Mijn readingchallenge omlaag gezet.

Sinds 2019 staat mijn readingchallenge op 100 boeken. Een mooi rond getal, daar houd ik van. En een behoorlijke vooruitgang op de 30 die ik me in 2016 voornam. 

Reden dat ik mijn readingchallenge op 100 zette, was inderdaad dat mooie ronde getal én omdat ik het jaar daarvoor 94 boeken haalde, en daarmee 181% van het voorgenomen aantal 52. Honderd boeken waren gewoon nét die éxtra uitdaging, die ik mijzelf wilde geven. 

De jaren daarna ging het lezen op en neer. Haalde ik de 100 in 2019 met relatief gemak, in 2020 moest ik ervoor werken. Toen twijfelde ik over de volgende challenge, maar in 2021 kwam ik zelfs op de 120 boeken! Wow. 

En toen dit jaar. 
Door corona in de eerste week had ik een vliegende start in januari. Alles leek voorspoedig te gaan dus, maar ik kreeg een paar behoorlijke leesdips. In november las ik zelfs maar één boek! Ik werd hier niet zenuwachtig van, maar vond het wel tjjd om mijn challenge te evalueren. 

Het afgelopen jaar merkte ik, dat ik bepaalde boeken liet liggen omdat die mijn challenge in gevaar konden brengen. Ik kocht bijvoorbeeld het boek Receptloos van Marlies Kooiman, maar ben er niet in begonnen, want 'oh, wat dik' en 'lees ik die wel door/uit' en m'n challenge dan? Dagelijks staart het boek mij aan vanuit de kast, mij uitdagend dan toch minstens één hoofdstuk door te bladeren. 

Tijd om mij te bezinnen over mijn challenge. Waarom vasthouden aan die 100? Ik haalde er inmiddels 5 boeken af. Maar nu heb ik dus m'n challenge 'gehaald' en voelt dat als valsspelen. En met 97 gelezen boeken haal ik die 100 misschien nog, kriebelt het in mijn ahterhoofd. Misschien nog wat dunne boekjes? 

Ja ik vind het goed dat ik mijzelf uitdaag. Dat ik mijzelf ervan bewust blijf waarom ik niet lees en wat ik daarvoor in de plaats doe. Zo deed ik in november vooral duffe spelletjes op m'n telefoon, niet echt een volwaardige vervanging voor lezen, maar wel iets dat ik kennelijk nodig had op dat moment. Andere momenten dat ik minder las, was ik bijvoorbeeld in de tuin bezig of met mijn familie. En dat moet natuurlijk niet verwaarloosd worden voor een 'heilig' lezen. 

Veilig
Voor 2023 heb ik mijn challenge op 75 boeken gezet. Een veilig getal, dat ik makkelijk aankan. Maar ook een getal, waarmee ik niet het lezen kan verwaarlozen. Maar wel een getal, waarmee ik toch dat boek Receptloos met een gerust hart kan gaan lezen. 

Op naar vooral veel leesplezier in 2023 📚

Gek op uitdagingen

 

Kijk dan wat leuk, de IkPas-uitdagingen op een rij. Dry January is inmiddels vervallen. KortDroog ook, zou je zeggen, maar die staat er nog bij. Twee uitdagingen voor maart, ik heb mij voor beide aangemeld. Geen keuzestress. En nu een nieuwe, voor april. Grote Schoonmaak. Daar doe ik meestal niet aan, een grote schoonmaak, maar deze kriebelt. Gaat het me nóg een maand lukken? Helemaal 'droog' tot aan onze vakantie in mei? Dat wordt wel écht een uitdaging, mooi weer, terrasjes, vaker bij mensen langs of visite thuis.

Ik merk dat het helpt, die uitdagingen, want ik ben er gék op. Zo doe ik ook elke dag meerdere ommetjes, want daarvoor krijg ik punten en is er een scorelijst. Al wandelend heb ik mij naar het hoogste niveau gelopen en nu is de uitdaging niet weer te degraderen. 

Dan is er natuurlijk nog de smartwatch, de stappen- en bewegingsuitdaging. Ik moet eerlijk toegeven dat ik op rustige dagen in het weekend de uitdaging een stukje laat zakken, om tóch m'n doel te halen die dag, maar dat is alleen als het 's avonds laat is en ik besef dat het niet meer gaat lukken. Of als ik heel veel pijn heb. Of andere dingen gedaan heb, waarbij helaas geen stappen geteld werden of training genoteerd. 

Uiteraard doe ik al jaren mee met de leesuitdaging van Hebben, maar dat is al bijna geen uitdaging meer. In het begin nog wel. Nu vind ik de honderd boeken van voorgaande jaren wel genoeg. Lezen is geen wedstrijd en behoeft ook niet steeds verbeterd te worden. Lezen bijhouden zit nu wel in het systeem. 

En bij IkPas krijg je badges! Oh heerlijk, kijk toch hoe gezellig! Je zou bijna op stap gaan, naar een vrijdagmiddagborrel of wat voor activiteit dan ook doen, om maar weer een badge in te mogen kleuren. (ja, ik heb diegene eruit gehaald, die ik gehaald heb, maar er zijn nog uitdagingen te gaan)

 

Ook ommetje heeft dit soort badges, of medailles, maar als je eenmaal een tijdje onderweg bent, moet je wel heel lang doorzetten, voordat je een nieuwe medaille krijgt. Honderd dagen, in de meeste gevallen. Ik voelde toch wel enige frustratie, toen mijn 'Reeks aangesloten dagen lopen' stopte, omdat ik in Londen vergeten was de app aan te zetten. Stond ik na 162 dagen ineens weer op 0. Een moment, waarop ik erover dacht met deze app te stoppen. Gelukkig zijn er nog de statistieken.

Dus ja, uitdagingen zijn aan mij wel besteed. Leuke uitdagingen dan. Vriendinnen van mij doen in december een '31 dagen opruimchallenge' en delen elke dag foto's wat ze wegdoen. Niets voor mij. Over een 'zoveel dagen geen suiker' challenge heb ik wel eens nagedacht, maar dat gaat dan ook over toegevoegde suikers, zoals in ketchup, en dat is te lastig, al die etiketten lezen. Ik zou er mijn eigen uitdaging van kunnen maken, maar zoveel zoetwaren eet ik in normale weken niet. Deze week is het Nationale Week Zonder Vlees & Zuivel, maar zo leef ik al bijna. Een uitdaging die ik met gemak zou kunnen halen en dus niet echt een uitdaging.

Maar goed, Grote Schoonmaak dus. In april. Zonder stofdoek en verplaatsing van meubilair, maar ook zonder alcohol. Ik denk er nog even over. 

Welke uitdagingen vind jij leuk om te doen?

 

 

Hobby: Lezen!

Je zou kunnen zeggen dat lezen op dit moment de hobby is, waar ik me het meest mee bezig houd. Een makkelijke hobby ook voor iemand met pijn, zou je kunnen denken, maar dat valt nog best tegen. Vanwege zere handen lees ik al met e-reader, in plaats van de (dikke) papieren boeken. Voor de pijn (of er tegen eigenlijk) is regelmatig bewegen van belang. Mijn man moet altijd een beetje lachen, als hij me op ziet staan van de bank, na weer nét een hoofdstuk teveel.

Nogal stijf ja. Kreunend en steunend ook. Tegen de tijd dat ik in de keuken ben, meestal sta ik op voor een nieuwe kop thee of om wat te eten, is de ergste stijfheid dan gelukkig wel weer voorbij.

Begin dit jaar zat ik in een enorme leesdip, terwijl juist de winter zo geschikt is voor lezen, zou je zeggen. Ik zat wel compleet in een serie, Drop Dead Diva, dus zat/lag ik alsnog veel op de bank. Ik las net niet één boek per week, m'n readingchallenge op Hebban (52 boeken dit jaar) hoefde ik nog niet bij te stellen, maar het werd me wel angstig te moede, ging ik het wel halen?

Stress krijg ik er niet van, trouwens. Mijn uitdaging staat op één boek per week, vorig jaar kwam ik daar met gemak overheen, maar dit jaar zette ik niet hoger in. Gewoon, omdat ik één boek per week wel een mooi streven vind. En lukt het niet? Nou, dan lees ik dus minder.

Tot en met maart duurde de dip. Wat er toen gebeurde weet ik niet, de serie was in februari al uit, maar ineens ging ik weer lezen. Na drie boeken in maart las ik in april ineens acht. ACHT! Dat is zelfs voor mij veel, maar het kan erger. Met de maand mei nog niet eens voorbij, zit ik al op tien boeken! TIEN! Watskebeurt?

Net zoals ik niet weet waar de dip vandaan kwam, heb ik ook géén idee hoe het komt dat ik nu weer kies voor lezen in plaats van (weer) een serie op tv, maar ik geniet er wel van. Meer dan van een serie? Ik weet het niet. Nog steeds kan ik na een drukke dag op het werk erg genieten van een paar afleveringen Friends of Modern Family, de serie die ik twee jaar terug binchwatchte.

En dus, dankzij deze tegenhanger van de leesdip, leesgekte?, ben ik al over de helft met m'n readingchallenge van dit jaar. Het enige waar het soms nog aan mankeert is de concentratie, ook bij spannende boeken ben ik nog redelijk snel afgeleid. Totdat het nacht is, ik nog één hoofdstuk wil lezen en zomaar tachtig bladzijdes verder ben. Oh oh.

En dan komt er binnenkort ook nog een nieuw boek uit van mijn favoriete schrijver Stephen King. Ik kan me er nu al op verheugen.

Een nieuwe uitdaging

Mijn nichtje plaatste het op facebook: een 'Readingchallenge'. Ik was geïnteresseerd en zéker van plan dit van dichtbij te gaan bekijken, om het gelijk weer te vergeten. Zo gaan die dingen in de waan van alledag. Tot gisteren bij een nieuwe bijeenkomst van de leesclub.

We bespraken het boek "Een meisje op de weg" van Micheal Bergman. Het was voor het eerst dat ik echt een boek in een groepje besprak en het was echt leuk om te doen. Over een aantal punten waren we het eens, andere gebeurtenissen werden door een aantal van ons anders gezien of uitgelegd. Eén van de dames had een vragenlijst uitgeprint van lezerscummunity Hebban speciaal voor dit doel en daardoor kwam de challenge ter sprake. Ook zij had zich al ingeschreven en ik werd er dus weer aan herinnerd.

Vandaag heb ik de site bekeken en me aangemeld. Voorzichtig heb ik me ten doel gesteld volgend jaar minimaal 25 boeken te lezen. Eitje, toch? De leesclub heeft als streven 1x per maand bij elkaar te komen en dit keer heb ik om ons gezamenlijke boek heen zo'n 5 boeken gelezen. Nou waren dit enkele delen van Harry Potter en de Hungergames, dus wilde ik niet heel gelijk een challenge van 50 boeken aangaan. Dat legt zo'n druk op de activiteit, die vooral leuk moet blijven, lijkt mij, maar ik ga er wel heel optimistisch van uit mijn challenge in juni al gehaald te hebben.

Lezen is natuurlijk een heerlijke ontspannen bezigheid, die me ertoe dwingt om rustig aan te doen. Het verzet de zinnen en verlaagt de stress. Bij mij althans. Vooral wegdromen in andere werelden vind ik fijn, maar een goede thriller is ook niet verkeerd. Helaas ga ik altijd wel in verkeerde houdingen zitten, waardoor ik er toch weer pijn van krijg. Tot verbazing van mijn man leer ik dat ook niet af, want 'het zit zo lekker'. Pas bij opstaan, als ik mijzelf kreunend en steunend, stram en stijf verplaats over de eerste paar meters, merk ik dat het kennelijk toch niet zo'n fijne houding was. Gelukkig sta ik regelmatig op voor nog een kop thee of iets lekkers (fruit of chocolade) ernaast. Of ik moet door al die thee weer naar de wc. Te lang stilzitten is immers sowieso niet goed.

In januari komt mijn boekenclub weer bij elkaar, gisteren hebben we de titels van 3 thrillers uitgezocht, waarover we de komende week gaan stemmen. Tot die tijd dompel ik mij onder in de wereld van Nicholas Flamel, een serie van 6 (jong adult) boeken geschreven door Michael Scott. Kennelijk is mijn uitdaging op korte termijn dus voor 12 januari 7 boeken te lezen. Als dat lukt, kan ik mijn challenge gelijk wel aanpassen.