Hoe ging het met ... het reisdagboekje

Voor onze vakantie naar Sardinië en Londen, schreef ik een blog over (weer) een nieuw dagboek; een vakantiedagboekje of reisdagboek. De bedoeling is, als altijd bij mijn dagboekjes, dat er getekend en geschreven wordt. Op internet zie ik de meest fantastische voorbeelden*, zoals ik het ook graag zou willen kunnen, maar waarvan duidelijk is dat dat er (voorlopig) nog niet inzit. Toch, als je het niet probeert, wordt het sowieso niets. 

Welgemoed ging ik toen al op zoek naar plaatjes, die ik zou kunnen gebruiken. Misschien is het wel leuk om hier ook te vertellen hoe het uiteindelijk ging. 

Nou, ik héb getekend, maar niet elke dag. Dat is natuurlijk geen probleem. Voor de reis naar Londen aan heb ik nog wat lege pagina's gelaten, zodat ik daar eventueel nog een tekening van Sardinië kan maken, of gewoon wat uitgeprinte foto's plakken. De voorbereidingen voor Londen, de eerder uitgezochte plaatjes, plakte ik in de trein in. 

In Londen had ik niet alleen minder tijd om te tekenen, er was ook niet zo'n lekkere plek als ik op Sardinië had. Op Sardinië was een leuk balkonnetje, waar het uitstekend toeven was met alle materialen om me heen, terwijl man boodschappen ging doen of tafeltennissen of gewoon aan de wandel. Maar we maakten een uitstapje naar Sea Life, een groot aquarium in Londen en daar moet nog wat leuks mee te doen zijn. Uiteraard zijn daar ook genoeg foto's van om na te tekenen of uit te printen en in te plakken. 

Inmiddels ben ik mij, middels een boekje van Michelle Durjardin dat ik in mei 2013 kocht, (weer) aan het verdiepen in Zen tekenen. Dat is een hele andere manier van benaderen van het tekenen op zich. Kijken naar het onderwerp, niet naar je papier, en via oog en hart je hand laten werken. En, niet in de laatste plaats, je linker hersenhelft uitschakelen, zodat je je richt op het plezier in tekenen in plaats van een perfect eindresultaat. Loslaten van ego. 

Daarnaast geniet ik enorm van Bolynn Hartman op instagram, die mensen op straat (in Groningen) tekent. Deze combinatie lijkt me een uitstekend uitgangspunt voor, jawel, mijn reisdagboek. Nu ik deze blog geschreven heb, heb ik in elk geval enorme zin om de lege pagina's van het boek te gaan vullen. (ik kocht ook al bijna een nieuw schetsboek om het Zen tekenen in praktijk te brengen, maar houd mij nog in, heel Zen)

Hier nog wat afbeeldingen van mijn krabbels. Wat mij geholpen heeft, is dat ik mijn eerdere ideeën over de tekeningen heb losgelaten. Nog altijd zou ik graag met waterverf aan de slag, maar zolang dat nog niet echt in mijn systeem zit, zijn potloden ook goed. Hopelijk vind ik ooit de rust om op een terrasje of elders op een vakantieplek te gaan zitten tekenen, terwijl man ik weet niet wat doet. Waarschijnlijk gewoon geniet van het zitten in de zon. Ondertussen ben ik thuis met meerdere materialen aan het proberen, heel zen. 

Hierboven de collage met tekeningen op weg naar Sardinië (links boven, reizen met de trein, links onder de vliegreis) en ter plekke. Het zwembad onder ons appartement is die week gevuld (3 dagen geluid van een fontein) en opgeknapt, en nam daarmee een prominente plaats in in onze Sardinië-ervaring. Rechts een schip dat we zagen, bloembakken in het balkon. 

Hieronder de collage Londen, met de plaatjes die ik daarvoor plakte, de dubbeldekker, onze verdeelstekker voor op reis, de rugzak die weer eens kapot ging en man en ik wandelend met ons kleinkind tussen ons in. 

Het zijn vooral schetsen in mijn traveljournal, maar ik heb er vertrouwen in dat ik meer en meer met kleur zal gaan werken. Voor mij is het nu al leuk om terug te kijken. 

* zoek bijvoorbeeld op travel sketchbook/travel diary easy waar de voorbeelden niet direct simpel zijn, maar wel leuk. 

Dip

De bloghoppers zagen het misschien al; het schrijven zit weer in een dipje. Niet alleen het schrijven/bloggen, trouwens, ook het lezen gaat momenteel niet zo snel, maar dat is pas volgende week bij het  maandoverzicht te zien. Zonder bloghop was de blog wel heel stil geweest. 

Eigenlijk heb ik nooit een verklaring voor de ups en downs van mijn blog. Waarom lukt schrijven soms maandenlang dagelijks en krijg ik andere maanden niet eens maandelijks wat uit het toetsenbord? 

Het is niet dat er de afgelopen maanden niets gebeurde. Het beschrijven en opschrijven van deze gebeurtenissen, het aaneen rijgen van woorden tot een leuke blog, dat lukte gewoon niet. In december was het druk met kinderen over de vloer, en vele andere familieleden, in verband met de verjaardag van ons kleinkind en kerst. In januari was het redelijk rustig, maar februari stond tot nu toe in het teken van een familiefeestje, dat we op Valentijnsdag bij ons thuis hielden. Huis moest opgeruimd, tuinkamer leeg, er stond een tent van steigermateriaal in de tuin... Ik hoefde niets te doen hoor, alleen meedenken af en toe en koffie zetten op de avond zelf. Uiteindelijk doe je toch wat meer als een dergelijke feest in je eigen huis plaatsvindt, maar echt, niet heel veel meer. Het is vooral dat het niet rustig was.  

Wat overbleef na het feest

 Maar, vanwege dat feest kwam oudste ook weer over uit Londen en ik haalde hen op van Schiphol. Met de trein en vanwege daltarief nam ik een omweg. 

"Huh?" hoor ik je denken. "Waarom dat? Wie wil er nu langer in de trein zitten dan nodig?" 

Nou, oudste kwam om 20.40 uur aan op Schiphol. Voor daltarief moet je voor 16.00 uur of na 18.30 uur reizen, dus óf ik was tweeënhalf uur te vroeg op het vliegveld, of een half uur te laat. Gelukkig heb ik bookcrossing als hobby. Ik pakte een tas met boeken, stapte in Zwolle uit de trein naar Schiphol en in de trein richting Utrecht/Den Haag. Van Utrecht vervolgde ik m'n reis via Amsterdam naar Schiphol. Daar arriveerde ik nog steeds veel te vroeg of dit keer 'mooi op tijd'. Het is maar hoe je het ziet. Op alle stations waar ik was, liet ik een boek achter voor de 52-52 uitdaging. Tweeënvijftig boeken in tweeënvijftig plaatsen. 

De afgelopen maanden stonden natuurlijk ook in het teken van het winterweer hier in het Noorden. Hierdoor fietste ik ineens een stuk minder. Naar en van werk was al wel genoeg, vond ik zelf. Als we al naar het werk gingen. Tijdens het fietsen komen er vaak blogideeën in me op. Dus misschien is de winter ook nog een reden tot niet schrijven. Liefst geef ik sneeuw en ijs van álles de schuld, maar wanneer je meer binnen zit vanwege gladheid, zou je kunnen lezen, natuurlijk. Zou je denken. Lekker op de bank onder een dekentje, kopje thee erbij... het kwam er toch minder van. 

Afijn, afgelopen weekend las ik twee boeken uit (in één daarvan was ik al drie weken bezig) dus die dip lijkt eerst voorbij. Vanmorgen ben ik weer begonnen met een langere route fietsen en hier staat een blog. Ik heb goede hoop dat de dip(jes) voorlopig weer voorbij is (zijn).

 

 

Ze gingen weer

Er staat geen rolstoel of buggy en er ligt geen speelgoed overal op de vloer. De woonkamer lijkt ongewoon leeg er is rust in huis. Ik kan m'n Bones weer kijken en een boek lezen. Ja, oudste reisde met man en kind weer terug naar Londen. 

En wat voor reis...

Het begon al met een telefoontje om 8.25 uur, zo'n twintig minuten voordat we op de trein zouden stappen. Een telefoontje van de reisassistentie van de NS, dat ik miste want m'n telefoon stond nog op 'niet storen'. Oeps. De reisassitentie op station Groningen was er gelukkig wel en kon in zijn app zien dat er liften kapot waren op Amsterdam Zuid en we daarom waarschijnlijk een ander reisadvies kregen. Raar, want we reisden niet via Amsterdam Zuid, maar oké. 

Al snel kreeg ik mails. Inderdaad was ons schema veranderd. Vanaf Almere zouden we met de sprinter verder moeten en zelfs eerder op Amsterdam Centraal aankomen. Helemaal goed. Halverwege Zwolle werd ik weer gebeld. Er waren meer liften defect en de rolstoel moest vanaf Almere met een taxi naar Amsterdam. Hier kon één begeleider bij mee. Ik zou teruggebeld worden over de precieze tijd. 

Eenmaal bij Almere Cemtrum stond er geen taxi, dus belde ik zelf. 'Oh sorry, mijn collega zou u terugbellen, maar dat is zeker nog niet gebeurd', kreeg ik te horen. De taxi zou er om 11.00 uur zijn. Het was 10.25 uur, dus we hadden tijd voor een wc-bezoek. Geen probleem. Tijdens deze biobreak werd ik weer gebeld door de reisassistentie. Ja, sorry, ze zou terugbellen, maar het was druk. Zowel op Amsterdam als op Utrecht deden diverse liften het niet!! Uiteraard had ik alle begrip en was ik blij met de oplossing, die al geboden was. Op  haar vraag of ik nog wat wilde weten, vroeg ik hoe het dan zat met de Eurostar? Ze zocht het voor me op. Deze zou vertrekken vanaf spoor vijf in plaats van vijftien, zoals officieel aangegeven, vanwege een kapotte lift.

Terwijl oudste met schoonzoon in de taxibus stapte, haastte ik me met kleinzoon in z'n buggy terug naar het perron, waar ik nog net de sneltrein naar Amsterdam kon halen. Tenminste, als iemand mij in de trein wilde helpen. Een aanwezige medewerker van de NS keek mij wazig aan, toen ik om hulp vroeg. Gelukkig was er een andere reiziger, die niet eens met mijn trein moest, die me snel naar binnen hielp. Eenmaal op Amsterdam zat ik met buggy met het probleem van geen lift. Ja, met een buggy kun je eventueel van de roltrap, maar hoe eng is dat om alleen te doen? En officieel niet toegestaan, niet geheel onterecht. 

Terwijl ik wat voor de roltrap heen en weer drentelde om moed te verzamelen, bood een groepje Aziatische dames hulp aan. Zij hadden zelf ook een kind in een buggy bij zich, en snapten mijn probleem hierdoor. Ik heb geen idee hoe m'n kleinzoon het vond, dat de buggy gevaarlijk voorover kantelde, maar ik was dolblij dat er iemand voor stond, hoewel hij natuurlijk goed vast zat en er verder niets kon gebeuren. 

Mijn schoonzoon had, vanwege de vertrektijd die het handigst leek, een trein geboekt die via Brussel rijdt. Hem was vetrteld dat ze vanwege de reisassistentie twee uur van te voren aanwezig moesten zijn. En dus stonden we twee uur voor het vertrek van de Eurostar bij de lift van perron vijftien, waar we volgens de UK terminal moesten zijn. Ja, mij was verteld dat de trein van een ander perron zou vertrekken, maar hen was nog niets doorgegeven, dus toch maar daarheen. Er was niemand. Omdat er bij perron vijf ook geen aanwezige assistentie was, gingen we maar weer terug naar de UK terminal. Daar gingen net allemaal mensen naar binnen. Opgelucht namen we afscheid en sloten ze achteraan in de rij. Helaas. Dit was een rechtstreekse trein. De persoon bij de deur stuurde ze weer terug naar perron vijftien. Dus wij weer terug. Wederom stond daar geen assistentie. Oudste sprak iemand van de NS aan. Deze vertelde ons dat we, je verwacht het niet, naar de UK terminal moesten. Nadat hij van ons hoorde dat wij daar al geweest waren, werd hij enigszins pissig. Niet tegen ons hoor. Maar een dergelijk probleem voor reizigers van de Eurostar zou opgelost moeten worden door Eurostar, niet door de NS. Hij ging met ons mee. Nadat hij daar wat heeft staan foeteren, zei hij dat we naar het loket voor internationale reizen moesten. 

Inmiddels waren we voor mijn gevoel het Central Station van Amsterdam al zes keer rond geweest. Ik kom er nooit, maar weet er nu de weg. Loket internationale reizen was dan ook snel gevonden. De dame hielp ons vriendelijk, belde naar iemand en vertelde dat we naar perron vijf moesten. Wat ik dus ook al in Almere gehoord had, maar wat in Amsterdam nog niet eerder bekend leek. En.. bij perron vijf was geen assistentie of informatie. 

Inmiddels was schoonzoon het helemaal zat en boekte de volgende rechtstreekse trein naar Londen. Deze vertrok twee uur later, maar omdat er geen overstap is, zouden ze maar een uur later in Londen aankomen. De extra wachttijd gebruikten we om wat te gaan eten. Opgelucht dat nu alles geregeld leek, liet ik ze achter bij de UK terminal, waar ze nu wel moesten zijn, en stapte op de trein naar huis. 

Voor hen bleek de ellende nog niet voorbij. Toen ze de trein in wilden, bleek dat 'reserveren voor rolstoel gebonden persoon' niet automatisch betekend dat er daadwerkelijk assistentie is om de trein in te gaan. Gelukkig werd dit tijdig opgemerkt en kon er nog wat geregeld worden. Vervolgens was de geregelde assistentie voor de vervolgtrein in Londen ook niet aanwezig. Uiteraard was het toen ook al laat in de avond. Gelukkig hebben ze een geweldige vriendengroep en één van hen haalde in elk geval schoonzoon in rolstoel en kleinkind met de auto op. Een vriendin kwam mee en ging met oudste mee met het OV. Om 01.35 uur waren ze thuis. 

Oudste en schoonzoon zijn beide chronisch pijnpatient en hebben dus altijd pijn én minder energie. Voor een gezond mens is dit al vervelend en zwaar. Voor hen? Extreem. Ik was al kapot van de helft van deze ellende. Viel op de terugweg in de trein in slaap. Hopelijk heb ik niet gesnurkt. 

Een groot gedeelte van deze stress had voorkomen kunnen worden als: 
- Eurostar niet had aangegeven dat ze twee uur van te voren aanwezig moesten zijn. (dit moet bij rechtstreekse treinen naar Londen, vanwege douane, maar als je via Brussel reist, ga je daar door de douane)

- Eurostar iemand had staan bij de (kapotte) lift van perron vijftien, met alle informatie over de wijzigingen en hoe verder. Ik bedoel maar, als je verwacht dan mensen er zijn, zorg dan ook dat je ze opvangt. En/of geef het door via de contactgegevens die je hebt, zoals de NS ook doet. 

- Eurostar-medewerkers bij de UK terminal op de hoogte zijn van problemen bij het andere perron. 

Voor de reisassistentie van de NS heb ik niets dan lof. Deze medewerkers hebben keihard gewerkt om alle reizen van mensen die reisassistentie nodig hadden in goede banen te leiden. Wat een baan! Eén kapotte lift is waarschijnlijk nog te doen, maar meerdere liften op meerdere station? Topsport. 

Voor de NS zelf zou assistentie bij roltrappen misschien nog een idee zijn, in het geval van een kapotte lift, voor de buggy's en kinderwagens. Misschien een bel, zodat je hulp kunt inroepen? Gelukkig zijn er behulpzame reizigers op de meeste stations. 

Inmiddels zijn ze dus alweer twee dagen weg en geniet ik na met foto's en van de rust. 

Hoofdpijn

 "Ik vind wel dat je de laatste tijd veel hoofdpijn hebt", zei mijn man laatst tegen me. Volgens mij viel dat wel mee op dat moment, want ik had al zo'n 2 dagen geen hoofdpijn gehad. Toch? Om weer eens op een rijtje te krijgen hoeveel hoofdpijn ik heb, houd ik sinds half januari een 'klachten en kwalendagboek' bij en wat blijkt? Mijn man had gewoon gelijk. Ik had de eerste weken bíjna elke dag hoofdpijn!

Echt, ik schrok ervan. 

Nou bleek ik de eerste week van dat dagboek ook ongesteld te zijn, dus maar hopen dat het daaraan lag, maar ik word niet optimistischer. Zet dit door, dan heb ik toch geen andere keus dan maar weer eens naar de huisarts en mogelijk verder te gaan. Eigenlijk hoop ik ook wel dat deze hoeveelheid hoofdpijn nou eindelijk (het einde van) de overgang inluidt en dat ik er over een (aantal) jaar helemaal vanaf ben. Helaas hoor ik te vaak om mij heen dat vrouwen juist na de overgang meer migraine krijgen.

De laatste dagen gaat het gelukkig vrij goed. En dat terwijl het rare dagen waren. Of daardoor? Op het werk ging alles anders dan anders en afgelopen weekend was ik naar m'n zus. 

Op de heenweg maakte ik een tussenstop in Deventer, waar mijn vader vandaan kwam. Ik had daar even tijd, dus ging ik langs het huis waar mijn opa en oma woonden. Het was zoveel kleiner dan in mijn herinnering!

Bij mijn zus natuurlijk laat naar bed. Daarna slecht geslapen en vroeg wakker. Toch geen hoofdpijn. Zondagavond leek ik even wat flitsen te zien, maar het zette niet door. 

Vandaag was weer een aparte dag op het werk. Bij de yoga leek ik iets last van m'n voorhoofd te krijgen. Let ik teveel op wat ik voel nu? Ik weet het niet. 

Het klachten- en kwalendagboek wil ik tot eind deze maand sowieso blijven schrijven. Eigenlijk wilde ik ook bijhouden wat ik eet, maar dat is weer eens mislukt. Het dagboek en de foto per dag op m'n andere blog waren wel de reden dat het hier wat stiller was. Dat en dat ik geen inspiratie had. Zelfs niet voor de WOT. 

NS Publieksrpijs - lezen

"Gefeliciteerd! Je zit in de kernjury van de NS Publieksprijs 2017"

Ik heb de hele dag gestuiterd, toen ik dit bericht las. Weken eerder (voor m'n vakantie) had ik me al aangemeld, maar rekenend op een afwijzing, er verder niet meer zo aan gedacht. En toen.. dus toch!

Op woensdag 25 oktober werd ik, samen met 274 andere kernjuryleden, verwacht in Utrecht. Er was een avondprogramma, van 18.00 - 22.10 uur. Eerst verzamelen, eten en drinken bij Bar Beton op het Centraal Station. Vervolgens de officiële start met Jaap Jongbloed. Met onze rechterhand in de lucht een 'eed' afleggen met z'n 275-en, dat we eerlijk en getrouw de boeken zouden lezen en beoordelen. Jaap maakte er een originele eed van. Vanaf het station beneden ons keken veel mensen verwonderd op.

Ik hoop dat je van sportboeken houdt, appte een vriendin me..

We liepen achter een 'fanfare van drie personen' aan naar het perron, waar een speciale trein voor ons aankwam. In deze trein zouden we te horen krijgen welke boeken genomineerd zijn, maar op de NS Publieksprijs-app en bij De Wereld Draait Door waren ze al bekend gemaakt. Dat vond ik wel een beetje jammer, maar ach..

Welke boeken zijn het geworden?
Judas van Astrid Holleeder is het best verkochte boek tussen 1 juli 2016 en 1 juli 2017. Daarnaast is er nog Johan Cruijff - mijn verhaal, De wereld volgens Gijp door Michel van Egmond, Thomas Dekker - mijn gevecht door Thijs Zonneveld, De levens van Jan Six door Geert Mak en Huidpijn van Saskia Noort.

Ik moest even slikken. Drie sportboeken. Judas had ik het hele jaar al afgeweerd, hij is me diverse keren aangeboden, omdat het me gewoon niet interesseerde. Bleven over Geert Mak en Saskia Noort, twee boeken die ik wél op mijn 'wil ik nog lezen lijst' had staan, maar slechts één fictie. Gelukkig wel een thriller.

We mogen niet signeren

De boeken lagen in een leuke boekentas onder onze stoelen. Met de trein reden we naar Arnhem en weer terug, onderweg kwamen de schrijvers van de boeken langs om een stukje voor te lezen en vragen te beantwoorden. Signeren mocht beslist niet, maar een enkeling was toch zo brutaal hierom te vragen, en kreeg een handtekening.

Thijs en Thomas, wat een leuke mannen om te zien. Van hen hebben we helaas niet zoveel gehoord, omdat de microfoon niet helemaal goed werkte en ze net in het andere coupédeel zaten. Saskia Noort kwam bij ons in de coupé. Ze zat zelfs vlakbij me!

"Ik ben de Anita Witzier van de NS Publieksprijs", zegt ze, terwijl ze onze boeken signeert. Al meerdere keren was ze genomineerd, ook al een eer natuurlijk, maar ze heeft nog nooit gewonnen. Dit jaar zit ze ook als enige schrijver van fictie klem tussen drie sportboeken en twee portretten, zo merkt ze op. Erg jammer. Bij haar eerste nominatie was er alleen maar fictie. Een bijzondere verandering van koers in het leeslandschap, waar ze niet enthousiast over is.

Waarom weer Gijp?

Michel van Egmond won de NS Publieksprijs al twee keer eerder met Kieft en Gijp. Hij is het tegenovergestelde van Saskia Noort zou je dus kunnen zeggen, want volgens mij werd hij niet vaker genomineerd. Hij praat zo enthousiast over Gijp, die inmiddels een vriend geworden is, dat ik bijna zin krijg in dat boek. Aanleiding voor dit boek, was een emotionele gebeurtenis in het leven van Gijp. "In het echt is hij anders dan op tv". Dat hoop ik dan maar. Snel zet hij nog een krabbel in m'n boek.

Als je hem ziet voetballen, weet je hoe het moet

Omdat Johan Cruijff om begrijpelijke redenen niet langs kon komen, nam Viggo Waas het voor hem

waar. Viggo is fan van Cruijff, heeft hem gekend en zelfs wel eens met hem gevoetbald. Hij praat vol vuur over het boek en de man.

Geert Mak signeert niet. Dat mag niet, dus hij doet het niet. Hij vertelt wel heel enthousiast over z'n boek en de Jannen Six of is het de Jan Sixen? Geen idee. Omdat ik bij Kunstuur al eens wat over de geschiedenis van Jan Six gezien had, leek het boek me sowieso al interessant. 

Astrid Holleeder komt ook niet langs. Er zou een waarnemer zijn, maar ook die zien we niet in onze coupé. Ik vind het niet erg, want inmiddels ben ik best moe. Precies om 22.10 uur stopt de trein weer in Utrecht. Uiteraard op tijd, zoals Jaap Jongbloed al zei. Ik blijk met meerdere mensen uit het Noorden in het coupé te zitten en met z'n allen rennen we van perron vier naar twaalf, die er gewoon naast ligt, om onze trein nipt te halen. 

Op station Groningen duik ik in een taxi. Ik ben doodmoe en alles doet zeer. Geen zin om op de bus te wachten. Rond één uur ben ik thuis. Lange dag! Gelukkig heb ik de donderdag vrijgenomen. Helaas lig ik die hele dag met migraine op bed en vroeg ik me af of dit het waard was. Toen de hoofdpijn -eindelijk- afnam, vond ik van wel. Zes gratis boeken en een leuke ervaring!

Dit zijn de boeken. Wil je op één van deze stemmen, dan kan dat via deze link. Als jouw boek van het afgelopen jaar er niet bij zit, kun je ook op een ander boek stemmen, zolang deze maar oorspronkelijk in het Nederlands geschreven, en fictie of factie, is en duurder dan € 3,50.

Wat ik van de boeken vind, kun je verder lezen op mijn boekenblog. 

Drukke zaterdag

Het is zaterdagmorgen 8.52 uur. Een moment van de week, waarop ik me liefst in mijn warme bed nog een keer lui omdraai. Met nadruk op warm, bed en lui. Zo niet vandaag. Vandaag sta ik op een tochtig perron van Amsterdam Zuid, op weg naar Utrecht. "Huh?," zal de opmerkzame lezer, die iets weet van topografie, mogelijk denken. Amsterdam? Zuid? Naar Útrecht? Dat is misschien toch wel enigszins redelijk bijzonder te noemen, als je vanuit Groningen vertrekt.

Ik reis niet vaak met de trein en juist deze dag, dat ik mijn nieuwe cursus in Utrecht begin, zijn er werkzaamheden aan het spoor. Er rijden geen treinen van Zwolle naar Utrecht, de aanbevolen route is over Amsterdam Zuid. Dit is geen snelle route, integendeel. Mijn reis duurt ineens ruim 50 minuten langer dan normaal. En dat op de zaterdagmorgen en dat terwijl mijn cursus om 10 uur begint. Het was vanmorgen vroeg op. Om 5.45 uur, de tijd dat op de doordeweekse werkdagen mijn wekker afloopt, stapte ik op de fiets. Een bus reed er zo vroeg nog niet. Gelukkig ging mijn trein wel rechtstreeks naar Amsterdam Zuid, dus kon ik lekker blijven zitten. Ik las 'Christine', deel 2 van het feuilleton 'Het achtste leven (voor Brilka)', waar ik via Hebban.nl aan meedoe. (daarover later vast wel meer)

Het is trouwens niet zomaar een zaterdag, het is 29 oktober en mijn dochter is jarig. 19 is ze alweer. Het blijft een bijzonder fenomeen, je kind zien opgroeien, vind ik. Maar door deze bijzondere dag, is de cursus niet mijn enige activiteit. En juist daarom komt de omweg vandaag extra slecht uit. Liever was ik later opgestaan en sneller thuis. Juist vanwege deze langere reis overweeg ik nog om dit keer met de auto te gaan, maar hoewel de reis dan korter is, is hij mogelijk wel vermoeiender. Treinreizen is in feite wel zo rustig.

Gelukkig kan ik na een leuke cursusmorgen met een medecursist mee terug naar Groningen reizen, waardoor ik eerder thuis kan zijn dan gepland. Mijn zus en haar dochters zijn er al en ik sluit gelijk aan bij borrel en hapjes. Het eten, bestaande uit 2 soorten 'wintersoep', (vegetarische snert en pompoensoep) had ik vrijdagavond al gemaakt en hoeft alleen maar opgewarmd te worden. We hebben een damestafel; man heeft een wedstrijd en zoon moet werken, er sluiten nog 2 vriendinnen aan.

De gezelligheid zet zich voort in visite van nog meer familie. De laatsten gaan rond 23.30 uur weg. Het was een lange dag, het was een drukke dag, het was een dag, zoals ik er niet teveel moet hebben. Maar het was ook een leuke dag. Gezellig, veel indrukken en met een rustige zondag erna nog best te doen.