Rondje Hogeland

 Volgens mij heb ik wel vaker genoemd dat bookcrossing mij ook in beweging houdt. Vooral de 52/52 uitdaging. 

De wát??

52 boeken vrijlaten op 52 verschillende plekken, en dan is de bedoeling dorpen of steden. Niet drie verschillende bankjes in één stad. Natuurlijk is dat het leukst als je ook verschillende landen aan kunt doen, maar in mijn omgeving genoeg dorpjes. 

Vandaag vatte ik het idee op om even een rondje Bedum, Onderdendam en Noordwolde te doen. Uurtje op pad, heerlijk weer. Even beweging. Onderweg boeken wegleggen voor de 52/52 uitdaging, maar ook voor de week van de alfabetisering. Dubbele score, haha. 

Onderweg naar Bedum bedacht ik dat over Winsum terug óók nog een optie was. Dit besluit was snel genomen, maar de ondersteuning moest dan wel op minimaal, want op de terugweg was de wind tegen en stevig. Dan wil ik niet met een lege accu zitten. Aldus geschiedde. 

Uiteindelijk duurde het rondje twee uur. Liet ik ook boeken vrij in Winsum en Sauwerd, redde ik het gelukkig met de accu en kwam ik tot mijn verrassing op de terugweg toch ook nog door Noordwolde. In mijn hoofd kwam ik Groningen ergens anders binnen. 

Als ik niet zo'n hekel had aan afstappen, en m'n camera bij me had gehad, had ik mooie foto's kunnen maken van bloeiende bermen, ooievaars, buizerds, kievitten en het kerkje van Noordwolde, met z'n mooie ui er bovenop. Nu kom ik niet verder dan m'n fiets bij een driesprong (waar ik ook nog graag een boek op de tafel achtergelaten had, maar ik was bang dat deze weg zou waaien), een nieuwsgierig schaap en een paar minibiebs. 

In Winsum liet ik wel een boekje achter op een bankje, omdat ik geen zin had een minibieb te zoeken, in Bedum had ik al genoeg rondjes gereden, en daar waaide het niet zo hard. Minibiebs op deze foto zijn (van links naar rechts en boven naar onder) Ellerhuizen, Sauwerd, Onderdendam en Noordwolde. 

Zo, dan is het nu tijd om voldaan op de bank te gaan zitten en een boek uit te lezen. 

Hier nog mijn route. 35 kilometer!

Boeken en dan vooral het crossen

Jaren geleden kwam ik op het pad van bookcrossing. Aangezien mijn boekenvoorraad groter was dan mijn boekenkast, vond ik het een leuk idee dat ik de boeken die ik wegdeed kon volgen. Waar gaat hun reis heen? De leukste reactie tot nu toe was een boek die binnen een dag van Schiphol via Londen naar Zuid Afrika ging. 

Als snel nadat ik mij op het bookcrossingforum bekend maakte als Groningse, kreeg ik reacties van bookcrossers uit de buurt. En zo deed ik weer eens nieuwe contacten op. Ook leuk. Met deze nieuwe contacten kwamen.... nieuwe boeken! Met tot gevolg dat ik nu misschien wel meer boeken heb dan voordat ik met crossen begon. En dat terwijl ik inmidels ook de trotse eigenaar van een minibieb ben.

 Vijf jaar al! 

Niet alleen van de medeboekcrossers krijg ik nieuwe boeken. Ook in mijn minibieb staan vaak nieuwe exemplaren en wanneer ik boeken rondbreng in andere minibiebs, komt er nog wel eens wat mee terug.

Ondertussen meldde ik me ook aan als Kinderzwerfboekenstation, een ondereel van de stichting Kinderhulp. Van deze organisatie krijg ik één of twee keer per jaar een doos met nieuwe boeken. Mijn minibieb heeft dan ook een paar planken met kinderboeken. 

De boeken die over zijn, zitten in grote boodschappentassen, die ergens in een hoek staan. Het teveel aan kinderboeken in de doos, waarin ze kwamen. (niet op de foto) Nieuw binnengekomen boeken komen automatisch bovenop, met tot gevolg dat er onderop boeken liggen, die ik al heel lang heb. Waarvan ik vergeten ben dát ik ze heb. 

Dus besloot ik vandaag deze tassen eens uit te zoeken. Niet zo handig, aangezien ik een zere rechter schouder heb, maar als de drang er eenmaal is, kan ik het beter doen, want anders komt het weer op de lange baan. Leer mij mijzelf kennen. 

Eigenlijk was het de bedoeling dat ik ook nog een rondje zou fietsen, maar m'n schouder doet erg zeer en m'n hoofd is niet helemaal helder. De boeken zijn nu redelijk gesorteerd, maar niet echt uitgezocht. Toch gaan ze zo weer in hun tassen. Nog niet geregistreerde boeken zijn geregistreerd, dus ze kunnen  weer zo uit de tassen gepakt. 

En om te voorkomen dat mijn gekregen boeken, die ik gratis weggeef, door anderen meegenomen worden ten einde ze te verkopen, zitten er stickers en stempels in. De stickers zijn van bookcrossing, daarop staat onder andere de code, waarmee ze gevolgd kunen worden. Er zijn hele leuke. Zelf heb ik er ook al een aantal gemaakt. Stempels kunnen niet verwijderd worden, daarom gebruik ik die ook. Er zijn namelijk echt mensen die minibiebs leeghalen voor de verkoop. Nadeel van stickeren en stempelen is, dat de kringloop ze soms weggooid als 'onverkoopbaar'. 

Ik weet dat er mensen zijn, die een hekel hebben aan stickers op en in boeken en mogelijk ook aan stempels. Dat is dan niet anders. Dan neem je ze niet mee. 

Ik schreef al eerder over bookcrossing en m'n minibieb, maar dit was m'n dag en ik vond het wel leuk hier (weer) eens over te schrijven. 

Bewegen

 "Een goede kapitein vaart nooit zonder vracht"

Dit was een gevleugelde opmerking in hotel, waar ik ooit werkte. De afwas uit de eetzaal kwam in een andere ruimte dan waar we daadwerkelijk de afwas deden binnen. De schone afwas moest weer terug naar die ruimte. Als je dus schone vaat op ging bergen in de kast, nam je op de terugweg vuile afwas mee naar de spoelkeuken. Efficiënt. Zo min mogelijk extra beweging. Niet met legen handen lopen. 

Thuis werk ik ook graag zo efficiënt, maar waar ik ooit genoeg beweging kreeg, in de horeca dus, krijg ik nu eigenlijk te weinig. Ik zoek dus naar manieren om meer en onzinnig te bewegen. De hometrainer, bijvoorbeeld. Onzinnigheid ten top. Je kunt tenslotte ook buiten fietsen. Ergens heen. Als je nergens echt heen moet, voelt dat ook enigszins nutteloos. Wel lekker, met mooi weer. (en dat is het niet) 

Daarnaast heb ik nu thuis besloten om boven naar de wc te gaan. Dus elke keer plassen is een trap op, en weer af uiteraard. 

Mijn vergeetachtigheid, de brainfog, zorgt ook voor veel extra beweging. Van een keer naar de keuken "wat ging ik ook alweer doen??" (dan zet ik maar weer thee) tot een loopje naar zolder "Wát zoek ik hier??" Die thee zorgt in elk geval ook weer voor een extra traploopbeweging voor de wc. 

Mijn horloge meldt elk uur dat ik alweer een uur stilzit en ook dan sta ik even op. Dat is niet makkelijk, want juist als ik net opsta doet m'n voet ontzettend zeer. Rottige hielspoor. Vaak zet ik dan maar weer thee (en ga gelijk naar de wc) Beweging zoeken. Zinloze beweging, die op zich al zin heeft, omdat ik beweeg. 

Vandaag was de havermelk voor m'n koffie op, dus liep ik voor m'n ontbijt en koffie naar de winkel voor nieuwe. Door de stromende regen. Dat voelde best wel goed. Ook heb ik kinderboeken omgewisseld, alle boeken uit de minibieb gehaald en nieuwe erin gezet. Toch heb ik voornamelijk gezeten, ben ik bang. Ik doe m'n best. Gewoon wat minder efficiënt. 

Ochtendritje

 Het weekend van mijn man staat in het teken van zijn sport tafeltennis. Er is een toernooi dat het hele weekend duurt. Vanavond wordt het afgesloten met een etentje en hij zou daar graag een biertje bij drinken. Of ik hem dus op wilde halen, wanneer hij een lift voor de heenweg kon regelen, vroeg hij zich af. 

Ik besloot hem ook weg te brengen (wel vroeg voor een zondag) en dan gelijk wat minibiebs in die buurt op te zoeken, die nét te ver fietsen zijn. Bij Bookcrossing is er elk jaar een uitdaging om 52 boeken in 52 gemeentes of dorpskernen (die inmiddels tot grotere gemeentes behoren) achter te laten, dus kwam dit ritje me mooi van pas. Op de facebookpagina 'Alle Minibiebs en Kinderzwerfboekenstations van Nederland' zocht ik waar ik ze zoal kon vinden. 

En zo kwam ik bij deze vier mooie exemplaren:

Mini-biebje Loppersum

Lutje Bieb Huizinge

Janneke's Minibieb en Kadootjes Middelstum

Westerwijtwerd

Oké, heel eerlijk? Middelstum zijn man en ik op een vrije dag wel eens heen gefietst en ook toen zijn we in Huizinge en Westerwijtwerd geweest. Maar afgelopen zomer niet en dus was dit ritje met de auto wel zo handig. De minibieb in Middelstum was ik nog nooit geweest. Een mooie kast, maar lastig te vinden. Ben de omgeving wel drie keer rondgecrosst, geloof ik. Wandelaars met honden begonnen al wantrouwend naar me te kijken. 

Wanneer ik man ophaal ga ik nog even langs Stedum, denk ik. 

#WOT: Stemming

 Stemming: het gevangen worden in een aanhoudend ervaren van een bepaalde emotie. Een stemming is een zijnstoestand.

Stemming kan voor mij allesbepalend zijn en zo veranderlijk als het weer van de afgelopen weken. Ik kan een ontzettend mooi boek hebben liggen, waar ik me al tijden op verheug, en dan toch niet in de stemming zijn het te lezen, bijvoorbeeld. 

Op zich is mijn stemming of humeur over het algemeen positief. Ik ben wel tevreden met mijn leven zoals het is. Maar er zijn wel invloeden van buiten af. Zoals het eerder genoemde weer, maar ook m'n pijn. Pijn is natuurlijk vanbinnen, maar het beïnvloed m'n stemming van buiten. Klopt dat? Geen idee. Het is in elk geval wel lastig, want de pijn kan ik niet geheel beïnvloeden. Ook al zoals het weer. 

En als weer en pijn dan samenspannen, kan ik daar erg chagrijnig van worden. Dat probeer ik dan heel Zen allemaal naast me neer te leggen, maar probeer dat maar eens als er een pijnlijke bol tegen je oog drukt en je door de stromende regen naar het werk moet. Als je schouder continu voelt alsof er een bankschroef op aangedraaid staat en je je voet wel even af wilt schroeven, om verlost te zijn van de aanhoudende steken. 

Ik kan blij zijn met blauwe lucht en zon die naar binnen schijnt, hoewel dat zeer doet aan m'n ogen en dus hoofd. Ik kan genieten van een (droge) wandeling door park of bos, de vogeltjes die om me heen fluiten maken me blij, terwijl m'n knieën het gevoel hebben dat ik er elk moment doorheen kan zakken.

 Oh, en dan word ik natuurlijk ook nog steeds geregeerd door hormonen. Zit alles mee qua weer en pijn, zeilt er toch nog een donderwolk met me mee, van hormonale oorsprong. 

De laatste tijd merk ik dat ik m'n stemming probeer te verbeteren met eten. Niet zo'n goed idee natuurlijk, nu beweging met de hielspoor moeilijk gaat. En dat dat dan weer beter niet kan, is ook al niet te best voor m'n humeur.

Zo, dit wordt een beetje een chagrijnige blog zo. Dat zal komen doordat m'n stemming vandaag niet al te best is. Waar ik gisteren blij van werd? Herfstkleur in m'n bonsai.

 

 Mooi hè?

En van een doos met kinderzwerfboeken om in m'n Kinderzwerfboekenstation of wel m'n minibieb te zetten.

Heerlijk toch!

 

Vandaag was ik in elk geval wel in de stemming voor een blog. Deze rolde zo uit het toetsenbord.

 

 

 #WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door Ipixitude verzonnen wordt.   

 

Als zeggen wat je bedoelt anders opgevat kan worden

 "We hebben een dikkeboekenlezer in de omgeving", zeg ik enthousiast tegen man. "Huh?", is zijn (terechte) reactie. Want uiteraard hoorde hij niet wat ik bedoelde. En hoezo maakt het uit of een lezer dik is of dun. Hoe weet ik überhaupt wie de mensen zijn, die boeken in mijn minibieb zetten. 

Waar hij hoorde 'een dik persoon die boeken leest' bedoelde ik 'een persoon die dikke boeken leest'. Want kijk nou wat ik deze week alleen al in mijn bieb vond? Vooral die bovenste twee, wow!

Deze boeken kan ik helaas niet zelf lezen, in dit formaat. Mijn handen kunnen een dergelijke omvang niet (meer) aan. Wanneer ik dergelijke boeken in mijn minibieb vind, registreer ik ze en zet ze terug. Als het verhaal me aanspreekt, noteer ik voor mezelf ook de titel, voor misschien ooit eens digitaal. Voor wanneer mijn 'wil ik lezen'-lijst leeg is en ik nog een titel zoek. Voor nooit, dus waarschijnlijk, of het verhaal moet mij echt heel erg aanspreken. 

Maar zo kan het gaan dus, met communicatie. Bij ons onderling was dit vrij onschuldig. Had iemand het gesprek gehoord, had die persoon waarschijnlijk nu een mening over mij gehad die geheel onterecht is. Want waarom zou je het postuur van iemand benoemen?