Nieuw!

Al zo lang als ik me kan herinneren houd ik me met planten bezig. Dat was zo toen ik jong was en zo is het nog steeds. Geen idee hoe het begon, mogelijk dat mijn moeder een plantje op m'n vensterbank wel gezellig vond staan en ik het al snel uitbreidde. Eén van m'n oma's had ook vaak stekjes voor ons als we bij haar kwamen. Helaas waren die vaak geen lang leven beschoren. 

Een tijdje terug vond ik in een kamerplantenboek, dat ik als kind kocht van mijn verjaardagsgeld, een hele lijst met planten, die ik als tiener in mijn kamer had. Een behoorlijke lijst voor een kamertje van 3x4 meter. Ik zou nu zeggen dat er in de woonkamer, ongeveer drie keer zo groot, geen ruimte is voor zoveel planten. Naar aanleiding van het programma "Daar vraag je me wat" probeerde ik op die leeftijd ook al wat met bonsai. 

Je zou kunnen zeggen dat planten een levenslange hobby van mij is. Wel, zoals alles bij mij, in vlagen. Er zijn periodes dat ik druk ben met verpotten, stekken en zaaien, maar er zijn ook periodes dat de planten maar net aan in leven blijven, met het minimum aan water dat ik ze geef. Alleen de sterke blijven zo over. Degene die tegen droogte en natte voeten kunnen. 

Met de komst van onze tuinkamer werd mijn speelveld uitgebreid. Planten die 's winters niet tegen de warmte kunnen, overleefden ineens. Voordeel is dat ze in de winter niet veel water behoeven. Voor het eerst in m'n leven houd ik al drie jaar lang een azalea in leven en deze bloeit momenteel ook nog uitbundig. Wat een feest. Belangrijke factor hierbij was wel regenwater in plaats van het water uit de kraan.  

Maar nu. Nu zijn er plannen om over een jaar ons leven te verdelen over twee huizen in twee landen. Beide huizen zullen dus langere tijd leegstaan en de ervaring leert dat dat niet goed is voor de planten. Nog slechter dan wanneer ik wél thuis ben. Hoe sterk ze ook zijn. Deze hobby zal dus aan z'n eind komen. Uiteraard ga ik in beide huizen proberen er nog wat van te maken. Planten in de tuin, die tegen droogte kunnen, bakjes water eronder begraven misschien. Maar bínnen, binnen gaat niets het overleven. 

En zo kwam ik op wat nieuws: botanical lego. Mijn zus heeft al jaren enkele bossen van deze kunstbloemen in huis, mijn schoonzus zelfs een bonsai, en ik vond ze mooi en leuk, maar misschien niets voor mij. Lego. Neh. Maar nu, met mijn plantenloze toekomst in het vooruitzicht, besloot ik het toch eens te proberen. De familie viel van verbazing bijna uit de app, toen ik mijn verjaardagswens kenbaar maakte. 

Légo???? JIJ??? 

Maar, blij als ze waren met een keer een andere vraag dan 'doe maar een boek' (of boekenbon), kozen ze een mooi boeket uit. Ik was er blij mee, maar toch nog sceptisch naar mezelf toe. Ga ik dit écht leuk vinden? Zie ik mezelf hiermee bezig?

Het antwoord blijkt volmondig JA. Vol enthousiasme heb ik op woensdag in de tuinkamer zitten frutselen, lekker aan de picknicktafel met m'n rug in de zon. De vingers deden er pijn van. Steeds was het: nog één bloemetje dan....., en zo maakte ik de hele bos af. Trots als een klein kind stuurde ik vervolgens de foto's naar iedereen "Kijk eens wat ik gemaakt heb!" 

 's Avonds bestelde ik nog een bosje, die ik bekostigde met een cadeaukaart die ik ook nog voor m'n verjaardag had gekregen. Het lijkt erop dat ik een nieuwe hobby heb. Uiteraard geen echte vervanging voor de oude. Ten eerste is hij veel duurder. Ten tweede, als de bloemen af zijn, dan zijn ze ook af. Water geven, snoeien en/of verpotten is niet meer nodig. Dat is natuurlijk ook het hele idee van deze bloemen, maar toch.. ik ga m'n plantjes wel missen denk ik. Straks staat m'n vensterbank vol met een botanical garden van lego, zoals hieronder*. Ze hebben ook een Chinese tuin! (back to bonsai, die eindelijk wel 'in leven' blijven)

 Het bloemschikken met bloemen van lego is nog best lastig. Ik kocht een zak met zand, om ze daar steviger in te steken, zodat ze beter blijven staan, maar waarschijnlijk moeten ze in een andere vaas. 

 * (foto gekopieerd van de legosite.. hoop dat ze het goed vinden, het is wel reclame natuurlijk)

Verheugen op...

 "Zullen we hierheen?" appte man mij ruim een maand terug en hij stuurde een aankondiging van een tafeltennistoernooi op Sardinië mee. 

"Ja!", was mijn antwoord per omgaande. Hij schrok ervan. Zoveel enthousiasme voor een tafeltennistoernooi had hij niet verwacht. Maar ik zag alleen maar Sardinië en dacht 'Vakantie!!'. We waren toen druk bezig met de voorbereidingen voor een mogelijke verhuizing en hadden daardoor geen vakantieplannen. Het voelde of er niets te verheugen was. Ja, die verhuizing wel, maar daar kijk ik naar uit als een hoop werk. Het resultaat is leuk, maar de weg ernaartoe niet per se. Een vakantie om me op te verheugen, was dus precies wat ik nodig had. Man, altijd in voor een tafeltennistoernooi, ging een en ander in werking zetten.  

Inmiddels lijkt de verhuizing dit jaar van de baan. Er is, volgens man, nog een klein achterdeurtje, maar nu de eerste plannen, die door omstandigheden haast hadden, niet doorgaan, verhuizen we wat mij betreft niet eerder dan volgend jaar. Dan zijn we beide gestopt met werken en hebben we tijd en ruimte om rustig op zoek te gaan en te verhuizen. En dat geeft me rust. En nog een vakantie in het vooruitzicht, want ja, als we niet verhuizen is daar ineens weer tijd voor. 

Toch zal Sardinië het eerste vakantie-uitstapje zijn. Een plek waar ik nog nooit ben geweest. Terwijl man op zoek ging naar een slaapplek en allerlei reisopties, richtte ik mij op mijn eigen voorbereidingen. Zo weet ik al welk boek ik daar 'moet' lezen en waar een free library (minibieb) is. Diverse bookcrossers lieten daar al boeken achter. Uiteraard zocht ik ook al boeken uit om zelf gedurende de reis 'vrij' te laten. 

De free library zit in een hotel, dat vast te duur is voor ons. Ligt middenin het dorp én aan zee. We komen er waarschijnlijk wel eens langs, kan ik daar even kijken. Het boek is 'Een steek door het hart' van Piergiorgio Pulixi. Een tweede deel van een serie, die speelt op Sardinië. Het eerste deel las ik met de thrillerleesclub en toen wist ik al dat ik het volgende deel ook wilde lezen. Het was wel zo'n boek waarin de vrouwelijke hoofdpersonen typisch door een man geschreven zijn. Hopelijk is dat in deel twee minder opvallend (en irritant). Het verhaal was verder origineel en spannend. En op de goede locatie. 

 Dus nu tel ik de maanden, weken, dagen af voor deze minivakantie. Het toernooi duurt een weekend, wij gaan een week. (één boek is dus te weinig, als iemand nog tips heeft voor boeken op Sardinië?) Een week zon (hoop ik toch) en strand en nieuwe plekken ontdekken. Heerlijk om me op te verheugen! Ook op het toernooi en het ontmoeten van nieuwe mensen/tafeltennissers. 

 Ik had hier graag een foto van Sardinië geplaatst, maar zit met auteursrechten. Dus maar een foto met blauwe zee bijVilanova de Milfontes, Portugal.

Hoe gaat het met.. (om)fietsen

Op 9 september jongstleden blogde ik over mijn voornemen om meer te gaan fietsen, ter voorbereiding op een mogelijke verhuizing volgend jaar. En.. besefte ik toen, omdat het nu al kan, fitter te worden. Waarom uitstellen tot volgend jaar, wat ik nu al kan doen? Een week later meldde ik trots dat 'in training zijn' motiverend werkte. Veel motiverender dan 'ik wil meer bewegen' alleen. 

Allemaal goed en aardig, en super positief indertijd, maar hoe staat het daar nu mee? 

Het duurde een paar dagen, maar uiteindelijk vond ik goede routes voor de heen- en terugreis. Tien kilometer heen door de stad, want ineens een uur eerder opstaan dat werd wel erg lastig, dus eerst maar een half uur, en veertien kilometer terug. Door weilanden en dorpjes. Vol in wind en regen. Na een maand veranderde ik de heenweg. Door de stad heen klinkt leuk, maar afstappen bij elke straathoek niet. Op een winderige en natte dag zocht ik een iets kortere route. Deze bleek met een kleine aanpassing even lang én zonder afstappen. Ook niet onbelangrijk, deze route bleek geheel gestrooid te worden. 

Inmiddels zijn we bijna drie maanden verder. De winter staat voor de deur. We hebben nachtvorst en de eerste sneeuw is al geweest. 

In het begin ging het heel goed, maar langzamerhand sloop het (herfst-)weer erin en was m'n motivatie af en toe ver te zoeken. Toch ging ik. 

Waar liep ik tegenaan? 

• Vroeger opstaan. Daar ben ik altijd al slecht in geweest en als het dan ook nog donker én nat is, en het waait hard, dan is de motivatie echt ver te zoeken hoor. Bovendien duurt mezelf fietsklaar maken bij regen nog weer vijf minuten langer (regenbroek aan en tas inpakken tegen de nattigheid), dus én slecht weer én eerder het bed uit. 
  Lastig. 
• Het weer. Tien en veertien kilometer fietsen is met zon en zonder wind een stuk makkelijk. Bij sneeuw heb ik de ochtendronde, eerlijk is eerlijk, overgeslagen. Deze ochtend-omweg heb ik uiteindelijk zo'n vier keer niet gedaan, vanwege sneeuw, mogelijke gladheid, verslapen en een te lege accu.
• Pijn. Zodra het kouder werd, gingen de knieën opspelen. Al snel moest de ondersteuning omhoog.
• Geen zin. Niet alleen het vroegere opstaan was lastig, aan het eind van de werkdag wil ik gewoon direct naar huis, niet eerst ruim een half uur langer fietsen. Ook niet met mooi weer.   
• Gladheid. Fietsen met gladheid gaat me slecht af, ook als er gestrooid is. Ondanks strooiroute, zodra er een kans op gladheid is, zoals vanmorgen, durf ik niet meer. Zeker niet omdat de omfietsroute een hoge brug heeft, waarna ik gelijk een bocht moet nemen. Ik voel de schuiver al, zonder dat ik er fiets.
• Niet afvallen. Hoewel afvallen niet het doel was, was de motivatie een stuk groter geweest als ik een paar kilo kwijtgeraakt was. Ineens twintig kilometer per dag meer fietsen, letten op wat ik eet en vervolgens aankomen, dat hielp totaal niet. 

Waardoor hield ik het tot nu toe vol? 

• Eigenwijs. Zowel ikzelf als anderen dachten dat ik het niet vol zou houden. Ik wilde graag het tegendeel bewijzen.
• Het voelde eigenlijk ook wel goed. Wanneer ik in alle vroegte op de fiets zat, was het zelfs wel lekker. 
• De kou viel wel mee. Pas bij de eerste vorst had ik handschoenen aan, maar nog geen winterjas.  
• Deze blog, die al sinds half oktober klaarstaat. Die wilde ik gewoon echt graag met een positief geluid posten. 😄

In den beginne fietste ik ook op m'n vrije dagen minimaal een uur. Dat ging er met het slechtere weer al snel af. Het plan was ook om bij niet omfietsen 's avonds op de hometrainer te gaan, maar dat is er nog niet van gekomen. Nu met gladheid toch maar eens mee beginnen? 

Hoewel mogelijke gladheid nu dus een spaak in het wiel steekt, ben ik toch best tevreden over mezelf. Ik besef wel dat de kans erg groot is, dat het fietsen vanaf nieuwe woonlocatie, waarvoor ik dus eigenlijk 'in training' ben, met gladheid ook zal stoppen. Maar dat zien we dan wel weer. 

Deze foto maakte ik ooit, toen ik met gladheid koos voor lopen naar het werk. 

 

Dán ga ik fietsen..

 Al eerder vertelde ik over onze plannen om kleiner te gaan wonen. Daarmee verhuizen we van de vertrouwde omgeving, waar we inmiddels zo'n dertig jaar wonen, naar de andere kant van de stad en nog een stukje verder. De afstand tot mijn werk gaat van twee naar vijftien kilometer. Een verschil van acht minuten fietsen tot .. vijfenveertig? 

"Ik blijf fietsen naar m'n werk", nam ik me al voor, "en dan word ik dat laatste (half) jaar sterker en slanker". 

Altijd fijn, dat optimisme van mij, maar daarna kwamen er meer realistische gedachten.
Ten eerste zal dat het laatste half jaar de herfst- en winterperiode betreffen. En dat is nou niet gelijk mijn favoriete periode om te fietsen. Integendeel, de huidige acht minuten leg ik al vloekend en tierend af en de natte kou zorgt voor meer pijn. 

Vervolgens is het wel handig om voor zo'n voornemen te trainen. Vanaf wat ik nu kan en doe ineens vier keer per week anderhalf uur fietsen, dat gaat waarschijnlijk grote gevolgen hebben. Zeker als het ook nog met kou en regen is. De kans van mislukken ligt op de loer, niet eens ver uit het zicht. 

En toen keek ik eens naar de hometrainer, die staat te verstoffen in onze huiskamer. Als het mogelijk is om vanaf ergens volgend jaar dagelijks anderhalf uur te fietsen, is het ook mogelijk om dat nu drie kwartier op de hometrainer te doen. Ja, dat is saai, maar wel warm en droog en ondertussen kan ik gewoon series kijken, die ik nu vanaf de bank bekijk. 

"Ik ga niet naar de sportschool om sterker te worden, maar om te voorkomen dat de spieren afnemen", zei een oudere man laatst op een terras. En dat zette mij ook aan het denken, want hij heeft natuurlijk gelijk. Ik moet wel eerst sterkere spieren maken, want momenteel is het flut. De conditie is ook al flut. Wil ik nog wat kunnen doen over tien jaar, dan moet ik daarin nu investeren. Dat weet ik ook. 

Dus, daar ga ik weer. Een voornemen tot bewegen. Optimistisch en overtuigd van het slagen als altijd. Ik weet dat ik dat al vaker op dit blog heb geschreven. Zoveel vaker. Zo vaak weer teruggefloten door lichaam of het om andere reden opgegeven. Maar eigenwijs als ik ben, ik gá er gewoon weer voor.   

Ik moet wel

 

 

Grote plannen

De plannen zijn er al een tijdje, maar ze komen steeds dichterbij. Man en ik gaan vervroegd stoppen met werken en tegelijkertijd (of iets vroeger of later) kleiner wonen. Veel kleiner wonen. En daarvoor moet er opgeruimd worden. En oh help, daar ben ik zó slecht in!

Er zijn vriendinnen van mij die elk jaar in december grootscheeps opruimen. Op 1 december één ding, op 2 december twee en zo verder tot eenendertig. Resultaten worden op facebook gedeeld, anders wist ik het niet. Met bewondering kijk ik het altijd aan. Niet alleen dat ze weggooien, maar ook wát ze wegdoen. En dat ze daar in de drukke maand december de tijd voor nemen. En dat ze er blij van worden. Misschien ga ik dat hier wel doen, delen wat ik wegdoe. Niet blij worden dát ik het wegdoe. 

Uiteraard weet ik dat mijn huis vol staat met troep spullen, die alláng weg hadden kunnen zijn. Op zolder staat volgens mij nog een doos, die al drie keer meeverhuisd is en in die tijd mogelijk een keer overgepakt in een andere doos. Maar daar kan ik niet bij, bij die doos, want er staan allerlei spullen voor. 

"Als je het een jaar niet hebt gebruikt of bekeken, kan het wel weg", is een uitdrukking die mij natuurlijk wel bekend is. Mijn moeder gooide spullen na een half jaar al weg. Hoppatee, weg ermee. Zinloos om te bewaren. Zo ben ik niet. Mijn man wel. Die keek mijn bewaarwoede ooit hoofdschuddend aan. Van die doos dus, die nu achter allerlei andere spullen staat. Ook spullen van hem, die om wat voor reden dan ook (nog) niet weg konden.

Waarschijnlijk zitten er in eerder genoemde doos nog schriften en rapporten van de lagere school. Leuk toch? Het is toch altijd geweldig om dat soort oude zaken bij anderen te zien? Waarom dan niet van mijzelf? Toch? 

Maarja, nu gaan we dus kleiner wonen en als je ergens al dertig jaar niet naar omgekeken hebt, waarom bewaar je het dan nog? Goede vraag. Geen idee, maar weggooien vind ik zonde. Of in elk geval moeilijk. Dat wordt nog wat. 

Overigens ben ik al begonnen met de boekenkast. Ook dat vond ik altijd zonde, maar het wordt steeds makkelijker. Een aantal boeken zijn verhuisd naar de tassen voor bookcrossing. Effectief is dat natuurlijk nog geen opruimen, maar de kast wordt al leger. Niet zo leeg dat het man ook opvalt, trouwens. 

Over boeken gesproken, misschien moet ik eens op zoek naar dit boek, waar ik online tegenaan scrolde. .  

 Letterlijk op zoek, want het blijkt in Nederland niet direct verkrijgbaar. 

Hoewel onze kinderen niet staan te juichen dat wij hun ouderlijk huis gaan verkopen voor een veel kleiner exemplaar, zullen ze zéker blij zijn dat die oude spullen opgeruimd gaan worden, voordat zij er doorheen moeten. En voor mij ons is het waarschijnlijk ook goed dat we het doen terwijl we het nog kunnen. 

Hersenspinsels

Soms verbaast het me, dat 1 januari op zo'n arbitraire dag is. Ik had het veel logischer gevonden als de eerste dag van het jaar direct naar de kortste nacht zou zijn. Dagen lengen, nieuw jaar, nieuw leven. En qua nieuw leven had de lente ook nog een mooi 'eerste dag van het jaar' kunnen zijn. 

Nu is 1 januari de tiende dag na de kortste nacht. Of zou Julius Ceasar dat niet geweten hebben? Want dit haal ik van wikipedia:

Wie heeft de kalender van 365 dagen uitgevonden?
Het was Julius Caesar die in 46 voor Christus de Juliaanse kalender instelde. Hij bedacht dat het jaar voortaan zou beginnen in januari en dat er om de vier jaar een schrikkeldag zou worden ingevoerd. Men wist toen al dat een jaar 365 dagen en 6 uren telde.

Waarom koos deze man voor die dag? Merkte hij pas op dag tien van de lengende dagen, dat de dagen inderdaad langer werden? Is dat in Italië sowieso minder opvallend? En waarom de maanden zoals ze zijn? Ooit vond ik een voorbeeldkalender met dertien maanden van elk vier wken en een extra dag, dat dan de eerste januari zou zijn. Zoiets als hieronder. Het lijkt zo logisch! 

En dan dus de eerste januari op de eerste dag na de kortste nacht. Ofzo. Ik bedenk maar wat. Waarschijnlijk wordt het teveel heisa om dit in te voeren, maar ik ben wel voor. Het zal wennen zijn!

Maar goed, waarom deze hersenspinsels? Mijn goede voornemen of jaarlijkse uitdaging uiteraard. Wel eerder bedacht ik dat ik een nieuwe uitdaging op 22 december zou willen beginnen, omdat ik dat veel meer vind passen bij nieuwjaar. Jaren terug was het plan al met een Keltisch jaarwiel te gaan werken, met Susan Smit als inspiratiebron. Ja, dat ging nog niet zo goed. Ik kocht speciaal een tekenboekje en de rest is geschiedenis (en waarschijnlijk ook nog wel ergens te lezen op de blog).

Maar oké, ik kreeg nu m'n nieuwe creatieve boekje op 24 december dus eerste kerstdag zou óók een mooi begin van mijn nieuwe jaar zijn. Welgemoed schreef ik daar gisteren een blog over en daarna zou ik een tekeningetje maken. Misschien had ik dat eerst moeten doen, want in plaats daarvan gingen we spelletjes doen en dat duurde, enkel onderbroken door eten, tot elf uur 's avonds. Zeker ook heel leuk. 

Dus nu... begint mijn nieuwe uitdagen op tweede kerstdag of de dag ná kerst, ooit de trouwdag van m'n ouders. Pak ik nu het boekje erbij of doe ik dat morgen en heb ik weer een blog in plaats van een tekening. Goede vraag wel. We krijgen vandaag ook nog visite, dus opruimen is ook nog in de planning. 

Weet je wat? Het wordt vast vervolgd. Zowel de hersenspinsels als het plan. 

Een plan

 Ik heb (weer eens) een plan. 

Er zijn veel activiteiten die ik leuk vind en meestal houd ik me daar in vlagen mee bezig. Schrijven, deze blog of een dagboek, fotograferen, tekenen, planten en zelfs lezen. Lezen is wel een redelijke constante, maar de laatste tijd zit het toch in een dip. 

Een aantal van deze oplevingen postte ik hier al op de blog. De blog op zich is een en al opleving, samen met het lezen van andere blogs. Wekenlang schrijf ik in m'n hoofd en werk dat daarna uit. Voor inspiratie en de leuk lees ik andere blogs. Ineens is het dan weer weg.
- Poef - Leeg hoofd, lege pagina's.

De planten die bij mij nog floreren, kunnen tegen een stootje (lees, tijdelijke droogte) Fotografie zit al langere tijd in een inactief stadium. Vorig jaar (ja, een jaar geleden) nog wel een foto-per-dag-project gedaan, dat was erg leuk, maar met de telefoon. M'n camera ligt te verstoffen, helaas.

En dan tekenen: "Jaa.. ik ga (weer) tekenen!" denk ik zo'n twee keer per jaar. "En nu houd ik het écht bij" denk ik er dan achteraan. Lessen uit het verleden zeggen mij níets, zoveel is duidelijk. Twee keer per jaar is er een opleving, zo te zien in de diverse boekjes, want ik zet er altijd enthousiast een datum bij. "Kijk, het is mei/november en ik teken weer!" Regelmatig (meestal) gaat dit gepaard met de aanschaf van materiaal om mee of in te tekenen en al snel verdwijnt dat in de kast, die al vol zit met materiaal. En er blijft altijd wat naast de bank liggen, voor als ik plotseling zin en inspiratie krijg. Je weet maar nooit. 

Dit jaar deed ik het anders. Ik meldde me voor een tekencursus en zo tekende ik in elk geval negen weken achtereen. Mijn zoon deed er voor mij een schepje bovenop: Hij schreef een verhalenbundel, deze wordt uitgegeven (!!), en hij vroeg mij om bij elk verhaal een tekening te maken. 

- slik -

Enthousiast maar voorzichtig zei ik "Ja, leuk!". Vanbinnen had ik grote twijfels. Tekenen is leuk, dat lukt ook best wel af en toe, maar illustraties? Bij de cursus had ik ook veel betere tekeningen gezien dan ik maakte en nou zou ik ineens tekeningen maken, die gepubliceerd worden? 

- HELP - 

Ik kreeg een lijst met dertien onderwerpen om te tekenen. Na wat rommelen kreeg ik ook een deadline. Dat werkt bij mij toch beter. Onze eettafel werd mijn atelier. Ik nam vrij op de dagen dat m'n man niet thuis werkte, zodat ik lekker mijn muziek (Beatles) hard aan kon zetten en meeblèren. 

En het is gelukt! Dertien tekeningen zijn af. Sommigen aangepast. Zo zag ik de Hollywood-letters in de bergen niet zitten. Dit werd popcorn. En die is erg goed gelukt, al zeg ik het zelf. Anderen werden niet zoals ik wilde, maar zoon is tevreden. 

En wat is nu mijn plan? 

Eén van de redenen dat ik weinig teken, is dat ik geen inspiratie heb (zeg ik altijd). Zit ik daar met potlood in aanslag, geen idee wat te doen. Maar nu ontdekte ik illustreren. Nee, ik ga geen uitgevers aanschrijven dat ik dit kan en wil. (misschien wel ooit, je weet het niet) Ik wil per boek dat ik lees minimaal één illustratie maken. Wat een leuk idee hè? En die post ik dan op de blog. Deze of die andere, die speciaal voor dagelijkse tekening of foto was. Kan ik vervolgens mijn 'boek van de maand'-idee weer uit het stof halen. En.. nu ik een opleving van het blog aan voel komen, ook de WOW.

 

Wanneer ik met dit plan begin? Het nieuwe jaar natuurlijk. Heb ik gelijk een mooi goed voornemen. Eind januari begin ik ook met een nieuwe tekencursus van acht lessen.

 

Bewondering

Ik vind het zo knap. Ik heb nu verschillende blogs gelezen en zie vaak dat mensen hun blogs plannen. Ik kan dat niet, plannen. Of, regulier plannen, dat kan ik niet. Mijn reis plannen, als ik ergens op een bepaalde tijd moet zijn, kan ik uitstekend. Een maaltijd plannen of m'n dag (nouja, dat gaat misschien nog wel eens mis). In het verleden natuurlijk ook van alles rond en met m'n gezin, al dat soort plannen lukte best.

Maar dan m'n blog. De laatste tijd gaat het weer hard. Dagelijks komt er wat op het scherm en dat post ik ook dagelijks. Dit zou ik natuurlijk over een aantal dagen/weken kunnen uitsmeren, maar dat doe ik niet. Want daar zijn m'n blogs niet zo geschikt voor, volgens mij. Het is ad hoc wat er in m'n hoofd rondgaat en opkomt. IK ben daar niet geschikt voor. Andere bloggers melden vol zelfvertrouwen dat er elke week op die en die dag en dat tijdstip een nieuwe blog staat. Daarvoor ben ik niet gestructureerd genoeg.

Er staan overigens wel een aantal conceptblogs klaar, maar op de één of andere manier is het nooit hét moment deze te posten. Of ze voldoen nog niet aan mijn idee van een blog dat 'af' is. Bij andere kan ik de woorden niet vinden om te zeggen wat ik nou écht met dat blog bedoel. 

"Gelukkig" kom ik ook veel blogs tegen waar (de laatste tijd) weinig op geschreven wordt. Gelukkig, omdat de planners dus kennelijk uitzondering zijn en ik niet zozeer. Jammer, want er zitten leuke blogs tussen, die inmiddels niet meer actief zijn. Had ik ze maar eerder ontdekt. 

Van Disabled Diva's blog heb ik laatst een aantal blogideeën gekopieerd, waarmee ik misschien wil gaan plannen, maar ik ben nog niet verder dan het kopiëren van de ideeën. Ook al een stap. Misschien moet ik ze ook eens door gaan kijken. Ideeën opdoen.

En wie weet, misschien ga ik ook ooit m'n social media plannen. Daar zijn online een heleboel planners voor. Maar ik kan natuurlijk ook gewoon m'n uitwisbare schriftjes voor gebruiken. 

(Heel eerlijk? Omdat ik ineens allerlei gedachten had over bloggen, heb ik deze blog vooruit gepland en ondertussen bijna dagelijks wat aangepast)