Lezen uit de provincies

Zoals elke maand in mijn leesmaandoverzicht te zien is, probeer ik uit diverse verschillende landen boeken te lezen. Niet alleen de geijkte landen, Nederland, Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk lees ik het meest, maar ook eens verhalen uit Azië en Afrika, liefst geschreven door mensen die daar ook opgroeiden, maar soms door een schrijver, die z'n verhaal gewoon in een bepaald land af laat spelen. 

Dit doe ik al sinds (ik denk) 2018, toen de checklist van Hebban 52 landen bevatte. Dat zijn er veel! Is me ook niet gelukt toen, maar mijn doel van 24 per jaar wil ik echt wel halen. Een boek oppakken, omdat het in het land speelt dat ik (dit jaar) nog niet las, bracht me mooie verhalen en een inkijkje in andere culturen. 

Wat me de laatste jaren wel steeds meer opvalt dat de boeken uit de geijkte landen zich ook meestal op dezelfde plekken afspelen. In het Verenigd Koninkrijk is dat vooral Londen. In Nederland de Randstad en, doordat ik daar extra voor gemotiveerd ben, ook wel Groningen. 

Hoe komt dat, vraag ik me dan af. Worden boeken uit de Randstad meer gepromoot? Of wonen schrijvers vooral in de Randstad? Zitten uitgeverijen misschien meer in de Randstad en voelen zij zich meer aangetrokken tot verhalen uit die omgeving? Zoeken zij herkenning? 

Hierdoor ontpopte er een plan bij mij voor (weer eens/nog eens) een uitdaging op het gebied van boeken: elk jaar uit elke provincie een boek lezen. Voor een aantal provincies is nu al de uitdaging een boek te vinden, die zich er afspeelt. Groningen heb ik dus onder controle, dit jaar tenminste, maar Gelderland en Brabant al een stuk minder. Door Anya Niewierra las ik de laatste jaren wel wat boeken uit Limburg en ik heb nog niet alles van haar gelezen, dus die komen ook volgend jaar op de lijst. 

Op het Hebbanforum opende ik hiervoor een topic en daar is al enthousiast op gereageerd. Daar heb ik natuurlijk lezers uit het hele land te pakken, die vaak ook wel van een uitdaging houden. Maar hier lezen weer andere mensen, dus gooi ik de vraag hier ook nog in de groep. 

Weet jij een leuk boek uit jouw provincie? 

Voor mijzelf maak ik een tabel met boeken per provincie. Bij veel reacties en interesse post ik die ook hier en op het forum. Omdat België ook deels Nederlandstalig is, kan het zijn dat ik die als 'provincie' toevoeg. 

Uitgeverij De Fontein lijkt hier over mee te denken, maar als je beter kijkt, zie je boeken die helemaal niet in Nederland afspelen. Geen idee hoe ze aan deze willekeurige verdeling of toewijzing van boeken aan provincies komen, maar het plaatje past wel leuk. 

Het wonder van het noorden

"Mensen die hier ook ‘Het wonder van het Noorden’ gelezen hebben/lezen/gaan lezen: 30 april is er de boekpresentatie in de Martinikerk"  

Dit appte iemand van mijn leesclub. Dit leek me gelijk interessant. Het zou niet laat zijn, eigenlijk heel onhandig rond etenstijd, en ik was de volgende dag vrij. Ja, hier ging ik heen!

Het wonder van het Noorden is een boek van Annemarie Ros en gaat over een ingemetselde vrouw in de stad Groningen in het jaar 1219. Dit klinkt heftig hè? Toch doet ze het vrijwillig. In de Middeleeuwen kwam het vaker voor dat een vrouw zich liet inmetselen bij een kerk. Levend begraven noemden ze dat ook wel. Zo'n vrouw kreeg een kamertje, soms met extra slaapkamer, waarin twee ramen zaten. Eén raam keek de kerk in, het andere raam was naar buiten gericht. 

Hoewel het niet zo klinkt, hadden deze vrouwen meer macht dan andere vrouwen in die tijd. Qua invloed stonden ze gelijk aan de pastoor. Mensen kwamen aan hun raam voor hulp of een zegen. Ze wisten dat ze ten alle tijden bij de recluse (= ingemetselde) terecht konden. 

Het wonder van het Noorden gaat over zo'n vrouw. Margaretha laat zich inmetselen bij de Sint Maartenskerk, wat nu de Martinikerk is. Er is echt een vrouw geweest, die zich in de dertiende eeuw bij de Sint Maartenskerk liet inmetselen, maar er is eigenlijk niets over haar bekend. De enige reden dat men weet dat ze er is geweest, is doordat een rijke bezoeker van de stad in een soort paniek een relikwie bij haar achter heeft gelaten. Een stukje arm van Johannes de Doper. Groningen is mede vanwege dat relikwie eeuwenlang een bedevaartsoord geweest. Caesarius van Heisterbach, een middeleeuws schrijver, noemde deze anekdote als een soort voetnoot in zijn boek Mirakels Historisch. Zodoende weten we van 'onze' recluse. 

Ros verzon hier omheen het verhaal van Margaretha. Een jonge vrouw, die zo haar eigen reden heeft om zich in te laten metselen. Ze is van goede komaf en kreeg onderwijs in het Klooster Yesse, ten zuiden van de Stad Groningen. Van haar moeder leerde ze het een en ander over kruiden. Iets wat haar van pas komt bij het geven van adviezen aan Stadjers. (= mensen die wonen in Groningen). Er komen ook personen in het boek voor, waarvan we weten dat ze écht bestaan hebben, zoals de familie Gelkinge, waar we de Gelkingestraat nog aan te danken hebben. 

De stempel met de afbeelding van de oude Sint Maartenskerk

Ik had het boek in maart al gelezen en had wel interesse in de boekpresentatie. Samen met twee leesclubgenoten ging ik heen. En het was leuk en inderdaad interessant. Ros vertelt over het boek, maar ook over de geschiedenis van recluses, over een paar andere recluses in De Nederlanden, maar ook over de geschiedenis van Groningen en het onderzoek dat ze heeft gedaan. Helemaal bijzonder was het, dat de presentatie in de kerk was, waar het boek zich ook grotendeels afspeelt. Er is niet precies bekend waar de recluse zat. Ook dat heeft Ros verzonnen. 

Aan het eind van de presentatie konden we het boek kopen. Ik had het al digitaal, maar Ros heeft een stempel laten maken naar voorbeeld van een oud zegel van de kerk, die ongeveer uit de tijd van het verhaal stamt. En een gesigneerd boek met dat stempel, daar kon ik geen nee tegen zeggen. Aan het eind kwam we er achter dat er ook honing bestaat dat gemaakt is door bijen die óp de Martinikerk hun korven hebben! Ja, daar moest toen ook een potje van gekocht. 

Na afloop heb ik met de leesclubdames nog lekker op een terrasje in de zon zitten opwarmen, want zo'n kerk is nog best fris. Ik moet er niet aan denken hoe het voor zo'n recluse is geweest, zonder verwarming en soms zelfs zonder warme kleren en op blote voeten. Brr. 

Het was gezellig om zo 'ineens' even met wat dames op stap te gaan. En een lezing of presentatie van een schrijver is eigenlijk altijd leuk. Al vaker ging ik met dames van deze leesclub naar zo'n bijeenkomst in het Groninger Forum. Deze zijn vaak in de zomer. We gaan het in de gaten houden. 

Kan ik eindelijk antwoord krijgen op de vraag vanuit welk punt je het kerkhof en de Grote Markt kunt zien 

Wat me tijdens het lezen van het boek maar bleef intrigeren was de plek van het kamertje. Ros vertelde dat dit dus niet bekend is, maar in het boek heeft ze het erover dat Margaretha vanuit haar raam de Brede Merckt (nu Grote Markt) én het Martinikerkhof kan zien. En ik kon me zo'n plek niet voorstellen. Inderdaad kreeg ik antwoord op deze prangende vraag; in die tijd was het kerkhof niet alleen aan de noordzijde van de kerk, maar om de hele kerk heen, zoals je dat eigenlijk bij veel kerken ziet.  

Mocht iemand na deze blog geinteresseerd zijn in het boek en de lezing en balen dat ze er niet waren: Annemarie Ros houdt 12 mei bij boekhandel Riemer ook een lezing over het boek. 

Op onderstaande plattegrond is te zien in welke periode elk deel van de kerk is aangebouwd. 

Nieuwe feestdag!

Hoera, het is vandaag Wereldboekendag! Deze dag is een initiatief van UNESCO, ter promotie van lezen, publiceren en auteursrecht. En voor ons lezers natuurlijk een echte feestdag.

Wereldboekendag werd voor het eerst georganiseerd op 23 april 1995 en is sindsdien een jaarlijks terugkerend fenomeen. De keuze voor de datum 23 april heeft verschillende redenen. Zo is het onder andere de sterfdag van William Shakespeare. Daarnaast viert Spanje boekendag al sinds 1923 op deze datum, door geliefden en vrienden een boek én een roos te geven. Inmiddels wordt de feestdag in meer dan honderd landen gevierd, waarbij Stichting Read To Grow de Nederlandse organisatie regelt. bron: hebban.nl

 

Wereldboekendag
Dat lijkt me een dag om vrij te hebben. Een dag, waarop je thuis op de bank of in je luie leesstoel zit, in de zon of in de woonkamer, kop thee of koffie bij de hand, kat of hond op schoot (facultatief) en lezen maar.  

Maar nee, we moeten werken. Wat ik vandaag las, stond vooral in aantekeningen, brieven en op intranet. Geen boeken voor mij. In elk geval niet eerder dan na werktijd en dan moet ik altijd eerst even ontspannen zónder boek. Gelijk thuis op de bank een boek pakken, lukt me zelden. 

Thuis na het werk ontspannen gaat op de een of andere manier beter bij de tv. Even dom naar een niet al te intelligente serie staren. Even passief tot me nemen. Of de droger moet aangezet, waarna ik even op bed ga liggen. En er moet nagedacht over het eten, 's avonds. En wanneer de ontspanning dan eindelijk zover is, dat het boek gepakt kan worden, moet dat eten ook daadwerkelijk klaargemaakt worden, moet er opgeruimd, en ga zo maar door. 's Avonds moet dan het lezen van een boek nog enigszins concurreren met (weer) de tv. Want ook 's avonds is passief consumeren best prettig. 

Dus terwijl ik de hele werkdag denk "zat ik maar thuis op de bank/in de zon met een boek", komt dat er 's avonds (te) weinig van. Maar niet vandaag! Vandaag schrijf ik eerst deze blog en daarná pak ik m'n boek. Echt waar! Het is tenslotte Wereld Boekendag. Een feestdag voor de lezer. 

Ter ere van Wereld Boekendag pre-orderde ik het boek Jemig wat ben ik enig van Sanne van Arnhem, die altijd zo lekker binnenkomt op Instagram. Dat het loon ook vandaag binnen kwam, hielp wel. Goede timing!

 

Verheugen op...

 "Zullen we hierheen?" appte man mij ruim een maand terug en hij stuurde een aankondiging van een tafeltennistoernooi op Sardinië mee. 

"Ja!", was mijn antwoord per omgaande. Hij schrok ervan. Zoveel enthousiasme voor een tafeltennistoernooi had hij niet verwacht. Maar ik zag alleen maar Sardinië en dacht 'Vakantie!!'. We waren toen druk bezig met de voorbereidingen voor een mogelijke verhuizing en hadden daardoor geen vakantieplannen. Het voelde of er niets te verheugen was. Ja, die verhuizing wel, maar daar kijk ik naar uit als een hoop werk. Het resultaat is leuk, maar de weg ernaartoe niet per se. Een vakantie om me op te verheugen, was dus precies wat ik nodig had. Man, altijd in voor een tafeltennistoernooi, ging een en ander in werking zetten.  

Inmiddels lijkt de verhuizing dit jaar van de baan. Er is, volgens man, nog een klein achterdeurtje, maar nu de eerste plannen, die door omstandigheden haast hadden, niet doorgaan, verhuizen we wat mij betreft niet eerder dan volgend jaar. Dan zijn we beide gestopt met werken en hebben we tijd en ruimte om rustig op zoek te gaan en te verhuizen. En dat geeft me rust. En nog een vakantie in het vooruitzicht, want ja, als we niet verhuizen is daar ineens weer tijd voor. 

Toch zal Sardinië het eerste vakantie-uitstapje zijn. Een plek waar ik nog nooit ben geweest. Terwijl man op zoek ging naar een slaapplek en allerlei reisopties, richtte ik mij op mijn eigen voorbereidingen. Zo weet ik al welk boek ik daar 'moet' lezen en waar een free library (minibieb) is. Diverse bookcrossers lieten daar al boeken achter. Uiteraard zocht ik ook al boeken uit om zelf gedurende de reis 'vrij' te laten. 

De free library zit in een hotel, dat vast te duur is voor ons. Ligt middenin het dorp én aan zee. We komen er waarschijnlijk wel eens langs, kan ik daar even kijken. Het boek is 'Een steek door het hart' van Piergiorgio Pulixi. Een tweede deel van een serie, die speelt op Sardinië. Het eerste deel las ik met de thrillerleesclub en toen wist ik al dat ik het volgende deel ook wilde lezen. Het was wel zo'n boek waarin de vrouwelijke hoofdpersonen typisch door een man geschreven zijn. Hopelijk is dat in deel twee minder opvallend (en irritant). Het verhaal was verder origineel en spannend. En op de goede locatie. 

 Dus nu tel ik de maanden, weken, dagen af voor deze minivakantie. Het toernooi duurt een weekend, wij gaan een week. (één boek is dus te weinig, als iemand nog tips heeft voor boeken op Sardinië?) Een week zon (hoop ik toch) en strand en nieuwe plekken ontdekken. Heerlijk om me op te verheugen! Ook op het toernooi en het ontmoeten van nieuwe mensen/tafeltennissers. 

 Ik had hier graag een foto van Sardinië geplaatst, maar zit met auteursrechten. Dus maar een foto met blauwe zee bijVilanova de Milfontes, Portugal.

Mijn leesjaar 2025

Een jaarwisseling is altijd een mooi moment om terug te kijken en vooruit te zien. Om terug te kijken op mijn leesjaar, kijk ik eerst naar wat mijn voornemens waren. 

Leesvoornemens voor 2025:
- 62 boeken, waarvan
    • 25 boeken uit eigen kast, waaronder 2 boeken in het Portugees
    • 24 boeken die zich afspelen in 24 verschillende landen
    • 12 Hebban van de maand boeken

Wat kwam ervan terecht?
Ik las dit jaar 81 boeken. Meer dus dan ik me had voorgenomen. En dat terwijl ik een paar maanden amper las, omdat ik in de ban was van Bones. Alle Hebban boeken van de maand las ik en op 30 december voltooide ik ook het landendoel (na natellen zit ik ineens op 25 landen). Eigenlijk is alleen het doel 'lezen uit eigen kast' (of luek) niet gehaald. Slechts 19 boeken haalde ik van m'n boekenplank. Nouja, eigenlijk 20, maar met 1 boek blijf ik maar halverwege steken. Het is ook een dik boek, 800 pagina's, kleine lettertjes en Engelstalig. Hopelijk lees ik 'm volgend jaar wél uit. Ik las 2 boeken in het Portugees, maar daarvan was er maar 1 uit eigen kast. 

Het mooiste boek dat ik afgelopen jaar las ik De Namen van Florence Knapp. Hebban boek van de maand juni. 

Dit schreef ik erover in augustus:
Ik was sceptisch. Ja, een naam kan wat betekenen, maar wordt er niet teveel nadruk op gelegd? Uiteindelijk gaat het in dit boek niet zozeer over de invloed van de betekenis van de naam, maar meer over de gevolgen die de gekregen naam heeft in het gezin van Bear/Julian/Gordon. Over de keuze die zijn moeder maakt en de reactie van zijn vader. 

Het zijn ingrijpende verschillen. Het zijn boeiende verhalen, die steeds met een interval van 7 jaar verteld worden. Het is een boek dat zéker de moeite waard is en ik ben blij dat ik het gelezen heb. 

Een mooi voorbeeld dat van gebaande paden afwijken, qua keuze van boeken, tot mooie verrassingen kan leiden. 

Op Hebban staan ook nog leuke statistieken over mijn leesjaar:

Zo bevatten mijn 81 gelezen boeken bij elkaar zo'n 25.628 pagina's. Dat klinkt als best veel!

Het dunste boek, hèhè van Paulien Cornelissen had slechts 63 pagina's. Mijn dikste, Eén raam, geen sleutel, van Jussi Adler-Olsson 511. Voor mijn doen niet heel erg dik. Eigenlijk is het maar nét het formaat 'Dikke Pil' (= boek met meer dan 500 pagina's) waarvan ik in voorgaande jaren probeerde er 12 te lezen. 

Mijn meest gelezen auteurs zijn Maria Adolfsson, van de Doggerlandserie, Jeroen Windmeijer, van allerlei thrillers in Nederland en daarbuiten, en Heather Fawcett van de Emily Wilde-serie. 

Voor mezelf heb ik nog bijgehouden hoeveel vrouwelijke en mannelijke schrijvers ik las: 47 vrouwen en 29 mannen. Daarnaast nog 5 koppels. Ik kies niet meer altijd bewust voor vrouwen, maar ik ben wel blij dat ik ze zoveel meer las dan hun mannelijke collega's. 

Dan de genres. Voordat ik met Hebban begon, was ik ervan overtuigd dat ik geen literatuur las. Nu weet ik beter. Dit jaar las ik ook 2 boeken van een winnares van de Nobelprijs voor de literatuur. Feelgood is niet mijn genre, toch las ik er 2. Ik weet zeker dat ik meer fantasy las, kijk maar naar de serie bestaande uit 3 boeken van Emily Wilde, maar deze worden ook vaak onder young-adult of zelfs jeugd geschaard. Net als andere jaren las ik geen culinair boek. Ik ben nog wel bezig, al jaren, in Receptloos van Marlies Kooiman. Een aanrader, maar onhandig leesformaat. 

Als laatste nog een grafiekje van de boeken per maand, waarin mij vooral opvalt dat er geen uitschieter bij de vakantie is, zoals voorgaande jaren. April was de beste maand. 

Dit was dus mijn jaar in boeken. Voor komend jaar wil ik zeker weer 24 verschillende landen lezen, omdat dat me uitdaagt door onbekende schrijvers te lezen en meer over de wereld te leren. Mijn Hebban Readingchallenge staat op 75. Aan de 'lezen uit eigen kast'-challenge wilde ik niet meedoen, maar toen ging ik ongelezen boeken in mijn kast tellen en bleek dat het misschien toch wel slim is om mee te doen. Want gaan deze boeken ongelezen mee of lees ik ze voor de verhuizing? Ongelezen wegdoen kan natuurlijk niet. Er staan ook nog heel veel op m'n ereader, maar met die boeken heb ik geen haast. Dus.. een doel van 20 LUEK-boeken is gesteld. 4 boeken in het Portugees... laat die uitdaging ook maar komen. 

Komend jaar wordt een speciaal jaar met waarschijnlijk een verhuizing, die gepaard gaat met grote opruimingen. Het zou mooi zijn als ik de 75 boeken haal, waaronder de 20 LUEKs, maar mogelijk is dat te hoog gegrepen. We gaan het zien. 

We gaan in elk geval voor een

Iedereen een mooi 2026!

Leesoverzicht december

 De laatste boeken van een (af)wisselend leesjaar. Na een hele rustige leesmaand in november, nu toch weer wat meer boeken. Om te beginnen de laatste Hebban-van-de-maand-boeken.

 

De Perzen - Sanam Mahloudji
Het boek van de maand oktober. In het boek worden vrouwen van een familie gevolgd, waarvan een deel uit Perzië vluchtte, terwijl anderen achterbleven. De familie stamt af van een invloedrijke man in Iran en heeft derhalve veel geld en in het oude Iran ook aanzien. Terwijl de vrouwen die naar Amerika vluchtten genieten van een grotere vrijheid dan ze in Iran hadden, wordt de vrijheid van de achterblijvende moeder en dochter juist steeds meer beperkt. 

Ik kende deze geschiedenis van Iraanse vluchtelingen niet. Door het boek leerde ik over het land en een aantal Perzische gebruiken. Een bijzonder boek. Ik ben blij dat ik wachtte met lezen, totdat ik in de stemming was voor een dergelijk indrukwekkend verhaal. 

Nieuw land nummer 22 was Iran/Perzië.  

De DallerGut dromenwinkel - Miye Lee 
Volgens Hebben valt dit boek van de maand november in het genre Healing Fiction. Na lezen snap ik enigszins wat hiermee bedoeld wordt, maar qua verhaal bracht het me niet zoveel. Het is op zich een mooi verhaal, onder andere enigszins over traumaverwerking door dromen, maar voor mij iets te 'zoet' met veel eendimensionale karakters. 

Van het boek vond ik de cover het mooist. 

Stad O. - Koen Caris 
Het laatste boek van de maand van dit jaar. Een dystopisch verhaal, dat zich afspeelt in het jaar 2050 in een Utopische stad, waarin geen criminaliteit, armoede of vervuiling is. Bethe en Tobias zijn uitverkorenen, die hier mogen wonen. Ze hebben een goed leven, veel beter dan hun leven voor Stad O.. Tobias werkt bij Martha, de lokale fabriek, en Bethe werkt als lerares. Ze zijn gelukkig, maar langzamerhand krijgt Bethe twijfels over het leven dat ze leiden. 

Op zich is het een bijzonder en intrigerend verhaal. Het leest ook makkelijk, maar blijft me niet altijd boeien. Het einde vind ik gewoonweg onbevredigend. 

Emily Wildes compendium der verloren verhalen - Heather Fawcett
Twee keer stond ik met de Engelse uitgave van dit boek in handen. De eerste twee boeeken las ik in het Engels en deze uitgave paste daar precies bij. Maar die eerste twee uitgaven zijn via bookcrossing alweer naar andere eigenaren, dus echte noodzaak om deze aan te schaffen was er niet. Daarom besloot ik de online bieb te checken en daar was de Nederlandse uitgave beschikbaar. Hoeraa!

Het boek gaat verder waar deel twee stopte. Emily en Wendell betreden zijn rijk. Deze blijkt aangetast te worden door een vloek van Wendells stiefmoeder. Emily duikt in de boeken om een oplossing te zoeken. 

Heerlijke fantasie vind ik dit. Ik heb er erg van genoten. 

Het vreemde en aangrijpende leven van Prita Barsacu - Iulian Bocai
Een boek dat zich afspeelt in Roemenië en daardoor afgelopen jaar als extra meekwam uit de boekwinkel. Geen dik boek, dus nog mooi te lezen voor het eind van het jaar, om de landenchallenge vol proberen te krijgen. Het is in een dag uit. 

Het verhaal gaat over Prita, die opgroeit in een arm dorpje in Roemenië. In een omgeving van verwaarlozing en geweld, vindt hij zijn eigen weg. Soms waren zinnen of families zo opgebouwd, dat ik het verband kwijt dreigde te raken. Uiteindelijk is het een melancholisch verhaal met naar het einde toe wat hoop. 

Met dit boek kom ik op drieëntwintig landen. Nog één te gaan om mijn persoonlijke landenchallenge te halen. Daarom wil ik snel De Postzegelverzamelaar van Nicolas Feuz lenen bij de online bibliotheek, maar m'n abonnement blijkt verlopen en betalen met Ideal lukt ineens niet. Stress! Gelukkig lukt de vijfde poging toch. Pff.. 

De Postzegelverzamelaar speelt zich af in Zwitersland. Het begint met een gruwelijke marteling van een man, ergens in Zwitersland. In een kamer ernaast bevindt zich een vrouw. Na twee prologen begint het verhaal. Er wordt een bebloed pakketje gevonden in een postbus. 

Hoewel verhaal spannend en origineel is en het plot op zich verrassend, komt het ook wat ongeloofwaardig op me over. Ik kan niet ingaan op waarom ik dat vind, want dan verklap ik het plot. Er zitten ook scenes en verhaallijnen bij, die voor mijn gevoel overbodig zijn.  

Het boek is voornamelijk geschreven vanuit het perspectief van een vrouw, maar geschreven door een man en dat merkte ik al snel. Er is, weer eens, veel aandacht voor het overgewicht van deze vrouw. Ergens is het van belang in het verhaal, maar het had minder benoemd kunnen worden. Er had ook gefocust kunnen worden op haar gebrek aan conditie, wat mij betreft. 

Vanwege de schrijfstijl kreeg het boek drie sterren van mij. Vanwege het plot verdiende het misschien wel een ster meer. 

Ook dit boek is een dag uit en daarmee haal ik mijn doel van vierentwintig landen! 🎉

Deze maand las ik geen boek uit eigen kast. Voor de rest van de statistieken maak ik nog een aparte blog. Het is de jaarafsluiting, tenslotte. 

 

10 jaar op Hebban!

De afgelopen tijd klik ik af en toe op één van de labels hiernaast. Nieuwsgierig wat er over dit onderwerp op de blog staat, zoals bij 'leesclub'. Wat bleek? Er staat een blog over mijn eerste stappen op Hebban! Tien jaar terug alweer. Mijn eerste voornemen tot de readingchallenge. Dertig boeken in een jaar, iets meer dan twee boeken per maand. Als dat maar ging lukken. 

Er is veel gebeurd in de afgelopen tien jaar. Zo gaan die dingen natuurlijk. De kinderen zijn het huis uit, er is een kleinkind en mijn leesfrequentie is verdubbeld. Niet alle voorgaande gebeurtenissen wegen even zwaar, haha. Maar dacht ik in december 2015 nog dat een boek per twee week wel lastig kon worden en was ik in januari zelfs nog bang dat de uitdaging dat jaar niet gehaald ging worden, nu maak ik me hier allemaal niet meer zo druk om. De leesuitdaging is een cijfer. Ja, ik neem het me nog voor, maar nu zijn er meestal logisch redenen, wanneer het 'magische cijfer' niet gehaald wordt. Een andere reden kan een serie op een streamingsdienst zijn, zoals Bones, die in november voorrang kreeg op de diverse boeken. Dan is een readingchallenge nog wel een stok(je) achter de deur, maar dit jaar is hij al volbracht, dus laat Bones maar komen. 

In dat eerste jaar bleek leestijd zoeken echt nog een ding. Met de kinderen nog in huis was het natuurlijk ook op allerlei vlakken drukker dan nu. Toch was de eindstand zevenenveertig boeken dat jaar. Daarom verhoogde ik de uitdaging het jaar erna. Tweeënvijftig boeken! Een boek per week. Ook dat lukte met gemak. In 2018 durfde ik de uitdaging van honderd boeken aan. Dit is vier jaar gelukt. Eén jaar kwam ik zelfs op honderdtwintig boeken uit. Toen lukte dat ineens niet meer. Best raar. Andere prioriteiten, waarschijnlijk.  

De Hebban-website is de afgelopen tijd drastisch aan het veranderen. De blogs verdwenen, daarom nu op dit blog mijn leesoverzichten, en er is een forum. Vooral dat laatste is erg leuk. Een leuke uitdaging, de Hebben Categorieën Checklist, is overgenomen door enthousiaste Hebbannisten, nadat de Hebbancrew besloot hiermee te stoppen. Net als mezelf voornemen een aantal landen te lezen, motiveert deze checklist met categorieën me om wat meer buiten mijn comfortzone te zoeken. Een extra uitdaging dus. Momenteel zijn ze op het forum al druk bezig met een nieuwe lijst, er komen zelfs weer artikelen met tips, en sommige mensen zouden liefst voor elke categorie nu al een boek aanschaffen, zodat ze deze boeken gelijk kunnen gebruiken voor de 'lezen uit eigen kast'-uitdaging. Zo houden we elkaar niet alleen aan het lezen, de boekhandels varen er wel bij. 

M'n tijd verdelen tussen deze blog en het Hebbanforum gaat wat minder soepel. En dan wil ik ook nog lezen. En uitdagingen halen. 

 

Wat niet goed is voor de leesuitdaging is willekeurig op labels klikken. Zo kan ik echt urenlang blogs teruglezen. Ook leuk natuurlijk. 

Leesoverzicht van november

Doordat m'n vrije tijd de afgelopen maand vooral in bezit genomen werd door Bones, las ik niet zoveel. Pas toen ik een boek moest lezen voor m'n leesclub, kreeg het virus weer een beetje vat op me. Toch las ik uiteindelijk maar drie boeken. 

Welke waren dat? 

Dag en nacht - Romy Hausmann
Een boek voor m'n leesclub dus. Het speelt zich af in Duitsland en verrassend genoeg was ik daar al lezend nog niet geweest, dus ook een nieuw land!

Het is een spannend verhaal over een vrouw, die in een afgesloten huisje in het bos gevangen wordt gehouden door een man. Er zijn ook twee kinderen. Het hele verhaal lees je vanuit Lena, de vrouw, Hannah, de dochter en Mathias, de vader van Lena. Het begint bij de ontsnapping van Lena en Hannah uit het huisje. Ik wil er verder niet teveel over vertellen, want het kan maar zo dat ik teveel vertel. 

Maar het boek is spannend en origineel. De dader kwam als een verrassing. 

Apotheose - Jeroen Windmeijer en Tjarko Evenboer
Het derde deel van de trilogie met Simon Ryevaar. De eerste delen zijn Openbaring en Revolutie.  

Geheel volgens de traditie van Windmeijer gaat veel van het boek over verhalen uit de bijbel, waar een ander licht op geschenen wordt. Dit keer wordt veel verteld en ontdekt door middel van dialogen, wat makkelijker leest dan gewoon de droge tekst uit de bijbel, zoals in eerdere boeken. 

In dit boek wordt Paulus onder de loep genomen. Wie was hij echt? Wat van de verhalen over hem waren echt? Er wordt een hoop gepuzzeld en ontdekt, terwijl ondertussen een jongeman mensen uitmoord, om te voorkomen dat de 'leugens' ontdekt worden. 

Doordat er weer veel ontdekt en uitgevogeld wordt over Paulus, is de spanning af en toe ver te zoeken, maar ook voor mij, totaal onbekend met bijbelverhalen, is het wel interessant. De echte spanning komt pas op het eind. 

Hoewel Ryevaar naar verschillende landen gaat en ook reizen van zijn vriendin Nova le Temps worden beschrev en, kan ik dit boek niet echt onder een nieuw land scharen. Had ik nog met een boek meerdere landen afgevinkt, zoals ik eerder wel deed, waren er wel landen bij gekomen. 

Goudkust - Suzanne Vermeer
Dit boek nam ik mee van de boekenwissel in Utrecht, afgelopen donderdag. Ik wist dat Apotheose op de terugweg uit zou gaan en ik wilde wel wat te lezen hebben. Bovendien speelt het zich af in Kroatië, een nieuw land dus. 

Het boek gaat over vier vriendinnen en gelijk in het begin erger ik me al aan de karikaturen die neergezet worden. Noa is gewetensvol en werkelijk áltijd de buzzkill. Milou is zweverig en houdt niet op met zweven. Sanne is 'mollig' en doet werkelijk niets anders dan eten of zoeken naar eten. Fleur is degene die in Kroatië woont en waar de vriendinnen heen reizen. Ze lijkt zeer gelukkig met haar grote Kroatische liefde Tibor. 

Eén van de vriendinnen gaat ontvoerd worden, lees ik achterop, maar op pagina 47 ben ik zover dat een eventuele ontvoerder wat mij betreft alle vier de vriendinnen mee mag nemen en ik wens hem veel sterkte. Het komt niet vaak voor, maar ik lees niet verder. Dit boek telt dus ook nergens voor mee. 

Huis voor de dag, huis voor de nacht - Olga Tokarczuk

Tokarczuk is een winnares van de nobelprijs voor de literatuur en dat is een reden waarom ik dit boek oppak. Het tweede boek van de uitdaging "lees een boek van een nobelprijswinnar". Het boek speelt zich af in Polen, dus hoera, ook een nieuw land!

Het verhaal zelf is lastig in het begin, vooral doordat ik begon tijdens m'n leesdip, ik kwam er niet door. Nadat ik de boeken hierboven gelezen had, lukte het weer beter. Het werd nog wel een sprintje, om hem deze maand uit te lezen. 

Het verhaal speelt zich af in een klein stadje in Polen, dat ooit Duits en Tjechisch is geweest. De verteller is een inwoner van het dorpje en schetst de geschiedenis aan de hand van verhalen van inwoners. Inwoners van ooit en van mensen die er nu nog wonen. Ze vertelt over dromen en Marta, haar buurvrouw, die pruiken maakt. De verhalen worden niet in chronologische volgorde verteld. Bewoners uit verhalen komen af en toe zijdelings in andere verhalen weer terug. 

Naast dat het een intrigerend boek is, schrijft Tokarczuk gewoon mooi. Er komen prachtige zinnen in voor. 

Boek van de maand

Het spannendste boek deze maand was zeker Dag en Nacht van Romy Hausmann, maar het mooiste boek was wel Huis voor de dag, huis voor de nacht. 

Ik las deze maand geen boek van de maand van Hebban. Om deze challenge te halen moet ik er in december dus drie lezen. Hopelijk ligt het boek van december mij een beetje. 

Statistieken van de maand:

75 gelezen boeken van de voorgenomen 62

21 landen van de voorgenomen 24

0 luek, dus de stand blijft op 19 van de 25. 

De Hebbanblogs

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Van de week schreef ik al dat ik al m'n blogs van Hebban hierheen ging verhuizen. Tenminste, een groot aantal. Woensdag en gisteren was ik er druk mee. Nu zijn alle blogs die ik wil bewaren overgezet. 

Al deze blogs zijn te vinden onder het label Hebbanblogs. De lay-outs laat in veel gevallen te wensen over. Ze wisselen nogal, ene keer alleen ander lettertype, andere keer zelfs witte achtergrond. Dan weer gewoon het lettertype van deze blog met de gele achtergrond.  

De 'headerfoto' valt rechts helemaal over de zijkant. Ik heb geen idee hoe dit te veranderen en eerlijk gezegd ook niet zo'n zin me daarin te gaan verdiepen, net als met de hierboven genoemde lay-out. Het is even niet anders. De blogs zonder foto kopieren vond ik jammer, want ook zij vertellen een verhaal. Meestal zijn ze gemaakt in de maand waarvan het overzicht is. Soms staat er ook onder waarom deze foto gemaakt is en waar. 

Het was ook leuk om de boekenblogs langs te gaan. Herinneringen kwam boven, mooie en ook verdrietige. Boeken kwamen voorbij, die ik alweer vergeten was. In 2019 bleek ik ook in de ban van Bones, maar toen ging het om de boeken. Er waren wel vaker series, die mijn aandacht opeisten. De ene keer boeken, de andere keer op tv. Het kan zijn dat sommige zaken nu dubbel hier op de site staan, mogelijk anders verwoord, omdat je op een boekenblog anders over je ervaringen schrijft dan op een persoonlijk blog over je leven. 

Je zou kunnen zeggen, zoals mijn man deed, "waarom maakt Hebban het de blogger niet makkelijk en zorgt voor een makkelijke manier om de blogs te downloaden"? Nou, dat hebben ze en deden ze, maar de blogs kwamen in een overzicht in excell en dat vond ik erg ónoverzichtelijk. Dus maar handmatig kopieren. 

Zoals gezegd, het was (ook) fijn om de blogs eens stuk voor stuk te bekijken. En de afgelopen jaren schreef ik daar een stuk minder, dus het ging steeds sneller. Er waren vooral op het laatst enkel leesmaandoverzichten en af en toe nog een blog naar aanleiding van een actie op Hebban. 

Het is dus voorbij, de blog op Hebban. Hebban zelf niet, die verandert, ontwikkelt door maar blijft natuurlijk wel. En readingchallenge. En ik zal Hebban ook zeker blijven bezoeken, aangevuld met het Hebban Forum. Maar de blogs? Die komen nu hier. Ook wel prettig om een plek voor al mijn schrijven te hebben. 

Ik houd van lezen omdat...

Op Hebban is een artikel met deze titel. Aan de lezers op Hebban (en dat zijn er veel) de vraag, waarom zij van lezen houden. Veel antwoorden komen op hetzelfde neer. Sommige zijn poëtisch of juist bijna zakelijk. Hieronder dat van mij. 

"Ik houd van lezen omdat het een moment voor mezelf is. Een moment, waarin ik mij in andere werelden begeef. Ik kan me verliezen in en verwonderen over fantasiewerelden. Ben al bijna een tovenaar, wanneer ik meereis met een persoon die (écht) kan toveren, voel de kou wanneer ik meevlieg op een draak (hoe graag zou ik niet een echte draak willen.. ) en verlang wel eens naar het gemak van met een handgebaar troep opruimen (op sommige dagen probeer ik het echt, mijn huis laat zien dat het nog steeds niet zo werkt). Graag stel ik mij voor dat er echte tovenaars tussen ons rondlopen en ze mogen mij best eens aanspreken hoor.

Daarnaast gruwel ik bij de moorden, die thrillerschrijvers beschrijven. Hoe komen ze erop? Wanneer het boeken zijn van (bijvoorbeeld) Kathy Reichs, die uit ervaringen schrijft, hoop ik dat het in het echt er niet zo gruwelijk aan toeging. Uiteraard probeer ik de moord voor de dienstdoende rechercheur op te lossen. De beste boeken zijn diegene, bij wie dat niet lukt en ik aan het eind verrast word. Ook psychologische thrillers, zonder de (standaard) rechercheur lees ik graag. 

Dan houd ik nog van lezen, om te leren over andere landen en culturen. Zowel in de fantasieboeken als in de thrillers, krijg je inzichten in andere mensen en wensen. Maar om nog meer te ontdekken, lees ik ook meer literatuur uit landen, die niet zo gangbaar zijn.

En dat allemaal thuis op de bank onder een dekentje of lekker in de tuin in de zon, al naar gelang het weer."

 Het artikel is naar aanleiding van de reclamecampagne 'Wie leest heeft een goed verhaal' van De Leescoalitie. Bij het artikel op Hebban is ook nog een prijzenpakket te winnen. 

Lees jij vaak? En waarom? 

 

 

 

 

 

Leesoverzicht van de maand oktober

Afgelopen maand, tijdens onze reis naar Londen, begon ik in Rhinegold van Stephan Grundy. Het boek stond al bijna dertig jaar (ongelezen?) in mijn kast, dus het werd wel eens tijd. De treinreis naar Londen en weer terug is bij elkaar zo'n zeven uur, dus tijd genoeg om lekker op weg te komen met het boek van achthonderdvijftien pagina's in hele kleine lettertjes en ook nog Engelstalig. 

Het lezen ging niet zo snel als ik gehoopt had, met name door die kleine lettertjes. Het verhaal kwam me ook nog eens bekend voor. Eenmaal thuis was ik nog niet eens op pagina honderd. Na een aantal dagen niet gelezen te hebben, besloot ik het boek in de Nederlandse taal, met misschien wat grotere letters, te zoeken. Zo'n exemplaar vond ik niet, maar ik ontdekte wel dat dit boek diverse prijzen gewonnen had. En dat de schrijver, van mijn leeftijd, al een tijdje overleden is. Jeetje.

Om het leesvirus weer een beetje te pakken te krijgen, en omdat er een leesclub aan zat te komen, besloot ik eerst wat andere boeken te lezen, maar deze zéker later weer op te pakken. 

Dus, wat ging ik toen lezen? 

Schaduwweduwe - Christine Visser
Hebban boek van de maand augustus. Een bijzonder verhaal van een vrouw die lange tijd een verhouding had met een getrouwde man. Wanneer deze man overlijdt, rouwt ze als een weduwe, maar ze kan haar verdriet niet delen met de buitenwereld. Ze noemt zich schaduwweduwe. 

Op zich vond ik dit een bijzondere insteek van een eeuwenoud verhaal. Anders dan wat volgens Visser de consensus is, leg ik de blaam van een relatie buiten een relatie bij de vreemdganger, niet bij degene met wie vreemd gegaan wordt. De vreemdganger is degene die een belofte deed aan zijn/haar partner. Toch.. In dit geval is Visser ook bevriend met de vrouw van de man met wie ze een relatie begint. Ze heeft in het huis gelogeerd. Ze dringt aan op een kind en wéét hoeveel verdriet ze hiermee deze vrouw zal doen, schrijft ze. En dan, nadat de man overleden is, schrijft ze dit boek. Dan ben je in mijn ogen niet echt meer een onschuldige buitenstaander, hoe groot je liefde ook was en hoe diep je verdriet ook zit. 

Visser probeert haar schuldgevoel wat weg te poetsen, door te benoemen dat als zij er niet was geweest, er waarschijnlijk wel een andere vrouw zou zijn. Maar hoe groots en wederzijds was hun liefde dan, als zij vervangbaar was?

Een mooi gegeven vind ik het wel, dat een persoon zo'n sterke liefde kan voelen voor twee (of meer) mensen, maar ik zou niet één van die mensen willen zijn. En in het geval van dit boek: Roos, de vrouw van de vreemdganger, ook niet. Visser lijkt het juist wel prettig te vinden. 

Het boek zelf vond ik niet bijzonder goed geschreven. Heden en verleden wisselen elkaar af, maar mij is het niet altijd even duidelijk wanneer het zich precies afspeelt. Vooral niet in de periode na het overlijden. 

 Het Eiland van de zielen - Piergiorgio Pulixi
Dit boek lees ik voor m'n thrillerleesclub. Het speelt zich af op Sardinië, Italië. Een land dat ik al heb. Verrassend, want volgens mij lees ik Italië niet zoveel. 

Het begin leest rommelig. De personages worden op bijzondere wijze beschreven, vooral de vrouwen. Terwijl ik deze beschrijvingen lees, is het me duidelijk dat dit door een man geschreven is, terwijl ik me daar meestal niet mee bezig houd. Ook verderop in het boek komen opmerkingen terug, waarvan ik me niet voor kan stellen dat een vrouw dat zou schrijven. 

Wanneer ik deze eerste hobbel genomen heb, wordt het verhaal spannend en een bedreiging voor m'n nachtrust. Ter bescherming van mezelf blijft de e-reader tegen bedtijd beneden liggen, zodat het uitlezen geen nachtwerk wordt. (de nacht later gebeurt dat alsnog) Het plot neemt nog een verrassende wending en dan ineens is de schrijfwijze weer heel raar. Alsof iemand anders het schrijft. 

Er is nog een open einde en hoewel ik de schrijfwijze niet altijd even prettig vond, ben ik wel benieuwd naar het vervolg, dus mogelijk dat die op de WILL komt. 

Mijn mede leesclublezers waren het voor een groot deel met me eens. Ook wel eens leuk. We hebben ook wel eens dat we heel anders tegenover een boek staan. 

Tyler Green komt nooit meer vrij - Nicci French
Het begin van het boek trekt me gelijk het verhaal in. Voor het eerst sinds tijden weer een boek, die ik vanaf het begin af aan niet weg kan leggen. Een boek vol intriges en mogelijke daders. Een 'Whodonit' à la Agatha Christi; negen personen in een huis en eentje overlijdt. En dat terwijl dat dertig jaar eerder ook al gebeurde met dezelfde personen!

Af en toe erger ik me aan het feit, dat de vrouwelijke rechercheur niet serieus genomen wordt. Waarschijnlijk is dit (nog steeds) de praktijk en dus goed dat het genoemd wordt in het boek. Dat het mij frustreert is niets met wat vrouwen in dergelijke posities kennelijk echt meemaken. 

Geen ander land, geen LUEK, geen leesclubboek. Gewoon even iets waar ik zin in had. Deed me goed.  

Omdat ik nog een paar weken had tot m'n volgende leesclub en geen zin om verder te gaan met Rhinegold, bestudeerde ik m'n LUEK-plank voor mogelijke volgende boeken. Daar staat nog veel Engels op en daar had ik even geen zin in. Ook het boek van de maand trok me nog even niet. 

Dus werd het  Lang leve ons van Claudia de Breij
Een voltreffer. Waarom stond die al zo lang in de kast? Hoewel het boek in 2019 uitkwam, zijn de onderwerpen van de columns nog steeds erg actueel, sommige inmiddels wat dringender. Onderwerpen als het taalgebruik als het gaat over geweld tegen (vooral) vrouwen. Maar ook qua politiek en klimaat is er weinig veranderd. Toch is het geen zwaar boek, want De Breij schrijft op luchtige wijze vol humor. 

  

 

Favoriet van de maand
Moeilijk te zeggen wat mijn favoriete boek was deze maand. Nicci French was echt even weer lekker puzzelen, maar Claudia de Breij was heerlijk genieten. Eén van deze twee dus.  

Alweer voorbij
En dan is het einde van de maand daar. Al een week las ik niet, terwijl ik in drie boeken 'bezig ben'. De leesclub van het begin van de maand is verzet naar komende woensdag en dat boek is nog steeds niet uit. Omdat ik zeeën van tijd had (twee weken) dacht ik in een ander boek te kunnen beginnen, van een Nobelprijswinnares, en die schiet ook al niet op. Rhinegold is er nog en ook het boek van de maand oktober lonkt naar me vanuit de kast. Nu twijfel ik tussen leesclub afzeggen of het leesvirus opnieuw proberen te activeren door mezelf te dwingen te gaan lezen. Dat laatste is misschien wel zo slim. En een leesclub is ook altijd heel gezellig. Zonde om die voorbij te laten gaan vanwege zoiets marginaals als een ongelezen boek. 

Voor de statistieken:
Gelezen boeken dit jaar: 72 (doel was 62)
Gelezen landen: 19 (doel is 24)
Gelezen luek: 19 (doel is 25)

 

 

Leesoverzicht van de maand september

Het was niet zo'n goede leesmaand. Drie boeken las ik, dus dat is wel duidelijk. Wat vond ik ervan? 
 

Troy - Stephen Fry
Van Fry las ik eerder Mythos en Heroes. Hier heb ik zeer van genoten. Niet alleen door de verhalen, maar ook door de humor die Fry gebruikte om deze verhalen te vertellen. Het verhaal van Troy kende ik al door het boek Een lied voor Achilles van Madeline Miller. Omdat dit boek niet louter over Achilles gaat, leerde ik nu ook meer over de aanloop van deze oorlog, maar verder is het eigenlijk best een saai verhaal. Veel mannen, moeilijke namen, stambomen en ego's van die mannen. Veel wapengekletter, heel veel doden en gewonden. Zelfs Fry kon er geen humor meer in verwerken, zo leek het. Op den duur is het een (saaie) opeenvolging van gebeurtenissen. Zo kwam ik er dus met moeite doorheen. Op een gegeven moment moedigde ik ze zelfs in gedachte aan met "Kom op met dat paard!" Toch was niet uitlezen geen optie. 

Voor de statistieken: dit was LUEK-boek nummer achttien en had Griekenland als het negentiende land. 

 

Nachtschade - Emma Laura Schooten
Dit is een recensieboek voor FES magazine. De recensie moet ik nog schrijven. Het boek gaat over een jonge vrouw, die leeft met migraine. Ze leeft van aanval naar aanval in de 'tussentijd'. Voor haar scriptie reist ze naar Engeland om onderzoek te doen naar Anna Conway, een zeventiende-eeuwse filosofe die ook aan migraine leed. Regelmatig wordt het verhaal onderbroken door notities van andere vrouwen uit de geschiedenis, die leden aan migraine. 

 

Ik deed een tijdje over het boek. Het is heel mooi geschreven, van elke bladzijde kon ik wel een zin halen als citaat om te bewaren, maar echt doorlezen lukte me niet. Ik vind het ook lastig dit boek in een recensie te vatten. Ik heb nog een week. 

 

As gémeas voltam ao colégio - Enyd Blyton
Een Portugese uitgave van De Dolle Tweeling in spanning. Deel twee van de serie, die ik vroeger verslond. Een makkie in het Portugees dus, dacht ik van het zomer optimistisch. Dat viel nogal tegen. Ook jammer dat ik per ongeluk deel twee van de serie kocht. 

Ik begon tijdens de vakantie in Portugal dit boek al te lezen en nu is het pas uit. Mijn Portugees is dus nog slechter dan ik dacht, maar vaak kon ik het verhaal wel volgen, doordat ik het al vaker gelezen had. Maarja, ik wil er ook van leren, dus nog veel opgezocht. Door het Nederlandstalige boekje ernaast te leggen, kwam ik erachter dat vertalers wel eens alinea's overslaan en/of hele scenes anders situeren. Heel bijzonder. Nu wil ik eigenlijk ook een Engelstalig exemplaar, maar die kon ik afgelopen weekend in Londen niet vinden. 

 

En dit waren ze al. Achtenzestig boeken las ik dit jaar in totaal. 
Nachtschade is wel mijn favoriete boek van deze maand.   

 

En dit waren ze al. Voor het weekend begon ik vol enthousiasme in Rhinegold, de negentiende LUEK. Achthonderdvijftien pagina's vol met kleine lettertjes in het Engels. 

Het boek staat al sinds december 1995 in de kast en ik dacht het nog niet gelezen te hebben, maar het verhaal komt me toch bekend voor. Tijdens de reis naar Londen begint de cover af te brokkelen. Jammer. 

Rondje Hogeland

 Volgens mij heb ik wel vaker genoemd dat bookcrossing mij ook in beweging houdt. Vooral de 52/52 uitdaging. 

De wát??

52 boeken vrijlaten op 52 verschillende plekken, en dan is de bedoeling dorpen of steden. Niet drie verschillende bankjes in één stad. Natuurlijk is dat het leukst als je ook verschillende landen aan kunt doen, maar in mijn omgeving genoeg dorpjes. 

Vandaag vatte ik het idee op om even een rondje Bedum, Onderdendam en Noordwolde te doen. Uurtje op pad, heerlijk weer. Even beweging. Onderweg boeken wegleggen voor de 52/52 uitdaging, maar ook voor de week van de alfabetisering. Dubbele score, haha. 

Onderweg naar Bedum bedacht ik dat over Winsum terug óók nog een optie was. Dit besluit was snel genomen, maar de ondersteuning moest dan wel op minimaal, want op de terugweg was de wind tegen en stevig. Dan wil ik niet met een lege accu zitten. Aldus geschiedde. 

Uiteindelijk duurde het rondje twee uur. Liet ik ook boeken vrij in Winsum en Sauwerd, redde ik het gelukkig met de accu en kwam ik tot mijn verrassing op de terugweg toch ook nog door Noordwolde. In mijn hoofd kwam ik Groningen ergens anders binnen. 

Als ik niet zo'n hekel had aan afstappen, en m'n camera bij me had gehad, had ik mooie foto's kunnen maken van bloeiende bermen, ooievaars, buizerds, kievitten en het kerkje van Noordwolde, met z'n mooie ui er bovenop. Nu kom ik niet verder dan m'n fiets bij een driesprong (waar ik ook nog graag een boek op de tafel achtergelaten had, maar ik was bang dat deze weg zou waaien), een nieuwsgierig schaap en een paar minibiebs. 

In Winsum liet ik wel een boekje achter op een bankje, omdat ik geen zin had een minibieb te zoeken, in Bedum had ik al genoeg rondjes gereden, en daar waaide het niet zo hard. Minibiebs op deze foto zijn (van links naar rechts en boven naar onder) Ellerhuizen, Sauwerd, Onderdendam en Noordwolde. 

Zo, dan is het nu tijd om voldaan op de bank te gaan zitten en een boek uit te lezen. 

Hier nog mijn route. 35 kilometer!

8 september: Dag van de alfabetisering

8 september is de internationale dag van de alfabetisering. Het is tevens de start van de week van lezen en schrijven in Nederland. Door het hele land zijn activiteiten georganiseerd, om alfabetisering onder de aandacht te brengen. 

In Nederland hebben 3 miljoen mensen van 16 tot en met 75 jaar moeite met lezen, schrijven en/of rekenen. Daardoor hebben ze ook vaak moeite met een computer of een smartphone. Om ervoor te zorgen dat zij allemaal aan de samenleving mee kunnen doen, vragen we het Nederlandse publiek, taalnetwerken, gemeenten en bedrijven om tijdens de Week van lezen en schrijven in actie te komen.
Bron: Lezen en schrijven.nl

Ook bookcrossers doen eraan mee met dé activiteit waarin ze goed zijn:  zoveel mogelijk boeken loslaten van zaterdag 6 september tot en met maandag 8 september. Uiteraard wil ik daaraan ook meedoen. 

Het thema van dit jaar is: "Meertalig onderwijs bevorderen: geletterdheid voor meertalig begrip en vrede" Geen idee wat ik me daarbij voor moet stellen. Afgelopen week kreeg ik wel een aantal Engelstalige boeken van de leeslijsters (voor kinderen/jongeren) in m'n minibieb, die lijken me toepasselijk qua anderstalig. Andere boeken moet ik nog bij elkaar zoeken. 

Me inzetten tegen laaggeletterdheid is iets wat ik al langer wil doen. Er zijn maatjes-projecten bij de bibliotheek. Zoals voorlezen aan kinderen of regelmatig praten met immigranten. Nadeel daarvan is dat je élke week moet. En ik ben bang dat ik dat niet trek. Daarnaast vind ik het lastig om me op m'n vrije dag vast te leggen. Vandaar dat ik ooit koos voor vrijwilligerswerk dat wel regelmatig, maar niet elke week is. 

Natuurlijk helpt het loslaten van boeken niet direct tegen laaggeletterdheid. Een laaggeletterd persoon zal de boeken waarschijnlijk laten liggen. Maar gratis toegang tot boeken, kan wel leiden tot meer lezen en daardoor betere geletterdheid. Hoop ik. En misschien is het vinden van een boek een aanmoediging tot lezen, ook voor mensen die niet makkelijk lezen. 

Hopelijk is het weer goed genoeg om boeken ergens op bankjes te leggen. Dat blijven de leukste wilde vrijlatingen. Een minibieb voelt wat vertrouwder. Dan hoef je niet zo bang te zijn dat een boek in de afvalbak belandt of in de bosjes. 

Ik zou willen dat ik meer kon doen om mensen te helpen in dit opzicht. Lezen is altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest en bovendien is het een belangrijk onderdeel van de maatschappij. Bijna alles gaat tegenwoordig via internet en je moet al kunnen lezen om daarmee om te leren gaan. (denk ik) Het lezen heeft mijn leven enorm verrijkt én het is een fijne hobby, wanneer je niet zo mobiel (meer) bent. De minibieb staat in elk geval vol met verse boeken. 

 

 (de Engelstaligen staan een plankje lager)

Leesoverzicht van de maand augustus

Het tweede lees-maandoverzicht op de blog. Het was een mooie leesmaand. Afwisselend, met mooie en minder mooie boeken. 

De namen - Florence Knapp
Het boek-van-de-maand juni. Ik was sceptisch. Ja, een naam kan wat betekenen, maar wordt er niet teveel nadruk op gelegd? Uiteindelijk gaat het in dit boek niet zozeer over de invloed van de betekenis van de naam, maar meer over de gevolgen die de gekregen naam heeft in het gezin van Bear/Julian/Gordon. Over de keuze die zijn moeder maakt en de reactie van zijn vader. 

Het zijn ingrijpende verschillen. Het zijn boeiende verhalen, die steeds met een interval van 7 jaar verteld worden. Het is een boek dat zéker de moeite waard is en ik ben blij dat ik het gelezen heb. 

Ontevreden - Beatrice Serrano
Het boek-van-de-maand juli. Ik liep achter, maar in het eerste weekend van augustus ben ik alweer bij met deze challenge. Dit boek is minder indrukwekkend en gelukkig niet zo dik. Het is een grappig én triest verhaal. Of een deprimerend verhaal dat met humor geschreven is. Tijdens 'deel 2' moest ik vaak lachen. Het einde kwam niet echt als een verrassing. Hoewel ik het makkelijk en met zeker plezier las, geloof ik niet dat ik nog een keer honderd pagina's zou willen lezen over het leven van Marisa. 
Dit boek speelt zich af in Spanje en is daarmee het zestiende land dat ik lees voor mijn persoonlijke landenchallenge. 

De stenen goden - Jeroen Windmeijer
Een boek dat zich afspeelt op Paaseiland, wat hoort bij Chili, zo kwam ik achter. Een boek dat past bij mijn landenchallenge, land zeventien, en bij de Jeroen Windmeijer-challenge van Hebban. En..niet onbelangrijk, een boek dat ik al wilde lezen. 

Ik heb grote bewondering voor Windmeijers kennis van de bijbel. Hij heeft overal wel een tekst bij. Het mooie vind ik ook, dat hij een afwijkende betekenis aan de verzen geeft die hij gebruikt. Naast deze kennis, is het duidelijk dat hij heel veel research doet naar z'n onderwerp, Paaseiland in dit geval. 

Het nadeel van al deze kennis en het willen overbrengen, vind ik soms dat er zoveel theorie in Windmeijersboeken zit. Het past bij het verhaal, maar het is veel. En in dit boek vertraagde het het verhaal soms teveel, voor mijn gevoel. Ik heb in dit boek veel geleerd over de Paaseilanden. Dat vond ik erg leuk. Het verhaal leek soms een bijkomstigheid. De afwisseling tussen het verhaal in Middelburg en op Paaseiland ging me soms te snel, maar leidde naar een verrassend eind. 

Hoewel het verhaal me soms dus te lang duurde, geef ik het boek vier sterren, vanwege de enorme hoeveelheid informatie, die erin verwerkt is. Ja, tegenstrijdig, dat geloof ik. 

Blessings - Chukwuebuka-Ibeh
In het kader van 'lees eens een ander land', nam ik dit boek uit Nigeria mee uit de boekwinkel (wandelde zo achter me aan, eigenlijk). Ik kom niet vaak zomaar boeken tegen uit Afrikaanse landen, jammer genoeg. Het Engels van dit boek is af en toe lastig voor mij, het leest wat formeler (?) dan Amerikaans, denk ik. Soms heb ik het gevoel dat ik daarom wat nuances mis. Wanneer ik eenmaal in het verhaal zit, gaat het beter. 

Het verhaal van dat boek is een 'coming of age'- verhaal van de jonge Obiefuna. Zijn vader betrapt hem met een andere jongen en stuurt hem daarom naar een kostschool. De omstandigheden daar zijn onvoorstelbaar. Verhoudingen tussen oudere en jonge jongens onderling huiveringwekkend, zeker in het begin. Het verhaal wordt afwisselend geschreven vanuit het perspectief van Obiefuna en zijn moeder. Zij weet niet waarom haar zoon weggestuurd is en krijgt te maken met haar eigen demonen. 

Wanneer Obiefuna eindelijk het gevoel heeft dat hij zichzelf kan zijn, besluit Nigeria tot de anti-homo wet en staat het leven van hem en zijn vriendenkring op het spel. Dit verandert alles weer. 

Een aanrader. Ik ben blij dat ik dit boek in een impuls meenam, dankzij mijn persoonlijke landenchallenge. 
Dit is ook m'n tweeënzestigste boek dit jaar, waarmee mijn Hebban Readingchallenge gehaald is. Een waardig boek hiervoor. 

Black water. De overstroming - Michael McDowell
Over de Black water-serie werd afgelopen jaar (?) veel positiefs geschreven. Dit boek heeft een voorwoord van een zeer enthousiaste Thomas Olde Heuvelt, die ik tot mijn favoriete schrijvers reken. De verwachtingen waren dus hoog en ook de angst, dat dit weer een serie zou zijn die ik in een keer door wilde lezen. 

Het viel me wat tegen. Dit boek leest als een inleiding tot een spannend verhaal, maar wil het zelf nog net niet worden. Het is ook redelijk voorspelbaar, vond ik. Misschien heb ik al teveel Olde Heuvelt en King gelezen, om deze serie nog spannend te vinden. 

Het was het zeventiende LUEK-boek.  

Nadat ik dit boek uit had, zat ik even met een 'Wat nu' impasse. Ik mag meedoen met de leesclub van het boek van de maand augustus, maar het was nog net te vroeg om ermee te beginnen. Dus pakte ik een LUEK uit de kast, om er vervolgens achter te komen dat ik drie dagen later een fysieke leesclub had. Dus snel eerst dat boek geleend bij de online bieb.

Welk boek?

Halverwege morgen - Chris McGeorge
Een rommelig boek vond ik het. Het gegeven is leuk en had spannender gemaakt kunnen worden. Misschien toch net te kneuterig, met een zeventigjarige als hoofdpersoon. Wel grappige metaforen, zoals 'in gedachte schreef ik dit op een post it en plakte het aan m'n hersenen, maar ik wist natuurlijk dat de lijm snel weer los zou laten'. (niet het exacte citaat) Vond ik zo leuk gevonden!

En dan het boek-van-de-maand van augustus. Ben ik weer bij (en ik kijk weer uit naar het volgende)

Harthout - Amity Gaige
Ik doe mee aan de leesclub op Hebban met dit boek-van-de-maand, dus een recensie volgt daar nog, maar wát een boek! Een jonge vrouw raakt vermist in de bossen van Maine. Een vrouwelijke warden geeft leiding aan de zoektocht en elders in de USA heeft een oudere vrouw contact met een jongeman via internet. Uiteraard snap je dat dit met de vermissing te maken heeft, waarom anders komt dit verhaal voor in het boek? Maar hoe.. Door de verhalen heen zijn de verhalen van moeders en dochters. Hoe deze relaties kunnen verschillen en wat de overeenkomsten zijn. De kracht en de kwetsbaarheid. "De perfecte moeder bestaat niet, net als de perfecte dochter niet bestaat" zegt de warden ergens. 
Ik kijk uit naar wat de andere lezers vonden van dit boek. Bij mij kreeg het vijf sterren. 

Harthout is daarmee ook mijn favoriete boek van deze maand. 

En zo kwam de leesmaand augustus alweer tot een eind. Ik ga verder met m'n achtiende LUEKboek Troy van Stephen Fry. Weer heel wat anders. 

Leesoverzicht van de maand juli

Zoals in een eerdere blog genoemd, is het mijn plan om vanaf nu mijn maandelijkse leesoverzicht hier te gaan plaatsen, omdat de spots op Hebban stoppen. Hoewel ik inmiddels volgens mij wél doorheb hoe de nieuwe blogs op het Hebbanforum werken (brainfog is weer over), zet ik het plan verder hier over mijn lezen te bloggen toch door. Zo blijft er wat leven in dit blog. Steeds maar weer over pijn en ongemak bloggen blijkt lastig. En ook het lezen behoort tot mijn leven met pijn, tenslotte. 

Dus, wat las ik? 

Doggerland - Stil als het graf - Maria Adolfson
Het laatste deel van deDoggerland-serie. In juni las ik de eerste zes delen. Daaruit blijkt wel dat ik het heerlijke serie vind, want anders stopt het serie-lezen wel na twee of drie boeken. 

De laatste duivel die sterft - Richard Osmond
Ik moet er bij de Moordclub (op donderdag) altijd even weer inkomen, zoals altijd als ik na een paar jaar weer verder ga met een serie, maar het vorige deel las ik niet al te lang geleden, dus dat was nu geen al te groot probleem. Het oplossen van een moord, naast de verdrietige problemen die bij de ouderdom horen. Het blijft speciaal, vind ik. Hopelijk komt er ook hiervan snel een volgend deel. Het vorige deel las ik voor de luek '25. Deze stond gelukkig bij de online bieb. 

Waarom we logen - Karin Slaughter
Ik lees niet veel boeken van Slaughter, maar als ik er dan een lees, vraag ik me af waarom niet. Dit is het twaalfde deel van de Will Trent serie. Gelukkig is het niet nodig om de hele serie gelezen te hebben, om deze leuk te vinden. Mogelijk dat ik er toch nog meer van op ga pakken. Het is wel weer een bijzonder en afschuwelijk verhaal. 

Wie zonder zonde is - Bo Svernstörm
Een boek dat op de ereader staat, bij vele ongelezen boeken. Ik was nog op vakantie, dus dan kan ik eens in die map met ongelezen boeken duiken. Een intrigerend verhaal, waarbij je je eigen geheugen misschien wel anders gaat bekijken. Een spannend verhaal, waarbij je op het verkeerde been gezet wordt. 

In de schaduw - Liz Nugent
Dit boek kozen we voor onze thrillerleesclub. Ik was niet heel erg enthousiast. Kon me waarschijnlijk niet genoeg verplaatsen in het Ierland van de jaren tachtig van de vorige eeuw (dat klinkt verder weg dan het is). Al met al een verdrietig verhaal. Dat wel. 

Niet te stoppen - Angie Thomas
Dit boek heeft dezelfde energie als The hate u give van dezelfde schrijfster. Over een deel van de zwarte gemeenschap in Amerika, hoe ze leven, liefhebben, gezien en behandeld worden. Frustratie, machteloosheid maar ook kracht en vriendschap. Het hele verhaal over het rappen was niet zo aan mij besteed, maar verder een goed boek. Boek 16 van LUEK '25.

Vrees niet - Stephen King
Een onverwachts cadeautje van m'n man. Zo lief! In het begin had er wat moeite mee om in het verhaal te komen, maar dat lag meer aan mij dan aan het boek. Door migraine kon ik me slecht concentreren.Toen ik er gisten dan eenmaal echt in zat, wilde ik hem ook niet meer wegleggen en zo las ik 'm nog net in juli uit. Een boek, waarin verschillende verhalen samenkomen in een climax, die je van verre aan ziet komen, maar waarvan je wilt weten hóe dit dan gaat gebeuren. 

Het is moeilijk te zeggen wat mijn favoriet van deze maand was. Slaughter was spannend, maar King ook. Thomas was weer op een heel andere manier heel bijzonder. Toch denk ik dat Vrees niet van Stephen King de favoriete rol op zich mag nemen. 

Al met al: een heerlijke leesmaand. 

Voor de statistieken nog dit:

• Ik heb nu 57 boeken van mijn Hebban Readingchallenge gelezen. Mijn doel is 62, dus daar zit ik bijna aan. Vanwege het lezen in het Portugees is de uitdaging niet al te hoog gezet. 
  
  
• Deze maand las ik 1 boek uit eigen kast, ik zit nu op 16 van de 25
  
  
• Ik las geen boek uit een nieuw land. Tot nu toe las ik boeken, die zich (voornamelijk) afspeelden in: Noorwegen, Nederland, Verenigd Koninkrijk, Verenigde Staten, IJsland, Oostenrijk, Oekraïne, Ierland, Denemarken, Frankrijk, Zuid Korea, Maleisië, Zweden, Italië en Rusland. Het doel is 24 landen. De meeste gelezen landen tot nu toe zijn vrij gangbaar, op Maleisië en Zuid Korea na, dus het wordt steeds lastiger om een nieuw land te vinden. Maar dat maakt de uitdaging juist leuk! 

Over de afbeelding: boven het maandelijkse overzicht op Hebban zet ik altijd een foto, gemaakt in die maand. Dit is het beeld Vitoriano van Maria Pó. Het staat in het Jardim do Bonfim in Setúbal. Er staan meer van dit soort beelden en ik vind ze geweldig leuk.