De suikerchallenge, hoe het ging.

Hoewel ik geen doomdenker wil zijn, hangt de mogelijkheid van diabetes 2 als een soort zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Mijn moeder at gezond, bewoog (enorm) veel en had een gezond gewicht. Toch kreeg ze op haar zestigste de diagnose diabetes 2. Ook haar vader had het al in een tijd dat er niet veel gesnoept werd. Met mijn overgewicht en beperktere beweging, is het waarschijnlijk niet de vraag óf ik het krijg maar wanneer. Zelfs mijn vorige huisarts, meestal een scepticus wanneer ik weer eens ergens mee kwam, zei meer dan tien jaar terug al "ja, dan moeten we je toch maar eens testen." Uiteraard blijft er altijd een mogelijkheid dat ik níet de erfelijkheidsjackpot heb getrokken en er eens een keertje een erfelijke aandoening aan mijn lijf voorbij gaat. Voorlopig gaat het tenslotte nog goed. 

Mijn moeder raakte enorm gefrustreerd. Mensen om haar heen bleven maar zeggen dat afvallen en gezond(er) eten haar zouden 'genezen', maar dat hielp allemaal niet. Bij haar viel er niet zoveel te verbeteren. Dezelfde frustratie als ik heb bij afvallen, denk ik. 

Hoewel ik over het algemeen gezond eet, ging het de laatste tijd, nog voor de vakantie in Sardinië, behoorlijk de verkeerde kant op. Er waren (veel) verjaardagen op het werk, die gevierd werden met gebak. Er waren verjaardagen in mijn privéleven, er lag ineens ijs in de vriezer, gratis van de Lidl, en er was dus vakantie. Dat is sowieso al niet een periode die uitblinkt in gezond eten. 

Dus deed ik vorige week mee met de suikerchallenge van het Diabetesfonds. Niet zozeer om te leren hoe ik gezond zou moeten eten, maar meer als een soort 'reset'. Pas op de plaats. Wanneer ik me voorneem geen suiker te nemen, kan ik wél ineens taart, koek en snoep laten staan. Dus tijdens een leesclubavond nam ik geen koekjes en stukjes chocolade. Tijdens een etentje met m'n man geen toetje. En het was niet eens moeilijk. 

De challenge bevestigde eigenlijk wat ik al weet. Over het algemeen eet ik niet heel veel toegevoegde suikers. Onderstaande evaluatie in de mail onderstreepte dit nog. 

Terugkijkend op hoe het ging, bleek dat ik niet anders at. Mijn tussendoortjes zijn al fruit en groente. In het dagelijks leven drink ik alleen maar suikervrije frisdrank (bruiswater en soms cola zero), koffie en thee. En als er geen verjaardagen zijn, of ijsjes in de vriezer, krijg ik verder niet veel suiker binnen. 

Maar door hier een week mee bezig te zijn, bracht de challenge mij precies waar ik wilde zijn: weer even terug bij normaal. En dan gaat het niet over beter slapen,meer energie en afvallen, wat voor veel mensen een positieve bijkomstigheid lijkt te zijn van een week minder of geen suiker, maar wel weer vertrouwen in mijn eigen eetgewoontes. Zelfs deze week weigerde ik nog een ijsje, een stuk cake en een koek. Leuke bijkomstigheid is een aantal nieuwe recepten om uit te proberen. Opvallend: niet alle recepten in de mails of het gratis receptenboek staan ook op de website. 

Nu maar weer verder zoals het gaat. Zo gezond mogelijk eten en leven en het spook van diabetes zo lang mogelijk op afstand houden. 

Alwéér een challenge?

Ik doe mee aan de alcholvrije challenges van Ikpas. Dat is inmiddels duidelijk. Ik doe mee met ommetje, de wandel- (en fiets-)challenge van de Hersenstichting. Ik doe al jaren de readingchallenge van Hebban. En nu, nu zit ik nog te denken over een suikerchallenge. Waarom? Omdat ik overgewicht heb. Omdat ik een angstbeeld van diabetes 2 in het vooruitzicht heb en omdat ik me wat misselijk en wee voel, na het eten van bijvoorbeeld gebak. Geen goed teken.

Waarom dan een challenge
Ach, ik houd dus van uitdagingen en het blijkt dat dat voor mij werkt, zo'n uitdaging. Nou wil het geval dat het Diabetesfonds in juni een challenge van een week geen suiker heeft, maar dat is pas in juni. En ik wil NU. Vooral omdat geen suiker me momenteel vrij makkelijk af gaat. Misschien is dat ook wel een beetje valsspelen. Misschien heb ik dan ook helemaal geen challenge nodig om het vol te houden.

Het klinkt op zich niet zo moeilijk, geen zoete dingen eten. Zeker omdat er tegenwoordig zoveel lekkere producten ook suikervrij op de markt zijn, zoals frisdrank, drop en chocolade. En als je het niet wilt, dan haal je het toch gewoon niet in huis? Maar er zit ook een lastige kant aan.

Wanneer je bij een borrel komt en je wilt geen alcohol, dat is er nog een lading frisdrank aanwezig, tegenwoordig ook vaal alcoholvrij bier, en anders is er koffie, thee of water. Als je geen suiker wilt, dan is er bij de koffie ... niets. Het Diabetesfonds heeft hier ook niet echt een oplossing voor. Hun oplossingen, rijstwafel of stuk fruit, is voor mijn gevoel vooral voor thuis. Ik ga toch geen rijstwafel mee nemen naar een verjaardagsvisite?

Dit heeft dus een plan van aanpak nodig, want als de tafel voor mij vol staat met koek (of paaseitjes!) en er is geen alternatief, dan is de kans groot dat ik 'deze éne keer' toch over de schreef ga en wél dat plakje cake neem. Of één paaseitje (of twee..) En dat wil ik dus niet. Het rare is dat ik dit probleem met vlees totaal niet heb. Als ik ergens ben waar alleen vlees op tafel staat, en ja, dat is gebeurd, dan neem ik gewoon niet meer dan m'n spaatje rood. Maarja, geen vlees eten is natuurlijk vanuit een ander principe. En voor vlees zijn over het algemeen ook altijd weer alternatieven.

Hoe pak ik het aan?
Ik vraag me af hoe ik dat jaren terug deed, toen ik drie maanden lang geen zoetigheid nam. DRIE maanden. Ging ik toen nergens op visite? Of ging ik alleen rond borreltijd? Of nam ik bij die enkele verjaardag toch maar een gebakje? Ik heb geen idee meer. 

Het eerste alternatief dat in me opkomt is fruit. Terwijl anderen aan hun zoete verleiding zitten, neem ik een mandarijntje. Andere ideeën komen zo niet in me op. Met de zomer in aantocht komt er ook meer lekker fruit, maar een mandarijntje is voor nu makkelijk om eventueel mee te nemen en makkelijk tussendoor te eten. Een mandarijntje is van het zomer dan weer niet zo makkelijk te verkrijgen. Een suikervrij gebakje dan? Nee, laat maar. Een yoghurtje, dat zou nog kunnen. Of gewoon nee zeggen.  Vrijdagmiddag lukte me dat al. Cake én paaseitjes voor m'n neus en ik nam niets. Voelde me heel erg sterk, maarja, het is de eerste week. En gisterenavond had ik juist enorme zin in iets zoets. Koek, cake of chocola. Dat er dan ook nog lekkers gebakken werd in de tv-serie die ik keek hielp niet. 

Wil ik echt zover gaan, dat ik helemaal stop met suiker? Dat is ook nog een goede vraag. Net als met de alcohol. Met suiker acht ik die kans stúkken kleiner. Ik heb nu al een stemmetje in m'n hoofd met 'jamaar, dán kan ik toch wel wat nemen..' en dan denk ik aan ijs tijdens vakantie en een gebakje bij een verjaardag.

Challenge
Dan komen we aan de challengekant van het verhaal. Geen georganiseerde challenge is geen badges of medailles, die kwistig virtueel uitgedeeld worden. Natuurlijk, het is een challenge met mezelf en als het lukt is dat al voldoende beloning. Uiteraard. Maar hoe kan ik mezelf nog meer motiveren? Kán ik mezelf meer motiveren, of is juist de gezamenlijkheid van challenges de stok achter de deur? Ik schrijf me eerst maar eens in voor de Nationale Suikerchallenge, om mezelf na m'n vakantie weer bij de les te krijgen en te motiveren.

Misschien is het idee van het misselijke en weeë gevoel, dat ik de laatste tijd kreeg na het eten van suikerrijke producten, eerst ook gewoon motivatie genoeg.