Weekendje weg

Man had weer eens een tafeltennistoernooi. Het NK veteranen in Schiedam dit keer. We waren daar wel vaker. Alleen zaten vanwege de marathon van Rotterdam de meeste budgetovernachtingsmogelijkheden vol, dus boekte man wat in Rijswijk. Kwartiertje met de auto naar Schiedam, moet te doen zijn. 

Omdat we eerst nog even bij zijn eigen team gingen kijken (ze kunnen kampioen worden!), kwamen we niet erg op tijd aan in Rijswijk, mede door druk verkeer onderweg. Toen we eindelijk ons hotel bereikten, bleek onze kamer al vergeven te zijn. Dubbelboeking. Man had via hotelspecials geboekt. Het stel dat vlak na ons binnenkwamen ook. Ook hun kamer was dubbel geboekt en ook zij hadden dus geen slaapplek. Geen reclame voor hotelspecials, zoveel is zeker. 

Maar wat dan. Terwijl man en andere man stonden te mopperen tegen de baliemedewerker (arme man) ging ik maar eens kijken wat er nog voor mogelijkheden waren. Zo kwam ik bij een (duurder uiteraard) hotel in Den Haag uit. Ik zocht in die richting, omdat ik van plan was naar het Kunstmuseum te gaan, terwijl man zich uitsloofde achter de tafeltennistafel. Vanuit het hotel in Rijswijk is er een rechtstreekse verbinding naar het Kunstmuseum, dus ik had me daar echt op verheugd. Het andere stel boekte een hotel in Rotterdam, aangezien zij daar de volgende dag moesten zijn voor de marathon. 

Gelukkig had het Leonardo Hotel in Den Haag nog een kamer vrij. We werden daar zeer warm welkom geheten, er werd met ons meegeleefd, we kregen een luxere kamer én een gratis drankje aan de bar. Toen we later in het restaurant zaten te eten, geen zin meer om nog wat te zoeken, bleek dat het personeel niet alleen aardig tegen gasten is, maar ook lol hebben onderling. Dat zie ik altijd graag. Het geeft een extra prettig gevoel bij je overnachtingsplek als je ziet dat de mensen die aan het werk zijn, grapjes maken onderling.  

Zondags was het druk in en vooral ook vóór het hotel. Er bleek een stembureau voor Hongaren in Nederland te zijn. De hele parkeerplaats stond vol met wachtende mensen.  Bijzonder wel. 

Nadat man vertrokken was naar de sporthal, maakte ik me klaar om naar het museum te gaan. Dat was op een kwartier lopen van het hotel. Luxe! Ik heb er genoten van diverse tentoonstellingen, maar na zo'n twee uur had ik het toch wel gehad. Na een (ook luxe) lunch, vertrok ik richting Den Haag CS, om ook naar Schiedam te gaan. Dan kon ik terugrijden naar Den Haag en kon man een biertje drinken. 

Welgemoed ging ik op pad. Volgens Google maps is het zo'n vijfenveertig minuten lopen van het museum naar het station en ik besloot dat maar te proberen. Waarschijnlijk zou de route toch langs de OV-routes gaan, dus wanneer het niet meer lukte, kon ik zo op bus of tram stappen. Dat viel tegen. 

 

Het begon er al mee dat ik een leuk parkje zag, waarvan het pad ongeveer in dezelfde richting ging als mijn route. Een parkje is natuurlijk altijd leuker dan de brede drukke weg, dus sloeg ik af. Helaas bleek het pad uiteindelijk terug te lopen en aangezien er water lag in de richting die ik wél op moest, kon ik ook niet even tussendoor. Zo kwam ik uiteindelijk wel in een mooie straat met ambassades terecht. Een rustige straat. 

Toen ik deze door was, kwam ik weer op de route en ging het eigenlijk wel goed. Ik kwam langs twee minibiebs, wat de tas in elk geval wat lichter maakte, zag het Paleis Noordeinde, twijfelde of ik Panorama Mesdag nou zou gaan bekijken (nee) en kwam echt bekaf bij het Den Haag CS aan. Anderhalf uur deed ik erover. Iets langer dan de drie kwartier van Google. En dat na twee uur rondslenteren in het museum. 

Eenmaal onderweg ging de reis voorspoedig, hoewel ik net één minuut te laat op CS was om de rechtstreekse sprinter naar Schiedam te halen. Bij de sporthal aangekomen, bleek man nog een wedstrijd te moeten en als hij deze won nog één. Gelukkig had hij nog geen biertje gehad, wat mijn lijf deed teveel pijn om nog terug te rijden. Dat was voor man geen probleem. Helaas voor hem verloor hij die ene wedstrijd nog en al snel konden we terug naar Den Haag. 

Eenmaal in het hotel waren we natuurlijk toe aan eten. Niet al te ver van het hotel, want dat ging ik niet meer redden. Gelukkig was er een goed aangeschreven Pizzeria op achthonderd meter. Helaas was deze vol. En de volgende ook. Zo liepen we toch nog twee kilometer naar een restaurantje, waar we overigens heel lekker aten, maar toen was de pijp wel leeg. 

Maandag deed het hele lijf zeer en aangezien het toch niet zonnig was, besloten we het strand over te slaan en direct naar huis te rijden. Daar ben ik op de bank gaan zitten en heb verder weinig meer gedaan, maar keek wel terug op een heerlijk weekend. 

 Over wat ik zag in het museum wil ik eigenlijk een aparte blog maken. Al die foto's moeten uitgezocht, welke wel en welke niet (in elk geval de naakten niet waarschijnlijk), dus hopelijk volgt dat deze week. Nu kijken we weer uit naar het volgende tafeltennistoernooi op Sardinië. Die sport brengt ons nog eens ergens. 

 

Crea bloghop #15: Voorouders

En hier is hij dan, de blog die vorige week al klaarstond!

Poeh, dit vind ik wel een lastige. Ik heb voorouders, wie niet, maar mijn ouders wilden bijvoorbeeld beslist niet op internet, dus nu ze overleden zijn, wil ik dat niet alsnog doen. En als ik hén niet op internet plaats, kan ik dan wel hún ouders gebruiken? Eigenlijk niet. Ja, ik heb foto's. Leuke ook. Daar zou natuurlijk vanalles mee te doen zijn. 

Maar als ik m'n voorouders zelf niet op de blog wil plaatsen, hoe vul ik dan deze uitdaging? 

De brainstorm 
Ik had twee invalshoeken. Ten eerste komen mijn ouders allebei niet uit Groningen. Mijn vader groeide op in Deventer en mijn moeder werd geboren in Rotterdam. Ze groeide vanaf haar derde jaar wel op in Groningen, maar haar accent behield ze haar hele leven, vooral wanneer ze met iemand uit Rotterdam gesproken had. Dus.. een collage van twee steden? Misschien nog wat stukjes Friesland erdoor, want daar hebben de ouders van mijn moeders moeder rondgevaren. Helemaal leuk. 

De andere invalshoek bedacht ik op 18 maart, toen we weer mochten stemmen. Ja, WIJ mogen stemmen en mede dankzij twee voormoeders van mij. Zowel een oma van mijn vader (zijn moeders moeder) als een oma van mijn moeder (haar moeders moeder) streden voor dit recht voor vrouwen.  Mijn vaders oma belandde vanwege haar strijd zelfs in de gevangenis, vertelde hij. Geen idee waar en wat ze precies gedaan had.  

Ik ben trots op deze voormoeders. Ze heetten dan wel geen Wilhelmina Drucker of Aletta Jacobs, en ik kan ze dus niet terugvinden in archieven, maar zonder hen hadden de bekende dames waarschijnlijk ook niet bereikt waar ze voor streden. Zonder mijn overgrootmoeders en al die andere vrouwen, én mannen, die in grote getale de straat opgingen om te strijden voor wat we nu heel gewoon vinden, had ik de 18e niet mogen stemmen. En het maakt me kwaad dat er (nog steeds) mensen zijn, die dit recht weer af willen pakken. Die de klok terug willen draaien. Als je als vrouw vindt dat je niet zou mogen stemmen, stem dan maar niet. Dat houdt gelijk de partijen met deze ideologie klein. En verscheur dan je stempas, geef hem niet mee aan je man. Geen stem van een vrouw is geen stem van een vrouw, tenslotte. (oké, dit stokpaardje mag weer op stal nu, want...)

Wat het werd
Uiteindelijk vond ik nog een derde invalshoek. Verre voorouders. Ooit onderzocht ik via myheritage waar mijn voorouders vandaan komen en dat blijkt behoorlijk gecentreerd tot Midden- en Noord-Europa. Geen exotische invloeden bij mij, ondanks m'n bruine ogen. Mijn zus had raar genoeg nog wel een exotischerh voorouder, ergens. Kennelijk heb ik dat gen net niet meegekregen. Of het onderzoek is iets minder precies dat men voordoet, dat kan ook. (en zal het ook wel zijn) Mijn oudste had dat gen namelijk weer wel, maar kan dat ook nog van z'n vader hebben meegekregen. 

 

Dus... mijn verre voorouders komen ongeveer uit het blauw gekleurde deel van de kaart. Ze waren van het Trechterbekervolk dat hunebedden bouwde, op mammoeten jaagde en in plaggenhutten woonde. Ik heb echt geen idee of dat allemaal in dezelfde tijd gebeurde, maar ooit deden ze het wel. Mogelijk niet precies waar ik nu woon, want daar lag toen ijs of zee. Om daar achter te komen, ga ik binnenkort maar eens naar het Hunebedcentrum, van welke site deze leuke kleurplaten vandaan heb. 

De precieze spreiding van mijn voorouders kan ik niet meer terugvinden, maar zo klopt het wel ongeveer. Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht, die me weer behoorlijk beziggehouden heeft. Vorige week dinsdagavond nog druk zitten kleuren, knippen en plakken om het voor woensdag af te krijgen, om er vervolgens achter te komen dat er een week extra tussen de opdrachten zat. Het had een 1 april-grap kunnen zijn 😂

#WOT: Wat is kunst?

 Kunst, wat is het? Laten we beginnen met de definitie:

Kunst is het vermogen om dat wat in geest of gemoed leeft of gewekt is, op zodanige wijze tot uiting te brengen, dat het kan ontroeren door schoonheid. Kunst is een ambacht dat bedoeld is om de zintuigen te prikkelen.
[bron: https://www.ensie.nl/redactie-ensie/kunst]

Heb je daar wat aan? Ik niet. 

Kunst, ik ben er al lange tijd door geïntrigeerd. Wat maakt dat het ene schilderij als een geweldig [duur] kunstwerk gezien wordt en een ander, in mijn ogen zelfde soort, exemplaar als kitsch? Wat mis ik? Wist ik het maar. 

Vroeger, ooit, op de havo, langer geleden dan ik graag vertel, waren de alfa-vakken niets voor mij. Oh wat was ik blij met wiskunde, natuurkunde en scheikunde. Geen geschiedenis, geen jaartallen en vooral: geen kunstgeschiedenis. Drie keer raden voor welke cursus ik me al een aantal keren bijna heb aangemeld? Nou? Juist, kunstgeschiedenis. Terwijl ik ondertussen ook al graag boeken lees, waaruit ik ook leer over de geschiedenis. 

Wat weet ik van kunst?
Er is kunst, waarvan ik weet dat het kunst is want dat heb ik zo geleerd, dat ik hartstikke mooi vind. Vincent van Gogh z'n schilderijen bijvoorbeeld. Geweldig. En zo lekker opvallend van hem ook. Kun je haast niet de mist mee ingaan. 

Lastiger wordt het met de eerdere en andere schilders. Of van dezelfde periode. Wie dan ook. Manet of Monet. Zeg het maar. 

Wanneer ik naar een museum ga, en dat ga ik graag, maakt het me niet eens altijd uit wie wat schilderde. Vaak vind ik het gewoon mooi. Andere keren vraag ik me af waarom ik het bijzonder zou moeten vinden. Vandaar die cursus dus. Ik heb het gevoel dat ik wat mis, wanneer ik de schilderijen bewonder. Ja, mooi of niet mooi, maar welke lagen zitten er nog meer in? 

Dus ik kocht boeken over de symbolen in de schilderkunst en keek naar kunstprogramma's op tv. Ik zie het nog steeds niet en ik geloof niet dat ik het snap. Ik leerde wel andere dingen. Dat kunstenaars uit een bepaalde periode bepaalde vruchten schilderden, die toen nog niet gangbaar waren in Nederland. Dat ze bloemen bij elkaar in een vaas zetten, die niet tegelijkertijd bloeien. Echt een interessant kijkje in de geschiedenis. Ik heb een rijtje schilderijen van dezelfde schilder wel eens 'het Instagram voordat er Instagram was' genoemd.  Maar buiten dat ik schilderijen mooi, dat ik compositie bewonder en dat ze me een bijzonder inkijkje kunnen geven in het dagelijks leven van ooit, weet ik verder ook waar ik naar kijk? 

Moet je kunst snappen?
Kunst is een ambacht die moet ontroeren, aldus de definitie. Is het dan écht belangrijk dat ik weet waar ik naar kijk? Is het niet genoeg om het mooi te vinden? Of juist niet? 

Gaandeweg leer ik steeds meer, maar die cursus, die komt er nog wel eens. Misschien dat ik dan ook eindelijk een bevredigend antwoord krijg op wat kunst nou eigenlijk is. 

Zou Nijntje Mondriaan echt mooi vinden? Of vooral de primaire kleuren. 

  Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.  (vanwege omstandigheden zal Karin tijdelijk de WOT verzorgen)

 

Drents Museum

 Vandaag was ik met m'n zus en zwager naar de tentoonstelling Sterven in schoonheid in het Drents Museum. Ik had er zin in en zag er tegenop. 

Hoewel ik toch niet van plan ben te starten met zelfmedicatie, waar ik het gisteren over had, nam ik nu maar wel pijnstilling. Een hele tijd door een museum lopen was al zwaar zonder hielspoor. 

De tentoonstelling was wel de pijn waard! Sowieso er weer even uitgaan was de pijn waard, als ik eerlijk ben, maar deze tentoonstelling was een mooie start. Het laat zien hoe mensen in de steden Pompeï en Herculaneum leefden, wat ze zoal aan rijkdom hadden, toen de Vesuvius uitbarstte. Veel godenbeelden gezien. Mede doordat Romeinen er geen problemen mee hadden de goden van culturen die ze overwonnen op te nemen in hun eigen godenrijk, zoals op onderstaande afbeelding te lezen is. 

Diverse goden

Niet volgzaam genoeg haha

Hoofd links is van een Amazone

Borstvoedende vrouw

Beste billen

Hierboven dus een kleine impressie van de tentoonstelling. Er was veel meer moois en vooral ook veel meer informatie, maar het werd steeds drukker en ik fotografeer liever geen mensen erbij op. 

We hebben daarna nog het verdere museum bekeken. Het meisje van Yde en andere veenlijken, poppenhuizen waarbij de oude inrichting van het grote gebouw aan de Brink. Helaas heb ik geen informatie gelezen, dus kan ik dat hier ook niet geven, maar het is mooi ingericht. Ook een tafel gedekt, een keuken vol met ingrediënten, potten en pannen. De kano van Pesse lag in het depot. Dat was wel jammer. 

Achterkant van museum

Na dit bezoek nog met m'n zus en zwager heerlijk geluncht. Op een terras in de zon! Wat een heerlijkheid. 

In een kinderboekenwinkel nog een schattig blikje gekocht. 

Al met al een fijne dag. Naar het Drents museum is het altijd makkelijk reizen met de trein. Zus en zwager zijn met hun camper onderweg en houden nog verder vakantie deze week. 

Na zo'n dag als vandaag neem ik me voor toch weer vaker musea te bezoeken. Er is nog een mooie tentoonstelling in zowel het Groninger Museum als het Museum aan de A (vroeger Scheepvaartmuseum). Dat zou te doen moeten zijn, toch? 

Als altijd heb ik daar zin in en zie ik er tegenop. Maar als ik er ben vind ik het de pijn meestal toch waard. Zelfs nu, nu ik geen stap meer kan verzetten. 

Weekendje Duitsland (zoals elk jaar)

'Je loopt een badkamer in en weer uit en via een donkere gang kom je in een volgende badkamer. Dit duurt ongeveer tien minuten', aldus de suppoost in het Kunstmuseum Wolfsburg. Ik ben hier met onze Duitse vrienden, terwijl mijn man aan het tafeltennissen is.

In het Kunstmuseum Wolfsburg is de tentoonstelling "Never ending story". Verhalen die zichzelf herhalen, van de cirkel in de oudheid tot herhalingen uit het nu. Zoals de installatie 'Bad' van Gregor Schneider, waarover de suppoost vertelt. Lopen door deze 'loop' begint lachwekkend maar voelt op den duur beklemmend. Je weet dat je er weer uitkomt, maar het lijkt of je vastzit in deze ruimte van zwarte gang en badkamer. Steeds dezelfde badkamer. Zo'n vijftien keer (denk ik, ik heb ze helaas niet geteld)

Andere kunstenaars maakten zich herhalende flimpjes, zoals hiernaast gebaseerd op andere kunstenaars. Ik kan er naar blijven kijken, het spel 'pong' in de Mondriaan of de wisselende ogen van Dalí.

Ook met spiegelingen worden herhalingen gecreëerd. Een kamer vol met kleurige lampjes durf ik niet in. De binnenkant is bekleed met spiegels, de vloer is water. Een bijzondere ervaring, waar ik niet in durf, omdat ik al wat hoofdpijn heb. Al die lichtjes lijken mij een trigger voor een échte migraine-aanval. Die had ik vorig jaar al tijdens het weekend Duitsland, dat sla ik nu liever over.

Vrijdag vertrokken man en ik naar Wolfsburg. Helaas veel 'baustelles' onderweg, waardoor er ook veel files waren. De reis duurde zo een uur langer dan gepland, maar we zijn nog ruim op tijd. 's Avonds gaan we uit eten met de Duitse vrienden, lekker Indisch, een grote keus aan vegetarische gerechten.

Het toernooi begon niet vroeg, dus zaterdag uitslapen. Nadat we een aantal wedstrijden bekeken hebben, vertrekken de vrienden en ik naar het museum. Hier brengen we zo anderhalf uur door. Op mijn hoofd een koptelefoon met uitleg in het Engels. Ineens ben ik m'n Duits weer kwijt, woorden haal ik door elkaar. Gelukkig verstaat de vriendin ook uitstekend Engels en zo converseer ik in mijn eigen mengelmoes. In de museumwinkel koop ik nog leuke kaartjes voor postcrossing.

Voordat we teruggaan naar de sporthal, eten we nog snel een salade in de stad. De sporters zijn net klaar met de wedstrijden, man werd met z'n partner zesde (van de acht teams), maar heeft lekker gespeeld. De sfeer zit er goed in. Vanuit de sporthal gaan we gelijk door naar een Grieks restaurant, waar de prijsuitreiking is en we vervolgens eten van een buffet. Weer veel vegetarisch. Heerlijk zoveel keus.

Ondanks het uitslapen werd het voor mij een lange dag. En van steeds het Duits proberen te praten word ik erg moe, bemerk ik. Gelukkig is het ook voor de sporters een vermoeiende dag, dus wordt het niet heel erg laat. Zondag nog heerlijk uitgeslapen en weer naar huis, waar zoon een feestje gehad had en daarna keurig opgeruimd. De huiskamer was netter dan toen we weggingen. Ook niet verkeerd!

Al met al heerlijk weekend gehad! En gelukkig geen roet in het eten door (teveel) hoofdpijn of andere pijnen. Op naar de volgende feestjes dit jaar.

Harry Potter Exhibition

We wilden er graag heen, maar zagen een beetje op tegen de drukke dag, mijn dochter en ik; de Harry Potter Exhibition. Gelukkig is Utrecht niet onoverkomelijk ver weg. En natuurlijk gingen we. Samen met twee schoonzussen met de trein, dat zou het minst vermoeiend zijn, dachten we.

De reis
Gelijk in Groningen zat de trein, een extra lange dubbeldekker, al propvol, en dan waren wij ook nog op tijd. Doordat dochter de rolstoel mee heeft, besloten we op het balkon te blijven, waar toch ook klapstoeltjes zijn. Vanaf Assen staan er al mensen, bij Zwolle wordt het echt druk. Bij Amersfoort rijdt de trein niet verder in verband met een wisselstoring. Doorreizen kan wel, met de Sprinter Amersfoort-Utrecht of via Hilversum. In theorie dus. Want al die mensen uit de overvolle extra lange trein, moeten in een paar bescheiden Sprinters. Dat ging niet. Zodra de deuren openen, verdringen mensen zich voor de ingangen. Zelfs a;s we met rolstoel voor de deur staan, komen we geen centimeter vooruit. Schokkend. Na drie of vier pogingen besluit ik de expo te bellen, want de gereserveerde kaartjes waren voor een bepaalde tijd die we niet meer gingen halen. Zoveel is welduidelijk.

Gelukkig is schuiven geen probleem. Wij gaan dan ook eerst maar eten. De broodjeszaak is druk, gevuld met mensen die dezelfde keuze maakten als wij. De zaak kan het amper aan, er gaat iets niet helemaal goed met de bestelling, maar het is wél lekker. Ook is het gezetllig, dat er nog een vriendin van me langs komt waaien. Zij had ons met liefde naar de expo gebracht, maar haar man heeft de auto mee. Ik heb geluk met zulke vrienden!

Na het eten gaan we weer naar het perron, waar inmiddels politie gearriveerd is om het instappen in betere banen te leiden. Dit keer haln we de Sprinter naar Hilversum wél en de trein die ons verder naar Utrecht brengtt, wacht zelfs op ons, zodat dit stukje reis vlekkeloos verloopt. Ook het laatste stukje naar station Leidsche Rijn geeft geen problemen.

De expo
En oh, wat genieten we van de expositie! Het is rustiger, dan het om twaalf uur geweest was, dus ergens is later komen toch nog een geluk. Af en toe is het dringen, maar even op elkaar wachten is hier geen probleem.

De dikke dame

Bij de entree worden we ontvangen door een Harry Potter lookalike, die enkele kinderen indeelt met de sorteerhoed. Daarna lopen we langs de Hogwarts Express de echte tentoonstellingsruimte in. Eerst ontvangst met bewegende schilderijen, onder andere de dikke dame die een glas kapot wil zingen. Daarna kleding, die de acteurs droegen in de films, en alle objecten die in de films voorkomen. De bedden van Harry en Ron, maar ook alle toverstokken, een Quibbler, de ketting die Katie Bell kreeg, Hermeliens boeken, het tasje en veel en veel meer. Alles mooi verlicht, zodat ze mooi te fotograferen zijn, maar ook vooral goed te zien, terwijl we zelf door het duister lopen.

Erg leuk is ook Hagrids hut met zijn stoel, waarin je mag zitten. Of de gillende mandragora's, die je zelf uit de pot mag trekken. Gelukkig is Aragog, de enorme spin, zelf er niet, maar wel één van z'n kinderen, ergens in het donker, niet zo dichtbij dat ik er niet langs durf. Je mag ook zelf ballen gooien door Quidditch ringen.

Op het eind is er in de shop ook nog veel leuks te zien, maar alles was veel te duur. Behalve de t-shirts, daar heb ik er dus één van.

En weer naar huis...
Terug bij station Leidsche Rijn blijkt de lift naar het perron het niet te doen. Had ik al gezegd dat we geluk hadden dat dochter wél kon lopen? Een bereidwillige jongeman helpt de rolstoel de trap op te tillen. Gelukkig zijn ze er nog, die behulpzame mensen.

Overstappen op Utrecht Centraal gaat gesmeerd, het lijkt erop dat ook deze trein weer op ons wacht. De omroeper zegt dat we in de rechtstreekse trein naar Groningen zitten. Moe maar voldaan zakken we op zachte stoelen van de tweede klasse neer, nadat we de rolstoel onhandig een trapje opgesjouwd hebben, weer met de hulp van een jongeman. Helaas.. ook de terugweg gaat niet zo makkelijk als het zou kunnen. Het achterste treinstel blijft achter in Zwolle en ja, daar zitten wij in. Weer overstappen dus. Dit keer zakken we zuchtend op stoelen van de eerste klasse neer, die  minder comfortabel zijn dan je zou verwachten. Nee, daar hebben we geen kaartjes voor, maar we zijn te moe om ons daar druk over te maken. Bovendien hebben we wel wat van de NS te goed, vinden wij.

Mijn vriendin uit Amersfoort appt dat ze met haar gezin een Harry Potter avond gaan houden en hoewel we die stad nou éigenlijk wel hebben gezien, willen we terug. Nouja, grapje natuurlijk.
Op station Groningen worden we gelukkig opgewacht door m'n man. Moe maar heel erg voldaan gaan we naar huis. Stiekem willen we volgende week wel weer.

Thuis gourmetten we gezellig met het gezin en zo luiden we de Pasen in.

Sorteerhoed

'Daar staan ze dan' Marcel, Harry, Hermelien en Ron

Gruzielementen

Count your blessings (5)

Het verraste me, moet ik zeggen, ineens is het al de 22e! Zo snel, de eerste maand van het nieuwe jaar is al bijna voorbij. En ik vergat niet alleen wekelijks te bloggen, ook m'n maandelijkse blog komt te laat online.

Ik kan de schuld gaan geven aan het feit dat ik een week vrij had. Natuurlijk, dan heb ik tijd genoeg, maar ik heb er geen idee van wélke tijd. Heb niet elke dag met de datum te maken. Het feit dat ik zo'n week vrij kan nemen, is dan wel weer een blessing.

Nu ik elke maand opschrijf wat positief is in mijn leven, kom ik er wel achter dat ik elke maand eigenlijk hetzelfde wil schrijven. Mijn basis is mijn blessing: familie, (hond,) werk, lezen, andere hobby's en vaker mooi weer dan donkere bewolkte dagen. Het feit dat ik ondanks pijn en vermoeidheid, toch een fijn leven kan hebben.

Hoofdpijn blijft roet in het eten van dat lekkere leven gooien, trouwens, en ik ga op zoek naar andere manieren, om die hoofdpijn de kop in te drukken. (welja, pun intended) Ik zit te denken aan shiatsu massage of haptonomie. En meer ontspanning inpassen in het dagelijks leven, zoals elke avond voor het slapen gaan. Juist als ik hoofdpijn heb, wil ik dat nog wel eens vergeten. Ook bijzonder.

Waar ik ook blij mee ben, is dat ik in Nederland woon. Ja, er wordt bezuinigd op onze gezondheidszorg en ja, het UWV ontkent de impact van fibromyalgie, maar nog steeds zitten we in de top 5 van de wereld, als het om onze gezondheidszorg gaat. Ik moet er toch niet aan denken dat ik elders zou wonen en last zou hebben van mijn klachten. In veel landen moet je toch op straat wonen, als je niet kunt werken. In Nederland is gelukkig bijna altijd wel een vangnet, hoewel helaas ook daar nog mensen door de mazen van dat net vallen. Dat is moeilijk en zwaar, maar nog steeds hebben wij het beter dan lotgenoten in andere landen. En dan heb ik het nog niet over oorlogen of heftige aardbevingen.

Na een heerlijke week vrij, waarin ik weer een gratis boek van een hebban leesclub uitlas, was dus vandaag mijn enige zorg dat dit blog te laat online komt. Als dat toch je enige zorg is.

Afgelopen maand ging ik ook nog met een vriendin naar de tentoonstelling van Rodin
in het Groninger Museum. Zo fijn!

Schilderijen kijken

Jeroen Krabbé zei eens dat de meeste mensen te kort naar een schilderij kijken. Iets van 3 seconden ofzo. Volgens hem moet je veel langer kijken (60 seconden? ik ben vergeten hoe lang) en daarbij ook voelen.

Woensdag was ik in het Drents museum. Er was niet direct een tentoonstelling die ik graag wilde zien, maar ik speelde chauffeur voor mijn dochter en als ik er dan toch ben, kijk ik natuurlijk graag rond. Even bij de boot van Pesse langs en het meisje van Yde, bijzondere vondsten uit het veen. En ik bezocht voor het eerst het 'Poppenhuis', weliswaar voor kinderen, maar echt leuk om te zien en horen hoe men vroeger leefde. Vooral de geluidseffecten gaven het een bijzondere sfeer.

Harry Muskee sloeg ik over. Ik weet niets van die man, misschien is het een bijzonder fenomeen, maar geen trekpleister voor mij. Zalen met schaaltjes, glazen en kannetjes zou ik ook zo voorbij lopen, maar ik werd binnengelokt door de fluitmuziek: dat speelde mijn opa vroeger. En eigenlijk waren die schaaltjes ook best mooi.

Na een bezoek aan het restaurant en de museumshop besloot ik toch eens bij de tentoonstelling over de 'Glasgow Boys' te kijken en ik werd aangenaam verrast. Precies de schilderijen, zoals ik ze mooi vind. Na een eerste snelle rondgang wist ik het zeker: dit wilde ik beter zien. Dit wilde ik vóelen, zoals Krabbé dat noemt. Maar inmiddels waren m'n benen al verzuurd en was lang staan voor een schilderij geen optie meer. Gelukkig heeft het  museum ook handige meeneemstoeltjes. Als je er niet op zit, kun je er in elk geval op leunen als op een wandelstok, zo ontdekte ik.

Welgemoed zette ik een stoeltje voor een groot schilderij van een partijtje tennis. Een onderwerp, zoals je ze niet veel ziet en zag. De meeste schilderijen waren toch landschappen met een kind of een herder. Volgens de tekst naast het schilderij zat er een verhaal in het verhaal. Dat wilde ik zien. Maar wat ik zag, waren voornamelijk ruggen. Ruggen van mensen die kennelijk ook geluisterd hadden naar Krabbé, want ze stonden veel langer dan 3 seconden voor het schilderij. En daar zat ik dan, op gepaste afstand op m'n stoeltje, naar ruggen te kijken.  Uiteindelijk viel dat wel mee hoor. Doordat er 1 of 2 ruggen voor me stonden, kon ik juist details van het schilderij beter bekijken. Tussendoor maakte ik snel een foto, zodat ik thuis nog wat details kon bekijken. Het verhaal in het verhaal, wat ook naast het schilderij beschreven stond, zag ik er niet aan af. Wel het spel van licht, de omgeving, die gesuggereerd werd, en de beweging van natuurlijk het tennisspel en de afbeelding.

Een ander schilderij waar ik een tijdje voor zat, was minder in trek. Een groot landschap met donkere wolken. Wat mij intrigeerde, was het water vooraan, glad als een spiegel. Heeft de schilder dit echt zo gezien? De donkere wolkenlucht associeer ik met wind (en regen). Hoe kan dat water dan zo spiegelglad zijn?

De Glasgow Boys wilden net als hun Franse voorbeelden graag buiten schilderen, 'En plein air', zoals dat genoemd wordt. Gezien het Schotse klimaat hadden ze er wel wat meer doorzettingsvermogen voor nodig, stond zeer terecht bij de informatie genoemd. Daar kon ik wel om lachen. Veel werd dus geschetst op locatie en in het atelier afgemaakt, uit het geheugen. Misschien daarom de tegenstrijdigheid in dat landschap.

Bij de informatie wordt meerdere malen over 'doorploegen' gesproken. Deed de tentoonstelling me daarom ook erg denken aan de Groningse schilders van 'De Ploeg'? Of was het, doordat ze in dezelfde periode schilderden? Toch gebruikten de Schotten meer detail, vooral op de voorgrond en de kindergezichtjes zijn soms fotografisch weergegeven, wat dan mooi afsteekt tegen het meer schetsmatige landschap op de achtergrond.

Had ik mij hier maar eerder in verdiept, dan kon ik langer (en op een rustiger moment) genieten van al dat fraais. Nu was mijn energie en concentratie eigenlijk wel op. De tentoonstelling is dit weekend voor het laatst, dus nog een keer bezoeken gaat niet lukken. Vanaf 28 februari is er weer iets anders, waarvan ik op voorhand weet dat ik het wil zien: de Maya's.

Teveel

Ik had het natuurlijk kunnen weten. Ik loop al een tijdje met de pijn en vermoeidheid, je zou zeggen dat ik niet in deze valkuil zou stappen, maar ach.. ik heb vakantie, was (redelijk) uitgerust en waarom niet? Dus ging ik maandag samen met m'n moeder naar haar zieke zus in Brabant en dinsdag met mijn eigen zus naar Leeuwarden om een museum te bezoeken.

Wat ik natuurlijk niet kon voorzien was dat ik slecht zou slapen, van zondag op maandag. Wat ik wél kon voorzien, is dat maandag van 7 tot 7 onderweg en dinsdag weer vroeg op veel is. Dat de ene dag vele kilometers autorijden om de volgende dag de hele dag te lopen ook niet slim is. En vooral veel.



Allerlei gebrei

Maar het is zo leuheuk. En zo gezéllig. En waarom dan niet.. Nou, dat weet ik dus vandaag.
 

Na een gezellige dag met mijn moeder, had ik een hele gezellige dag met mijn zus en haar oudste dochter. We keken onze ogen uit en deden ideeën op bij de tentoonstelling over Breien in het Fries Museum. Ook bezochten we nog gevonden goud in de terpen van Friesland en de bijzondere tentoonstelling Harrekrammele van kunstenaar Machiel Braaksma. Klein maar erg speciaal!

Het was helaas even zoeken waar we konden lunchen, aangezien de ene gelegenheid vol was en de meeste andere gesloten. De tentoonstelling Body Worlds in het Natuurmuseum sloegen we over. Daar stond me een rij! Dus gingen we winkelen. Eventjes hield ik dat nog vol, maar toen besloot ik verstandig te zijn. Nouja.. besloot.. lopen ging gewoon niet zo meer.


Harrekrammele

Dus nam ik met spijt in het hart afscheid van mijn zus en nichtje en vertrok weer naar het station. Gelukkig is het niet zo'n lange reis en gelukkig kwam de bus snel.

De prijs voor deze dagen betaalde ik vandaag. Gelukkig kon ik redelijk uitrusten, hopelijk gaat het morgen weer beter.