tafeltennis was en in een sauna, waar man en ik even bijkwamen van al dat tafeltennissen (man, niet ik, ik ben nog steeds niet hersteld van m'n blessure) Zo langzamerhand worden m'n fietsrondjes groter, omdat ik de dorpen in de buurt al gehad heb. Meer beweging door boeken dus! Is lezen ook nog een beetje gezonder.


Rustgevend

Station Hoogeveen

Een opgeruimd huis is een rustgevend huis, zegt men. Dat neem ik maar aan, want ervaren doe ik het waarschijnlijk nooit. In elk geval ruimt m'n boekenkast nu op. Bovendien vind ik boeken terug, die ik ooit kocht en graag wilde lezen, maar nog nooit gelezen heb. Dat zijn er meer dan verwacht! Ineens heb ik een 'nog te lezen'-stapel in de kast.

Wat ik ook heerlijk vind, is kijken op de 'book map' van BookCrossing. Daar zie je waar over de hele wereld boeken vrijgelaten of gevangen zijn. Kan ik minutenlang naar kijken en is bijna meditatief. Eén keer kwam ik zelfs een boek tegen, dat ik zelf net losgelaten had. Helaas valt de map op den duur in herhaling, waarna dezelfde boeken weer langskomen.

Mijn vrijgelaten boeken worden jammer genoeg nog niet enthousiast geregistreerd. Slechts één keer ontving ik een melding in m'n e-mail, dat iemand het boek meegenomen had. Toch zijn de boeken na een dag altijd wel weg. Ik zag zelfs een keer een straatkrantverkoopster een (favoriet) boek in haar tas stoppen. Ik hoop dat ze er net zo van genoten heeft als ik.

En wat ook erg leuk is aan BookCrossing? Er komt ruimte in de boekenkast. Ruimte voor nieuwe boeken.

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders. 

BookCrossing

op 17 juli 2019 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Natuurlijk had ik er al eens van gehoord,  BookCrossing, maar ik was er nooit echt aan begonnen. 

Waarom niet?  Ach,  soms maak ik zaken in m'n hoofd moeilijker dan ze zijn.  Bovendien lees ik veel digitaal en verder Nederlandse boeken,  die ik ook in mijn eigen omgeving achterlaat.  Eigenlijk altijd op dezelfde plek.  (Die er overigens niet meer is) wat zou dan de meerwaarde zijn?  Hoever komt zo'n boek? 

Maar nu ben ik in het buitenland en daar las ik Duitse boeken.  Deze boeken laat ik achter op de boekenplank van de camping.  Hier liggen ook Nederlandse boeken.  Toevallig deelde op Facebook weer iemand wat over BookCrossing, en toen besloot ik ervoor te gaan. 

Eergisteren heb ik drie boeken "vrijgelaten", twee Duitse en een Nederlandse, die zich wel in deze omgeving afspeelt.

De boekenplank lijkt niet veel gebruikt te worden.  Eigenlijk lijkt het erop dat er meer boeken achtergelaten worden dan gehaald. Daarnaast vraag ik me af of eventuele lezers het boek zullen registreren.  Toch... verwachting check ik nu elke dag m'n mail. 

Wie doet er ook aan BookCrossing? En reizen je boeken ver?

Op de foto een paar boeken op een bankje, die ik zag in Boedapest. Helaas waren ze in het Hongaars, dus nam ik ze maar niet mee. Zag er ook geen opmerkingen opstaan dat je ze mee mocht nemen ofzo, misschien waren ze om daar te lezen.