Weekendje weg

Man had weer eens een tafeltennistoernooi. Het NK veteranen in Schiedam dit keer. We waren daar wel vaker. Alleen zaten vanwege de marathon van Rotterdam de meeste budgetovernachtingsmogelijkheden vol, dus boekte man wat in Rijswijk. Kwartiertje met de auto naar Schiedam, moet te doen zijn. 

Omdat we eerst nog even bij zijn eigen team gingen kijken (ze kunnen kampioen worden!), kwamen we niet erg op tijd aan in Rijswijk, mede door druk verkeer onderweg. Toen we eindelijk ons hotel bereikten, bleek onze kamer al vergeven te zijn. Dubbelboeking. Man had via hotelspecials geboekt. Het stel dat vlak na ons binnenkwamen ook. Ook hun kamer was dubbel geboekt en ook zij hadden dus geen slaapplek. Geen reclame voor hotelspecials, zoveel is zeker. 

Maar wat dan. Terwijl man en andere man stonden te mopperen tegen de baliemedewerker (arme man) ging ik maar eens kijken wat er nog voor mogelijkheden waren. Zo kwam ik bij een (duurder uiteraard) hotel in Den Haag uit. Ik zocht in die richting, omdat ik van plan was naar het Kunstmuseum te gaan, terwijl man zich uitsloofde achter de tafeltennistafel. Vanuit het hotel in Rijswijk is er een rechtstreekse verbinding naar het Kunstmuseum, dus ik had me daar echt op verheugd. Het andere stel boekte een hotel in Rotterdam, aangezien zij daar de volgende dag moesten zijn voor de marathon. 

Gelukkig had het Leonardo Hotel in Den Haag nog een kamer vrij. We werden daar zeer warm welkom geheten, er werd met ons meegeleefd, we kregen een luxere kamer én een gratis drankje aan de bar. Toen we later in het restaurant zaten te eten, geen zin meer om nog wat te zoeken, bleek dat het personeel niet alleen aardig tegen gasten is, maar ook lol hebben onderling. Dat zie ik altijd graag. Het geeft een extra prettig gevoel bij je overnachtingsplek als je ziet dat de mensen die aan het werk zijn, grapjes maken onderling.  

Zondags was het druk in en vooral ook vóór het hotel. Er bleek een stembureau voor Hongaren in Nederland te zijn. De hele parkeerplaats stond vol met wachtende mensen.  Bijzonder wel. 

Nadat man vertrokken was naar de sporthal, maakte ik me klaar om naar het museum te gaan. Dat was op een kwartier lopen van het hotel. Luxe! Ik heb er genoten van diverse tentoonstellingen, maar na zo'n twee uur had ik het toch wel gehad. Na een (ook luxe) lunch, vertrok ik richting Den Haag CS, om ook naar Schiedam te gaan. Dan kon ik terugrijden naar Den Haag en kon man een biertje drinken. 

Welgemoed ging ik op pad. Volgens Google maps is het zo'n vijfenveertig minuten lopen van het museum naar het station en ik besloot dat maar te proberen. Waarschijnlijk zou de route toch langs de OV-routes gaan, dus wanneer het niet meer lukte, kon ik zo op bus of tram stappen. Dat viel tegen. 

 

Het begon er al mee dat ik een leuk parkje zag, waarvan het pad ongeveer in dezelfde richting ging als mijn route. Een parkje is natuurlijk altijd leuker dan de brede drukke weg, dus sloeg ik af. Helaas bleek het pad uiteindelijk terug te lopen en aangezien er water lag in de richting die ik wél op moest, kon ik ook niet even tussendoor. Zo kwam ik uiteindelijk wel in een mooie straat met ambassades terecht. Een rustige straat. 

Toen ik deze door was, kwam ik weer op de route en ging het eigenlijk wel goed. Ik kwam langs twee minibiebs, wat de tas in elk geval wat lichter maakte, zag het Paleis Noordeinde, twijfelde of ik Panorama Mesdag nou zou gaan bekijken (nee) en kwam echt bekaf bij het Den Haag CS aan. Anderhalf uur deed ik erover. Iets langer dan de drie kwartier van Google. En dat na twee uur rondslenteren in het museum. 

Eenmaal onderweg ging de reis voorspoedig, hoewel ik net één minuut te laat op CS was om de rechtstreekse sprinter naar Schiedam te halen. Bij de sporthal aangekomen, bleek man nog een wedstrijd te moeten en als hij deze won nog één. Gelukkig had hij nog geen biertje gehad, wat mijn lijf deed teveel pijn om nog terug te rijden. Dat was voor man geen probleem. Helaas voor hem verloor hij die ene wedstrijd nog en al snel konden we terug naar Den Haag. 

Eenmaal in het hotel waren we natuurlijk toe aan eten. Niet al te ver van het hotel, want dat ging ik niet meer redden. Gelukkig was er een goed aangeschreven Pizzeria op achthonderd meter. Helaas was deze vol. En de volgende ook. Zo liepen we toch nog twee kilometer naar een restaurantje, waar we overigens heel lekker aten, maar toen was de pijp wel leeg. 

Maandag deed het hele lijf zeer en aangezien het toch niet zonnig was, besloten we het strand over te slaan en direct naar huis te rijden. Daar ben ik op de bank gaan zitten en heb verder weinig meer gedaan, maar keek wel terug op een heerlijk weekend. 

 Over wat ik zag in het museum wil ik eigenlijk een aparte blog maken. Al die foto's moeten uitgezocht, welke wel en welke niet (in elk geval de naakten niet waarschijnlijk), dus hopelijk volgt dat deze week. Nu kijken we weer uit naar het volgende tafeltennistoernooi op Sardinië. Die sport brengt ons nog eens ergens. 

 

Spam

 Ik vind het leuk om te bloggen en heel erg leuk om reacties te krijgen, maar helaas heb ik ineens last van een spammert. Ene Paulina Lesniak vindt het nodig om steeds hetzelfde berichtje onder allerlei blogs te zetten. Ik ben druk bezig met verwijderen, maar ga dus ook wat aan de reactiemogelijkheid doen. 

Ik moet nog even uitzoeken wat de mogelijkheden zijn, want ik heb waarschijnlijk te weinig tijd om steeds reacties te gaan goedkeuren, zoals Aaf van Zuinigaan dat doet. Maar helemaal geen reactiemogelijkheid, is ook niet leuk. Ik hoopte dat er een mogelijkheid zou zijn voor een 'ik ben geen robot', afvinkhokje, maar die kan ik niet vinden. 

De originele spam

Nieuw!

Al zo lang als ik me kan herinneren houd ik me met planten bezig. Dat was zo toen ik jong was en zo is het nog steeds. Geen idee hoe het begon, mogelijk dat mijn moeder een plantje op m'n vensterbank wel gezellig vond staan en ik het al snel uitbreidde. Eén van m'n oma's had ook vaak stekjes voor ons als we bij haar kwamen. Helaas waren die vaak geen lang leven beschoren. 

Een tijdje terug vond ik in een kamerplantenboek, dat ik als kind kocht van mijn verjaardagsgeld, een hele lijst met planten, die ik als tiener in mijn kamer had. Een behoorlijke lijst voor een kamertje van 3x4 meter. Ik zou nu zeggen dat er in de woonkamer, ongeveer drie keer zo groot, geen ruimte is voor zoveel planten. Naar aanleiding van het programma "Daar vraag je me wat" probeerde ik op die leeftijd ook al wat met bonsai. 

Je zou kunnen zeggen dat planten een levenslange hobby van mij is. Wel, zoals alles bij mij, in vlagen. Er zijn periodes dat ik druk ben met verpotten, stekken en zaaien, maar er zijn ook periodes dat de planten maar net aan in leven blijven, met het minimum aan water dat ik ze geef. Alleen de sterke blijven zo over. Degene die tegen droogte en natte voeten kunnen. 

Met de komst van onze tuinkamer werd mijn speelveld uitgebreid. Planten die 's winters niet tegen de warmte kunnen, overleefden ineens. Voordeel is dat ze in de winter niet veel water behoeven. Voor het eerst in m'n leven houd ik al drie jaar lang een azalea in leven en deze bloeit momenteel ook nog uitbundig. Wat een feest. Belangrijke factor hierbij was wel regenwater in plaats van het water uit de kraan.  

Maar nu. Nu zijn er plannen om over een jaar ons leven te verdelen over twee huizen in twee landen. Beide huizen zullen dus langere tijd leegstaan en de ervaring leert dat dat niet goed is voor de planten. Nog slechter dan wanneer ik wél thuis ben. Hoe sterk ze ook zijn. Deze hobby zal dus aan z'n eind komen. Uiteraard ga ik in beide huizen proberen er nog wat van te maken. Planten in de tuin, die tegen droogte kunnen, bakjes water eronder begraven misschien. Maar bínnen, binnen gaat niets het overleven. 

En zo kwam ik op wat nieuws: botanical lego. Mijn zus heeft al jaren enkele bossen van deze kunstbloemen in huis, mijn schoonzus zelfs een bonsai, en ik vond ze mooi en leuk, maar misschien niets voor mij. Lego. Neh. Maar nu, met mijn plantenloze toekomst in het vooruitzicht, besloot ik het toch eens te proberen. De familie viel van verbazing bijna uit de app, toen ik mijn verjaardagswens kenbaar maakte. 

Légo???? JIJ??? 

Maar, blij als ze waren met een keer een andere vraag dan 'doe maar een boek' (of boekenbon), kozen ze een mooi boeket uit. Ik was er blij mee, maar toch nog sceptisch naar mezelf toe. Ga ik dit écht leuk vinden? Zie ik mezelf hiermee bezig?

Het antwoord blijkt volmondig JA. Vol enthousiasme heb ik op woensdag in de tuinkamer zitten frutselen, lekker aan de picknicktafel met m'n rug in de zon. De vingers deden er pijn van. Steeds was het: nog één bloemetje dan....., en zo maakte ik de hele bos af. Trots als een klein kind stuurde ik vervolgens de foto's naar iedereen "Kijk eens wat ik gemaakt heb!" 

 's Avonds bestelde ik nog een bosje, die ik bekostigde met een cadeaukaart die ik ook nog voor m'n verjaardag had gekregen. Het lijkt erop dat ik een nieuwe hobby heb. Uiteraard geen echte vervanging voor de oude. Ten eerste is hij veel duurder. Ten tweede, als de bloemen af zijn, dan zijn ze ook af. Water geven, snoeien en/of verpotten is niet meer nodig. Dat is natuurlijk ook het hele idee van deze bloemen, maar toch.. ik ga m'n plantjes wel missen denk ik. Straks staat m'n vensterbank vol met een botanical garden van lego, zoals hieronder*. Ze hebben ook een Chinese tuin! (back to bonsai, die eindelijk wel 'in leven' blijven)

 Het bloemschikken met bloemen van lego is nog best lastig. Ik kocht een zak met zand, om ze daar steviger in te steken, zodat ze beter blijven staan, maar waarschijnlijk moeten ze in een andere vaas. 

 * (foto gekopieerd van de legosite.. hoop dat ze het goed vinden, het is wel reclame natuurlijk)

Crea bloghop #15: Voorouders

En hier is hij dan, de blog die vorige week al klaarstond!

Poeh, dit vind ik wel een lastige. Ik heb voorouders, wie niet, maar mijn ouders wilden bijvoorbeeld beslist niet op internet, dus nu ze overleden zijn, wil ik dat niet alsnog doen. En als ik hén niet op internet plaats, kan ik dan wel hún ouders gebruiken? Eigenlijk niet. Ja, ik heb foto's. Leuke ook. Daar zou natuurlijk vanalles mee te doen zijn. 

Maar als ik m'n voorouders zelf niet op de blog wil plaatsen, hoe vul ik dan deze uitdaging? 

De brainstorm 
Ik had twee invalshoeken. Ten eerste komen mijn ouders allebei niet uit Groningen. Mijn vader groeide op in Deventer en mijn moeder werd geboren in Rotterdam. Ze groeide vanaf haar derde jaar wel op in Groningen, maar haar accent behield ze haar hele leven, vooral wanneer ze met iemand uit Rotterdam gesproken had. Dus.. een collage van twee steden? Misschien nog wat stukjes Friesland erdoor, want daar hebben de ouders van mijn moeders moeder rondgevaren. Helemaal leuk. 

De andere invalshoek bedacht ik op 18 maart, toen we weer mochten stemmen. Ja, WIJ mogen stemmen en mede dankzij twee voormoeders van mij. Zowel een oma van mijn vader (zijn moeders moeder) als een oma van mijn moeder (haar moeders moeder) streden voor dit recht voor vrouwen.  Mijn vaders oma belandde vanwege haar strijd zelfs in de gevangenis, vertelde hij. Geen idee waar en wat ze precies gedaan had.  

Ik ben trots op deze voormoeders. Ze heetten dan wel geen Wilhelmina Drucker of Aletta Jacobs, en ik kan ze dus niet terugvinden in archieven, maar zonder hen hadden de bekende dames waarschijnlijk ook niet bereikt waar ze voor streden. Zonder mijn overgrootmoeders en al die andere vrouwen, én mannen, die in grote getale de straat opgingen om te strijden voor wat we nu heel gewoon vinden, had ik de 18e niet mogen stemmen. En het maakt me kwaad dat er (nog steeds) mensen zijn, die dit recht weer af willen pakken. Die de klok terug willen draaien. Als je als vrouw vindt dat je niet zou mogen stemmen, stem dan maar niet. Dat houdt gelijk de partijen met deze ideologie klein. En verscheur dan je stempas, geef hem niet mee aan je man. Geen stem van een vrouw is geen stem van een vrouw, tenslotte. (oké, dit stokpaardje mag weer op stal nu, want...)

Wat het werd
Uiteindelijk vond ik nog een derde invalshoek. Verre voorouders. Ooit onderzocht ik via myheritage waar mijn voorouders vandaan komen en dat blijkt behoorlijk gecentreerd tot Midden- en Noord-Europa. Geen exotische invloeden bij mij, ondanks m'n bruine ogen. Mijn zus had raar genoeg nog wel een exotischerh voorouder, ergens. Kennelijk heb ik dat gen net niet meegekregen. Of het onderzoek is iets minder precies dat men voordoet, dat kan ook. (en zal het ook wel zijn) Mijn oudste had dat gen namelijk weer wel, maar kan dat ook nog van z'n vader hebben meegekregen. 

 

Dus... mijn verre voorouders komen ongeveer uit het blauw gekleurde deel van de kaart. Ze waren van het Trechterbekervolk dat hunebedden bouwde, op mammoeten jaagde en in plaggenhutten woonde. Ik heb echt geen idee of dat allemaal in dezelfde tijd gebeurde, maar ooit deden ze het wel. Mogelijk niet precies waar ik nu woon, want daar lag toen ijs of zee. Om daar achter te komen, ga ik binnenkort maar eens naar het Hunebedcentrum, van welke site deze leuke kleurplaten vandaan heb. 

De precieze spreiding van mijn voorouders kan ik niet meer terugvinden, maar zo klopt het wel ongeveer. Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht, die me weer behoorlijk beziggehouden heeft. Vorige week dinsdagavond nog druk zitten kleuren, knippen en plakken om het voor woensdag af te krijgen, om er vervolgens achter te komen dat er een week extra tussen de opdrachten zat. Het had een 1 april-grap kunnen zijn 😂

Pasen

Van oudsher vierden wij thuis geen Pasen. Beide ouders zijn niet gelovig opgevoed. Voor ons was Pasen een heerlijk lang weekend vrij. Regelmatig viel er een (of twee) verjaardag(en) in dit lange weekend en dat was dan waren die extra vrije dagen ook nog praktisch. Wat voor mij ook erg leuk is aan jarig zijn rond Pasen: ik ben gék op geel en juist daarom kreeg ik soms uit de raarste hoeken toch een cadeautje, want het was geel.

Inmiddels is het weekend ietsje korter, omdat Goede Vrijdag niet automatisch meer een vrije dag is. Jammer, maar we hebben de maandag nog. 

Gisteren hadden we wel een uitgebreide Paaslunch. Niet vanwege Pasen, maar (weer) vanwege een verjaardag. Een nieuwe aanwinst in de, toch al uitgebreide, familie van m'n man is op 4 april jarig. Met haar speelt nu een beetje hetzelfde als met m'n moeder, ooit. Wanneer vieren we onze verjaardag; apart, samen in het weekend er tussenin of... Nu ik met mijn verjaardag naar m'n zus ging, was mijn verjaardag tegelijk met haar vieren wel zo handig en aldus geschiedde. 

De afspraak was bij hen thuis en zo vierde ik mijn verjaardag twee keer en beide keer bij een andere jarige. Dat was wel heel makkelijk voor mij. En ook heel gezellig! En vanwege het Paasweekend dus met een Paaslunch. En zo komt alles samen. 

Ik ben ook heel blij met de cadeaus! Bloemen van lego, want als we in de toekomst langere tijd van huis zijn, kan ik m'n huidige planten natuurlijk niet in leven houden. En een woordzoeker met Portugese woorden! De vertaling staat erbij, dus leren en puzzelen. Zo leuk! En dan zat er ook nog een boekenbon bij. Ik weet al welk boek ik ga kopen. Zin in. 

Vorige week kreeg ik ook al twee boekenbonnen. Hiermee ben ik de winkel in gegaan met het stellige rnemen ze niet direct uit te geven, alleen maar even kijken. Binnen tien minuten stond ik met vier boeken bij de kassa. Daarna ontdekte ik thuis dat er nog een boek uitkwam, dat ik heel graag wil hebben. Deze boekenbon kwam dus nog goed uit. Ja, dat volgende boek wordt vast deze week gekocht. 

Vanmiddag was ik naar m'n vrijwilligerswerk. Het bezoekerscentrum Reitdiep van Stichting het Groninger Landschap is ook op tweede Paasdag geopend. Het was mooi weer en druk! Ruim honderd bezoekers hebben we gehad. Kinderen waren heerlijk aan het spelen, er zijn veel ijsjes verkocht en wandelingen gemaakt. De stal was dicht, want de zeug gaat waarschijnlijk zeer binnenkort jongen en dan is het beter als er niet teveel aanloop is. 

Mijn favoriete big van vorig jaar liet zich dit keer niet aaien. Was zeker boos dat ik zo lang niet was geweest en hij bovendien niet bij z'n moeder in het hok mag. Z'n neus had hij diep in het hooi verstopt en dat bleef grappig liggen, toen hij toch eindelijk opstond. Na deze foto stak hij z'n tong nog naar me uit! 

 Goed, dat was dus een welbesteede Pasen. Morgen ben ik lekker nog vrij, kan ik bijkomen.

 

Codes en tekens (ascii)

Vroeger, voordat internet overal op de werkplek beschikbaar was en WordPerfect 5.1 het standaard tekstverwerkingsprogramma, had ik 'm altijd wel ergens paraat: de ascii codetabel. Hoe? Dat weet ik niet meer. Was het een boekje of een papiertje, had ik het opgeslagen of had iemand het me gegeven, géén idee. We spreken inmiddels ook over ruim dertig jaar terug, tenslotte. Maar één ding is zeker, zodra ik ergens een nieuwe werkplek had, zorgde ik dat ik de tabel paraat had. Misschien nam ik hem wel mee op m'n eigen floppydisk. 

Tegenwoordig, in Windows, kun je bij je tekstverwerkingsprogramma Word natuurlijk gewoon klikken op [invoegen] en dan heb je een knop [symbolen Ω*] en daaronder kun je dan weer het symbool dat je zoekt aanklikken. Simpel, maar het is af en toe wel even zoeken en als je de ascii code weet, kun je met de combinatie linker Alt + cijfers op je numeriek toetsenbord, dat symbool veel sneller produceren. En wanneer ik eens ergens op internet wil reageren, ga ik nu dus ook eerst naar Word, invoegen symbool waarna ik het weer kopieer. Best omslachtig. 

Van de week zocht ik het °, want ik wilde ergens °C neerzetten. Nu blijkt dat bij de symbolen die combinatie °C ook staat en ik vroeg me af of ik dit ook met ascii voor elkaar kon krijgen. Spoiler: dat lukt niet. Mij niet tenminste. Maar zo kwam ik wel weer bij de ascii tabel terecht. Een aantal kende ik nog, zoals de ƒ, die had ik aan het begin van mijn computer- en WordPerfect-tijd nog veel nodig, en de ±. Van de pijltjes wist ik ongeveer waar ze zaten, dus dat was altijd een rijtje afgaan, tenzij ik in één keer de goede had. 

Tekens op letters, zoals de é en de ö zijn op een gewone pc in een 'gewoon' document makkelijk te plaatsen, maar ø niet zo. Er is wel een combinatie, maar voordat ik die weer bij elkaar gezocht heb... Bij weblogger kun je de meeste tekens gelukkig ook bovenin vinden, maar nu heb ik mijn tabel weer. Zo blij. ☺

 Wat we trouwens bij WordPerfect ook hadden, was een tabel die je onder of boven je toetsenbord kon leggen, met de functies van de functietoetsen F1 t/m F12. Bijna elke toets had tot wel drie verschillende functies. De meest gebruikte wist je natuurlijk uit je hoofd, zoals opslaan en printen (F5 en shift-F7?) Kun je de functietoetsen hier nog voor gebruiken? Waarschijnlijk wel, maar ik doe alles met de muis. 

* ik heb dus 2 tabellen gevonden en bij de ene tabel is het Ω-teken Alt-234, maar op bovenstaande tabel krijg je bij die combinatie Û. Hmm Gelukkig gebruik ik dat teken niet veel, want Ω staat er niet bij. Bij die andere tabel zit ook het ≥ en ≤. en ik zie nog meer verschillen. Kennelijk heeft die andere tabel meer wiskundige symbolen. Nouja, het meeste dat ik nodig heb is er, maar die verschillen zijn raar. 

NB: ook raar dat Alt-252 de ³ geeft en Alt-253 de ². Grappenmakers.   

 

Grapje

Met het zweet op het voorhoofd* legde ik dinsdagavond de laatste hand aan de volgende creabloghop van Connys Quilt en Creaties, die elke veertien dagen plaatsvindt. Al wekenlang waren mijn gedachten aan het rondhoppen op verschillende ideeën; ga ik (toch) oude foto's van voorouders gebruiken, doe ik wat met de steden van herkomst van mijn ouders of ... 

Wát

Ja, ik heb mezelf wat aangedaan, door mee te doen met deze uitdaging, want de ideeën voor de volgende onderwerpen stuiteren vrolijk tussen deze door. Er beweegt vanalles, zeg maar. Uiteindelijk kwam ik, dinsdag pas, tot een uitvoerbaar idee en daar ging ik dus op het laatste moment mee aan de slag. 

Kijk al die ideeënballen stuiteren door m'n hoofd!

Aan het begin van de creabloghop heb ik voor elk onderwerp alvast een blog klaargezet op de publicatiedatum. Zo heb ik voor mezelf op een rijtje wat er wanneer aankomt en hoef ik dat niet steeds op te zoeken. Dat kwam nu dus maar goed uit, want hierdoor zag ik dat mijn bloghopcreatie een week te vroeg klaar was! Noujazég.. zo vroeg was ik nog nooit! En ik had de uitwerking dus tot komende zaterdag uit kunnen stellen, wanneer ik alleen thuis ben. Dat werkt voor mij altijd wat prettiger, alleen thuis. Geheel en al zonder andere reden dan mijn eigen gevoel. Man maakt het niets uit dat de tafel weer eens vol ligt met mijn hobby. 

Dat de creabloghop niet deze week plaatsvond, had wel wat van een 1 aprilgrap, eigenlijk. Leuk gevonden Conny! 😁 En voor de andere ideeën is er dus ook een week extra bedenk- en uitwerktijd. Kan ik daar zaterdag mooi mee aan de slag!

 

 

* dat zweet viel wel mee hoor... ik zat eigenlijk heel lekker relaxed te fröbelen.

Leesoverzicht maart

 Maart 
De maand van de lente 🌷 en de Boekenweek 📚. 

Vroeger hielden deze twee evenementen wat meer met elkaar verband dan tegenwoordig. Met een jarige moeder op de eerste lentedag en een jarige zus aan het eind van de maand, was het kopen van een cadeauboek in de Boekenweek wel handig. En indertijd mocht je met het boekenweekgeschenk nog een dagje gratis reizen. Daarvan maakten m'n zus en ik dan dankbaar gebruik; voor onze verjaardag een dagje op stap. 

Mijn moeder leeft inmiddels een aantal jaren niet meer en m'n zus en ik lezen voornamelijk digitaal. Niet dat ik dus geen boeken kocht tijdens de boekenweek. Naast de buit die ik eerder beschreef, kocht ik ook nog twee digitaal, maar geen boek meer voor m'n zus. 

Maar wat las ik deze feestelijke lentemaand?

Het wonder van het Noorden - Annemarie Ros
Dit jaar had ik nog geen boek gelezen, dat zich afspeelde in Nederland. Eigenlijk weet ik niet eens of dat uitzonderlijk is of de gewone gang van zaken. Nu dus een boek dat zelfs in mijn stad speelt (checklist ✓) 

Het wonder van het Noorden gaat over Margaretha, een jonge vrouw die zich laat inmetselen bij de Sint Maartenskerk in Groningen. Een recluse werd dat genoemd. Of ingemetselde of kluizenaar. Een bijzonder fenomeen, wat vroeger vaker gebeurde. Er zijn zelfs vrouwen die daarmee beroemd werden. Eén daarvan komt ook in het boek voor: Jutta van Hoei. Volgens mij 'ken' ik het fenomeen, doordat ik erover las in De Klokkenluider van de Notre Dame, maar dat weet ik niet zeker. Wel in een soortgelijk boek. Toen had ik de indruk dat een dergelijke vrouw echt ingemetseld was en haar cel niet uit kon, maar Jutta reisde dus wel en ook Margaretha kan haar cel verlaten.

Margaretha heeft meer vrijheden, dan ik me bij een recluse voorstelde. Ze kan op bezoek bij anderen en ook bij haar mogen mensen binnen. Ze heeft zelfs een bovenverdieping, waar ze niet zichtbaar is. Natuurlijk is het altijd maar de vraag of het middeleeuwse leven in een hedendaags boek goed is weergegeven, maar zoals het beschreven is, lijkt het redelijk realistisch. Het verhaal was interessant en het leefde, net als de personages. Het het met Margaretha verder gaat, moet je zelf maar lezen, want ik ben bang teveel weg te geven. 

Waar ik m'n hoofd alleen niet omheen krijg is hóe je een cel aan de Martinikerk (toen Sint Maartenskerk) kunt maken, van waaruit je de Brede Merckt (nu Grote Markt) én het Martinikerkhof kunt zien. 

Elsewhere - Gabrielle Zevin
Dit boek kocht ik op een vliegveld, tweede boek gratis. Zo'n boek loopt zo mee. Een andere boek van Zevin Morgen en Morgen en Morgen, vond ik heel bijzonder, dus naar dit boek was ik ook benieuwd. Helaas zag ik, uit m'n ooghoek ergens, wat negatieve opmerkingen en daarom stond het al een tijdje in de kast. Nadat ik het boek registreerde voor bookcrossing, zag een bookcrossinggenoot hem op mijn boekenplank en was geïnteresseerd. Nu had ik ineens een reden om het boek toch sneller op te pakken. 

En wat was dat fijn. Het is een bijzonder verhaal. Liz komt plotseling te overlijden en belandt in Elsewhere, een plek waar de doden heengaan. Verder wil ik niet teveel over het plot vertellen, maar het was een fijn boek om te lezen. Jammer dat ik me eerst tegen liet houden door een mogelijk wat negatievere recensie. Waarschijnlijk was het niet de smaak van de betreffende persoon. Dat kan ik me ook wel weer voorstellen. Een dergelijk verhaal moet je wel liggen.

Het is duidelijk dat dit boek een luek is en voor de checklist vind ik de cover roze genoeg om deze categorie af te vinken. 

Aardedonker zonder sterren - Stephen King
Tot mijn verbazing vond ik dit boek in de kast, ongelezen, tussen de andere boeken van Stephen King. Ongelezen??! Hoedan? Daar moest maar snel verandering in komen. 

Het boek bevat vier verhalen. Ik houd daar meestal niet zo van, misschien was hij daarom nog ongelezen, maar het is wel weer een categorie op de checklist ✓. 

Het zijn heel verschillende verhalen, met een donker randje. Geen horror met vreemde buitenaardse wezens of mystieke gebeurtenissen. Nee, de horror zit in het menselijke gedrag. 

Het eerst bevalt me het minst. Speelt zich af in 1930 en vertelt een verhaal uit 1922 op het platteland van de Verenigde Staten. Een hard leven, wat onenigheid in de familie en droogte op het land. Voer voor extreem gedrag.  

Het tweede verhaal is erg heftig, terwijl het zo kabbelend begint met een aardige dame, die boeken schrijft en een lezing gaat houden. Na een heftige gebeurtenis draait het hele verhaal. 

Het derde verhaal heeft een beetje weg van een eerder verhaal van King. Wat wil je doen voor een beter leven, als dat het leven van iemand anders verpest? Sommigen gaan hier ver in. Hier kwam wel een beetje mystiek bij kijken, trouwens. 

In het laatste verhaal ontdekt een vrouw, na jaren van gelukkig huwelijk, een vreselijk geheim van haar man. Hoe ga je met zoiets om? King heeft wel een idee. 

Nadat ik dus wat stroef door het eerste verhaal kwam, las ik de rest in één dag uit. Het zijn vrij lange verhalen, dus het voelde als drie dunne boekjes, drie keer compleet wat anders. Maar het boek moest uit, want er moest een leesclubboek gelezen worden. 

Niets is waar - Lisa Jewell
Een boek voor m'n thrillerleesclub, dat ik anders niet zo snel opgepakt zou hebben, denk ik. Het is een origineel verhaal, waarin de spanning goed opgebouwd wordt vanuit verschillende perspectieven. Je hebt Josie en Alix, die op dezelfde dag in hetzelfde ziekenhuis geboren zijn. Alix maakt een podcast en Josie wil daar graag aan meedoen. Af en toe is er een 'terugblik uit de toekomst' met de beschrijving van afleveringen en beelden van een Netflixserie. Bijzondere invalshoeken dus. En plotwendingen, dat ook. Niet is waar, is zéker waar en niets is ook wat het lijkt.

Waar alle leesclublezers over vielen, is dat er volgens de schrijfster in 1974 een Uber besteld wordt, terwijl het bedrijf pas sinds 2009 bestaat (ik zocht het op). Slordig van schrijfster en/of vertaler. Verder was door de plottwisten soms onduidelijk wie nou wat wel of niet gedaan heeft, maar dat maakt zo'n verhaal ook weer leuk. Want wat is nou wáár. 

Piaggio - Henk Groen  
Het boekenweekgeschenk van dit jaar en aangezien Hebban hier een challenge mét prijs aan verbond, las ik 'm nu al. Het zijn maar weinig pagina's, dus in een avond uit. Lekker tussendoor. En gelijk de categorie 'een dun boek' afgevinkt ✓. 

Het verhaal is verder niet erg hoogstaand, maar leest lekker weg. 

Narcis - Judith Fanto
Een boek voor mijn andere leesclub, waarin we meer literaire boeken lezen. Het is altijd een beetje afwachten hoe ik die vind. Dit boek gaat volgens de beschrijving deels over de tweede wereldoorlog, en daar heb ik eigenlijk niet zo'n zin meer in, maar speelt zich af in Oostenrijk. Check, nieuw land. ✓

In het boek De Minibieb, dat ik vorige maand las, onderstrepen de hoofdpersonen mooie zinnen in de boeken die ze lezen. Ik kende dit niet en had ook nooit de behoefte. Maar, of dit nou een speciaal boek was of dat Erin en James iets bij mij aanzwengelden, voor het eerst kreeg ik die neiging wel. Wat een mooi boek is Narcis. Wat een mooie en speciale zinnen. Maar.. ik las hem digitaal, dus onderstrepen zat er niet in. (ja, kan wel, maar is digitaal toch anders).

Het boek is een 'coming of age' roman en gaat over Hermann, zoon van een Oostenrijkse sergeant en een Nederlands meisje. Wanneer hij naar Oostenrijk verhuist, krijgt hij daar een aparte vriendengroep, met wie hij elke zomer op vakantie gaat. Dan wordt Hitler verkozen en ziet de toekomst voor elk van deze vrienden anders uit. Misschien schaf ik het boek nog eens op papier aan, om alsnog strepen te kunnen zetten. 

En dat was de leesmaand alweer. Het laatste weekend was druk, dus las ik niet veel. Het boek dat ik lees, gaat ook niet zo snel. 

 Statistieken na deze maand
6 boeken deze maand, dus totaal nu 18 van de voorgenomen 75 gelezen
2 boeken uit eigen kast, maakt een totaal van 9 
2 nieuwe landen, maakt totaal 8 verschillende landen (en 2 verschillende fantasielanden)  
In totaal nu 20 van de 52 categorieën afgevinkt van de Hebban checklist

Nieuwsgierig naar de Hebban checklist? Klik dan hier.

In het vóójaar..

 .. gaat de klok een uur vóóruit. 

 En dat is vandaag. In alle vroegte gaat de klok van 01.59 naar 03.00 uur. Ik ben hier wel eens voor wakker gebleven, om deze verspringing op de telefoon te bekijken. Die nacht was het toch al laat in verband met m'n verjaardag. Het is grappig om te zien gebeuren. 

Rond deze tijd en eind oktober is er altijd een hoop discussie rond het verzetten van de klok. Nouja, de tijd eigenlijk. Er zijn mensen die liever zomertijd houden en er zijn mensen die liever de wintertijd hebben. Ik ben iemand, de derde categorie zeg maar, die het verzetten wel fijn vind. 

 

Vanwege m'n werk sta ik altijd vroeg op, dus ik vind het fijn als het zo lang mogelijk op tijd licht is. Afgelopen donderdag schrok ik zelfs even toen de wekker afliep en het buiten al licht bleek. Had ik me vergist toen ik de wekker zette? Nee, de zon kwam gewoon alweer zo vroeg op. 

Vanaf vandaag is dat dus weer een tijdje anders, maar tegen de tijd dat ik op de fiets stap, is het licht genoeg. En is het 's avonds langer licht. Ook fijn, wanneer het warmer weer wordt en we wat langer van het buiten zijn willen genieten.  

Nederland voerde in 1977 de zomertijd in. Voor die tijd hadden we alleen tijd, wat nu de wintertijd is. Mensen die graag één tijd aan zouden willen houden, pleiten vaak voor de zomertijd als vaste tijd. Ik moet daar persoonlijk niet aan denken. Dat zou betekenen dat het in de winter pas om half 10 licht zou worden. Juist in een tijd, waarin er ook vaak regen is of mist en sowieso slecht zicht, lijkt me dit op de weg ook een probleem. 

Soms heb ik het idee dat de voorstanders van alleen zomertijd daarbij ook aan alleen zomer denken. Kan ook aan mij liggen. Ik denk bij zomertijd aan lange warme avonden in de tuin, maar die heb je in de winter sowieso niet, welke tijd je ook aanhoudt. Mogelijk zijn het ook mensen, die niet zo vroeg op hoeven te staan, en daarom juist 's avonds liever langer licht hebben. 

Al met al, het leeft. Ook ik wijd er nu weer een blog aan. Straks moet ik het huis nog even door, om te kijken of er nog klokken handmatig verzet moeten worden. De klok van de oven staat vanaf vandaag weer op de goede tijd. 

Hieperdepiep....

Negenenvijftig jaar terug blies mijn moeder op de avond van de 27e maart ballonnen op voor haar jarige dochter. Vier jaar werd deze dame alweer. Mijn moeder was hoogzwanger en met het opblazen van de ballonnen zette ze kennelijk de bevalling in werking, zo vertelde ze altijd. Dientengevolge hebben zowel zus als ik op de vooravond van de uitgerekende data ballonnen op zitten blazen, maar bij ons hielp het dan weer bitter weinig. Toch jammer. 

Negenenvijftig jaar terug belandde mijn moeder dus op de kraamafdeling, terwijl anderen haar jarige dochter opvingen. Mijn oma en tante, waarschijnlijk. Mijn vader bevond zich ook in Huize Tavenier, waar mijn moeder lag te bevallen.

Het product van deze bevalling ben ik. Ja, geboren op de verjaardag van mijn vier jaar oudere zus. Iets wat voor heel veel mensen heel bijzonder klinkt, maar voor ons normaal voelde. Mijn vader en z'n jongere broer deelden ook een verjaardag, dus kennelijk zat het in de familie. Ofzo. 

Zolang we thuis woonden, was dit geen probleem. Voor de familie vierden we de verjaardag op dezelfde dag, soms ook nog met onze moeder die een week eerder verjaarde of zelfs met m'n opa, die daar weer een week voor jarig was. Een groot deel van de familie woonde ver in het zuiden van ons land, dus dit was wel praktisch. Voor ons voelde dat dan wel een beetje als Sinterklaas, al die cadeautjes over en weer. 

Nadat m'n zus en ik uit huis waren, werd het al lastiger. Ja, vaak vierden we bij onze ouders, in het weekend tussen de verjaardagen in, maar dat lukte ook niet altijd. Doordat deze in Spanje overwinterden, bijvoorbeeld. Eén keer vierden we onze verjaardag op Virgin Gorda, een Brits maagdeneiland in de Caribische zee. Dat was wel speciaal. Een lieve vriendin van mij bracht die dag een bosje bloemen naar mijn moeder, omdat haar beide jarige dochters er niet waren. 

Maar goed, negenenvijftig dus. Aangezien de bedoeling is met zestig te stoppen met werken, is het aftellen nu echt begonnen.  Mijn zus is ook met zestig gestopt en net op tijd terug van weer een grote reis, om haar verjaardag in Nederland te vieren. Straks ga ik naar haar toe. Of we na volgend jaar elkaar nog op onze verjaardag treffen, is de vraag. Als het goed is, zitten wij dan (nog) in Portugal, maar wie weet hoe het allemaal gaat lopen. Elkaar treffen hoeft niet per se op de verjaardag. Elkaar zien is elke dag leuk. Maar eerst m'n zestigste levensjaar maar goed doorkomen.  

Mijn zus en ik, 3 en 7 jaar oud

 

 

Lente

Het is altijd een fijn gezicht in de winter. In januari komen de krokussen en sneeuwklokjes al boven de grond, gevolgd door de narcissen. Grauwgroene velden en bermen veranderen in fleurige stroken van wit, paars en geel. Niet alleen door de bollen, ook klein hoefblad en speenkruid kleuren bermen en slootwallen zonnig geel. 

Maar nadat we genoten van de fleurige velden en  warme zonnige dagen, komt er in de lente steevast weer een dag dat het weer omslaat. Maart roert z'n staart, april doet wat ie wil. En onze vrolijke lentebodes wapperen heen en weer in koude winterstormen. 

Ooit zag ik dit toepasselijke plaatje. Elk jaar moet ik er weer om lachen. 

Gelukkig wordt voor deze eerste lentedag mooi weer voorspeld, alleen nog niet zo warm als het al geweest is. Maar zonnig en droog, dat is al heel wat. 
 

Crea bloghop #14: Zwart-wit

Ooit hadden we een lief wit hondje met een schattig zwart neusje en hem heb ik zeker wel eens gebruikt voor een dergelijke foto-opdracht. Zwart-wit zonder filters. Leuk en  makkelijk en heerlijk om naar te kijken. 

Maar goed, de hond is er niet meer en er moet toch iets anders zijn dat er in zwart-wit uitspringt. Ja, ik heb nog vele zwart-wit foto's, maar volgende keer is de opdracht voorouders, en grote kans dat die daarop staan. 

Tekenen, dat is natuurlijk ook altijd weer een idee. Voor het boek van mijn zoon maakte ik zwart-wit tekeningen, soms met een gekleurd accent*, dat is natuurlijk ook nog een idee. Heerlijk, de tekenspullen weer uit de kast. Dat gaat ook zo goed met deze bloghop-opdrachten. (NOT) Meestal neem ik het me voor, vaker wordt het toch wat anders. Lekker bezig wel. 

Wekenlang passeren diverse zwart-wit-opties de revue. Of m'n geestesoog. Of hoe je dat ook zegt. Continue kijk ik rond naar mogelijke zwart-wit objecten. Of antieke voorwerpen, die we alleen uit de zwart-wittijd kennen en die daarvoor dus mooi gebruikt kunnen worden. Of gewoon iets met een mooi contrast. Ik denk aan werken, waarin met negatief spiegelbeeld gewerkt werd (een vorm links wit en rechts zwart, of andersom), de ideeën tollen rond en worden intern geselecteerd op uitvoerbaarheid. 

Uiteindelijk wordt het een simpele zwartwit tv, in wit getekend op een zwarte achtergrond. 

 

En dan hieronder nog wat andere schetsen van wat ik zoal bedacht. 

 Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht.  

 En vergeet vandaag niet te stemmen mensen!

 

*  ik dacht serieus dat ik daar een blog over geschreven had, zie de foto's en alles zo voor me. Bleek op Hebban... gelukkig kon ik 'm nog net voor de nieuwe site kopiëren. 

Zo zat ik in november 2024 te tekenen. Zie, zwart-wit met een kleurtje.

 

Nieuwe serie?

Na Bones en Rizzoli & Isles ben ik zoekende. Zoekende naar een nieuwe serie, om lekker bij voor de tv te hangen. Serie met elke aflevering een nieuwe moord, maar tegelijkertijd ontspanning en gezelligheid in het sociale leven van de hoofdpersonen. 

Tot nu toe kon ik dit niet vinden. Ik startte twee series, die eigenlijk na seizoen één hadden moeten stoppen, voor mijn gevoel. De volgende seizoenen keek ik dus ook niet. Toen kwam Everwood op mijn pad. Een feelgood familiedrama, als dat al kan. Het kabbelt wat door, niet al te veel spanning, maar eigenlijk heb ik het wel weer gehad met het puberdrama van Ephram en Amy. Om het nog maar niet te hebben op de manier van opvoeden door de ouderen. Feelgood ligt me bij boeken ook niet zo en deze serie roept dezelfde gevoelens op. Het irriteert me steeds meer. Wat goed is, want dat zet me in thorie aan het lezen. In praktijk nog niet zozeer. 

Toen ineens was er een nieuwe serie, Scarpetta. De naam herkende ik gelijk van de boeken van Patricia Cornwell. Een serie, waarvan ik af en toe een boek las, en waarvan ik eigenlijk, ooit (volgend jaar?) de hele serie nog wel wil lezen. Een soort serie als de boeken van Katy Reichs met Temperance Brennan (in de boeken heet ze geen Bones). 

De hele dag ben ik aan het wikken en wegen in m'n hoofd. Ga ik kijken of ga ik voor de boeken. Zou kijken erg zijn, als ik de boeken nog wil lezen? De series Bones en Rizzoli & Isles weken ook behoorlijk van de oorspronkelijke verhalen af. Misschien is dat met Scarpetta ook wel zo. 

Ik besluit tot de eerste aflevering en zoek dan op waar het eerste boek over gaat. Ja. Zelfde verhaal, anders verteld. Erg mooi verfilmd. Soms lijkt het wel of het meer om de beelden te doen is, dan om het verhaal en de moord. Maarja, dat is de eerste aflevering, dat is altijd even inkomen... personages leren kennen, met hun onderlinge verhoudingen, tegen de achtergrond van een moord. Dat het verhaal in het verleden en heden verteld wordt, maakt dit niet makkelijker. 

De cast is goed. Hoofdrollen voor Nicole Kidman en Jamie Lee Curtis. 

Ach, wie houd ik voor de gek. Natuurlijk kijk ik verder. Op dit moment heb ik geen tijd voor een serie van negenentwintig boeken, en ze staan bijna allemaal op de online bieb dus doorlezen is mogelijk, en ik wéét hoe ik ben als ik in zo'n serie begin. Dus.. eerst dit maar kijken en dan volgend jaar beginnen met de boeken. Dan ben ik deze serie, of in elk geval de spoilers, vast alweer vergeten. En het is (voorlopig) nog maar één seizoen van acht afleveringen. Kan ik daarna weer op zoek naar een nieuwe serie. 

Boekenweek; de 'buit'

Mijn planning voor vandaag was goed, zo vond ik zelf. Eerst langs een boekwinkel en daarna bij een vriendin lunchen. Een perfecte planning voor een vrije dag. Voor de boekwinkel dacht ik veel tijd nodig te hebben, een uur leek me te kort, dus ging ik ruim voor de afgesproken lunchtijd heen. 

Opgewekt (en nat, want het regende verdorie) liep ik de winkel in en pakte een mandje. Gelijk naast de mandjes was een display met Limbusland van Pieter Koolwijk. Dit boek is dit jaar de keuze voor geef een boek cadeau. Elk jaar is er een goedkope uitgave van een kinderboek. In de winkel kun je dan een exemplaar kopen en achterlaten voor een goed doel, dat de winkel kiest. Je kunt de boeken natuurlijk ook mee naar huis nemen en zelf lezen of cadeau doen. Van der Velde (aan het A-Kerkhof Groningen) schenkt dit jaar de boeken aan het UMCG. Een paar exemplaren belandden gelijk in mijn mandje. 

En toen ging het snel. Binnen een kwartier zat m'n mandje vol en de volgende drie kwartier besteedde ik aan keuzes maken. Nee, nou lieg ik, dat deed ik ook al eerder. Aangezien de boeken die ik tot nu toe dit jaar las voornamelijk door mannen geschreven waren, besloot ik alleen voor schrijfsters te gaan. Daarmee viel een groot aantal boeken al af. Handig! Toch waren er nog heel veel boeken, die niet in m'n mandje zaten, maar daar best wel in hadden gemogen. Ooh.. als ik toch eens rijk was. 

Bij de eerste tafel was het al gelijk raak. Een tafel gewijd aan spanning. Mijn genre dus. En veel schrijfsters, meestal delven ze in dit genre het onderspit. Op deze tafel niet. Mogelijk nog een nawee van Nationale Vrouwendag? Geen idee, maar het kwam goed uit. Het boek 'Het duistere meer' van Sarah Bailey viel me gelijk op. Niet in de laatste plaats door de lage prijs, die pontificaal op het boek geplakt was. In de handgeschreven motivatie bij het boek, kon ik het land niet goed lezen. Bleek Australië te zijn. Een land dat ik dit jaar nog niet las. Goede reden om mee te nemen. Ohja, en de omschrijving klonk ook goed. 

De volgende tafel had Fantasy als genre. Weer veel vrouwelijke auteurs, maar ook erg mooie boeken. Cleopatra stond al op mijn 'wil ik lezen'-lijst en viel me dus gelijk op. Een boek met zo'n mooie spray-edge. Je hebt er niets aan verder, maar het ziet er geweldig uit. De hele fantasy-tafel stond vol met dit soort kunstwerkjes. Toen na online checken bleek dat het boek dezelfde prijs had zonder spray-edge, belandde dit boek in het mandje. Maar ik twijfelde wel. 

Uiteraard ging ik ook op zoek naar het Hebban/Mezza-boek van de maand. En ja, die was er en belandde ook in m'n mandje, maar heeft de schifting niet overleefd. Als ik dan toch een boek koop, dan maar een mooie buitenkant en 'Omdat ik je zie' van Eva Postuma de Boer ziet er niet zo spannend uit. Ja, het is niet dat ik het boek beoordeel op z'n uiterlijk, maar aangezien ik het kopen van papieren boeken wil beperken, wil ik ook echt iets moois kopen als ik daar dan toch voor ga. En Cleopatra staat mooi in de boekenkast. Ook de rug van het boek springt in het oog. 

Afijn, uiteraard ging ook het boekenweek betoog 'Ik zou uw dochter kunnen zijn' van Doortje Smithuijsen mee en natuurlijk kreeg ik het boekenweekgeschenk gratis. Al met al een mooie buit. 

Gelukkig appte vriendin vriendin voor de afgesproken tijd dat ze op weg naar huis was, want langer in de boekwinkel verblijven zou tot meer aankopen kunnen leiden. Snel rekende ik af en vertrok. 

Vriendin heeft kittens. Ze zijn lief en schattig en mooi! En als het goed is hypoallergeen, maar daar merkte ik dan weer weinig van. En dat terwijl ik m'n voorbereidingen getroffen had met medicatie. 

Maar kijk nou toch hoe schattig! Moederpoes leek het maar niets te vinden, dat ik me over haar nageslacht boog. 

De lunch was ook lekker. En van vriendins man kreeg ik een boek mee dat hij zelf schreef. Hij vroeg al eerder of ik interesse had. Ja, natuurlijk! Een boek is altijd goed en ik ben natuurlijk zeer benieuwd hoe hij schrijft. Dit boek komt vast nog wel eens terug in een maandoverzicht en dan lezen jullie ook hoe ik het vond. 

Nou, dit was hem dan, mijn welbestede vrije dag, eerste dag van de boekenweek. Had ik de aanschaf over twee dagen verdeeld, had ik twee boekenweekgeschenken gehad, maar, zoals de verkoper zei, ik kan het boek toch maar één keer lezen. Dan had ik wel iemand anders nog blij kunnen maken met een gratis toegang tot een museum op 22 maart. 

Nu nog zorgen dat deze boeken niet op de 'lees uit eigen kast'-plank van 2027 terecht komen.

Boekenweek

Morgen begint de Boekenweek 2026. Elk jaar is dit weer een feest voor boeken- en leesliefhebbers. Er zijn extra activiteiten, diverse boeken en schrijvers worden in het zonnetje gezet, bij aankoop van een (of meerdere) Nederlandstalig boek(en), t.w.v. minstens € 17,50 totaal, krijg je het boekenweekgeschenk én er is voor € 5,25 een extra novelle of (dit jaar) betoog, in het kader van die Boekenweek. 

De Boekenweek heeft ook elk jaar een thema, dit jaar is het Generaties. Zowel het geschenk als het betoog tippen dit thema (zijdelings) aan. Voor schrijvers is het een eer om het boekenweekgeschenk of betoog te schrijven. Peter de Smet, die jarenlang schuil ging achter het pseudoniem Hendrik Groen, komt er zelfs voor uit de anonimiteit. Dat deed hij niet eens toen zijn boeken "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" de NS Publieksprijs wonnen!

Lezers kennen mij als boekenliefhebber en het zal dan ook geen verrassing zijn dat ik uitkijk naar de Boekenweek. Al weken blader ik door websites om tot een goede keuze te komen voor het te kopen boek. Mijn voornemen was immers minder papieren boeken te kopen. Voor de Boekenweek maak ik zeker een uitzondering, want ik wil het geschenk op papier, maar ik wil het aantal boeken wel beperken. Vorige maand kocht ik geen boek, dus mag er deze maand één extra, toch? 

Een logische aankoop zou het Hebban/Mezza boek van de maand zijn. Die ga ik sowieso lezen, tenslotte. Maar er is zoveel leuks! Zojuist ontdek ik dat Piergiorgio Pulixi, een schrijver wiens tweede boek al op mijn verlanglijstje voor Sardinië staat, een derde boek in deze serie uitbracht. Oeh. Maar deel één en twee las/lees ik via de online bieb, dus is het niet handig deze als papieren versie aan te schaffen. (dan moet ik gelijk de hele serie, ook zonde)

Afijn, al zoekend kom ik er aardig achter wat ik (waarschijnlijk) níet ga kopen, maar wat dan wel. Ik denk dat ik me er morgen gewoon door laat verrassen. Lekker struinen in de boekwinkel en kijken wat het wordt. Misschien zie ik een boek, dat zich afspeelt in een nieuw/ander land en niet op een lijstje staat.  Feestje 📚 De verdere activiteiten laat ik overigens, net als andere jaren, aan mij voorbij gaan. 

Nog extra leuk: vroeger kon je met je boekenweekgeschenk een dag gratis reizen met de trein. Mijn zus en ik kozen die dag altijd als zussendag. Dit jaar is je boekenweekgeschenk je toegangskaartje tot een museum!

 

 

 

Crea bloghop #13: Strand/zee

"Jaa, ik zie de zee!" 

Strand en zee. Ik houd ervan. Het zand niet per se, maar het gevoel om aan zee te zitten en uit te kijken over golven en weidse verten. Heerlijk. Wel in de zon, uiteraard.

 Ik heb dan ook keuze uit vele foto's, die ik in mijn leven van de zee heb gemaakt. Hoge golven, geen golven, blauwe zee, grauwe zee, Noordzee, Middellandse zee, Atlantische oceaan, Caraïbische zee of Waddenzee. Schiermonnikoog of Sint Maarten, allemaal mooi. 

En dan heb je nog zeeleven. Fleurige vissen, bijzondere koralen, maar ook kwallen, krabben en zeesterren.

Wanneer we op vakantie gaan en ik weet dat de zee vanaf een bepaalde plek te zien moet zijn, dan strek ik mijn nek: "Zie ik het al?"  Dat éne streepje, tussen land en lucht... 

Vroeger gingen we elke vakantie naar zee. Mijn vader had erge hooikoorts en bij zee was dat het minst erg. Een goede reden voor mijn favoriete bestemming. Helaas houdt mijn man er niet zoveel van als ik, maar in Portugal gaan we altijd wel een paar keer naar de kust. Daar zijn ook erg leuke plaatsjes, dat helpt wel. 

Allemaal leuk en aardig, maar hoe geef ik deze liefde weer in een creatieve opdracht. Ja, jaren terug maakte ik best een mooie tekening van een golf. Maar dat was jaren terug. Kan ik die tekening nog vinden? En is dat wat ik wil voor deze opdrachten, oude creaties opduiken? 

Uiteindelijk besloot ik eens iets heel anders te proberen. Struinend door mijn voorraad vilt, een tijdje terug, bleek deze vooral nog te bestaan uit snippers. Zou hier wat mee te doen zijn? Nouja, kijk zelf maar!

Zee en strand 'kijkdoos'

Bovenaanzicht

Ingezoomd op de 'zee'

Het was qua foto een beetje lastig een goede hoek te kiezen. Een eventuele volgende keer is het handig(er) om eerst de wanden te beplakken en de opening aan de lange kant te doen, kwam ik achter. Al doende leert men hè. Overdoen was geen optie, want na de fotosessie gooide ik het hele project weg, zonder het zeehondje maar helaas met het eendje. Daarná zag ik in de tuin nog een hanger met allemaal schelpjes. Dat was ook nog leuk geweest om te gebruiken. 

Het was weer een leuke bloghop. Dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht.  

Verheugen op...

 "Zullen we hierheen?" appte man mij ruim een maand terug en hij stuurde een aankondiging van een tafeltennistoernooi op Sardinië mee. 

"Ja!", was mijn antwoord per omgaande. Hij schrok ervan. Zoveel enthousiasme voor een tafeltennistoernooi had hij niet verwacht. Maar ik zag alleen maar Sardinië en dacht 'Vakantie!!'. We waren toen druk bezig met de voorbereidingen voor een mogelijke verhuizing en hadden daardoor geen vakantieplannen. Het voelde of er niets te verheugen was. Ja, die verhuizing wel, maar daar kijk ik naar uit als een hoop werk. Het resultaat is leuk, maar de weg ernaartoe niet per se. Een vakantie om me op te verheugen, was dus precies wat ik nodig had. Man, altijd in voor een tafeltennistoernooi, ging een en ander in werking zetten.  

Inmiddels lijkt de verhuizing dit jaar van de baan. Er is, volgens man, nog een klein achterdeurtje, maar nu de eerste plannen, die door omstandigheden haast hadden, niet doorgaan, verhuizen we wat mij betreft niet eerder dan volgend jaar. Dan zijn we beide gestopt met werken en hebben we tijd en ruimte om rustig op zoek te gaan en te verhuizen. En dat geeft me rust. En nog een vakantie in het vooruitzicht, want ja, als we niet verhuizen is daar ineens weer tijd voor. 

Toch zal Sardinië het eerste vakantie-uitstapje zijn. Een plek waar ik nog nooit ben geweest. Terwijl man op zoek ging naar een slaapplek en allerlei reisopties, richtte ik mij op mijn eigen voorbereidingen. Zo weet ik al welk boek ik daar 'moet' lezen en waar een free library (minibieb) is. Diverse bookcrossers lieten daar al boeken achter. Uiteraard zocht ik ook al boeken uit om zelf gedurende de reis 'vrij' te laten. 

De free library zit in een hotel, dat vast te duur is voor ons. Ligt middenin het dorp én aan zee. We komen er waarschijnlijk wel eens langs, kan ik daar even kijken. Het boek is 'Een steek door het hart' van Piergiorgio Pulixi. Een tweede deel van een serie, die speelt op Sardinië. Het eerste deel las ik met de thrillerleesclub en toen wist ik al dat ik het volgende deel ook wilde lezen. Het was wel zo'n boek waarin de vrouwelijke hoofdpersonen typisch door een man geschreven zijn. Hopelijk is dat in deel twee minder opvallend (en irritant). Het verhaal was verder origineel en spannend. En op de goede locatie. 

 Dus nu tel ik de maanden, weken, dagen af voor deze minivakantie. Het toernooi duurt een weekend, wij gaan een week. (één boek is dus te weinig, als iemand nog tips heeft voor boeken op Sardinië?) Een week zon (hoop ik toch) en strand en nieuwe plekken ontdekken. Heerlijk om me op te verheugen! Ook op het toernooi en het ontmoeten van nieuwe mensen/tafeltennissers. 

 Ik had hier graag een foto van Sardinië geplaatst, maar zit met auteursrechten. Dus maar een foto met blauwe zee bijVilanova de Milfontes, Portugal.

Leesoverzicht februari

Niet te geloven dat februari alweer voorbij is. De lente komt eraan! 

Hebban werkt vanaf nu samen met Mezza voor een boek van de maand. Uiteraard wil ik ze blijven lezen, maar het boek van februari, Broers in naoorlogs Nederland van Carolijn Visser, zit volgende maand bij de selectie van Bookchoice en ik heb nog een gratis abonnement daar. Dus lees ik het boek volgende maand. 

Dit las ik wel

Gebroken engelen - Karin Slaughter
Slaughter is een koningin van de thrillers geloof ik? Wanneer ik een leesdip heb, zijn haar boeken meestal geschikt om mij weer aan het lezen te krijgen. Soms leg ik ze toch even weg, omdat haar slachtoffers nogal gruwelijke dingen meemaken. 

Ook dit boek leg ik met moeite weg. En wanneer ik 's avonds niet in slaap kan komen, besluit ik 'm ook maar gewoon uit te lezen. Dat doe ik niet vaak meer. Zeker niet op zondagavond. Maar als ik toch wakker lig... de laatste tijd gaat inslapen op zondagavond meestal moeilijk, dan maar mét boek wakker liggen. 

Het is een spannend verhaal over meisjes, die vermist raken en vermoord teruggevonden worden. Alles wijst op één dader, maar als thrillerlezer ben je natuurlijk gewend dat er plottwisten zijn. Halverwege het boek heb ik een vermoedelijke dader op het oog en ik blijk gelijk te hebben. De ontknoping is vervolgens ook op een klassieke manier, dus een beetje voorspelbaar. Toch komen er op het laatst nog andere twisten, die ik dan weer niet aan zag komen. 

Al met al een spannend boek. Verenigde Staten kan ik afvinken als land. 

En.. over afvinken gesproken, voor de Hebbanchecklist*: Het boek past bij de categorie "een boek waarin femicide een rol speelt" en "een boek van iemand met hetzelfde gender als jij" maar dat is eigenlijk een aanname. Oh, en Slaughter is ook jonger dan ik ben, maar dat zijn tegenwoordig heel veel auteurs. 

Het laatste verhaal van Jamie Gunn - Thomas Olde Heuvelt
Dit boek kocht ik vorig jaar in de voorverkoop, in de hoop hem samen met anderen als eerste op m'n leeslijst te kunnen zetten. Helaas ging er wat fout bij de bezorging (postnl zei dat er bezorgd was, maar ik vond nergens een boek) dus kreeg ik mijn exemplaar een week later. Sindsdien lag hij op plankje bij de bank, klaar om te pakken en te lezen.. waarom dan pas nu? Ik denk dat ik een beetje bang was dat hij tegen zou vallen.. 

Het is een spannend verhaal, goed geschreven (ik denk op een gegeven moment dat ik een King lees) maar toch gaat het niet snel. Heel eerlijk? Af en toe leg ik 'm weg, omdat ik niet wil weten wat er gaat komen. Spannend dus. Dan komt er nog een drukke week tussendoor.  

Aan het eind raakt hij me een beetje kwijt, maar toch is het zeker een aanrader. 
Hebban checklistcategorieën: Olde Heuvelt is jonger dan ik ben. 

De pinguïnlessen - Tom Michell
Dit boek nam ik mee van de boekwissel op Amsterdam Centraal, enkel en alleen omdat het zich in Argentinië afspeelt, een land waar ik bij mijn weten nog nooit in een boek was. Voor de landenchallenge dus en dat is ook een categorie voor de checklist

Maar het boek is zeker ook de moeite waard. Ergens in de jaren zeventig vindt een jonge Engelsman een levende pinguïn op het strand, tussen allemaal dode, met olie besmeurde soortgenoten. Hij besluit de pinguïn mee te nemen, schoon te maken en weer vrij te laten, maar zo makkelijk komt hij er niet van af. Het schoonmaken blijkt al niet makkelijk, maar de pinguïn wil niet terug de zee in en loopt weer met hem mee. Dus besluit hij hem eerst maar te houden. Een lief en vermakelijk verhaal.  Dat is echt het leuke van mijn landenchallenge, dat ik boeken lees die ik normaliter niet op zou pakken. Naast het verhaal over Juan Salvado (Johannes de geredde) vertelt Michell ook nog wat over het Zuid Amerika in die tijd, wat hij op zijn reizen tegenkomt. 

Voor de Hebbanchecklist past dit boek onder andere in de categorie 'Een land dat ik nog nooit las' en 'Een waargebeurd verhaal'.  

Het boek was in een zondag uit. 

De minibieb - Tessa Bickers
Deze zag ik vorig jaar in de boekwinkel staan en moest natuurlijk mee naar huis. Belevenissen rond een minbieb! Dat het een feelgood is, nam ik maar voor lief. 

Het boek is een roman als "You've got mail", de film met Tom Hanks en Meg Ryan. En daar houd ik eigenlijk niet zo van. Maar de levens van de hoofdpersonen worden goed leesbaar geschreven. Ze hebben geen van beide een fijne jeugd gehad en communiceren nu met elkaar door middel van boeken in een minibieb. Ze beginnen met Engelse literatuur, waar ik niet zo enthousiast over was. Jane Austen en Wuthering Heights. Maar door wat ze in en over de boeken schrijven, zou ik ze bijna toch oppakken. Kan ik er ook in lezen wat hun zo aanspreekt? Een boek dat niet mijn genre is en me aanspoort om boeken te gaan lezen, die ook niet mijn genre zijn. Toch knap. En het leest zo lekker weg, dat hij in februari nog uitging. Dat had ik niet verwacht. Misschien is feelgood wel mijn genre, af en toe.  

Dit boek speelt zich overigens in hetzelfde deel van Londen af als Als je van mij bent en Het Vlees, die ik beide vorige maand las. Tevens globaal de omgeving waar mijn oudste woont. Misschien ga ik de volgende keer wel op zoek naar deze specifieke minibieb. Volgens het nawoord bestaat deze echt. 

Geen nieuw land dus, maar wel een luek. 
Hebban checklistcategorieën: Schrijfster heeft mijn gender (denk ik), gaat over een (mijn) hobby en de hoofdpersoon is geen held. 

De huilende molenaar - Arto Paasilinna
Van dit boek vond ik twee exemplaren in m'n minibieb, beide zo te zien ongelezen en met andere cover. De omschrijving maakte me wel nieuwsgierig en het speelt zich af in Finland, mooi voor de landenchallenge. Tegen mijn verwachting in ging ook dit boek nog deze maand uit. 

Het is een bijzonder verhaal, dat niet al te lang na de tweede wereldoorlog afspeelt. Een molenaar komt in een klein dorp wonen. Iedereen vindt dat fijn, want ze kunnen wel een werkende molen gebruiken. Alleen, deze goede man huilt af en toe als een wolf en doet dieren na. Dit vinden mensen zo apart, dat ze hem op laten nemen in een gekkenhuis. Ik moet zeggen dat de molenaar ook nog wel andere eigenaardigheden heeft, maar dit verdiende hij niet. Tijdens het lezen raakte ik dus wel enigszins gefrustreerd, door de behandeling van deze bekrompen gemeenschap. 

Hebban checklistcategorieën onder andere: een boek dat ik gratis kreeg en een boek waarin de hoofdpersoon geen held is. 

Statistieken na deze maand
5 boeken deze maand, in totaal 2 van de voorgenomen 75 gelezen
2 boeken uit eigen kast, maakt een totaal van 7 
3 nieuwe landen, maakt totaal 8 verschillende landen (en 2 verschillende fantasielanden)  
17 van de 52 categorieën afgevinkt van de Hebban checklist

 Nog een leuk plaatje: 

Opmerkelijk: deze maand kocht ik geen boeken (Wat??) Maar... in maart is er natuurlijk de boekenweek, dus haal ik dat vast wel in. Ik verheug me er nu al op. 

 * Klik hier voor de officieuze Hebban Checklist: 

Mijn piep

 "Hé, dat is mijn piep", zei ik laatst tegen man. We zaten een serie te kijken, waarin op een gegeven moment een piep voorkwam. (ziekenhuisserie; "device that goes peeep") Pas toen de acteurs op deze piep reageerden, besefte ik dat mijn piep niet ineens luider klonk, maar op tv was. 

Man keek mij geschrokken aan. Ja, hij wist van mijn piep, ik had mijn piep ook wel eens geprobeerd te beschrijven (de piep na een concert, waarbij je voor de boxen stond) maar dat het zo luid zou zijn en zo aanwezig, dat was eigenlijk nooit echt te begrijpen. 

"Kunnen ze daar echt niets aan doen?", vroeg hij dus ook met enige bezorgdheid. 

"Nee," was mijn antwoord, "maar meestal klinkt het niet zo hard en aanwezig. Meestal is het op de achtergrond." 

Mijn bagatelliseren stelde hem volgens mij niet gerust. Meestal niet is soms ook wel, tenslotte. En dit was voor het eerst dat hij ook daadwerkelijk hoorde wat ik de hele dag in meer of mindere mate hoor.  Soort aanschouwelijk onderwijs. Leren door meemaken. 

Eigenlijk, toen ik die piep ineens zo doordringend hoorde, snapte ik zelf ook niet dat ik er niet meer last van heb, maar kennelijk went ook een piep. Tot op zekere hoogte. Er zijn momenten dat ik in vertwijfeling mijn handen voor de oren sla. Dat helpt niets, overigens. Een tijdje later is mijn aandacht weer ergens anders en de piep weer minder. Meestal. 's Avonds voor het slapen zijn mijn gedachten vaak te luid voor de piep. Gelukkig. (helaas zijn ze soms ook te luid voor slapen, maar dat is een ander verhaal)

Het was wel verhelderend voor man, denk ik, om te horen wat ik dagelijks hoor.   

 

(charmante foto wel)

Op zoek naar een passend plaatje, kom ik erachter dat ik 'de week van het oorsuizen' heb gemist. In die week schreef ik deze blog wel, volgens mij. Was een mooi moment geweest om te posten dus. Die 'extra aandacht' voor tinnitus is dus ook volledig aan mij voorbij gegaan, net als de beelden van fotograaf John Arkes. De piep van het testbeeld, ja, daar lijkt mijn piep ook wel op. (wie kent het nog)

Voor in de agenda (ja, het staat er al) in 2027 is 'De week van het oorsuizen' van 1 t/m 7 februari.