Pasen

Van oudsher vierden wij thuis geen Pasen. Beide ouders zijn niet gelovig opgevoed. Voor ons was Pasen een heerlijk lang weekend vrij. Regelmatig viel er een (of twee) verjaardag(en) in dit lange weekend en dat was dan waren die extra vrije dagen ook nog praktisch. Wat voor mij ook erg leuk is aan jarig zijn rond Pasen: ik ben gék op geel en juist daarom kreeg ik soms uit de raarste hoeken toch een cadeautje, want het was geel.

Inmiddels is het weekend ietsje korter, omdat Goede Vrijdag niet automatisch meer een vrije dag is. Jammer, maar we hebben de maandag nog. 

Gisteren hadden we wel een uitgebreide Paaslunch. Niet vanwege Pasen, maar (weer) vanwege een verjaardag. Een nieuwe aanwinst in de, toch al uitgebreide, familie van m'n man is op 4 april jarig. Met haar speelt nu een beetje hetzelfde als met m'n moeder, ooit. Wanneer vieren we onze verjaardag; apart, samen in het weekend er tussenin of... Nu ik met mijn verjaardag naar m'n zus ging, was mijn verjaardag tegelijk met haar vieren wel zo handig en aldus geschiedde. 

De afspraak was bij hen thuis en zo vierde ik mijn verjaardag twee keer en beide keer bij een andere jarige. Dat was wel heel makkelijk voor mij. En ook heel gezellig! En vanwege het Paasweekend dus met een Paaslunch. En zo komt alles samen. 

Ik ben ook heel blij met de cadeaus! Bloemen van lego, want als we in de toekomst langere tijd van huis zijn, kan ik m'n huidige planten natuurlijk niet in leven houden. En een woordzoeker met Portugese woorden! De vertaling staat erbij, dus leren en puzzelen. Zo leuk! En dan zat er ook nog een boekenbon bij. Ik weet al welk boek ik ga kopen. Zin in. 

Vorige week kreeg ik ook al twee boekenbonnen. Hiermee ben ik de winkel in gegaan met het stellige rnemen ze niet direct uit te geven, alleen maar even kijken. Binnen tien minuten stond ik met vier boeken bij de kassa. Daarna ontdekte ik thuis dat er nog een boek uitkwam, dat ik heel graag wil hebben. Deze boekenbon kwam dus nog goed uit. Ja, dat volgende boek wordt vast deze week gekocht. 

Vanmiddag was ik naar m'n vrijwilligerswerk. Het bezoekerscentrum Reitdiep van Stichting het Groninger Landschap is ook op tweede Paasdag geopend. Het was mooi weer en druk! Ruim honderd bezoekers hebben we gehad. Kinderen waren heerlijk aan het spelen, er zijn veel ijsjes verkocht en wandelingen gemaakt. De stal was dicht, want de zeug gaat waarschijnlijk zeer binnenkort jongen en dan is het beter als er niet teveel aanloop is. 

Mijn favoriete big van vorig jaar liet zich dit keer niet aaien. Was zeker boos dat ik zo lang niet was geweest en hij bovendien niet bij z'n moeder in het hok mag. Z'n neus had hij diep in het hooi verstopt en dat bleef grappig liggen, toen hij toch eindelijk opstond. Na deze foto stak hij z'n tong nog naar me uit! 

 Goed, dat was dus een welbesteede Pasen. Morgen ben ik lekker nog vrij, kan ik bijkomen.

 

Open monumentendag

Gisteren was het open monumentendag en ik had mij aangemeld voor de bemensing van het Stadhuis. Eerst had ik nagevraagd hoelang een dienst zou duren, aangezien een hele dag staan voor mij teveel is. Het bleek maar een dagdeel, slechts tweeënenhalf uur zelfs. 

Aangezien mijn dienst om half drie begon, besloot ik met een fikse omweg naar de stad te fietsen. Voor de beweging uiteraard. En 's morgens was het mooi zonnig, dus heerlijk. 

Tegen de tijd dat ik op de fiets stapte, pakten donkere wolken zich samen boven stad en ommeland. Net als vrijdag liet ik mij niet tegenhouden. Weerapp en weeronline zeiden dat het niet eerder zou gaan regenen dan drie uur en dan was ik allang in het stadhuis. 

Na een fijne fietstocht, waarbij de ondersteuning op een gegeven moment zo laag mogelijk gezet werd, omdat de accu ineens heel snel leeg leek te gaan, kwam ik met de eerste regendruppels op de Grote Markt aan. Toch regen eerder dan gezegd, maar gelukkig niet nog eerder. 

Het was leuk in het stadhuis. Enthousiaste bezoekers, blije mensen en mensen, die snel een regenbui ontvluchtten. Mensen uit het buitenland, toeristen en/of (buitenlandse) studenten, die niet wisten dat ze in ons stadhuis waren of waar het gebouw voor diende. Maar ook mensen, die blij waren eindelijk eens het gebouw van binnen te kunnen bekijken. En een collega, die z'n kinderen ging laten zien waar we elke twee weken vergaderen. Denk ik. 

Ik stond vooral bij de ingang, folders van het stadhuis weg te geven. Toen de Nederlandstalige folders* op waren, ging ik vrolijk door met de Engelse. Dit was voor de meeste mensen geen probleem. Ook deze folders gingen schoon op. 

Ter voorbereiding van de dag, had ik me wat verdiept in ons stadhuis. Tot mijn verbazing was het gebouw ooit U-vormig. Dat heb ik nooit geweten. Op onderstaande gravure is het rechts nog net te zien. 

Ook leuk is de sterrenhemel in de ontvangsthal waar wij stonden. De sterren staan symbool voor stad en ommeland. De grote ster in het middn is dan de stad, de andere sterren de omliggende dorpen. 

De afbeeldingen in de trouwzaal herkende ik van de trouwfoto's van mijn ouders. Hieronder 'Scheepvaart'. Op andere muren heb je nog landbouw en het stadhuis zelf. Op de website van kunstpunt Groningen kun je ze beter zien met uitleg. Allen geschilderd door Ploegschilder Johan Dijkstra. 

Veel mensen hadden ook nog interesse in het schilderij de Paardenkeuring op de Grote Markt van Otto Erelman. Deze hangt op de eerste verdieping van het stadhuis. We gaven er ook prints van weg. Deze gingen schoon op. 

Als dank voor m'n aanwezigheid kreeg ik een reep chocolade en een pakje kaarten met Groninger afbeeldingen, waaronder Etta Palm! Had niet gehoeven, maar ik vond het wel leuk. Rond half vijf barstte er weer een behoorlijke regenbui los, maar gelukkig werd het om vijf over vijf weer droog en zo was het fietsen wederom geen straf. 

Ik was wel heel blij dat ik lekker relaxed op de bank kon zitten, 's avonds. 

*Ik heb de folder gelinkt, maar als je hem uitprint, is hij lastig te vouwen én onleesbaar. 

Oeh een bon!

 Van mijn vrijwilligerswerk kreeg ik eergisteren bij de post een cadeaubon van een bekende internetwinkel. Jeej. Met een bedrag groot genoeg voor een boek. Nogmaals Jeej!

"Waarom nou weer een boek" vroeg mijn man. "Waarom kijk je niet eens verder wat je ook nodig hebt of leuk vindt" Pff.. alsof een boek niet leuk is en ik die niet nodig heb. Ik heb echt een leuk boek op het oog. Een boek om te houden: Darwin in de stad van Menno Schilthuizen. Hierin wordt beschreven hoe dieren in de stad zich anders ontwikkelen dan op het platteland en waardoor dat waarschijnlijk komt. Echt hartstikke leuk! Zó leuk, dat ik hem het liefst drie keer koop, ook een keer voor m'n zus en  m'n nichtje, die biologie is gaan studeren dit jaar. Maar goed, dat kan allemaal niet met één bon. Zij zullen nog moeten wachten. 

Maar wat ik nog meer zou willen. Ik kwam al snel op een idee. Vogelhuisjes! En vogelvoerhuisjes! 
Nadat ik gisteren met vet en zaden aan de slag gegaan ben, is zo'n voerhuisje in elk geval niet meer nodig. 

Gelukkig kun je op diezelfde internetwinkel echt bijna alles kopen, dus ook vogelhuisjes. Maar die zijn duur! Als ik alles koop wat ik wil, maar met mate, kom ik al snel op een bedrag van zo'n honderd euro. En dan houd ik me dus in hè! Heb ik maar een stuk of vier huisjes. 

Vond man ook al geen goed idee. Pff. Is natuurlijk ook veel meer dan op de cadeaukaart staat. En dan wil ik nog steeds dat boek. Ook dat nog. 

Vriendinnen zeiden heel wijs, dat zijn mijn vriendinnen, wijs, dat ik de bon natuurlijk ook niet direct uit hoef te geven. Die is nog wel even geldig. Klopt, is waar, maar ik ben hierin niet zo geduldig. Zo'n cadeaukaart brand me bij wijze van spreken in de hand. Toch ik heb nu besloten te wachten of ik deze maand misschien nog een cadeaukaart krijg. Ik reken hier niet op, wij krijgen op het werk in elk geval een ouderwets kerstpakket, maar wie weet. Voorlopig heb ik nog wel boeken om te lezen (nee, ik zit nog lang niet zonder) en een vogelhuisje hoeft pas eind van de winter, toch?

Kijk dan, dat ziet er gewoon uit als een kerstboek. 

Inmiddels zijn we drie dagen verder en ik heb nóg niets gekocht. Hoe geduldig is dat? 

#WOT: werk

 Werk: dat wat gedaan moet worden, klus, arbeid. beroep •de plek waar men werkt, werkplek. dat wat gemaakt is, kunstwerk. http://www.encyclo.nl

Vannacht in mijn dromen had ik hier een geweldige blog over, maar helaas onthoud ik mijn dromen niet zo goed en al helemaal niet de briljante zinnen die ik dan formuleer. 

 Werken
"Ik houd van werken, er gaat alleen zoveel vrije tijd in zitten", een opmerking vaak gehoord en waarschijnlijk ook gebruikt. Het leuke aan werk vind ik wel dat je samen met anderen iets creëert, een bedrijf draaiend houdt, een dienst verleent en zo verder. Het geeft mij ook ritme en regelmaat en een inkomen, ook niet onbelangrijk. Contact met collega's maakt voor mij het werk leuker. 

Vier dagen per week werk ik zeven uur op een dag. De woensdag vrij, om bij te komen. 'Het leven' gebeurt buiten die achtentwintig uur. Mijn leven. Hoewel, het is niet alsof werken niet bij het leven hoort, want dat doet het wel bij mij, maar dat deel van het leven is niet zelf in te vullen. Ik ben blij dat ik kan werken. Genoeg mensen met fibromyalgie lukt het niet. Mijn werk is niet vervelend, maar een hobby is het ook niet echt. Het is niet m'n droombaan, zeg maar, maar in al mijn vijfenvijftig jaar ben ik er nooit achter gekomen wat mijn passie is, dus eigenlijk is het ook onduidelijk wat mijn droombaan dan zou zijn. 

Met een baan van achtentwintig uur is er nog genoeg ruimte over voor andere dingen. Lezen, bijvoorbeeld, maar ook vrijwilligerswerk. Weer werk, ja. Vrijwillig, maar niet vrijblijvend. Leuk, iets heel anders dan wat ik dagelijks doe en slechts twee dagdelen per maand. Bij het Groninger Landschap, ik schreef daar al vaker over. Tijdelijk was ik ook online contactpersoon bij de FES en voor FES magazine maak ik af en toe foto's. Binnenkort komt er mogelijk een boekverslag van mij in het blad. 

Er zijn dagen dat ik mij met moeite het bed uitsleep om naar m'n werk te gaan. Het begint ook nog vroeg, tegenwoordig is het weer donker als ik opsta. En koud. Dan valt het wel zwaar. Op de fiets lijkt er extra tegenwind, de benen gaan moeilijk en doen zeer. Vermoeidheid drukt me neer. Eenmaal op het werk gaat het, na de koffie, vaak al beter. Gelukkig. 

Thuis verricht ik weinig werk, dat geef ik eerlijk toe. Mijn vrije tijd is vooral voor rust en leuke dingen. In mijn slaap doe ik misschien wel mijn beste werk, alleen vergeet ik dat dan weer. 

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door Ipixitude verzonnen wordt.  

Beslissingen

Het is bijna eind van de zomer en ik heb zojuist voor het eerst dit seizoen m'n benen onthaard. Ja, ik weet dat de meeste vrouwen dit anders plannen. Bij mij komt zoiets ineens op en dan moet het nu, geen idee waarom nu nu was. Halverwege het eerste been was ik er ook alweer zat van, maarja, dan moet je door natuurlijk. 

Zojuist ben ik ook officieel gestopt als contactpersoon voor het online lotgenotencontact van  Fibromyalgie en Samenleven (F.E.S.) Tijdens de coronaperiode vond de F.E.S. het een goed idee om contactpersonenbijeenkomsten, die normaliter in fysiek plaatsvonden, online te gaan doen. En dat was het ook. Op de één of andere manier is het bij mij nooit helemaal goed van de grond gekomen. Mede daardoor heb ik besloten ermee te stoppen. De laatste tijd was ik eigenlijk alleen maar invaller en daar is dit jaar maar één keer gebruik van gemaakt. Een beetje zonde om daarvoor een vrijwilligersbijdrage te ontvangen, vond ik. Ik vind het heel erg jammer, want ik vond het echt heel erg leuk om te doen. Daarom zou ik graag nog als reserve staan, mogelijk dat iemand mij nog eens vraagt. 

In het kader van de rigoureuze beslissingen zit ik er nu ook over te denken een flink stuk van m'n haar af te laten knippen. De afspraak voor de kapper staat al, ook al zoiets dat dit seizoen nog niet was gebeurd, maar het kan natuurlijk ook weer alleen voor de puntjes en een modelletje.

Is driemaal scheepsrecht en gaat het haar eraf? Ik weet het nog niet, maar hier wat foto's van 'before'. 

Edit. Ja, het er is een stuk af

Was het het waard?

 Vandaag ben ik vrij. Hoewel ik gevoelsmatig nog steeds niet lijk te kunnen accepteren dat twee dagen festival teveel voor me zijn, weet ik verstandelijk heel goed dat ik na zo'n druk weekend beter even een dag niets moet doen. Of in elk geval niet direct naar het werk moet gaan. 

Een aantal keren schreef ik over mijn toestand na een dagje stembureau. De dag erna heb ik hoofdpijn en doet m'n hele lijf zeer. Na de zoveelste keer een verpeste vrije dag, besloot ik dat het genoeg was. Hoe leuk en gezellig het zitten op een stembureau ook is. Hoe nuttig ook voor onze democratie, het was genoeg. Het verdedigen van onze democratie, door plaats te nemen in een stembureau laat ik vanaf nu over aan anderen. 

Bijna ging ik dit jaar toch nog voor de bijl. Ik gaf me op voor de voorverkiezingen, rustiger dagen voor de officiële stemdag en zonder het tellen 's avonds. Daarvoor werd ik niet geselecteerd, maar ik werd wél via e-mail, zowel thuis als op het werk, en telefonisch gevraagd om toch alsjeblieft op de officiële dag zitting te nemen. Die week lag m'n moeder in het ziekenhuis, het was een paar dagen voor haar overlijden. Dat gaf voor mij de doorslag, ik ging niet. Anders had ik me mogelijk toch weer gewonnen gegeven. 

Al met al was mijn conclusie in 2021 dat het positieve van zitten op/in het stembureau niet opwoog tegen de dag erna. De pijn en algehele malaise. De grote vraag is dan nu: is het festival het wél waard. Was anderhalve dag teveel? Had ik beter één dag kunnen doen? 

Voor zoals ik me nu voel kan ik van ganser harte zeggen dat het het waard was. De pijn valt op zich mee, er is geen hoofdpijn of hele erge malaise, zoals na een dag stembureau. De activiteiten zijn natuurlijk ook compleet anders. Ten eerste zijn de uren van één dag stembureau gelijk aan twee dagen Hunzefestival. Ja, zo'n dag op het stembureau is lang. Ten tweede is zo'n dag stembureau vooral zitten en hoe makkelijk dat ook lijkt, dat is voor het lichaam zwaarder dan wat rondlopen, zitten en weer rondlopen. Vervolgens is zo'n dagje festival ook veel ontspannener. Het enige dat je hoeft te doen, is ervoor zorgen dat mensen plezier hebben. Vooral kinderen. Het is feest! In tegenstelling tot een dagje stembureau, hoewel dat een feest der democratie is. 

Al met al: Ja! Het was het waard. Hoewel ik toch blij ben dat ik wat eerder weggegaan ben. En dat ik vandaag niet op hoef te ruimen of te werken. 

Ook een feestje: op weg naar het festival zag ik deze lepelaar. 

Acceptatie

 Mijn voeten voelen alsof ze in kleine stukjes uiteen gaan vallen, mijn knieën alsof ze m'n gewicht niet meer kunnen dragen en m'n onder m'n rug lijkt mijn bekken zich in tweeën te splijten. Paracetamol hielp niet meer. Daarnaast ben ik moe moe en nóg vermoeider, zo lijkt het. 

Hoe komt dit alles? Anderhalve dag Hunzefestival, waar ik gisteren al over schreef. Zaterdag zat ik 's morgens in een knutseltent, waar het rustig was, en 's middags hield ik drie vuren gaande. Zondagmorgen hoefde ik alleen maar in de winkel te staan. Maar raad eens? Dat is helemaal niet zo makkelijk als het klinkt. De hele tijd staan en wat drentelen is juist best zwaar. En dat na al een drukke dag. 

In de loop van de  morgen werd me gevraagd of ik 's middags weer kon helpen bij knutselen. Stenen schilderen dit keer. Een zittend karweitje. Tuurlijk kon ik dat, dacht ik stoer. De dames in de tent trokken dit al snel in twijfel. 'Gaat het wel?', vroegen ze me. Het was fijn dat ik er was, met echt honderd procent noodzakelijk niet. Dankbaar fietste ik naar huis. 

Toch, toen ik me afmeldde bij de organisatie, een dame van boven de zeventig, voelde ik me een zwakkeling. Een gevalletje 'de jeugd van tegenwoordig', die ook niets meer aankan. Een watje. 

Natuurlijk weet ik wel dat ik zo niet moet denken. Ik vertel anderen vaak genoeg (online) dat dit nou eenmaal is zoals het is. Het is niet onze schuld. We zijn geen aanstellers. We kunnen gewoon niet meer. En toch.. op een moment zoals vandaag, vind ik dat moeilijk te accepteren. Misschien had ik meer en vaker moeten trainen of wandelen of sporten. Misschien, als ik dit of dat gedaan had, had ik het wél volgehouden. Die (op zo'n moment irritante) stem van m'n oma, met haar 'een gezonde jonge Hollandse meid', die dat alles toch wel aan zou kunnen. 

Wanneer ik thuis met m'n voeten omhoog op de bank lig, voel hoe m'n voeten weer langzamerhand terugveren naar één stuk, de knieën zich weer één geheel voelen met mijn benen en de rug ontspant, is daar het besef dat acceptatie nog best lastig is. Misschien, als ik ook boven de zeventig ben, lukt het me eindelijk toe te geven dat twee van dit soort dagen teveel voor me zijn. 

Lastig. 

Oh wat een dag

 Kapot ben ik, maar wat was het leuk. 

Vandaag was de eerste dag van het Hunzefestival bij het bezoekerscentrum, maar ik vrijwilligerswerk doe. Mij was gevraagd welke dagdelen ik kon en ik had braaf alle dagdelen van het weekend ingevuld, denkende dat de organisatie daar dan een keuze uit zou maken. Nou, dat deed de organisatie ook. Die deelde me bij alle dagdelen in, want ik kon toch? En aangezien er te weinig vrijwilligers waren, durfde ik niet af te zeggen. 

Dus liep ik vanmorgen op een leeg terrein. Vrijwilligers liepen er natuurlijk rond. En standhouders richtten hun kraampjes al in. Ja, er liepen al bezoekers rond, die hadden zich in de starttijd vergist. Of wisten helemaal niet dat er vandaag wat te doen was (en kwamen later terug met hun kleinkinderen). 

's Morgens zat ik bij kleien. Niet erg vermoeiend, ten eerste zittend en ten tweede bijna geen kind. Gezellig wat gekletst met een paar jongetjes, die verwoede pogingen deden om een vos en een bever te maken. Ik maakte een voorbeeld, verraste mezelf én de andere begeleiders. Toen er andere kinderen bij kwamen, wat gekletst over vossen en andere dieren, die zoal in het Groninger Landschap leven. (en over een krokodil) Van de begeleiders leerde ik dat een bever oranje tanden heeft. Daarom gebruikten we stukjes wortel.

's Middags was ik ingedeeld bij het broodjes bakken en popcorn maken. In principe zou ik stempels zetten (bij drie stempels, die staan voor drie activiteiten, mogen kinderen een poster uitzoeken), maar al snel werd ik de 'vuurvrouw'. De hele middag fikkiestoken, wat een feest! Wél een vermoeiend feest, want er waren drie vuurplaatsen, dus drie 'fikkies' te onderhouden. Rondlopen met hout, hout halen, beetje poken tussen de brandende kolen.. Ondertussen kinderen wat helpen met de popcorn en broodjes en zorgen dat niemand zich brandt. 

Ik genoot. 

Maar ook van genieten krijg je pijn, dus was ik best blij de 'eindstreep' gehaald te hebben. 17.00 uur. Brooddeeg op, vuurtjes sterven uit, ons eten wordt neergezet. 

Aan alle kanten werd al goed opgeruimd, dus ik wist niet zo goed wat te doen. Zo kwam ik nog bij de slootbeestjes terecht. Wat veel! Kikkers, torretjes, een hele kleine salamander en natuurlijk vissen. 
Wat een verscheidenheid was er gevangen. 

Na dit alles werd er gezamenlijk gegeten en al snel ging ik toch naar huis, verlangend naar m'n bank. 

Waarom vind ik dit zo leuk? Het leukste is wel de interactie met de kinderen. Hun enthousiasme om mee te doen, om te leren, hoe ze zich overal instorten (ook in de sloot). De leergierigheid, maar ook hun verhalen. Zelf leerde ik ook nog van alles. 

Dan was er natuurlijk nog het fikkiestoken. Echt, dat vind ik zo heerlijk. En de contacten met andere vrijwilligers natuurlijk. Je doet het samen. Hard werken en plezier hebben. Iets moois neerzetten (niet echt een favoriete opmerking, maar oké, voor deze keer) 

En hopelijk bereiken we er wat mee. Liefde voor de natuur doorgeven aan de kinderen. (en niet alleen voor het fikkiestoken) en nieuwe donateurs werven voor Stichting Groninger Landschap. 

Morgen nog een dag. Ik sta dan in de winkel, geen idee hoe druk het daar is. Alleen 's morgens, want ik zou nog foto's maken, dan kon ik dat mooi 's middags doen, had de organisatie bedacht. Maar ik maakte de hele dag al foto's, die ik op de facebookpagina van Buitenplaats Reitdiep plaatste. Ook dat is leuk. 

En gelukkig zat het weer mee. Het bleef bijna de hele dag droog. 

 

Weer thuis

Afgelopen maandag reisden we naar huis. Hoe makkelijk vliegen ook is, het was weer een lange en vermoeiende dag, maar... we kwamen veilig thuis. 

Sinds we thuis zijn voel ik me moe. Moe moe moe. 's Middags val ik op de bank of in de tuinkamer in slaap. Om mezelf te activeren, dwing ik mezelf tot lichte activiteit, zoals was en wandelen. Zo gezond mogelijk eten maken, wat opruimen in huis en de tuinkamer, maar echt lijkt het nog niet te helpen. 

Hoe gek ik ook ben op lezen, ook dat lukt niet zo. Ook andere hobby's begin ik even en stop ik weer mee. Veel zit ik wat lusteloos op de bank voor me uit te kijken. Of naar een serie, zoals Friends, The Big Bang Theorie of Hot in Cleveland. Met man kijk ik mee naar zíjn series, als ik maar kan blijven zitten. Man zit in de lappenmand en heeft ook niet veel energie. Na wat onkruid wieden met een luisterboek op, bleef ik luisteren, terwijl ik op de bank in de tuinkamer naar de planten lag te staren (heel rustgevend). 

Afgelopen donderdagavond hadden we een gezellig trouwfeest van vrienden. Ik danste niet, omdat ik m'n hielspoor niet wil activeren, die eng dicht aan de oppervlakte blijft zitten. Man vanwege z'n lappenmand. Gelukkig is het ook zonder dansen gezellig, maar het is wel heel anders dan wij normaal feesten. 

Vanmorgen ging ik naar m'n nieuwe vrijwilligerswerk: gastgever bij Stichting Het Groninger Landschap. Eerder zat ik bij het promotieteam, sinds een paar maanden bij Bezoekerscentrum Reitdiep. Ik heb me ook aangemeld als mede-communicatiemedewerker, maar hoewel er drie aanmeldingen waren, ben ik als enige over. Zo ben ik ineens verantwoordelijk voor de facebookpagina van dit bezoekerscentrum. Daar heb ik vandaag ook maar voorzichtig wat voor gedaan. Ik voel me iets beter, maar nog niet helemaal. 

Ik geloof wel dat het goed is, gedwongen te zijn weer wat te doen. In actie te komen. Ik hoop dat de regelmaat me de komende werkweek ook weer fitter doet voelen. Morgen gelijk een vergadering, waarvoor ik een eind moet fietsen (door de regen ben ik bang). Maar actief zijn maakt actiever, toch? 

Duimen maar. 

(Kijk het groen in de tuinkamer! Het groen buiten de tuinkamer, tussen de tegels, is al wat weg)

Wat erbij

Het is begin februari van dit jaar. Als ik binnenloop in het Koetshuis van de Ennemaborg in Midwolda brandt de open haard in het midden gezellig. Er staan comfortabele stoelen omheen. Het interieur bestaat uit veel donker hout en ouderwetse keukenstoelen rond de tafels, met vitrines langs de kant. Er hangen schilderijen aan de muren. Aan één tafel zitten twee mensen te kletsen. Verder is het leeg. Ik stap op ze af, want ik heb een afspraak met iemand van de Stichting het Groninger Landschap. Hij is er nog niet, maar ze weten wie het is. Ik zit nog niet of hij komt binnen.

Enige maanden hiervoor zag ik in de Golden Raand, het tijdschrift van het Groninger Landschap, een oproep voor promotiemedewerkers. Dat leek me wel wat. De stichting kende ik al, doordat ik jaren terug gastvrouw was bij een bezoekerscentrum in Pieterburen. Dat beviel heel goed, maar met kleine kinderen thuis en een man die 's weekends ook vaak de auto nodig had, was Pieterburen gewoon te ver weg.

Om dichter in de buurt wat te doen, ben ik toen bij een kunstenaarscollectief begonnen, maar dat is inmiddels ook alweer voorbij. Het afgelopen jaar is er enigszins wat rust in huis gekomen, dus het was wel weer eens tijd voor wat nieuws, vond ik. De oproep kwam dus éigenlijk op een goed moment.

De eerste keer dat ik meeloop met het promotieteam is op de tuinbeurs Groei en Bloei bij de Fraeylemaborg in Slochteren op tweede Paasdag. Het was er druk. Ik keek m'n ogen uit, zowel bij de tuinbeurs zelf als naar onze kar. Wat hebben we veel leuke producten! Boeken, ansichtkaarten, het tijdschrift natuurlijk en bijvoorbeeld koolzaadhoning en -zeep. Ik wist niet dat dat laatste bestond.
Het werven van nieuwe donateurs, waarvoor we eigenlijk zijn, gaat ook goed.

Al met al was de dag zwaar, maar het weer schitterend en de sfeer gezellig. Leuk om te doen, goed dat ik me aanmeldde.

De tweede keer ging ik naar Ten Boer, waar we met het team van de Widde Meuln probeerden meer mensen te trekken als vrijwilliger. En ondertussen ook wat donateurs te verwerven. Maar het regent en is vrij koud. Het is Bookstoreday, maar in Ten Boer doet de boekwinkel daar niet aan. Deze ervaring is iets minder positief.

Door drukke weekenden voor mijn vakantie en vervolgens mijn daadwerkelijke vakantie, ben ik vrij lang geen 'promotiemeisje'. De eerst volgende gelegenheid is in augustus. Elke zondag staat de promokar bij Zeehondenmuur op de dijk van de Dollard bij Termunten. De weervoorspelling is niet zo goed en ik zie er tegenop. Zit erover te denken me maar af te melden voor volgend jaar alvast, want lichamelijk vraagt zo'n dag best veel van mijn lichaam. Zeker als het weer tegenzit.

Maar dan kom ik bij die zeehondenmuur. Mijn collega is gezellig (dat was de andere dagen ook het geval, uiteraard, maar we zijn nu met z'n tweeën, dus meer op elkaar aangewezen), de omgeving fantastisch! Lepelaars vliegen om ons heen. Ik zag deze vogels nog nooit in het echt. Hier zijn er zoveel! En dan de zeehonden. Natuurlijk ga ik ook even naar de muur. Het zijn er meer dan honderd!

Ik ben zó enthousiast, hier doen we het voor. Dit willen we niet alleen beschermen, maar ook delen met mensen. Voorbijgangers, veel meer dan ik verwachtte, zijn ook enthousiast. Eigenlijk vond ik het jammer dat ik niet vaker bij de zeehondenmuur stond, terwijl ik er eerst zo tegenop zag.

Twee weken later zijn er de havendagen in Delfzijl. Ook daar staat het promotieteam van het Groninger Landschap. Mag ik een "Uiteraard!" Ik wist niet dat de provincie zoveel activiteiten had. Van de havendagen had ik mogelijk wel vaag eens gehoord, maar nooit de behoefte gevoeld erheen te gaan. Het weer is weer niet best. En het is druk. Maar wederom heel gezellig, daar zorgen we zelf voor. Die paar regenbuien naemen we maar voor lief. Veel nieuwe donateurs hebben we niet geworven, de zondag dat ik er was. Zaterdags hadden mijn collega's meer succes.

 De laatste keer dat ik bij een activiteit was, was bij het Dollardfestival. Weer in Termunten, maar dit keer bij het bezoekerscentrum. Wéér koud, wéér druk en gezellig. Allerlei activiteiten voor kinderen zijn daar. Echt leuk. Sommige mensen waren er gewoon de hele dag. Onvoorstelbaar vond ik dat. 

Ook na deze dag was ik békaf en eigenlijk rees de vraag of dit vrijwilligerswerk wel slim is om te doen. Het is een hele dag vooral staan. Het is buiten, wat met een mooie zomer niet erg is, maar afgelopen zomer viel het qua weer net op mijn dagen behoorlijk tegen. 

Ik twijfel dus nog. Ondertussen kwamen er al meer oproepen voorbij, waar ik wel wat voor voelde. Vrijwilliger bij de bibliotheek in het ziekenhuis, bijvoorbeeld, maar dat móet elke week minimaal één dagdeel. Zo frequent wil en kán ik mij niet vastleggen, maar het lijkt me wel heel erg leuk. Taalmaatje of zoiets lijkt me ook mooi om te doen. Mensen helpen, dat klinkt misschien ook wel nuttiger dan donateurs werven. Hoewel het behoud van de natuur en Gronings erfgoed ook niet onbelangrijk is. 

Afgelopen zaterdag hadden we een etentje met het hele promotieteam. We zijn niet echt met veel, soms moesten activiteiten afgezegd worden, omdat er geen promotieleden beschikbaar waren. Dat is jammer. Het is een leuke groep mensen. Zij maakten een wandeling in Westerwolde, ik bleef binnen een boek lezen. Anderhalfuur wandelen is niet te doen met mijn achillespees. Helaas zijn in de Smeerling in Westerwolde geen comfortabele stoelen rond de open haard, maar gelukkig ook geen hard houten stoeltjes bij de tafels. Ik houd het er wel vol.

Al met al was dit vrijwilligerswerk een positieve ervaring en ik besluit het nog een jaar te gaan doen. Tenslotte waren de ervaringen meer positief dan negatief en ik kom nog eens ergens, waar ik voorheen nooit kwam. En wat woon ik toch in een mooie provincie!

(Mocht een lezer denken "goh wat leuk, zo'n promotieteam", we zoeken nog mensen die dit ook willen doen)