Leesoverzicht juni

Normaliter werk ik na elk gelezen boek het blog even bij, maar deze maand vergat ik een paar. Dus nadat het blog online was, kwam ik erachter dat er nog twee boeken misten! Snel offline gehaald en later bijgewerkt. Tien boeken gelezen! Geen wonder dat er wat minder tijd was voor het blog(gen).

Wat las ik zoal deze maand? 

The secret of secrets - Dan Brown

Mijn idee was niet dat ik al snel in dit boek zou beginnen. Vijfendertig euro in de boekwinkel, bijna eenentwintig euro digitaal en nog niet in de online bieb. Het boek moest maar even wachten. En toen lag hij voor bijna dertien pond in een Engelse supermarkt. Hardcover. Sja... laat dat maar eens liggen. Wás misschien toch beter geweest, want het is een dikke pil van 675 pagina's. Dat is lastig lezen (vasthouden voor mij) én lastig meenemen voor tussendoor. Daarom was hij niet uit voordat ik vorige maand in een leesclubboek moest beginnen. Begin deze maand ging hij toch al snel uit. 

In het boek is Robert Langdon met zijn vriendin Katherine Solomon in Praag (ja, nieuw land) waar zij een lezing geeft over een baanbrekend onderwerp. Het boek dat ze schreef is nét klaar en ligt bij de uitgeverij om geredigeerd te worden. En dan gebeurt er vanalles. Uiteraard. Het is wel een boek van Dan Brown. 

Het onderwerp van het boek van Katherine Solomon is baanbrekend en grensverleggend op het gebied van de menselijke geest. De manier waarop wij dingen waarnemen en waar zouden kunnen nemen. Brown gaat hier diep op in. Ik kan me voorstellen dat dit onderwerp te ver gaat voor veel mensen, die het boek daarom minder waarderen dan anderen. Voor mij ligt het in het verlengde van veel boeken van Stephen King. Volgens Brown bestaan alle onderzoeken, experimenten en technische resultaten die in het boek beschreven zijn. Intrigerend. 

Het is een spannend verhaal, vlot geschreven, waarin veel dingen in elkaar passen. Er wordt veel verteld over de geschiedenis van Praag zelf. Soms had dat wel iets minder gemogen, maar mocht je nog een citytrip naar deze stad willen maken, is dit boek aan te bevelen om je in te lezen over bezienswaardigheden. Er zit zelfs een plattegrond voorin, wat weer een mooie check is voor de Hebban Checklist. 

Het zen tekenboek - Michelle Dujardin
Dit boek heb ik al een tijd in huis en ook al eens gelezen. Dat maak ik op uit het feit dat er zinnen onderstreept zijn. Dit keer lees ik het boek gelijk helemaal uit, voordat ik aan de oefeningen begin. Als ik me goed herinner ben ik de vorige keer (dertien jaar terug!) gestopt bij de eerste oefening en dat was nog niet eens het zen tekenen. 

Grappig genoeg sluit veel theorie in het boek aan op het boek van Brown, betreffende waarnemen en hersenen. Zen tekenen gaat uit van observeren en tekenen, vooral met je rechter hersenhelft. Niet denken en oordelen, kijken naar je object en dat tekenen, zonder naar de papier te kijken. Een uitdaging op zich. Met je rechter hersenhelft teken je meer wat je ziet, met je linker hersenhelft wat je dénkt te zien. Dujardin vertelt over neurologe Jill Bolte Taylor, die een hersenbloeding kreeg in haar linker hersenhelft en hierdoor ontdekte dat ze met rechts de wereld veel meer en ánders waarnam. Zoals ook verteld wordt in The secret of secrets dus. Fascinerend. 

Dertien jaar terug nam mijn linker hersenhelft het in elk geval over, voordat ik überhaupt de rechter een kans gaf. Nu is er het vaste voornemen het dit keer anders te doen. En dat lukt redelijk/matig. Ondertussen onderdruk ik met grote kracht (en tegenzin) de neiging hier speciaal een nieuw schetsboekje voor te kopen. Eerst alle andere lege pagina's in half gevulde boekjes vullen. Ik voel me sterk. (dit zei ik ook al in m'n blog over het reisdagboekje en ik ben nog steeds sterk! Maar m'n dagelijkse schetsboek is inmiddels wel bijna vol, dus dan mag ik weer)

Will Moogley Agência de Fantasmas (Will Moogley Spokenbureau) Pierdomenico Baccalario
"Ria leest zelfs boeken in het Portugees!", zegt een vriendin in een groepsapp, wanneer anderen in de app het nut van Duolingo minder enthousiast benoemen. 

Goh ja, ik lees in het Portugees, dat zeg ik. Ondertussen ligt het laatste boek waar ik aan begon al ruim een half jaar op m'n nachtkastje. Een kinderboek, dus niet echt dik. Af en toe lees ik één pagina. Soms een hoofdstuk. Vaak moet ik teruglezen wat er nou eigenlijk gebeurde. Zo kom ik er natuurlijk nooit 'in'. 

Begin deze maand stonden er vijf boeken op mijn 'lees ik nu'-plank. Dan Brown was daar één van, de verhalenbundel van Tom Hanks ook en dit boek. Tijd om deze plank wat minder vol te maken. Tijd om deel één van Will Moogley uit te lezen. (waarna ik deel twee op de plank zal zetten, dus echt leger wordt het er niet van, maar oké)

Tijdens het lezen gaat mijn begrip op en neer. Soms lees ik een pagina en heb ik géén idee wat ik nou las. Bij het overlezen van dezelfde pagina vallen er dan wat kwartjes. Andere keren gebruik ik toch maar weer google translate. Achterin het boek heb ik een woordenlijst aangelegd. Deze had ik eerst op een apart papiertje, toen in een schrift, nu in het boek. 

Het boek gaat over Will Moogley, die in een wolkenkrabber in New York leeft en van z'n oom Alvin een spokenuitzendbureau erfde. Het gaat niet zo goed met het uitzendbureau en wanneer Will met z'n vriend Tupper de klandizie wil opvoeren, merkt hij dat hij concurrentie heeft in de arrogante Fullerton. Hier gaan ze op een kwajongensmanier mee om. Leuk boek en eindelijk uit. Ook een luek boek, overigens. 

Heeft iemand Charlotte Salter gezien - Nicci French
Terwijl ik nog druk bezig was (in m'n hoofd) om m'n 'lees ik nu'-plank leger te maken, popte de herinnering [Leesclub] op in m'n agenda. De thrillerleesclub koos dit keer voor een (niet al te) nieuw boek van Nicci French. (als ze niet al te nieuw zijn, staan ze in de online bieb). Meestal wel goed voor een aantal uur leesvermaak, dus die mocht best wel even op de 'lees ik nu'-plank staan. Is er toch ook snel weer vanaf. 

Heeft iemand Charlotte Salter gezien is het eerste deel van de serie met rechercheur Maud O'Conner. Deel 2 en 3 van deze serie heb ik al gelezen (en deel 4 is net uit), maar ik dacht dat deze daar achteraan kwam in plaats van ervoor. Gedurende het boek heb ik mezelf dus een beetje op m'n kop geslagen, dat ik niet meer wist wat er eerder met Maud was gebeurd. Dat bleek niet nodig. 

Het verhaal begint in 1990, wanneer in Charlotte Salter verdwijnt en gaat verder in 2022. Pas op tweederde van het boek komt Maud erbij, maar dan komt er ook (eindelijk) tempo in. Ik vond het een spannend boek. Vlot geschreven en gelezen, zoals de meeste boeken van Nicci French. Het is een kunstje dat ze goed beheersen, maar dat maakte het niet saai. De ontknoping was verrassend. 

Zielsgeheim - Sharon Bolton
Het was lang geleden dat ik een boek van Bolton las en tijdens het lezen vraag ik me af waarom? Haar boeken zijn altijd spannend, ze zou een favoriet moeten zijn! 
In dit boek wordt veel gerefereerd aan Jack the Ripper. Het speelt zich af rond de woning van mijn oudste in Londen en op een gegeven moment wordt er zelfs een moordenaar achtervolgd door de straat van de nursery van mijn kleinzoon! Het komt wel heel dichtbij! 

Tegen mijn oudste zeg ik vaak als grapje dat er altijd lijken drijven in de Theems, want ja, dat zijn de boeken die ik lees. Maar Bolton bevestigt in dit boek dat er inderdaad regelmatig lijken drijven in de Theems. Oeps.

Maar goed, het boek. Spannend, met plotwendingen en een gedegen onderzoek naar de historie van The Ripper. Al met al een heerlijk boek. 

Petit Café du Bonheur - Ilja Gort
Het zomerleesboek van dit jaar. Een leuke vlotte feelgood. Ik las nog nooit een boek van Gort, dit is wel een leuke binnenkomer. 

En Frankrijk! Dat land had ik nog niet. 

Uncommon type - Tom Hanks
Een boek dat ik ooit kocht op Gatwick Airport. In april begon ik er aan in, vlak voordat we op vakantie gingen dus, maar het zijn verhalen dus kon ik er best in stoppen om later mee door te gaan. 

Verhalenbundels, ik ben er eigenlijk niet zo van. Ben je lekker aan het lezen, is het verhaal afgelopen en het volgende verhaal gaat ineens over hele andere mensen. Het boek even wegleggen was dus wel een goed idee. Deze maand probeerde ik steeds tussen twee boeken een verhaal (of twee) te lezen. Het zijn ; 'charmante' verhalen (aldus de achterflap over normale mensen en gezinnen. Geen opzienbarende of heel spannende gebeurtenissen, met zekere humor geschreven. Wel een fijn boek om te lezen. 

Een leuk detail is, dat in elk verhaal een typemachine voorkomt. Hanks vertelt in zijn voorwoord dat hij typemachines spaart (hij heeft er heel veel) en dat hij ze daarom in het boek terug laat komen. Aan het eind van het boek wil ik ook weer een typemachine, want er worden zulke leuke ideeën beschreven wat je ermee kunt doen! Waarschijnlijk toch beter van niet. 

Het boek stond al een tijdje in de kast, dus ik kan weer een luek-boek afstrepen.  Voor de checklist: een verhalenbundel.

Het eerlijkheidspact - Jade Vening
Een aankondig op Hebban, een leesclub. De eerste zin van de boekbeschrijving: "Laura heeft ADHD maar wil normaal zijn..." de nieuwe buurman is van de structuur.  Ik heb geen (diagnose) ADHD, maar zo af en toe komt mijn gedrag redelijk in de buurt van wat mensen beschrijven. Ook op vragenlijsten scoor ik hoog. Reden voor mij om me in te schrijven voor deze leesclub, ook al is het een feelgood, niet echt mijn genre. Ga ik mezelf herkennen of juist helemaal niet? 

Het duurde even voordat ik het boek daadwerkelijk in bezit had. UPS en de uitgeverij HarperCollins meldden beide dat het er op woensdag 'aan het eind van de dag' zou zijn. Aangezien ik 'het eind van de dag' een wat wazige tijdsaanduiding vond, zat ik vanaf één uur te wachten. Om vijf uur werd ik ongedurig en om half tien vroeg ik me af of ik nou wel of niet naar bed kon gaan. Uiteindelijk toch maar wel. 

Dan de volgende dag, misschien... toen ook donderdag 's avonds het boek nog niet gearriveerd was, klikte ik maar weer eens op de track en trace. Tot mijn verbazing bleek ik het boek geweigerd te hebben! Dat was zeker toen ik de deur niet open deed omdat er niet aangebeld werd. Ofzo. Dus stuurde ik gelijk een boze mail naar HarperCollins. Zij reageerden gelukkig zeer correct en stuurden direct een nieuw exemplaar. Deze werd op zaterdag bezorgd. En omdat ik niet thuis was die zaterdag, zette de bezorger hem achter een bloempot bij de voordeur. Gelukkig stond hij daar zondags ook nog. 

Inmiddels was ik al begonnen in Ik zal de wereld breken van Lex Noteboom, heb Mezza boek van deze maand. Ik loop met de boeken van de maand enigszins achter, dus een inhaalslag leek me wel nodig. Het is een dikke pil en dus ook nog niet uit, wanneer het leesclubboek eindelijk binnen is. Aangezien de eerste leesclubvragen pas in juli gesteld gaan worden, besluit ik eerst dit boek uit te lezen. 

Omdat het een dikke pil is, schafte ik het digitale exemplaar aan. Is goedkoper, ligt beter in de hand en, ohja, de boekenkast moest leger, niet voller. (😁) Ik zal de wereld breken is een thriller dat zich afspeelt in de toekomst. Hij begint in onze tijd, maar gaat al snel verder in een tijd dertig jaar verder. Daarom vind ik het wel even teleurstellend dat een (vooraanstaand) persoon als Marokkaan aangeduid wordt. Echt? Dan nog steeds? Zó 2026!

Af en toe wil ik even terug naar de proloog. Dan is een boek van papier eigenlijk handiger, maar natuurlijk kan dat op een e-reader ook. In het boek worden de (mogelijke) gevaren van vergevorderde technologieën en digitale identiteiten verweven met complotten en goede bedoelingen. Als je niet meer kunt bewijzen wie je bent, besta je dan nog? Aan de andere kant komen ook voordelen van de technologie aan bod. Voor mensen met handicaps, bijvoorbeeld. Wel mooi dat dat ook uitgelicht wordt.

Al met al een spannende thriller, waarin je van links naar rechts geslingerd wordt. De bijzondere toekomst van mijn provincie vind ik wel leuk gevonden. 

Bij de Hebban Checklist kan ik 'boek met perspectief op de toekomst' afstrepen, maar ook 'boek met plant op de cover'. 

Toen was Het eerlijkheidspact echt aan de beurt. Enigszins huiverig begin ik eraan. Ga ik het wel leuk vinden? Binnen de kortste keren zit ik in het verhaal. Herkenning? Jazeker! Gelijk in het begin al met 'niet op woorden kunnen komen en hersenmist', iets wat voor mij niet duidt op ADHD maar fibromyalgie en migraine, maar dat terzijde. Ik ben chaotisch, maar nog nét niet zo chaotisch als Hannah in het boek. Gelukkig. 

Het verhaal klinkt voorstelbaar, nouja, het is een feelgood tenslotte. Chaotische vrouw met rustige en gestructureerde buurman starten een pact om elkaar te helpen meer als de ander te worden. Zij minder flapuit en vergeetachtig, hij juist opener. Dit leidt tot allerlei verwikkelingen, die heerlijk beschreven zijn. Het is een boek waarin ik bij de ene pagina zat te huilen, om bij de volgende pagina weer te zitten grinniken of zelfs hardop lachen. Je leest het verhaal chronologisch afwisselend vanuit Hannah en Bram. Bij Hannah voel je echt de drukte en chaos in haar hoofd, terwijl je leest. Bij Bram de voorzichtigheid en terughoudendheid. Goed gedaan. 

Al met al heb ik zeer genoten van dit boek. Nu wachten op de vragen van de leesclub online en een recensie schrijven. 

Son - Thomas Enger en Johana Gustawsson
Ook het Mezza boek van de maand mei is een thriller. Deze speelt zich af in Noorwegen. Dat land las ik dit jaar nog niet. Komt dat allemaal even lekker uit!

Het is een spannend boek, een echte Scandinavische thriller. Kari Voss, psycholoog en adviseur bij de politie, verliest haar zoon op z'n zevende verjaardag. Zeven jaar later komen er twee meisjes op gruwelijke wijze om het leven. Zij waren vriendinnen van Kari's zoon. Zijn vriendje lijkt de dader. Het vriendje, dat ook als laatste haar zoon in leven zag. Kari heeft zich gespecialiseerd in het lezen van non-verbale lichaamstaal en twijfelt. Langzamerhand komen er allerlei geheimen aan het licht in deze kleine gemeenschap vlak onder Oslo. 

Kari is de hoofdpersoon in het verhaal, maar je leest ook vanuit het perspectief van andere personages. Ondanks goede alibi's lijkt op een gegeven moment iedereen wel reden en mogelijkheid te hebben gehad, om de meisjes te vermoorden. Maar wie is de dader? 

De laatste zin van het boek doet mij vermoeden dat er nog een vervolg komt. 

Alles voor de reis - Adriaan van Dis
Deze maand heb ik een abonnement genomen op bookchoice. Ik twijfelde al langer. Regelmatig kreeg ik een code voor een gratis maand proberen. Acht boeken, waarvan ik er meestal maar één of twee lees. Deze maand was er geen code voor gratis abonnement, maar wel boeken die ik mogelijk zou willen lezen. Een jaarabonnement is nog geen vier euro per maand. Een e-boek kost meestal al meer. De andere boeken zijn dus bonus, als ik er tenminste één lees. De e-reader staat vol met ongelezen boeken, die ik via de gratis abonnementen verzamelde, netjes onderverdeeld in de verschillende genres. Dat zoekt wat makkelijker. 

Deze Van Dis is het bookchoiceboek van de maand, om het abonnement te rechtvaardigen. Op de laatste junidagen begin ik eraan, in de hoop 'm nog uit te krijgen. 

Van Dis beschrijft reizen die hij samen met zijn geliefde maakte, terwijl hij aan haar sterfbed zit. Hij kan mooi schrijven, dat is bekend. Met enkele woorden schetst hij een verhaal. Toch heeft het bij mij een nare nasmaak. Zijn liefde is namelijk met iemand anders getrouwd. De Ander, zo noemt hij hem. Die ander weet wel/niet over de relatie met Van Dis. Aan het eind van het boek leert Van Dis dat zijn geliefde tegen de Ander zei dat ze met vriendinnen was, terwijl ze eigenlijk met hem was. Tijdens de crematie is er een kant voor Van Dis en de Ander in de zaal. 

Net als in het boek Schaduwweduwe van Christine Visser voelt dit verhaal als een roep om erkenning. 'Ik was er ook!' schreeuwt Van Dis bijna uit in dit boek. 'Ze hield ook van mij!'

Wanneer iedereen in een driehoeksverhouding ervan weet en ermee instemt, heb ik er geen problemen mee. Dan kan ook zo'n verhaal. Maar dit voelt als een soort trap na, die niet had gehoeven. Soms kun je ervoor kiezen een memoire niet uit te geven, maar gewoon voor jezelf te schrijven. 

Mooste boek deze maand
Dat was de leesmaand juni. Een goede leesmaand, met veel mooie boeken. Welke vond ik het mooist? Lastig. Qua spanning zaten Secret of Secrets, Zielsgeheim en Son goed. Nicci French is natuurlijk ook altijd een lekkere doorlezer. Tegen de verwachting in, heb ik ook enorm genoten van Het Eerlijkheidspact. Er springt dus niet één boek uit. Misschien is negatieve zin en dat is dan Van Dis, het laatste boek. 

Juni was een warme maand, wat ik heerlijk vind. Dat het een goede leesmaand zou worden, had ik niet verwacht. En dan begint morgen juli al. Zijn we over de helft van het jaar. Komt er een vakantie aan. Het lijkt erop dat de challenge dit jaar gehaald gaat worden. 

 Statistieken na deze maand
10 boeken gelezen deze maand, dus totaal nu 40 van de voorgenomen 75 gelezen
2 boeken uit eigen kast, brengt het totaal op 12 
3 nieuwe landen, maakt totaal 16 verschillende landen (en 2 verschillende fantasielanden)  
 

Nieuwsgierig naar de Hebban checklist? Klik dan hier.

10 jaar op Hebban!

De afgelopen tijd klik ik af en toe op één van de labels hiernaast. Nieuwsgierig wat er over dit onderwerp op de blog staat, zoals bij 'leesclub'. Wat bleek? Er staat een blog over mijn eerste stappen op Hebban! Tien jaar terug alweer. Mijn eerste voornemen tot de readingchallenge. Dertig boeken in een jaar, iets meer dan twee boeken per maand. Als dat maar ging lukken. 

Er is veel gebeurd in de afgelopen tien jaar. Zo gaan die dingen natuurlijk. De kinderen zijn het huis uit, er is een kleinkind en mijn leesfrequentie is verdubbeld. Niet alle voorgaande gebeurtenissen wegen even zwaar, haha. Maar dacht ik in december 2015 nog dat een boek per twee week wel lastig kon worden en was ik in januari zelfs nog bang dat de uitdaging dat jaar niet gehaald ging worden, nu maak ik me hier allemaal niet meer zo druk om. De leesuitdaging is een cijfer. Ja, ik neem het me nog voor, maar nu zijn er meestal logisch redenen, wanneer het 'magische cijfer' niet gehaald wordt. Een andere reden kan een serie op een streamingsdienst zijn, zoals Bones, die in november voorrang kreeg op de diverse boeken. Dan is een readingchallenge nog wel een stok(je) achter de deur, maar dit jaar is hij al volbracht, dus laat Bones maar komen. 

In dat eerste jaar bleek leestijd zoeken echt nog een ding. Met de kinderen nog in huis was het natuurlijk ook op allerlei vlakken drukker dan nu. Toch was de eindstand zevenenveertig boeken dat jaar. Daarom verhoogde ik de uitdaging het jaar erna. Tweeënvijftig boeken! Een boek per week. Ook dat lukte met gemak. In 2018 durfde ik de uitdaging van honderd boeken aan. Dit is vier jaar gelukt. Eén jaar kwam ik zelfs op honderdtwintig boeken uit. Toen lukte dat ineens niet meer. Best raar. Andere prioriteiten, waarschijnlijk.  

De Hebban-website is de afgelopen tijd drastisch aan het veranderen. De blogs verdwenen, daarom nu op dit blog mijn leesoverzichten, en er is een forum. Vooral dat laatste is erg leuk. Een leuke uitdaging, de Hebben Categorieën Checklist, is overgenomen door enthousiaste Hebbannisten, nadat de Hebbancrew besloot hiermee te stoppen. Net als mezelf voornemen een aantal landen te lezen, motiveert deze checklist met categorieën me om wat meer buiten mijn comfortzone te zoeken. Een extra uitdaging dus. Momenteel zijn ze op het forum al druk bezig met een nieuwe lijst, er komen zelfs weer artikelen met tips, en sommige mensen zouden liefst voor elke categorie nu al een boek aanschaffen, zodat ze deze boeken gelijk kunnen gebruiken voor de 'lezen uit eigen kast'-uitdaging. Zo houden we elkaar niet alleen aan het lezen, de boekhandels varen er wel bij. 

M'n tijd verdelen tussen deze blog en het Hebbanforum gaat wat minder soepel. En dan wil ik ook nog lezen. En uitdagingen halen. 

 

Wat niet goed is voor de leesuitdaging is willekeurig op labels klikken. Zo kan ik echt urenlang blogs teruglezen. Ook leuk natuurlijk. 

Zomerlezen

 Gaat best goed weer hè, regelmatig bloggen. 

Vandaag maak ik me er makkelijk vanaf met een foto van vier boeken. Drie boeken kocht ik gisteren, als beloning dat ik deze maand nog helemaal geen boeken had gekocht. Het vierde boek, Zonnegloren, is het zomercadeauboek, die je in de maand juni gratis krijgt, bij aanschaf van € 15,00 aan boeken.

Aleksandra van Lisa Weeda kocht ik, omdat we dit boek lezen met de nieuwe leesclub, waar ik bij zit. Ik wilde het al lezen, maar nu ik hem over drie weken uit moet hebben, heb ik een deadline. De stilte van de witte stad stond al een tijdje op m'n verlanglijstje en blijk ik te lezen met de leesclub waar ik al zes jaar bij zit, maar dat was ik even vergeten. Ook die moet dus over drie weken uit zijn. En koffer vol citroenen zag ik laatst op twitter door een opmerking van de schrijfster zelf, waardoor ik het wilde gaan lezen. 

Op allerlei lees- en boekensites gaat het al over 'Jouw zomerboek' dit jaar, maar ik lees wat meer dan één boek van de zomer. Er is er ook niet echt één waar ik me op verheug. Dus over mijn zomerboek kan ik niet echt spreken. 

Jij wel? Wat is jouw zomerboek dit jaar?

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. 

Nog een leesclub

op 13 oktober 2018 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

"Ineens weet je het, je bent toe aan een leesclub" roept een vriendin van mij op facebook. Het was een mooie dag in mei.

Leuk idee, maar ze woont drie kwartier rijden bij mij vandaan (met de auto, OV is anderhalf uur, ongeveer) dus geef ik het een 'duimpje' en scrol verder. Toen reageerde een andere vriendin met "Leuk, ik doe mee". Deze vriendin woont drie straten bij mij vandaan.

"Weet je dat je dan naar mij toe moet komen?", reageert vriendin één. En zonder erbij na te denken heb ik al gereageerd met "Dan doe ik ook wel mee, kan ze met mij meerijden" En zo werd ik lid van nog een leesclub. Waarom ook niet. Lezen doe ik toch wel en een gezellige avond kletsen over boeken (en meer) is ook niet verkeerd.

Vriendin één ging voortvarend te werk. Er kwam een speciale leesclub facebookpagina en binnen korte tijd was een datum gepland en een boek gekozen: Wees onzichtbaar van Murat Isik. Toevallig ging deze vriendin ook datzelfde weekend naar een lezing van Isik, dus kocht ze ter plekke dertien boeken, die gesigneerd werden. Een speciaal begin.

Het boek las heerlijk weg, een aanrader voor iedereen. Als dwarsligger gelukkig wel handzaam, maar met ruim duizend pagina's. Even slikken. Tijdens het lezen merk je daar eigenlijk niets van. Het boek leest natuurlijk, stoppen wil je niet echt en ineens is het uit.

De avond bij vriendin begint rommelig. Ik ben de eerste. De tafel staat klaar, er zijn Turkse hapjes als baklava en Turks fruit. Maar de koffie is op en de vaatwasser had per abuis niet gedraait. Zul je net zien. Maar samen afwassen maakt schept gelijk een band en aangezien de buurvrouw ook bij de club zit, is er zo koffie gehaald. Na een voorstelrondje, naast mij zitten er nog 'vreemden in de bijt', kunnen we beginnen.

Vrijwel alle negen vrouwen zijn enthousiast over het boek. Als (bijna?) allemaal moeders, leven we mee met het kleine jongentje en z'n moeilijke jeugd. Aangezien Isik met zijn boek veel in het nieuws was, kan er ook meer achtergrond bij verhaald worden. De centrale vraag aan het eind van de avond is wel waar het persoonlijke verhaal van de schrijver eindigt en de fictie begint, aangezien juist na al die interviews blijkt dat het verhaal van Metin zo dicht bij het verhaal van Murat ligt. 

Het valt me op dat het met zo'n grote club lastig is om het gesprek steeds centraal te houden. Wanneer alle vragen over het boek wel zo'n beetje beantwoord zijn,  een aantal vragen waren heel inventief op blaadjes geplakt en uitgedeeld, de wijn op tafel staat en de baklava is vervangen door hummus, is het goed te merken welke dames elkaar al beter kennen en al een tijd niet gesproken hebben. Ook dan zijn er nog links te vinden naar het boek en poppen er af en toe vragen op; waarom deed Metin dit en waarom schreef Isik dat op, maakte hij het mee of was dat deel nou toch verzonnnen?

Maar voor mij is het dan wel klaar. Ik moet nog een stukje rijden, de rest woont op fietsafstand. Eén van de dames wordt aangewezen als vrijwilliger om een boek voor de volgende keer te kiezen. Een ander is dan gastvrouw (nee, ik niet) De frequentie valt mee, zo'n vier keer per jaar. Dat lukt me wel, als het weer in februari maar niet te slecht is. Met een voldaan gevoel ga ik naar huis. Lezen is leuk, maar praten over lezen zeker ook. En op die manier nieuwe mensen leren kennen, is een verrijking. Daarbij lees ik in deze club waarschijnlijk boeken, die ik zelf niet zo snel zou pakken.

Op naar de volgende keer.

 

 (headerfoto is gemaakt door vriendin)

28-11-2025: vriendin 2 ging uiteindelijk niet mee en voor mij bleef deze leesclub bij die ene keer. 

Leesclub en thema's

 In 2025 stopt Hebban met blogs op de website. Om een aantal van mijn blogs te bewaren, plaats kopieer ik ze naar deze blog. Een trip down memorylane. Dat we met thema's wilden werken, was ik helemaal vergeten. 

Reallife thrillerleesclub; thema's.

op 23 januari 2017 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

"Hallo allemaal! Ik vroeg me af of er nog meer mensen zijn uit de stad Groningen die het leuk vinden om een paar keer per jaar over een goed boek te ouwehoeren met een fles wijn? Ik lees vooral thrillers. Herkent iemand zich hierin?"

Boeken en wijn, ik was gelijk geïnteresseerd. Als snel spraken we met een vrouw of 6 af in een café in de buurt. We leerden elkaar een beetje kennen, hadden het over wat we zelf tot nu toe lazen, en hoeveel, wat er verder voor ideeën waren en hoe de invulling zou gaan zijn. Overeenstemming was er, we gingen los.

Inmiddels zijn we ruim een jaar verder. De groep is uitgebreid tot 9 vrouwen, die er jammer genoeg niet altijd allemaal op elke avond bij zijn. We begonnen met 'Meisje vermist' van Tess Gerritsen. Daarna lazen we 'Meisje op de weg' van Michael Berg. We bleven in de meisjes met 'Bloedschande' van SJ Bolton en daarna 'Ik reis alleen' van Samuel Bjork. Ik snap nu waarom boeken voor meisjes gevaarlijk zijn, een meisje in een thriller heeft het maar zwaar te verduren.

Omdat we ongeveer 1x per maand bij elkaar komen, hebben we nu ruim 12 boeken gelezen. Ze allemaal hier opnoemen gaat wat ver en ik zou er eerst voor moeten zoeken ook. Tenslotte las ik nog ruim 30 andere boeken vorig jaar. Een nieuw boek uitzoeken is altijd weer leuk en spannend, maar soms ook lastig. In november opperde één van de dames om met thema's te gaan werken. Niet per se een nieuw boek, zoals tot nu toe, maar een boek dat past bij de tijd van het jaar. Hebben we gelijk wat meer lezersinformatie en is er waarschijnlijk geen wachtlijst bij de bibliotheek.

Deze maand is het thema 'sneeuw', het gekozen boek 'De sneeuwman' van Jo Nesbo (Noorwegen in the pocket voor de readingchallenge!) Komende themaideeën zijn: Liefde (crime passional) in februari, iets met een moeder in mei vanwege moederdag en een (vakantie-)land in juli. Voor oktober 'iets met dieren'. Daarnaast denken we aan klassiekers (ik wil Agatha Christi nog lezen tenslotte) en andere willekeurige onderwerpen. We zijn nog aan het brainstormen.

Dus,  nu ben ik aan het zoeken naar een thriller met als hoofdthema 'Liefde' voor de komende maand. Ik wist niet dat dat zo moeilijk kon zijn! Tot nu toe heb ik 'Huidpijn' van Saskia Noort.

Daarnaast zoek ik nog andere leuke ideeën voor thema's, die passen bij een bepaalde maand of gewoon algemeen gebruikt kunnen worden. Iemand een idee? We komen vanavond weer bij elkaar, dus ja, het is wat kort dag.

26-11-2025

Confronterend

[Mijn activiteiten] 26 januari: Ria heeft een boek op de plank 'ben ik aan het lezen' gezet.

Het is inmiddels al half februari en op de 'ben ik aan het lezen'-boekenplank is niets veranderd. Toen ik dit jaar met de readingchallenge begon, dacht ik heel optimistisch dat ik wel voor 52 boeken kon gaan, 1 boek per week. Voor de zekerheid, omdat ik nou eenmaal niet elke week veel tijd aan lezen kan besteden, ging ik voor iets minder. Een haalbaar doel moest je stellen en dat deed ik. In de eerste week van januari las ik al 3 boeken en paste ik mijn challenge bijna aan. Toch maar niet gedaan, het is tenslotte niet altijd vakantie en gedurende het 'echte' leven ligt de prioriteit regelmatig ergens anders.

Ik kreeg gelijk, maar ik had niet verwacht dat ik nog zo lang over een boek doe. Of doe ik heel vaak zo lang over een boek? Dat zal ik dit jaar leren, waarschijnlijk. 26 Januari, we zijn 2 weken verder en ik ben net halverwege het boek. Ik lees 'De eerlijke vinder' van Stephen King. Ook niet echt een schrijver, die erom bekend staat dat z'n boeken wat spanning missen en dat is bij dit boek ook zéker niet het geval.

Het is best confronterend. Lezen is voor mij een belangrijk tijdverdrijf. Ik houd ervan en ik houd ook van dit boek. De afgelopen weken waren niet extreem druk, ik moest niet op dagelijkse basis ergens heen of iets doen, eigenlijk kabbelde alles een beetje door en heb ik mijn vrije tijd waarschijnlijk voornamelijk besteed aan televisie kijken en internetten. Daar zag en deed ik vast hele leuke dingen, maar het boek had ook uit kunnen zijn.

Is dat nou verloren tijd?
Een dag niet gelezen, een dag niet geleefd?

Waarschijnlijk niet. Het zijn keuzes, die ik op dat moment maakte en ik voelde me daar goed bij. Daarover ga ik niet zitten sippen. Maar ik ga nu wel kijken wat ik wanneer waarom doe. Wil ik echt (weer) deze serie kijken of pak ik mijn boek? Inmiddels heb ik wel 'haast'. Over 2,5 week komt de leesclub weer bij elkaar en aan dat boek moet ik nog beginnen. De komende tijd maar kiezen voor lezen dus, in plaats van de televisie.

Een nieuwe uitdaging

Mijn nichtje plaatste het op facebook: een 'Readingchallenge'. Ik was geïnteresseerd en zéker van plan dit van dichtbij te gaan bekijken, om het gelijk weer te vergeten. Zo gaan die dingen in de waan van alledag. Tot gisteren bij een nieuwe bijeenkomst van de leesclub.

We bespraken het boek "Een meisje op de weg" van Micheal Bergman. Het was voor het eerst dat ik echt een boek in een groepje besprak en het was echt leuk om te doen. Over een aantal punten waren we het eens, andere gebeurtenissen werden door een aantal van ons anders gezien of uitgelegd. Eén van de dames had een vragenlijst uitgeprint van lezerscummunity Hebban speciaal voor dit doel en daardoor kwam de challenge ter sprake. Ook zij had zich al ingeschreven en ik werd er dus weer aan herinnerd.

Vandaag heb ik de site bekeken en me aangemeld. Voorzichtig heb ik me ten doel gesteld volgend jaar minimaal 25 boeken te lezen. Eitje, toch? De leesclub heeft als streven 1x per maand bij elkaar te komen en dit keer heb ik om ons gezamenlijke boek heen zo'n 5 boeken gelezen. Nou waren dit enkele delen van Harry Potter en de Hungergames, dus wilde ik niet heel gelijk een challenge van 50 boeken aangaan. Dat legt zo'n druk op de activiteit, die vooral leuk moet blijven, lijkt mij, maar ik ga er wel heel optimistisch van uit mijn challenge in juni al gehaald te hebben.

Lezen is natuurlijk een heerlijke ontspannen bezigheid, die me ertoe dwingt om rustig aan te doen. Het verzet de zinnen en verlaagt de stress. Bij mij althans. Vooral wegdromen in andere werelden vind ik fijn, maar een goede thriller is ook niet verkeerd. Helaas ga ik altijd wel in verkeerde houdingen zitten, waardoor ik er toch weer pijn van krijg. Tot verbazing van mijn man leer ik dat ook niet af, want 'het zit zo lekker'. Pas bij opstaan, als ik mijzelf kreunend en steunend, stram en stijf verplaats over de eerste paar meters, merk ik dat het kennelijk toch niet zo'n fijne houding was. Gelukkig sta ik regelmatig op voor nog een kop thee of iets lekkers (fruit of chocolade) ernaast. Of ik moet door al die thee weer naar de wc. Te lang stilzitten is immers sowieso niet goed.

In januari komt mijn boekenclub weer bij elkaar, gisteren hebben we de titels van 3 thrillers uitgezocht, waarover we de komende week gaan stemmen. Tot die tijd dompel ik mij onder in de wereld van Nicholas Flamel, een serie van 6 (jong adult) boeken geschreven door Michael Scott. Kennelijk is mijn uitdaging op korte termijn dus voor 12 januari 7 boeken te lezen. Als dat lukt, kan ik mijn challenge gelijk wel aanpassen.

Leesclub

"Hallo allemaal! Ik vroeg me af of er nog meer mensen zijn uit de stad Groningen die het leuk vinden om een paar keer per jaar over een goed boek te ouwehoeren met een fles wijn? Ik lees vooral thrillers. Herkent iemand zich hierin?"

Deze oproep zag ik staan op een internetsite. Het leek me al langer leuk, een leesclub, maar serieuze verhandelingen houden over zware literatuur zag ik eigenlijk nooit zitten. Literatuur lezen lukt me ook niet altijd meer door gebrek aan concentratie, maar thrillers gaan me goed af.

Ik lees graag, maar het komt er niet altijd van. Lanterfanten, tuin, internet en televisie krijgen in mijn vrije tijd vaak voorrang, terwijl lezen juist zo ontspannend is. In de vakantie lees ik aan één stuk door. Na de vakantie neem ik me dan, zoals zovelen, voor om vooral veel te blijven lezen, maar beslommeringen nemen over.

Een leesclub zou dus kunnen stimuleren tot het lezen van minstens een paar thrillers per jaar. Daarnaast breidt het mijn sociale kring eens wat uit. Weer eens wat anders dan werk, sport, wekelijkse koffieochtend en af en toe een verjaardag. Nieuwe mensen, nieuwe activiteit, daar krijg je energie van zeggen wetenschappers. Het stimuleert ook je hersenen, dat is toch mooi meegenomen.

Het ging snel. Ik meldde me aan, de wijn trok nog wat anderen over de streep en zo kwamen we tot een clubje van 8. Ook dames, die eigenlijk meer naar gezelligheid zochten dan dat ze een boek wilden lezen. Eergisteren kwamen we bij elkaar in een café, een neutrale omgeving, waar we elkaar eerst konden leren kennen. Tenslotte durfde niemand het aan om gelijk 8 vreemden, leren kennen via internet, in huis uit te nodigen. We begonnen met cappuccino en dronken per dame 1 glaasje wijn. De avond was zo voorbij.

Ik vond het gezellig, de rest gelukkig ook. Tot nu toe is er 1 die afgezegd heeft, ironisch genoeg degene die de oproep deed. Als het goed is vertelt de gastvrouw van de eerste, officiële bijeenkomst ons binnenkort welk boek zij uitgezocht heeft en wanneer de eerste bijeenkomst zal zijn. Helaas zijn de afstanden naar de diverse leden vrij groot, waardoor fietsen lastiger wordt. Ik ga het zeker proberen, maar op een winteravond 15 km naar huis fietsen? Dat zie ik mij bij zomerdag al niet meer doen. Van de wijn zal voor mij dan ook niet zoveel komen, gelukkig kan het zonder ook gezellig zijn.