Ik ben duizelig, drááiduizelig

 Ooit, een hele tijd geleden toen ik nog alleen woonde, was ik op een dag ineens zó duizelig, dat ik niet meer kon lopen. Kruipend bewoog ik mij door het huis, dat nogal snel rond mijn hoofd leek te draaien. Als ik ging staan of lopen, viel ik om of knalde tegen de muur. Die dag belde ik mijn moeder, of ze me naar m'n zus wilde brengen, omdat ik niet alleen durfde te blijven. Uiteraard had m'n moeder daar ging zin in. Ze werkte de hele dag en moest nog drie kwartier rijden naar huis. Toch deed ze het, omdat ik niet alleen durfde te zijn. De huisarts zei dat zoiets vaker voorkwam en waarschijnlijk veroorzaakt werd door een ontsteking op het evenwichtsorgaan. De volgende dag was het gelukkig weer voorbij. 

Lange tijd had ik geen last. Tot onze eerste vakantie naar Tsjechië. Terwijl man en kinderen genoten van mooi weer op een fijne camping lag ik te dobberen in bed. Als ik bewoog, bewoog de hele wereld tegen de richting in. Of wel mee, maar langzamer, zoals in de clip Blame it on the boogie van de Jacksons. Ik draaide, mijn gevoel draaide daar achteraan om even later weer in mijn lichaam te vallen. 

Dit duurde een paar dagen en daarna, toen het weer verslechterde, was het voorbij. Op last van mijn man ging ik naar de huisarts. Deze stuurde me door naar het ziekenhuis, waar ik allerlei vervelende onderzoeken kreeg, waar ik weer duizelig en misselijk van werd, maar ze vonden niets. (story of my life)

Sindsdien kreeg ik het vaker, vooral tijdens vakanties. In Polen lag ik een week plat terwijl de zon uitbundig scheen en werd het beter toen het weer verslechterde (echt, waarom). Ook vorig jaar in Portugal had ik er twee weken last van! Thuis met vlagen. Soms lig ik in bed, te lezen bijvoorbeeld, en na een klikje in mijn hoofd, draait ineens de wereld. Bizar. Zelf bewoog ik dan niet. 

Inmiddels heb ik de overtuiging dat het toch stress is. Wat ook anders. Toen ik vorig jaar september dagelijks een aantal minuten ontspanningsoefeningen deed, werd de duizeligheid minder. Ja, dat geeft dan wel wat weg. En steeds als ik daarna wat duizelig werd, kreeg ik dat redelijk onder controle door een ontspanningsoefening. 

Waarom ik dit tijdens vakanties krijg? En juist met mooi weer? Geen idee. Volgens mij heb ik tijdens de familievakanties ook echt wel ontspanningsoefeningen gedaan, maar misschien niet goed genoeg. Afgelopen week kreeg ik er weer last van, juist na een zeer ontspannende bezigheid. Ik schrok ervan. Het lijkt onder controle nu. Gewoon rustig blijven ademen. Het is ook slecht weer, dus geen reden om te duizelen (ha... ha... ) 

Die eerste keer dat ik het had, was het denk ik wel echt een ontsteking aan het evenwichtsorgaan. Duizeligheid komt ook bij migrainepatiënten voor, dus ook dat kan nog een oorzaak zijn. Hopelijk houd ik het onder controle met oefeningen, heb ik eindelijk eens iets zelf in de hand. 

Uit mijn vakantiedagboek (artjournal!) in Polen, van mijzelf in bed met duizelwolk

Wat gaan we kijken?

 Ineens was de serie weer dagelijks op televisie. ER, met George Clooney, Anthony Edwards en Noah Wyle. Maar ook Julianna Margulies en Maura Tierney. Dat zijn de namen waarmee het begon, maar verplegend personeel zoals Deezer D (Malik) en Yvette Freeman (Haleh) spelen vanaf het begin ook al mee. Juist deze mensen blijf je zien, van begin tot eind. Vertrouwde gezichten, die minder in het oog springen of naar de voorgrond gebracht worden, maar als beste op de hoogte zijn van het reilen en zeilen van de eerste hulp in Chicago's County General Hospital. 

Afijn, weer op tv dus. Ooit zo'n beetje de enige ziekenhuisserie en eentje waar we graag naar keken. Dus.. gingen we weer kijken. We namen de serie op, zodat we ook op onze eigen tijd konden kijken (en de reclames konden doorspoelen), tijdens het eten, met het bord op schoot. Jaja, niet gezond, ik weet het, maar heerlijk ontspannen.

Tot seizoen 13. Man en ik zaten klaar voor de tv en zagen tot onze verbazing een jonge dokter Carter en dokter Ross. Huh? Wat bleek, ze begonnen weer van voor af aan, alsof er niet nog vier seizoenen waren. Dat was jammer. 

Gelukkig bleken we de serie ook te kunnen streamen en zo zitten we nog steeds dagelijks gekluisterd aan de buis, om de levens van inmiddels andere doktoren te volgen. Tranen met tuiten huilden we bij het overlijden van zowel Mark Greene als Greg Pratt. Maar ook bij andere emotionele afleveringen, laten we wat tranen lopen. Nou, oké, sowieso bijna elke aflevering. Zo zijn wij. Maar wij hebben inmiddels ook seizoen 15 bereikt. Het laatste seizoen! 

En dan? Wat kijken we dan met ons bord avondeten op schoot? 

Voorzichtig zijn we aan het brainstormen. Man kijkt graag naar ziekenhuisseries, maar ook brandweer, politie en eerste hulp doet het goed. Zo kijkt hij al jaren Chicago PD, MD en Fire, First Watch, New Amsterdam, Rescue 9-1-1 en nog meer, geloof ik. Af en toe kijk ik mee, maar zoveel series, dat lukt me niet (ik moet ook nog lezen, tenslotte)

Omdat man al deze series keek en ik niet, vallen deze niet in de categorie 'die gaan we kijken', maar welke dan wél? 

Ikzelf dacht eigenlijk aan Grey's Anatomy. Deze serie keek ik samen met oudste tot seizoen 12 of 13. Man zag af en toe wat, maar maakte er vooral grapjes over. En waarom? Het is toch ook gewoon een ziekenhuisserie?  Man is nog niet overtuigd. Ik verheug me er al een beetje op. En ze zijn al bij seizoen 19, dus we kunnen nog lekker lang door ook!

Ja, ook van deze originele cast zijn uiteindelijk niet veel meer over. En hiervan gaan er nóg meer dood (spoiler, sorry) dus nog meer tranen. Ondertussen heeft man het alweer over Het kleine huis op de prairie (ook al zo'n jank-serie) of, om in ziekenhuisstijl te blijven, Dr. Quinn, Medicine Woman

Nouja, eerst ER maar uitkijken. We hebben nog even te gaan, maar niet lang.

Groen, groen groen en oranje

Het kijken naar natuurlijk groen, geeft je voor langere tijd ontspanning, zo las ik laatst ergens. Daar dacht ik vanmorgen aan, toen ik met de hond door het park liep. Waar een paar weken terug nog knoppen vol zaten met belofte, is het park nu zo goed als groen. Op sommige plekken doet een enkele boom nog moeite z'n eerste blad eruit te persen, maar groen overheerst.

Mijn hond loopt dapper voor me uit. De afgelopen dagen namen we wegens omstandigheden (ik stond te laat op) een kortere route, maar hij wilde zo graag weer eens door een groter stuk park. Vandaag geef ik hem die ruimte. Ondertussen kijk ik genietend rond.

Toch, alle natuurlijk groen ten spijt, heb ik niet direct het gevoel dat ik aan alle kanten ontspan. Daar moet ik, ook tijdens zo'n wandeling, toch echt moeite voor doen.

Om mij heen hebben de vogeltjes een drukte van belang. Het lijkt erop dat zij met meer groen in eerste instantie juist meer stress ervaren. Nesten moeten gebouwd, eitjes gelegd en uitgebroed en dan moet hun nageslacht nog eten. Daarnaast dient ervoor gezorgd te worden dat de alom vertegenwoordigde katten, kraaien, eksters en vlaamse gaaien juist weer van dat nageslacht afblijven. Dan zijn er ook nog van die kleine drukke vliegers, die dat na het uitvliegen van hun kroost gewoon  nog een keer doen. Bij het verdwijnen van het groen keert voor hen de rust terug, denk ik dan. Heerlijk ontspannen, kale bomen en alleen je eigen eten maar om voor te zorgen.

 Voor het groen aan kleurde het park al geel met narcissen en speenkruid. Inmiddels zijn er witte en roze bloesems en andere fleurige bloemen.  De vergeet-me-nietjes, waar een aantal jaren terug  het park nog vol mee stond, laten het dit jaar afweten, helaas. Alleen in de bosjes kan ik ze nog vinden. Zou dat blauw ook net zo ontspannend werken als groen?

Een plek van stress, voor veel mensen, is de werkplek. Ik zit zelf in een geweldig mooie groene omgeving, maar kijk uit op de parkeerplaats. Dat vind ik jammer, maar het is niet anders. Regelmatig haal ik koffie of thee en sta dan even te genieten voor de ramen. Vanmorgen zag ik een stelletje futen baltsen. Daar kan ik natuurlijk niet uitgebreid foto's van gaan maken, maar tussendoor is het leuk om te zien.

Terwijl de natuur groen kleurt, kleurt morgen het land oranje. Vooral onze stad, want tijdens Koningsdag zal Willem Alexander met z'n gezin en gevolg Groningen aandoen. Dit levert mij een vrije dag op. Ik had mee kunnen helpen als vrijwilliger, maar ben bang dat dat teveel zou zijn geweest. Dus bekijk ik het thuis op tv. Ook heel ontspannen.

Lazy, just hangin'

We hebben nieuwe huisgasten, die behoorlijk wat vrije tijd consumeren. Jay, Gloria, Claire, Phyl, Mitch, Cam en hun kinderen komen dagelijks even langs, maar blijven meestal langer dan gepland.

Waar gaat dit over? De serie 'Modern Family'. Een serie, die ik online kijk, in mijn eigen tempo.

 Eigenlijk is het niet eens zo'n bijzonder opvallende serie. Je hebt Jay, de vader van het hele spul, gespeeld door Ed O'Neill, hij speelde ooit Al Bundy. In deze rol is hij compleet anders. Een rijke 'selfmade' man, maar ook dol op z'n familie. Gloria is z'n nieuwe, jonge en mooie vrouw. Zij had al een zoon, Manny, toen ze Jay leerde kennen en samen hebben ze Joe. Gloria is jonger dan Claire, de dochter van Jay, zijn oudste kind waar hij de beste band mee heeft. Samen met Phyl heeft Claire 3 kinderen: Haly, Alex (dochter) en Luke. Mitch is de broer van Claire, hij is getrouwd met Cam en samen adopteerden ze een Vietnamees meisje Lily.

Het enige 'baanbrekende' in de serie is het homostel Mitch en Cam. Cam lijkt de 'standaard homo', maar coacht een football team. Hij weet veel van sport, maar gaat ook helemaal over de top met inrichting en kleding. Schoonmaken doet hij liever niet, daarvoor is Mitch, die advocaat is en OCD lijkt te hebben.

De kinderen van Claire en Phyl zijn behoorlijk cliché. De oudste dochter is mooi maar dom, de middelste slim maar minder knap en de jongste is een zoon, niet al te slim en met allerlei 'jongensacties'.

Bijna dagelijks zet ik de serie even aan. Lekker ontspannen voor de tv, even aan niets anders denken. 1 aflevering is dan het plan, 25 minuten, zo voorbij, daarna weer verder met wat ik zou moeten of willen doen. Maar regelmatig (eigenlijk altidj) volgt daarna de tweede aflevering. Ach, wat maakt het uit. Even rusten, dat is goed voor me, toch? En, nouja, dan volgt er soms ook nog een derde aflevering. Als ik toch zit..

Op zich is het natuurlijk niet zo'n drama. Dit voelt al beter dan dom herhalingen van dit soort series kijken op Comedy Central. Herhalingen, die elke 10-20 minuten onderbroken worden door dezelfde ellenlange reclameblokken. Om gék van te worden. Aan de andere kant lijkt het er nu op dat andere activiteiten wat achterblijven, zoals lezen en bloggen.

Ik ben bijna door alle seizoenen heen en zit me nu af te vragen wat het beste is. Eigenlijk net als hoe je om kunt gaan met chocola: neem ik wat minder per dag, spreid ik het meer en houd ik zo meer over voor andere zaken of kijk ik zoveel mogelijk achter elkaar door en ben ik er maar vanaf?

Mijn planning is te kiezen voor het eerste. Elke dag een kleine dosis romcom en dan weer over tot de orde van de dag. Maar ze zijn zo leuk, dus kijk ik al snel meer en loop de kans dat ik binnenkort een andere serie moet kiezen, die ik kan bingewatchen.Volgens dochter wordt dat Charmed, dus ik hoef niet eens te zoeken.

Vrij

Sneeuw! Toen ik gisterenavond de hond uit ging laten keek hij verbaasd in het rond "wat was dat nu weer?" Ik wist het wel en om eerlijk te zijn had ik het toen helemaal gehad. Hoe mooi ook, de hele wereld bedekt met een witte laag, het was wéér een obstakel.

Twee dagen liep ik deze week naar het werk. Op mijn vrije dag liep ik naar de winkel, niet dezelfde afstand, maar heel veel scheelt het niet. Bekaf was ik gisterenavond van al dat geploeter, want gewoon wandelen is het toch niet over dat ijs. Ook niet met de spikes, die overigens wat bot aan het worden zijn en daardoor minder goed werken.

Terug van een snel hondenrondje (de hond vond het niets en ik dus duidelijk ook niet), mailde ik mijn leidinggevende dat ik vandaag vrij nam. Gelukkig kan dat, ik heb geen werk waar dan op stel en sprong vervanging gezocht moet worden. Onmisbaar ben ik zeker niet, hoewel er momenteel wel werk ligt. Er is alleen niet direct haast bij dat werk.

Vanmorgen bleek alle sneeuw weg en het ijs zo goed als. Er schijnt nu zelfs zon. Toch ben ik blij met mijn beslissing. Ik ga zometeen wél wandelen (voor de foto per dag uitdaging moet ik een landschap fotograferen, ik denk er nog even over waar ik heenga), maar ik merk dat de rustige start me goed doet.

Vandaag breng ik verder lezend door in het boek dat woensdag met de post kwam: via Hebban, waar ik de leesuitdaging ben aangegaan, schreef ik me in voor een buzzboek. Ik kwam in aanmerking en hij kwam precies op tijd, ik had net een boek uit. Uiteraard ben ik er woensdag al in begonnen, maar vandaag heb ik echt alle rust en tijd.

Een dagje lezen is tenslotte de ultieme manier om uit te rusten en te dromen over betere tijden, vooral qua weer. Het leuke van dit boek vind ik al wel, dat het zich afspeelt in Noord Friesland. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en ik heb het idee dat ik weet welk verhaal. Ik ben benieuwd.

Relax

Het houten bankje zit wat ongemakkelijk. Ik merk dat de kleermakerszit me niet zo goed afgaat, door stijve knieën. Waarschijnlijk wordt dat in de loop van de dag wel beter. De locatie maakt veel goed. Door het raam kijk ik uit over het Groninger landschap, weilanden zover het oog reikt, met in de verte een kerktorentje omgeven door rode daken. In een weiland vooraan liggen schapen als zwerfkeien verspreid, te genieten van de warme najaarszon die volop schijnt. Witte bast van een walnotenboom tekent scherp af tegen de blauwe lucht. Er hangen nog enkele noten aan deze verder kale boom. Andere bomen zijn verrassend groen voor deze tijd van het jaar. Een handjevol bladeren dwarrelt  naar beneden bij een zeldzaam zuchtje wind.

Binnen is het aangenaam warm. Langzamerhand lopen straaltjes zweet kriebelend over mijn huid naar beneden. Er hangt een geur, die ik niet helemaal kan thuisbrengen, maar die hier helemaal past. De geur van de sauna, waarin wij zitten.

Nu de wintertijd weer is ingegaan, de dagen korter worden, bladeren van de bomen vallen en het kouder is, gaat voor ons de saunatijd in. Een aantal malen gedurende de herfst- en winterperiode zoeken mijn man en ik de warmte. Of ik ga met een vriendin of onze dochter.

Een aantal jaren terug merkte ik dat ik de koude tijd van het jaar stukken beter doorkom, als ik af en toe dergelijke rust en warmte opzoek. Thuis hebben we een (infrarood-)sauna, en daar genieten we ook van, maar zo'n dagje 'welness' geeft extra rust en ontspanning. Je kunt in zo'n complex niet veel meer doen dan niets. Thuis blijven beslommeringen hangen, nadat we de sauna uit zijn moet de wasmachine aan (ze kunnen niet tegelijkertijd, want zitten op dezelfde groep) de hond eruit, de vaatwasser uitgepakt of een was gevouwen. Ondertussen is de tv aan of zitten we achter de computer. Er is altijd wat te doen.


In een saunacomplex heb je het druk met het plannen van je saunagang ten opzichte van de massage en je eten (wat overigens heerlijk is). Wat is slim, wat is handig en hoe is de verdeling het best. Je kunt kiezen tussen verschillende sauna's; Fins of stoom, binnen of buiten. Tussendoor hang je wat, lees je wat, praat je wat en voel je je schouders loskomen, kun je ineens weer achterom kijken en vallen je oogleden zo af en toe dicht. Bij mij althans, maar ook bij die dame, die gisteren bij de haard ineens een klein snurkgeluidje voortbracht. En, wat voor mij erg prettig is, je lichaam wordt door en door warm.

Gisteren hadden we pech, want de masseur werd ziek en dus moesten we zonder massage naar huis. In feite had de masseur natuurlijk meer pech. Opgewarmd, soepeler en met een zachte huid van de 'pakking' waar we de dag mee eindigden, reden we niet al te laat ontspannen naar huis.

Foto's zijn van Sauna 't Dalhuus in Wildervank waar wij nu al een paar keer met veel plezier zijn geweest. De sauna is gevestigd in een oud schoolgebouw en heeft een ongedwongen sfeer.