Ik ben duizelig, drááiduizelig

 Ooit, een hele tijd geleden toen ik nog alleen woonde, was ik op een dag ineens zó duizelig, dat ik niet meer kon lopen. Kruipend bewoog ik mij door het huis, dat nogal snel rond mijn hoofd leek te draaien. Als ik ging staan of lopen, viel ik om of knalde tegen de muur. Die dag belde ik mijn moeder, of ze me naar m'n zus wilde brengen, omdat ik niet alleen durfde te blijven. Uiteraard had m'n moeder daar ging zin in. Ze werkte de hele dag en moest nog drie kwartier rijden naar huis. Toch deed ze het, omdat ik niet alleen durfde te zijn. De huisarts zei dat zoiets vaker voorkwam en waarschijnlijk veroorzaakt werd door een ontsteking op het evenwichtsorgaan. De volgende dag was het gelukkig weer voorbij. 

Lange tijd had ik geen last. Tot onze eerste vakantie naar Tsjechië. Terwijl man en kinderen genoten van mooi weer op een fijne camping lag ik te dobberen in bed. Als ik bewoog, bewoog de hele wereld tegen de richting in. Of wel mee, maar langzamer, zoals in de clip Blame it on the boogie van de Jacksons. Ik draaide, mijn gevoel draaide daar achteraan om even later weer in mijn lichaam te vallen. 

Dit duurde een paar dagen en daarna, toen het weer verslechterde, was het voorbij. Op last van mijn man ging ik naar de huisarts. Deze stuurde me door naar het ziekenhuis, waar ik allerlei vervelende onderzoeken kreeg, waar ik weer duizelig en misselijk van werd, maar ze vonden niets. (story of my life)

Sindsdien kreeg ik het vaker, vooral tijdens vakanties. In Polen lag ik een week plat terwijl de zon uitbundig scheen en werd het beter toen het weer verslechterde (echt, waarom). Ook vorig jaar in Portugal had ik er twee weken last van! Thuis met vlagen. Soms lig ik in bed, te lezen bijvoorbeeld, en na een klikje in mijn hoofd, draait ineens de wereld. Bizar. Zelf bewoog ik dan niet. 

Inmiddels heb ik de overtuiging dat het toch stress is. Wat ook anders. Toen ik vorig jaar september dagelijks een aantal minuten ontspanningsoefeningen deed, werd de duizeligheid minder. Ja, dat geeft dan wel wat weg. En steeds als ik daarna wat duizelig werd, kreeg ik dat redelijk onder controle door een ontspanningsoefening. 

Waarom ik dit tijdens vakanties krijg? En juist met mooi weer? Geen idee. Volgens mij heb ik tijdens de familievakanties ook echt wel ontspanningsoefeningen gedaan, maar misschien niet goed genoeg. Afgelopen week kreeg ik er weer last van, juist na een zeer ontspannende bezigheid. Ik schrok ervan. Het lijkt onder controle nu. Gewoon rustig blijven ademen. Het is ook slecht weer, dus geen reden om te duizelen (ha... ha... ) 

Die eerste keer dat ik het had, was het denk ik wel echt een ontsteking aan het evenwichtsorgaan. Duizeligheid komt ook bij migrainepatiënten voor, dus ook dat kan nog een oorzaak zijn. Hopelijk houd ik het onder controle met oefeningen, heb ik eindelijk eens iets zelf in de hand. 

Uit mijn vakantiedagboek (artjournal!) in Polen, van mijzelf in bed met duizelwolk

Het is nooit voor mij (gelukkig)

"Always a bridesmaid, never a bride"
Een bekend gezegde, die niet op mij van toepassing is. Het klopt, ik was nooit een bruid, maar ook geen bruidsmeisje, dus vandaar. Sowieso ben ik niet vaak op bruiloften, trouwens. Waarom dan deze opening?

Afgelopen dinsdag kwam een variatie van deze zin in me op: "regelmatig op de eerste hulp, maar nooit voor mezelf" Wat? Eerste hulp? (of Centrale Spoed Opvang, zoals dat blijkt te heten) Ja, inderdaad, ik zat op de eerste hulp. Daar zit ik dus vaker, gelukkig nooit voor mezelf, helaas wel voor mijn gezinsleden. Een druk sportend gezin, dan krijg je dat kennelijk. Enkels, knieën, pezen, een val van de trap, zijn zo de eerste oorzaken die in me opkomen. Dit keer werd ik gebeld door een collega van mijn man. Deze bellen mij nooit, dus ik wist gelijk dat het fout zat. En dit keer niet door sport, onwel geworden op het werk.

Wat deed dit met mij?
In eerste instantie schoot me het hart in de keel en de adrenaline in de benen. Binnen 5 minuten had ik collega's ingelicht, computer afgesloten en startte een persoonlijk record op de afstand werk-ziekenhuis. Ik hield me helemaal niet bezig met mij, alleen met hem.

 In de loop van de dag kwam 'ik' weer terug. Aanwezig zijn op de eerste hulp bestond vooral uit wachten. Wachten op uitslagen, onderzoeken en een dokter die dé oorzaak (onschuldig graag!) kwam vertellen. Terwijl man oncomfortabel in bed lag, zo'n onderzoeksbed is behoorlijk hard en hij lag aan allerlei draden, wisselde ik van kruk naar staan naar stoel en weer terug. Nergens is het echt prettig, daar is de ruimte natuurlijk ook niet voor gemaakt, en langzamerhand voel ik alles behoorlijk. Toch is de aandacht nog steeds bij hem.

Het personeel is ontzettend aardig. Er staat koffie, thee en er zijn zakjes drinkbouillon. Tijdens het wachten app ik met een vriendinnengroep, fijn even mijn verhaal kwijt. In de groep zitten ook dames met medische kennis, die nog één en ander voor mij kunnen verduidelijken. Allemaal zijn ze er virtueel voor me. Een warm gevoel.

Net als lijkt dat alles goed is en de ontslagpapieren in orde worden gemaakt, krijgt hij een nieuwe aanval en wordt besloten tot nog meer onderzoek. De kruk heeft de zachtste zitting, dus daar kies ik nu voor, een beetje hangend tegen de muur, terwijl man zachtjesaan in z'n bed ligt te snurken. Gelukkig, hij lijkt weer wat kleur te krijgen en is wat minder koud.

Als het wachten lang duurt, besluiten we dat ik de auto ga halen. Blij dat ik even weg kan, lastig hem daar achter te laten. Thuis besluit ik ook gelijk een tas in te pakken 'voor het geval dat'. En inderdaad, hij moet een nachtje overblijven. Mediumcare stroke unit. Dat klinkt ernstig!

Tegen de verwachting in slaap ik goed, maar ik word doodmoe wakker. Het is mijn vrije dag. Zoon en ik gaan naar de tandarts en we doen wat boodschappen. Thuis besluit ik me bezig te houden met mijn hobby postcrossing. Een kaartje per keer, daar is niet zoveel concentratie voor nodig. Gelukkig heeft man me al kunnen appen dat er geen ernstige zaken uit diverse scans zijn gekomen. Aan het eind van de middag mag hij ook weer naar huis, nog wat wankel, maar hij is er weer. Ook geen duidelijke diagnose, nog wel wat klachten. 

Zulke dagen gaan niemand in de koude kleren zitten, denk ik dan maar. Het hakt er bij mij ook behoorlijk in. De rest van de week ben ik doodmoe en extra stijf. Slapen gaat goed, maar ik word vermoeider wakker dan dat ik inslaap, voor m'n gevoel.

"Never a bride", daar maak ik me niet druk om, als deze man nog maar lang en gezond bij me blijft. 

(Man heeft waarschijnlijk last van BPPD)