Leesoverzicht december

 De laatste boeken van een (af)wisselend leesjaar. Na een hele rustige leesmaand in november, nu toch weer wat meer boeken. Om te beginnen de laatste Hebban-van-de-maand-boeken.

 

De Perzen - Sanam Mahloudji
Het boek van de maand oktober. In het boek worden vrouwen van een familie gevolgd, waarvan een deel uit Perzië vluchtte, terwijl anderen achterbleven. De familie stamt af van een invloedrijke man in Iran en heeft derhalve veel geld en in het oude Iran ook aanzien. Terwijl de vrouwen die naar Amerika vluchtten genieten van een grotere vrijheid dan ze in Iran hadden, wordt de vrijheid van de achterblijvende moeder en dochter juist steeds meer beperkt. 

Ik kende deze geschiedenis van Iraanse vluchtelingen niet. Door het boek leerde ik over het land en een aantal Perzische gebruiken. Een bijzonder boek. Ik ben blij dat ik wachtte met lezen, totdat ik in de stemming was voor een dergelijk indrukwekkend verhaal. 

Nieuw land nummer 22 was Iran/Perzië.  

De DallerGut dromenwinkel - Miye Lee 
Volgens Hebben valt dit boek van de maand november in het genre Healing Fiction. Na lezen snap ik enigszins wat hiermee bedoeld wordt, maar qua verhaal bracht het me niet zoveel. Het is op zich een mooi verhaal, onder andere enigszins over traumaverwerking door dromen, maar voor mij iets te 'zoet' met veel eendimensionale karakters. 

Van het boek vond ik de cover het mooist. 

Stad O. - Koen Caris 
Het laatste boek van de maand van dit jaar. Een dystopisch verhaal, dat zich afspeelt in het jaar 2050 in een Utopische stad, waarin geen criminaliteit, armoede of vervuiling is. Bethe en Tobias zijn uitverkorenen, die hier mogen wonen. Ze hebben een goed leven, veel beter dan hun leven voor Stad O.. Tobias werkt bij Martha, de lokale fabriek, en Bethe werkt als lerares. Ze zijn gelukkig, maar langzamerhand krijgt Bethe twijfels over het leven dat ze leiden. 

Op zich is het een bijzonder en intrigerend verhaal. Het leest ook makkelijk, maar blijft me niet altijd boeien. Het einde vind ik gewoonweg onbevredigend. 

Emily Wildes compendium der verloren verhalen - Heather Fawcett
Twee keer stond ik met de Engelse uitgave van dit boek in handen. De eerste twee boeeken las ik in het Engels en deze uitgave paste daar precies bij. Maar die eerste twee uitgaven zijn via bookcrossing alweer naar andere eigenaren, dus echte noodzaak om deze aan te schaffen was er niet. Daarom besloot ik de online bieb te checken en daar was de Nederlandse uitgave beschikbaar. Hoeraa!

Het boek gaat verder waar deel twee stopte. Emily en Wendell betreden zijn rijk. Deze blijkt aangetast te worden door een vloek van Wendells stiefmoeder. Emily duikt in de boeken om een oplossing te zoeken. 

Heerlijke fantasie vind ik dit. Ik heb er erg van genoten. 

Het vreemde en aangrijpende leven van Prita Barsacu - Iulian Bocai
Een boek dat zich afspeelt in Roemenië en daardoor afgelopen jaar als extra meekwam uit de boekwinkel. Geen dik boek, dus nog mooi te lezen voor het eind van het jaar, om de landenchallenge vol proberen te krijgen. Het is in een dag uit. 

Het verhaal gaat over Prita, die opgroeit in een arm dorpje in Roemenië. In een omgeving van verwaarlozing en geweld, vindt hij zijn eigen weg. Soms waren zinnen of families zo opgebouwd, dat ik het verband kwijt dreigde te raken. Uiteindelijk is het een melancholisch verhaal met naar het einde toe wat hoop. 

Met dit boek kom ik op drieëntwintig landen. Nog één te gaan om mijn persoonlijke landenchallenge te halen. Daarom wil ik snel De Postzegelverzamelaar van Nicolas Feuz lenen bij de online bibliotheek, maar m'n abonnement blijkt verlopen en betalen met Ideal lukt ineens niet. Stress! Gelukkig lukt de vijfde poging toch. Pff.. 

De Postzegelverzamelaar speelt zich af in Zwitersland. Het begint met een gruwelijke marteling van een man, ergens in Zwitersland. In een kamer ernaast bevindt zich een vrouw. Na twee prologen begint het verhaal. Er wordt een bebloed pakketje gevonden in een postbus. 

Hoewel verhaal spannend en origineel is en het plot op zich verrassend, komt het ook wat ongeloofwaardig op me over. Ik kan niet ingaan op waarom ik dat vind, want dan verklap ik het plot. Er zitten ook scenes en verhaallijnen bij, die voor mijn gevoel overbodig zijn.  

Het boek is voornamelijk geschreven vanuit het perspectief van een vrouw, maar geschreven door een man en dat merkte ik al snel. Er is, weer eens, veel aandacht voor het overgewicht van deze vrouw. Ergens is het van belang in het verhaal, maar het had minder benoemd kunnen worden. Er had ook gefocust kunnen worden op haar gebrek aan conditie, wat mij betreft. 

Vanwege de schrijfstijl kreeg het boek drie sterren van mij. Vanwege het plot verdiende het misschien wel een ster meer. 

Ook dit boek is een dag uit en daarmee haal ik mijn doel van vierentwintig landen! 🎉

Deze maand las ik geen boek uit eigen kast. Voor de rest van de statistieken maak ik nog een aparte blog. Het is de jaarafsluiting, tenslotte. 

 

Ze gingen weer

Er staat geen rolstoel of buggy en er ligt geen speelgoed overal op de vloer. De woonkamer lijkt ongewoon leeg er is rust in huis. Ik kan m'n Bones weer kijken en een boek lezen. Ja, oudste reisde met man en kind weer terug naar Londen. 

En wat voor reis...

Het begon al met een telefoontje om 8.25 uur, zo'n twintig minuten voordat we op de trein zouden stappen. Een telefoontje van de reisassistentie van de NS, dat ik miste want m'n telefoon stond nog op 'niet storen'. Oeps. De reisassitentie op station Groningen was er gelukkig wel en kon in zijn app zien dat er liften kapot waren op Amsterdam Zuid en we daarom waarschijnlijk een ander reisadvies kregen. Raar, want we reisden niet via Amsterdam Zuid, maar oké. 

Al snel kreeg ik mails. Inderdaad was ons schema veranderd. Vanaf Almere zouden we met de sprinter verder moeten en zelfs eerder op Amsterdam Centraal aankomen. Helemaal goed. Halverwege Zwolle werd ik weer gebeld. Er waren meer liften defect en de rolstoel moest vanaf Almere met een taxi naar Amsterdam. Hier kon één begeleider bij mee. Ik zou teruggebeld worden over de precieze tijd. 

Eenmaal bij Almere Cemtrum stond er geen taxi, dus belde ik zelf. 'Oh sorry, mijn collega zou u terugbellen, maar dat is zeker nog niet gebeurd', kreeg ik te horen. De taxi zou er om 11.00 uur zijn. Het was 10.25 uur, dus we hadden tijd voor een wc-bezoek. Geen probleem. Tijdens deze biobreak werd ik weer gebeld door de reisassistentie. Ja, sorry, ze zou terugbellen, maar het was druk. Zowel op Amsterdam als op Utrecht deden diverse liften het niet!! Uiteraard had ik alle begrip en was ik blij met de oplossing, die al geboden was. Op  haar vraag of ik nog wat wilde weten, vroeg ik hoe het dan zat met de Eurostar? Ze zocht het voor me op. Deze zou vertrekken vanaf spoor vijf in plaats van vijftien, zoals officieel aangegeven, vanwege een kapotte lift.

Terwijl oudste met schoonzoon in de taxibus stapte, haastte ik me met kleinzoon in z'n buggy terug naar het perron, waar ik nog net de sneltrein naar Amsterdam kon halen. Tenminste, als iemand mij in de trein wilde helpen. Een aanwezige medewerker van de NS keek mij wazig aan, toen ik om hulp vroeg. Gelukkig was er een andere reiziger, die niet eens met mijn trein moest, die me snel naar binnen hielp. Eenmaal op Amsterdam zat ik met buggy met het probleem van geen lift. Ja, met een buggy kun je eventueel van de roltrap, maar hoe eng is dat om alleen te doen? En officieel niet toegestaan, niet geheel onterecht. 

Terwijl ik wat voor de roltrap heen en weer drentelde om moed te verzamelen, bood een groepje Aziatische dames hulp aan. Zij hadden zelf ook een kind in een buggy bij zich, en snapten mijn probleem hierdoor. Ik heb geen idee hoe m'n kleinzoon het vond, dat de buggy gevaarlijk voorover kantelde, maar ik was dolblij dat er iemand voor stond, hoewel hij natuurlijk goed vast zat en er verder niets kon gebeuren. 

Mijn schoonzoon had, vanwege de vertrektijd die het handigst leek, een trein geboekt die via Brussel rijdt. Hem was vetrteld dat ze vanwege de reisassistentie twee uur van te voren aanwezig moesten zijn. En dus stonden we twee uur voor het vertrek van de Eurostar bij de lift van perron vijftien, waar we volgens de UK terminal moesten zijn. Ja, mij was verteld dat de trein van een ander perron zou vertrekken, maar hen was nog niets doorgegeven, dus toch maar daarheen. Er was niemand. Omdat er bij perron vijf ook geen aanwezige assistentie was, gingen we maar weer terug naar de UK terminal. Daar gingen net allemaal mensen naar binnen. Opgelucht namen we afscheid en sloten ze achteraan in de rij. Helaas. Dit was een rechtstreekse trein. De persoon bij de deur stuurde ze weer terug naar perron vijftien. Dus wij weer terug. Wederom stond daar geen assistentie. Oudste sprak iemand van de NS aan. Deze vertelde ons dat we, je verwacht het niet, naar de UK terminal moesten. Nadat hij van ons hoorde dat wij daar al geweest waren, werd hij enigszins pissig. Niet tegen ons hoor. Maar een dergelijk probleem voor reizigers van de Eurostar zou opgelost moeten worden door Eurostar, niet door de NS. Hij ging met ons mee. Nadat hij daar wat heeft staan foeteren, zei hij dat we naar het loket voor internationale reizen moesten. 

Inmiddels waren we voor mijn gevoel het Central Station van Amsterdam al zes keer rond geweest. Ik kom er nooit, maar weet er nu de weg. Loket internationale reizen was dan ook snel gevonden. De dame hielp ons vriendelijk, belde naar iemand en vertelde dat we naar perron vijf moesten. Wat ik dus ook al in Almere gehoord had, maar wat in Amsterdam nog niet eerder bekend leek. En.. bij perron vijf was geen assistentie of informatie. 

Inmiddels was schoonzoon het helemaal zat en boekte de volgende rechtstreekse trein naar Londen. Deze vertrok twee uur later, maar omdat er geen overstap is, zouden ze maar een uur later in Londen aankomen. De extra wachttijd gebruikten we om wat te gaan eten. Opgelucht dat nu alles geregeld leek, liet ik ze achter bij de UK terminal, waar ze nu wel moesten zijn, en stapte op de trein naar huis. 

Voor hen bleek de ellende nog niet voorbij. Toen ze de trein in wilden, bleek dat 'reserveren voor rolstoel gebonden persoon' niet automatisch betekend dat er daadwerkelijk assistentie is om de trein in te gaan. Gelukkig werd dit tijdig opgemerkt en kon er nog wat geregeld worden. Vervolgens was de geregelde assistentie voor de vervolgtrein in Londen ook niet aanwezig. Uiteraard was het toen ook al laat in de avond. Gelukkig hebben ze een geweldige vriendengroep en één van hen haalde in elk geval schoonzoon in rolstoel en kleinkind met de auto op. Een vriendin kwam mee en ging met oudste mee met het OV. Om 01.35 uur waren ze thuis. 

Oudste en schoonzoon zijn beide chronisch pijnpatient en hebben dus altijd pijn én minder energie. Voor een gezond mens is dit al vervelend en zwaar. Voor hen? Extreem. Ik was al kapot van de helft van deze ellende. Viel op de terugweg in de trein in slaap. Hopelijk heb ik niet gesnurkt. 

Een groot gedeelte van deze stress had voorkomen kunnen worden als: 
- Eurostar niet had aangegeven dat ze twee uur van te voren aanwezig moesten zijn. (dit moet bij rechtstreekse treinen naar Londen, vanwege douane, maar als je via Brussel reist, ga je daar door de douane)

- Eurostar iemand had staan bij de (kapotte) lift van perron vijftien, met alle informatie over de wijzigingen en hoe verder. Ik bedoel maar, als je verwacht dan mensen er zijn, zorg dan ook dat je ze opvangt. En/of geef het door via de contactgegevens die je hebt, zoals de NS ook doet. 

- Eurostar-medewerkers bij de UK terminal op de hoogte zijn van problemen bij het andere perron. 

Voor de reisassistentie van de NS heb ik niets dan lof. Deze medewerkers hebben keihard gewerkt om alle reizen van mensen die reisassistentie nodig hadden in goede banen te leiden. Wat een baan! Eén kapotte lift is waarschijnlijk nog te doen, maar meerdere liften op meerdere station? Topsport. 

Voor de NS zelf zou assistentie bij roltrappen misschien nog een idee zijn, in het geval van een kapotte lift, voor de buggy's en kinderwagens. Misschien een bel, zodat je hulp kunt inroepen? Gelukkig zijn er behulpzame reizigers op de meeste stations. 

Inmiddels zijn ze dus alweer twee dagen weg en geniet ik na met foto's en van de rust. 

Workshop bonenburgers

 Via het werk deed ik met een aantal collega's mee aan de veggiechallenge. Hier schreef ik al een paar keer over. Als afsluiting deden we een workshop bonenburgers maken, onder leiding van Leonie Bais en Frederiek Bosch.  

Voordat we begonnen te bakken, kregen we eerst informatie van de dames die de cursus leidden. Waar je op moet letten bij vega(n) eten, bijvoorbeeld. Daar heb ik me de afgelopen veertig jaar al zo in verdiept, dat er niets nieuws bij zat. Maar over de opbouw van een vegan burger hoorde ik graag. 

 

Eigenlijk is het van de zotte, dat ik in mijn hele vega-leven nog nooit zelf een bonenburger maakte. Het leek me heel erg moeilijk, maar dat is helemaal niet het geval! Er werden wel een aantal ingrediënten geadviseerd, die mij volkomen onbekend waren. Of die ik wel kende, maar nooit van wist hoe te gebruiken. Zoals Ssamjang en Miso pasta. Het handige bij zo'n workshop is dan ook, dat je de ingrediënten even kunt proeven, zodat je niet met iets thuiskomt, dat je helemaal niet lekker blijkt te vinden en zodoende nooit meer gebruikt. 
 

Bij de workshop konden we kiezen tussen vier smaken burgers: 
- Smokey paprika-lupineburger
- Mediterraanse linzenburger
- Mexicaanse kidneybonenburger en de
- Noord-Afrikaanse erwtenburger

Mijn groepje koos voor de Mexicaanse burger. Enthousiast gooiden we alle ingrediënten bij elkaar, om er vervolgens achter te komen dat er bij sommige ingrediënten nog wat voorbereiding nodig was, zoals het aanfruiten van uien en knoflook.

Oeps

Dit bleek helemaal niet zo'n probleem, uiteindelijk. We konden de smaak nog goed vergelijken met het groepje, die wel de instructies naar behoren hadden gevolgd. Ja, hun burgers smaakten anders, maar die van ons waren ook lekker. We hadden ons dan ook uitgeleefd met de minder noodzakelijke ingrediënten, zoals de zwarte knoflook en gochujang. 

Als afsluiter van onze workshop, gingen we gezellig samen eten en van elkaars burgers proeven. Leonie en Frederieke zorgden voor lekkere salades en een soep, waar we ook nog de recepten van gekregen hebben.  

De burger ik echt heel lekker vond, was de Noord-Afrikaanse burger, met dille en munt. Deze heb ik inmiddels thuis ook al gemaakt. Werd iets minder lekker, maar je het is natuurlijk steeds weer opnieuw proberen, totdat je je eigen smaak gevonden hebt. Bovendien heb ik geen idee of zij er ook nog andere ingrediënten doorgegooid hebben of dat wij alleen zo 'creatief' waren. De linzen- en lupineburger heb ik volgens mij helemaal niet geproefd.  

Voor het gourmetten komende week ga ik proberen alle burgers te maken. Ingrediënten zijn al grotendeels in huis, de rondjes om de burgers mee te vormen ook. Nu alleen nog even tijd vinden, want er is dus visite. Zo heb ik ook eens wat leuke keuzes bij het bakken aan tafel. 

 Edit: Mocht iemand een tip hebben waar je de 'liquid smoke' kunt kopen in Groningen, houd ik me aanbevolen.... Ik ben bij Ekoplaza, de Aziatische supermarkt en onze plaatselijke toko geweest. Kan het wel online vinden, maar één flesje online bestellen vind ik ook weer zowat. 

(met zoeken naar Frederiek, vind ik gewoon een filmpje van onze workshop op Instagram van Duurzaam Groningen!)

Even wat minder blog

Een aantal bloggers zijn enthousiast bezig met een blogmas; elke dag bloggen tot kerst. Bewonderingswaardig! Ik blog even wat minder. Met een hele goede reden: bezoek! In de creablog noemde ik het al, de komst van logees.Wat niet benoemd werd, was wie die logees dan zijn, namelijk onze oudste met man en kind uit Londen!

Het is reuze gezellig hen allemaal bij ons te hebben, maar wel druk ineens. Jongste zoon is er inmiddels ook. Kleinkind is deze week jarig en dat vieren we twee keer. We gaan naar m'n zus komende week, kerst wordt bij ons gevierd met een deel van de familie, jongste heeft de presentatie van z'n eindfilm, er komen nog wat vrienden langs.. al met al, weinig tijd om te bloggen. 

Of.. er is misschien wel wat tijd, maar oma is moe 😁 En rustige tijd is ook even rustige tijd, zonder laptop. Het is wel enorm genieten! Dus dat doen we dan maar. 

 Hoewel we elkaar al even niet hadden gezien, pakte kleinzoon wel gelijk m'n hand vast 😍

 

Crea bloghop #8: Uitzicht uit jouw raam

Deze uitdaging plaatste mij voor een dilemma, want het uitzicht uit onze ramen thuis stelt niet zoveel voor. Op m'n werk maakte ik wat foto's uit het raam, het uitzicht is daar een stuk beter, maar niet echt fotogeniek. 

Toen ging ik denken wat dan wél een fotogeniek uitzicht zou zijn. Welk uitzicht zou ik wensen? 

Nou, dat bleek eigenlijk niet zo moeilijk, want m'n hele leven verlang ik al naar een huis met uitzicht op zee. Een tropische zee, zo'n blauwe. Omlijst met palmbomen. Tijdens het wegdromen, vergat ik bijna dat ik bezig was met een opdracht. 

Het mooiste bestaande en haalbare uitzicht waar ik vervolgens op kwam, is ons uitzicht van het huisje in Portugal. Vele ochtenden maakte ik een foto uit bed van dat uitzicht. Er staat een olijfboompje, daarachter een lage haag en daarachter is een soort dal met riet, gras en af en toe een grote kurkeik. Helemaal achteraan heuvels met nog meer kurkeiken. Rechts staat een grote cactus. De foto wordt nooit zo mooi als hoe ik het echt zie. 

De olijfboom is maar een sprietje. Nog wel. In gedachte zie ik graag zo'n mooie oude boom, met dikke gedraaide stam. Dat gaan wij niet meer meemaken, maar ik kan er wel over dromen...

Dus daar ging ik weer: hoe ga ik dit vormgeven. De foto's heb ik, maar zijn niet mooi genoeg. Wat nu? 

 Uiteindelijk komt het leven ertussen. We gaan een weekendje weg, er breekt een kies, dus op m'n vrije dag is er een tandartsbezoek. Er komen logees, dus het huis moet (tussen Bones door) opgeruimd en schoongemaakt en over het algemeen ben ik moe. 

Maandag in de trein, op weg om de logees op te halen, maak ik snel een foto door het vuile raam van de trein. Mijn uitzicht uit het raam. 

Mooi Nederlands landschap..

Inzoomen op de knotwilgen gaat iets minder goed. 

Ter referentie, hieronder het uitzicht uit het raam thuis, toen het laatst sneeuwde:

Op m'n werk:

In Portugal:

Hieronder de olijfboom, die ik ooit als uitzicht zou wensen.   

En het regent ook af en toe in Portugal..

 

Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht.  

De creabloghop heeft een korte pauze in verband met de feestdagen. De volgende is op 7 januari.  

Paarse vrijdag

Vandaag is het Paarse Vrijdag. De dag waarop scholen aandacht schenken aan het belang om jezelf te kunnen zijn. Daarbij horen paarse kleding en paarse accessoires. 

Paarse vrijdag

Dit jaar vindt Paarse Vrijdag plaats op vrijdag 12 december. Op Paarse Vrijdag besteden we aandacht aan dat iedereen zichzelf mag zijn, ongeacht wie je bent, wat je huidskleur is, wat je gelooft of op wie je verliefd wordt [...] Zo laten we zien dat álle kinderen, jongeren en onderwijsprofessionals welkom zijn, precies zoals ze zijn. Niet alleen op Paarse Vrijdag maar ook gedurende het jaar. bron: https://onderwijs.coc.nl/paarse-vrijdag/

 
 Jaren geleden kwam ik er via mijn oudste mee in aanraking. Mijn oudste heeft er even over gedaan om zichzelf te worden. Inmiddels leeft hen als non-binaire trans persoon met diens partner en hun kind in Londen. Uiterlijk ging mijn oudste van vrouw naar man. Daar voelt hen zich prettiger bij. 

Met mijn oudste heb ik voor de foto-per-dag opdrachten in het verleden een aantal foto's gemaakt voor Paarse Vrijdag. Vooral deze sessie met de hond is een leuke herinnering. Hij kreeg dit paarse jasje niet vanwege Paarse Vrijdag, maar gewoon omdat ik paars een mooie kleur vind en hij een jasje nodig had (volgens onze trimster... na deze sessie is het jasje nooit gedragen) 

Het is niet alleen in Nederland Paarse Vrijdag, maar de data lopen over de wereld uiteen. 

 

10 jaar op Hebban!

De afgelopen tijd klik ik af en toe op één van de labels hiernaast. Nieuwsgierig wat er over dit onderwerp op de blog staat, zoals bij 'leesclub'. Wat bleek? Er staat een blog over mijn eerste stappen op Hebban! Tien jaar terug alweer. Mijn eerste voornemen tot de readingchallenge. Dertig boeken in een jaar, iets meer dan twee boeken per maand. Als dat maar ging lukken. 

Er is veel gebeurd in de afgelopen tien jaar. Zo gaan die dingen natuurlijk. De kinderen zijn het huis uit, er is een kleinkind en mijn leesfrequentie is verdubbeld. Niet alle voorgaande gebeurtenissen wegen even zwaar, haha. Maar dacht ik in december 2015 nog dat een boek per twee week wel lastig kon worden en was ik in januari zelfs nog bang dat de uitdaging dat jaar niet gehaald ging worden, nu maak ik me hier allemaal niet meer zo druk om. De leesuitdaging is een cijfer. Ja, ik neem het me nog voor, maar nu zijn er meestal logisch redenen, wanneer het 'magische cijfer' niet gehaald wordt. Een andere reden kan een serie op een streamingsdienst zijn, zoals Bones, die in november voorrang kreeg op de diverse boeken. Dan is een readingchallenge nog wel een stok(je) achter de deur, maar dit jaar is hij al volbracht, dus laat Bones maar komen. 

In dat eerste jaar bleek leestijd zoeken echt nog een ding. Met de kinderen nog in huis was het natuurlijk ook op allerlei vlakken drukker dan nu. Toch was de eindstand zevenenveertig boeken dat jaar. Daarom verhoogde ik de uitdaging het jaar erna. Tweeënvijftig boeken! Een boek per week. Ook dat lukte met gemak. In 2018 durfde ik de uitdaging van honderd boeken aan. Dit is vier jaar gelukt. Eén jaar kwam ik zelfs op honderdtwintig boeken uit. Toen lukte dat ineens niet meer. Best raar. Andere prioriteiten, waarschijnlijk.  

De Hebban-website is de afgelopen tijd drastisch aan het veranderen. De blogs verdwenen, daarom nu op dit blog mijn leesoverzichten, en er is een forum. Vooral dat laatste is erg leuk. Een leuke uitdaging, de Hebben Categorieën Checklist, is overgenomen door enthousiaste Hebbannisten, nadat de Hebbancrew besloot hiermee te stoppen. Net als mezelf voornemen een aantal landen te lezen, motiveert deze checklist met categorieën me om wat meer buiten mijn comfortzone te zoeken. Een extra uitdaging dus. Momenteel zijn ze op het forum al druk bezig met een nieuwe lijst, er komen zelfs weer artikelen met tips, en sommige mensen zouden liefst voor elke categorie nu al een boek aanschaffen, zodat ze deze boeken gelijk kunnen gebruiken voor de 'lezen uit eigen kast'-uitdaging. Zo houden we elkaar niet alleen aan het lezen, de boekhandels varen er wel bij. 

M'n tijd verdelen tussen deze blog en het Hebbanforum gaat wat minder soepel. En dan wil ik ook nog lezen. En uitdagingen halen. 

 

Wat niet goed is voor de leesuitdaging is willekeurig op labels klikken. Zo kan ik echt urenlang blogs teruglezen. Ook leuk natuurlijk. 

Wat is dát nou?

Toen ik vanmorgen de deur van onze tuin dicht wilde doen, zag ik wat raars door de lucht vliegen. Een streep van zo'n 10-20 lichtjes (ik dacht er op dat moment niet aan ze te tellen) verplaatste zich gestaag door het luchtruim. Wat zag ik? 

De foto is onscherp, want zo'n afstand en in het donker is lastig met de telefoon. Het was wel mooi helder, vanmorgen. 

Iemand enig idee wat dit is? 
 

 

Crea bloghop #7: Iets wat je nog nooit in het echt hebt gezien

Wat heb je nog nooit gezien. Als eerste kwamen de zeven wereldwonderen in me op. Volgens de ANWB zijn het er zelfs acht. Van deze zeven of acht wonderen, zag ik er één: het Colosseum. Deze komt niet in aanmerking voor de bloghop dus. En de andere wonderen? Ik zou een piramide kunnen fabriceren. Klinkt niet moeilijk en nog nooit van dichtbij gezien. Of veraf, wat dat aangaat. 

Ze lijken me geweldig, die wereldwonderen, maar ze zijn allemaal zover wég. Het is vast fantastisch om aan de voet van zo'n enorme piramide te staan, om over de Chinese muur te lopen of in de voetsporen van de Inca's Machu Picchu te bezichtigen. Overweldigend. Toch denk ik niet dat wij dergelijke reizen ooit gaan ondernemen. 

Natuurlijk is dat de opdracht ook niet "wat zag je nooit, maar wil je wel zien". Het gaat erom wat je nog nooit in het echt zag, en er is veel dat ik nog nooit zag. Er is ook veel dat ik wel gezien heb, maar altijd meer dat ongezien door mij op de aardbol bestaat. Of in het universum, laten we ons niet laten beperken. 

Maar wat, van al dat moois en minder moois kan of wil ik gebruiken voor m'n creabloghop.  

Ja..jeetje

Ik besloot tot iets dat niemand ooit gezien heeft, ook al zijn er mensen die beweren van wel. Het monster van Loch Ness. Of, Nessie, zoals hij (zij?) volgens mij in de volksmond heet. Klinkt zoveel vriendelijker. 

Dus dat was het 'wat', toen kwam het 'hoe'.  

Om te beginnen maakte ik een vlotte schets uit het hoofd. Best leuk al, al zeg ik het zelf. Lekker snel klaar ook met de opdracht zo. 

Maar er kwamen nog ideeën voor de uitvoering, bijvoorbeeld een collage van gekleurd papier. Nadeel: ik heb geen papier in de goede kleur(en) of tijdschriften die ik zou kunnen gebruiken. Wat te doen. Een tekening met pastelkrijt kan natuurlijk ook, maar wat als...

Het idee werd volledig geschrapt, toen er een kaartje binnenkwam via postcrossing. Een kaartje met daarop een stukje natuur aan de andere kant van de wereld, dat ik nog nooit heb gezien. Er staan in de kast twee dozen met kaartjes, waarop afbeeldingen staan van plekken op de wereld die ik nog nooit heb gezien. Er ging een creatief lampje branden in m'n hoofd, wat als...

Ik dook in dozen met ansichtkaarten. Zowel kaarten van postcrossing als kaarten van mijn oom en tante, die verre reizen maakten, als een doos met ansichtkaarten die de familie naar m'n oma stuurden. De kaart die ik eigenlijk zocht, vond ik niet. En omdat ik dat duiken steeds weer uitstelde, was er eigenlijk geen tijd meer voor de collage, die ik van plan was, dus maakte ik foto's van alle kaarten, die geschikt leken. Keuzes maken is niet mijn ding, zullen we maar zeggen. 

Uiteindelijk was dit toch niet naar tevredeneheid, dus besloot ik gisterenavond toch nog een collage te maken. Er was toch niets op tv. 

 

Fleurig niet? Mijn basis was de draak en de brug met de 'Harry Potter-trein' er boven. De huisjes vooraan en de brug linksachter zijn allebei San Francisco. Dat wit met groene gebouw rechts staat in Ukraïne en de Boeddha links komt uit India. 

Dit was toch nog leuk om te doen.  Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht. Ik ben weer heel benieuwd wat anderen ervan gemaakt hebben. 

  ~~~

En dan hieronder nog de  foto's van de ansichtkaarten met allerlei plekken die ik nog nooit gezien heb. En er zijn nog veel en veel meer. Heel Oceanie heb ik niet gebruikt. 

Glenfinnan, West Highlands, Noordkaap, Lapland, Whitby Abbey Yorkshire, Vilnius Litouwen, Riga Letland, Helsinki Finland, Prehistorische tekeningen in een grot in Dordogne, Abbye d'Orval België, St Sophia Cathedral Ukraïne, Minsk Belarus, Alhambra Granada Spanje, Carcasonne Frankrijk, Acropolis Athene Griekenland, Kariya Museum Istanbul Turkije

China, Japan, China, India, Indonesia, China en meer China

Onderin: Moskou, St. Petersburg, Tai Mahal, Jerusalem

Alaska, Canada landschap, Quebec, Holland Michican, Los Angeles, San Francisco Golden Gate Bridge, Niagara Waterfal Canada, Chrijsler building New York

 

 

 

 

Leesoverzicht van november

Doordat m'n vrije tijd de afgelopen maand vooral in bezit genomen werd door Bones, las ik niet zoveel. Pas toen ik een boek moest lezen voor m'n leesclub, kreeg het virus weer een beetje vat op me. Toch las ik uiteindelijk maar drie boeken. 

Welke waren dat? 

Dag en nacht - Romy Hausmann
Een boek voor m'n leesclub dus. Het speelt zich af in Duitsland en verrassend genoeg was ik daar al lezend nog niet geweest, dus ook een nieuw land!

Het is een spannend verhaal over een vrouw, die in een afgesloten huisje in het bos gevangen wordt gehouden door een man. Er zijn ook twee kinderen. Het hele verhaal lees je vanuit Lena, de vrouw, Hannah, de dochter en Mathias, de vader van Lena. Het begint bij de ontsnapping van Lena en Hannah uit het huisje. Ik wil er verder niet teveel over vertellen, want het kan maar zo dat ik teveel vertel. 

Maar het boek is spannend en origineel. De dader kwam als een verrassing. 

Apotheose - Jeroen Windmeijer en Tjarko Evenboer
Het derde deel van de trilogie met Simon Ryevaar. De eerste delen zijn Openbaring en Revolutie.  

Geheel volgens de traditie van Windmeijer gaat veel van het boek over verhalen uit de bijbel, waar een ander licht op geschenen wordt. Dit keer wordt veel verteld en ontdekt door middel van dialogen, wat makkelijker leest dan gewoon de droge tekst uit de bijbel, zoals in eerdere boeken. 

In dit boek wordt Paulus onder de loep genomen. Wie was hij echt? Wat van de verhalen over hem waren echt? Er wordt een hoop gepuzzeld en ontdekt, terwijl ondertussen een jongeman mensen uitmoord, om te voorkomen dat de 'leugens' ontdekt worden. 

Doordat er weer veel ontdekt en uitgevogeld wordt over Paulus, is de spanning af en toe ver te zoeken, maar ook voor mij, totaal onbekend met bijbelverhalen, is het wel interessant. De echte spanning komt pas op het eind. 

Hoewel Ryevaar naar verschillende landen gaat en ook reizen van zijn vriendin Nova le Temps worden beschrev en, kan ik dit boek niet echt onder een nieuw land scharen. Had ik nog met een boek meerdere landen afgevinkt, zoals ik eerder wel deed, waren er wel landen bij gekomen. 

Goudkust - Suzanne Vermeer
Dit boek nam ik mee van de boekenwissel in Utrecht, afgelopen donderdag. Ik wist dat Apotheose op de terugweg uit zou gaan en ik wilde wel wat te lezen hebben. Bovendien speelt het zich af in Kroatië, een nieuw land dus. 

Het boek gaat over vier vriendinnen en gelijk in het begin erger ik me al aan de karikaturen die neergezet worden. Noa is gewetensvol en werkelijk áltijd de buzzkill. Milou is zweverig en houdt niet op met zweven. Sanne is 'mollig' en doet werkelijk niets anders dan eten of zoeken naar eten. Fleur is degene die in Kroatië woont en waar de vriendinnen heen reizen. Ze lijkt zeer gelukkig met haar grote Kroatische liefde Tibor. 

Eén van de vriendinnen gaat ontvoerd worden, lees ik achterop, maar op pagina 47 ben ik zover dat een eventuele ontvoerder wat mij betreft alle vier de vriendinnen mee mag nemen en ik wens hem veel sterkte. Het komt niet vaak voor, maar ik lees niet verder. Dit boek telt dus ook nergens voor mee. 

Huis voor de dag, huis voor de nacht - Olga Tokarczuk

Tokarczuk is een winnares van de nobelprijs voor de literatuur en dat is een reden waarom ik dit boek oppak. Het tweede boek van de uitdaging "lees een boek van een nobelprijswinnar". Het boek speelt zich af in Polen, dus hoera, ook een nieuw land!

Het verhaal zelf is lastig in het begin, vooral doordat ik begon tijdens m'n leesdip, ik kwam er niet door. Nadat ik de boeken hierboven gelezen had, lukte het weer beter. Het werd nog wel een sprintje, om hem deze maand uit te lezen. 

Het verhaal speelt zich af in een klein stadje in Polen, dat ooit Duits en Tjechisch is geweest. De verteller is een inwoner van het dorpje en schetst de geschiedenis aan de hand van verhalen van inwoners. Inwoners van ooit en van mensen die er nu nog wonen. Ze vertelt over dromen en Marta, haar buurvrouw, die pruiken maakt. De verhalen worden niet in chronologische volgorde verteld. Bewoners uit verhalen komen af en toe zijdelings in andere verhalen weer terug. 

Naast dat het een intrigerend boek is, schrijft Tokarczuk gewoon mooi. Er komen prachtige zinnen in voor. 

Boek van de maand

Het spannendste boek deze maand was zeker Dag en Nacht van Romy Hausmann, maar het mooiste boek was wel Huis voor de dag, huis voor de nacht. 

Ik las deze maand geen boek van de maand van Hebban. Om deze challenge te halen moet ik er in december dus drie lezen. Hopelijk ligt het boek van december mij een beetje. 

Statistieken van de maand:

75 gelezen boeken van de voorgenomen 62

21 landen van de voorgenomen 24

0 luek, dus de stand blijft op 19 van de 25.