Het blijft geen feest

Elke dag bloggen, dat houd ik maar even vol. Dat weet ik natuurlijk wel. Binnenkort zal het elke week of zelfs elke maand weer een uitdaging worden. Maar voor nu gaat het lekker. 

Wat erg leuk is van meer bloggen is meer bloggers lezen. Vind ik dan hè. Inmiddels zijn er weer een paar 'blogs die ik volg' aan de lijst toegevoegd. Andere bloggers lees ik via de blogs die ik volg. Zuinigaan heeft bijvoorbeeld een hele lijst op haar blog. Enkele daarvan volg ik inmiddels ook, en die hebben weer een andere lijst die ze volgen en waar het ook leuk toeven is. Zo klik ik lekker door. Ondertussen vergeet ik niet de webloggerlijst te checken. 

Enige nadeel? 

Er gaat zoveel tijd in zitten. Tijd die wel besteed is, maar tijd die ook op een andere manier besteed had moeten kunnen worden. En daarom probeer ik mezelf in te houden met wie ik volg. Maarja, doorklikken doe je al snel. 

Andere blogs hebben dan ook weer leuke ideeën, waardoor ik frequenter zal blijven bloggen. Zoals de creatieve bloghop van Conny's quilts en creaties. De hele winter elke twee weken een creatieve blog. Dat aangevuld met de maandelijkse boekenblog, maakt toch  maar mooi dat hier minimaal drie keer per maand iets nieuws staat. En hopelijk blijven er losse flodders in me op komen die zich aaneen rijgen tot weer een blog. Er staan er ook al een aantal in concept, maar naast bloggen zit fietsen me momenteel kennelijk erg hoog. En om daar de blog nou gelijk mee vol te plempen, dat kan beter gedoseerd worden.

Maar goed, voor vandaag staat er weer een blog. 

 

 (Er schoot gisteren op de fiets nog een leuke losse flodder door m'n hoofd, waarover ik zou kunnen schrijven. Deze uitgewerkte losse flodder zou dan hier staan in plaats van deze blog, maar helaas... losse flodders hebben de neiging zich ook weer losjes uit mijn ideeëngeheugen te verwijderen, zonder dat ik ook maar een fractie terug kan halen van waar de flodder überhaupt over ging)

Dagboek (ofzo)

De afgelopen dagen ben ik weer druk bezig met de mogelijkheid van een dagboek. Of schetsboek. Of een dag-/schetsboek, zo'n art journal geval. Ik ben zelfs alweer naar de winkel geweest om hét perfecte boekje te kopen, dat ik een jaar terug heb zien liggen en dat er nu (uiteraard) niet meer was. 

Steeds als ik denk "ja, zó ga ik het doen" slaat de twijfel weer toe. Eerst maar eens bewijzen dat ik het vol ga houden, door de oude boekjes/schriftjes te gebruiken, voordat ik iets nieuw koop, heeft verstandelijk de overhand. Maar die ouden voldoen niet, want ik wil schrijven én tekenen. Of toch alleen tekenen en dan digitaal schrijvend bijhouden. Of, als ik al ga tekenen, een project doen waarbij ik elke dag/week(/maand) één enkel voorwerp steeds opnieuw teken, zodat ik me ook niet af hoef te vragen wát ik zal tekenen. 

Met de stormen buiten waaien er ideeën als losse blaadjes door m'n hoofd 

Terugbladerend in m'n huidige schetsboek ontdek ik dat ik deze gedachten elk jaar rond deze tijd heb. Is het alweer een jaar terug dat ik getekend heb? Nee, in maart tekende ik een Sonny Angel (in een ander boekje overigens) maar daarvoor begon ik duidelijk weer met een, jawel, schrijf/tekendagboek. Dat was 19 november. Ik ben er vroeg bij dit jaar. In het voorjaar heb ik vaak ook nog zo'n periode. Misschien heeft het iets te maken met de zon ten opzichte van de evenaar, haha. 

Mijn man houdt al bijna 3 jaar een dagboek bij in een app op z'n ipad. Teruglezen is daarin makkelijk en leuk. Ik probeerde het in documenten, maar het lukte niet. Sowieso is een jaar lang iets bijhouden voor mij lastig, laat m'n andere blog dat niet voor niets 365-project heet, zien. Digitaal bijhouden lijkt dus handig, maar wat me op dit moment trekt is aan tafel zitten en schrijven en/of tekenen. Er echt even mee bezig zijn. De mogelijkheid een tekst op te leuken met een krabbel of kleurtje, wat digitaal natuurlijk ook kan door er een foto bij te plaatsen.

Dat er in deze tijd van het jaar allerlei online advertenties zijn met diverse dagboeken is natuurlijk niet toevallig. Dat ik daardoor getriggerd word, is waarschijnlijk logisch. Nu ik een paar van die advertenties bekeken heb, zie ik nog meer advertenties en oh, wat zijn er leuke en mooie boekjes. 

In die advertenties, en diverse artikelen die ik inmiddels ook las, staat dat het goed voor je mentale gezondheid om een dagboek bij te houden. Volgens mij is het vooral een teken van een opkrabbelende mentale gezondheid dat ik weer wil tekenen. Of, nee, niet zozeer mentale gezondheid, wel dat er wat kriebelt. Iets dat me van de bank en bij de tv weg wil hebben. 

Terwijl ik dit zo allemaal opschreef, besloot ik eens op zoek te gaan naar de halfvolle boekjes die ik in huis heb. Enneh.. wow. 

De tekening van de ijsvogel onderin laat zien dat ik vooral goed kan tekenen van een foto en minder van een driedimensionaal voorbeeld.  De boekjes laten zien dat ik een voorkeur heb voor zwarte kaften. Het boekje dat nu het meest aansluit bij wat ik zoek, had geen zwarte kaft. Die heb ik dus geverfd (middelste foto meest rechts). Twee (bijna) volle zitten er niet bij. Een aantal dat ik nog minder gebruikte, legde ik vorig jaar in m'n minibieb.

Het goede nieuws is dat ik vaker wat heb bijgehouden dan ik dacht. Het is jammer dat dat alleen in vakanties was. En het is lastig om zo'n halfvol vakantieboekje nu aan te vullen met het huidige leven. Ook omdat in de tussenliggende jaren weer in andere boekjes is geschreven en getekend. Toch ben ik nu wel zeker dat ik eerst minimaal één boekje vol moet maken, voordat ik een andere koop. Of een ander begin. Want ik bleek een heel geschikt boek te hebben, zo te zien een relatiegeschenk van een groot Nederlands bedrijf, met genoeg pagina's om er een jaar mee vol te maken, wanneer ik elke dag wat noteer. De bladzijdes zijn misschien íets te dun. En het bedrijf staat dus op de omslag, maar dat is vast te verhelpen met fleurig papier dat ik ook op voorraad heb, bijvoorbeeld. 

Dit hele dagboekidee houdt me zo bezig, dat dit het derde blog al is dat ik erover schrijf. Dat ik deze post is een 'nu of nooit'-situatie. Met nog een blog lost er niets op, maak ik geen beslissing en ga ik niet tekenen. Die andere twee kan ik mooi bewaren voor volgend jaar. 

#WOT: Einde

Gisteren deelde Irene op Twitter dat ze per direct ophield met de WOT. Erg jammer vond ik dat, maar ik snapte het wel. Er leek niet veel reactie meer op haar WOT te komen en het 'waar doe ik het allemaal voor' gevoel zal steeds meer de boventoon zijn gaan voeren (ik vul hier maar even in). Zelf heb ik geprobeerd het zoveel mogelijk bij te houden, maar dat lukte niet altijd. En als ik wel schreef, vergat ik wel eens de link van mijn WOT onder haar blog te zetten, dus leek het voor haar of er geen respons was.

Na haar mededeling heb ik er nog over gedacht om het WOT-stokje over te nemen, maar ik ben bang dat ik hierin al snel verstek zal laten gaan. Om met Stuif es in te spreken "Dit is het einde... (dat doet de deur dicht)"

Einde: het einde zelfst.naamw. Uitspraak:   [ˈɛində] Verbuigingen:   einde|n, einde|s (meerv.) 1) plaats waar iets ophoudt Voorbeeld:   `aan het einde van de oprijlaan`Antoniem:   begin Synoniemen:   eind (1), end (1), uiteinde, ...Gevonden op https://www.woorden.org/woord/einde

Ik vind het jammer. Begrijpelijk maar jammer. (en ik val in herhaling)

Ik moet nu ook mijn eigen blogactiviteiten weer even onder de loep nemen en wat aanslingeren. De laatste tijd hing mijn blog van WOT's aan elkaar. Makkelijk misschien. Ik schreef wel andere stukjes, maar deze postte ik niet. Waarom niet? Omdat ik het zeurposts vind. Ik ben moe, ik heb pijn en boehoe wat heb ik het moeilijk. In zo'n blog heb ik geen zin. En m'n leven is ook niet continue moeilijk, maar dat zijn dan wel de zaken die ik uit typ, kennelijk. Nouja, verder hangt mijn leven ook vooral van werk, lezen en bezoekerscentrum aan elkaar. Niet echt inspirerend misschien. 

Maar goed, ik moet wat. Dit blog wil ik houden, tenslotte. 

Een tijdje terug heb ik al eens ergens een 'journal prompt-lijst' gekopieerd. Dat is een lijst met ideeën voor posts. Een soort eigen lijst met woorden, waar ik een post aan kan wijden, zeg maar. Mijn eigen WOT, maar dan op elke willekeurige dag. Nadat ik die lijst nog eens doornam, bleek ik er toch minder mee te kunnen dan ik gehoopt had, dus ik zoek verder. Of mogelijk stel ik er zelf eentje samen. En misschien krijg ik wel volgers op mijn Write On Willekeurigedagvandeweek. (WOW)

Het énige dat ik dan nog moet doen, is niet vergeten dat het alweer zover is. Weken vliegen voorbij. Maanden ook. En goede ideeën worden nog wel eens vergeten. Een 'boek van de maand'-post bijvoorbeeld. Verdwenen onder een stapel nog te lezen boeken, ben ik bang. (daar liggen wel meer goede ideeën)

Hóe ik het ga invullen, daar ga ik nog mee aan het werk, maar voor eerst is dit dus wat er speelt. Mocht iemand denken "hee, waar is de WOT van deze week?"

#WOT: Handschrift

 "Deze brief is misschien niet zo goed te lezen, want ik schrijf in de auto"

Na mijn eindexamen ging ik een paar weken met m'n ouders op vakantie. Elke dag schreef ik aan m'n toenmalige vriendje. Helaas was het voor hem niet altijd goed leesbaar, ongeacht of ik nou in de auto schreef of niet. Hij had die zin dan ook niet helemaal begrepen, want zag geen verschil met de andere brieven.

Iemands handschrift is de manier waarop een tekst met de hand is weergegeven. Een handschrift is gewoonlijk opgebouwd uit een vast stilistisch systeem van blokletters (los schrift) of schrijfletters (verbonden schrift), maar staat los van de schrijfsystemen als kalligrafie of typografie.

De tijd dat ik deze brieven schreef, was een tijd waarin bijna iedereen nog alles met de hand schreef. Scripties en werkstukken, lamme handen kreeg je ervan. En hoe goed ik ook m'n best deed, met mijn handschrift had ik geen gek figuur geslagen als dokter. (dat wilde ik ook een tijdje worden, maar dat had dan weer niets met m'n handschrift te maken)

Tegenwoordig doe ik vrijwel alles digitaal. Dat komt de leesbaarheid van mijn producten ten goede en is handiger met delen online. Het enige dat ik nog met de hand schrijf zijn notulen en kaartjes. Soms heb ik medelijden met de ontvangers van mijn postcrossingkaartjes. Ze richten hun bedankjes onder andere aan Pia, Rif en 'hallo'. Ja, dat laatste doe ik ook als ik een naam niet kan lezen. 

Notulen kan ik het beste de dag zelf nog uitwerken, anders heb ik geen idee meer wat er nou echt in het verslag moet. Soms is dat ook wel handig. In de tijd dat mijn geheugen nog jong(er) en goed (beter) was, liet ik de aantekeningen juist een paar dagen liggen, omdat tenslotte het belangrijkste blijft hangen. 

Het feit dat ik niet veel meer schrijf, is nog een reden om geen schriftjes meer te kopen. Of mooie nieuwe pennen. Of zo'n mooie grote agenda. Tegenwoordig heb ik die uitwisbare schriftjes, maar ik hoef maar zelden uit te wissen. 

 Soms vind ik het wel jammer, dat schrijven niet meer in mijn systeem zit. Het schrijven van brieven aan vriendinnen was vroeger geen geliefde bezigheid. Net als het bijhouden van een (geschreven) dagboek. En als ik tegenwoordig die (art)journals zie, dan denk ik altijd dat ik dat ook wil. Maar ik ga dus niet meer aan tafel zitten schrijven. Ik ga zitten typen (halloooo), dat dan weer wel. Van teveel schrijven krijg ik bovendien een zere hand.

Ondanks dat ik dus niet meer zoveel schrijf, en geen boekjes meer zou kopen, heb ik wel een nieuw uitwisbaar schrift gekocht. In mijn eerste klopten de marges namelijk niet, de bladzijdes zaten op de kop en dat irriteerde me mateloos. Bij Moyu snapten ze dat en ik mocht óf een nieuwe uitkiezen óf ik kreeg korting op mijn volgende aankoop. Ik heb toen gewacht tot ze ook tabbladen hadden en zie hier, een nieuw schrift. En ze hebben tegenwoordig ook handiger pennen, niet meer met dop maar met kliksysteem. 

Zie de rechter bladzijde op de foto hieronder. Die marges kloppen dus niet.

Ik gebruikte magnetische boekenleggers als 'tab' 

 

 Doe je mee?
#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Machtige Muizenissen voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.    

Zal ik?

Het afgelopen jaar heb ik meer geschreven dan daarvoor. Ik schreef ook over schrijven en of ik wel of niet gelezen wordt of wilde worden. Daarnaast was er mijn zoektocht naar andere blogs en bloggers. 

Inmiddels ben ik er wel voor mezelf uit dat ik hier op blogspot blijf. Ik ken het, het schrijft lekker en wat maakt het me verder ook uit. Professioneel ga ik toch niet worden hier of elders. (tenzij iemand mijn schrijfstijl heel erg leuk vindt en me professioneel wil inhuren. U roept maar!) 

Andere bloggers heb ik ontdekt via blogtrommel en nu webloggerslijst.nl. Hier staan verschillende bloggers op ingeschreven en de meest recente blog, van al die bloggers bij elkaar, staat bovenaan. Leuk en afwisselend.

En nu twijfel ik dus dáár weer over. Zal ik mijzelf erbij aanmelden? Waarom eigenlijk niet? Valse bescheidenheid? Mezelf niet op de voorgrond willen dringen? 

"Waar ik mijzelf al niet druk over maak" zegt de 'andere' stem in mijn hoofd. Uiteraard is aanmelden niet 'op de voorgrond dringen'. Het is gewoon aanmelden op een lijst, waar velen met mij staan. Sommigen vind ik leuk te lezen, anderen een stukje minder. Daar kan ik dus gewoon tussen komen te staan. Sommigen zullen het leuk vinden om van mij te lezen, anderen weer minder. Hoe spannend kan dat zijn? 

Dit pingpongt dus al een tijdje door m'n hoofd. Nu ik het opgeschreven heb, is de kans wel groter dat ik me ook echt ga aanmelden, denk ik. Wel jammer dat ik juist de laatste tijd weer minder schrijf. Gelukkig is er nog de WOT (die ik daar ook heb ontdekt)

#WOT Bevreesd

 Nou, het lijkt erop dat ik een thema heb gevonden voor de donderdag, namelijk #WOT. 

WAT??

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die donderdag, dat door Ipixitude verzonnen wordt. Meerdere mensen doen mee, begreep ik. Vandaag mijn eerste #WOT

Bevreesd: 1) bang, 2) angstig

Hoewel ik me er niet continue van bewust ben, ben ik eigenlijk altijd bang dat er iets met de kinderen is. Of met mijn man, maar die is dichterbij, dus weet ik beter hoe het met hem gaat. Gevoelsmatig. Soms ben ik ook gewoon bang, dat het contact met de kinderen steeds meer zal verwateren. Gelukkig zijn er tegenwoordig genoeg mogelijkheden om contact te houden en hoeven we niet meer te wachten op een brief of telefoontje. 

Soms ben ik ook bang dat één van mijn vele pijntjes iets ernstig zal blijken te zijn. Vooral de pijntjes rond m'n middenrif, zoals Tietze, waarvan de pijn zich rond de hartstreek manifesteert. Dat is gewoon een spannende plek voor mij. Voor iedereen waarschijnlijk. 

Verder zie ik mezelf niet echt als een angsthaas, als er maar geen spinnen in de buurt zijn. Daar gruwel ik toch wel van, hoewel ik de kleintjes steeds beter kan hebben. Ik ga ondanks alles vrij vrolijk en welgemoed door het leven. Ik kan wel bang zijn, dat ik mij voor iets opgegeven heb, dat ik niet zal kunnen. Zoals het schrijven van een boekbespreking (hier kom ik nog wel eens op terug) of elke week een blog schrijven voor #WOT.

Zo'n spinnenweb is dan wel weer mooi om te zien

Lijstjes? Lijstjes!

Het is september en de herfst zit weer in de maand. Een terugkerend thema voor mij én (dus) op deze blog, want ik heb er helemaal geen zin in, in herfst en winter. Nooit eigenlijk. Op verschillende manieren heb ik mijzelf in het verleden daarom geprobeerd op te peppen. 

Zo begon ik in 2016 met een serie Count your blessings, elke maand op de 21e gepost, en het jaar daarop met een serie Hier word ik vrolijk van. Die laatste kwam meer hap snap en had als voordeel dat ik geen lijstje van vijf hoefde dingen hoefde te maken. Op zich ben ik altijd wel vrolijk en blij, maar één keer per maand vijf 'blessings' benoemen bleek nog een hele klus. Het nadeel van mijn 'vrolijke' blogs, was dat ze dus niet per se op een bepaald tijdstip hoefden te verschijnen en het (daardoor?) niet echt van de grond kwam. 

Dus, en nu

Naast geklaag over pijn en regen en kou is het natuurlijk altijd fijn te lezen dat jullie blogger ook nog leuke dingen ziet in het leven. Bovendien lees ik op Blogtrommel dat lijstjespost hartstikke populair zijn en dus mogelijk meer lezers opleveren. Nadeel voor mij is dus dat het best lastig kan zijn die lijstjes te produceren. En dan ook nog op een leuke en originele manier hè, je trekt niet zomaar lezers. 

Een ander voordeel van weer een 'Hoe helpen we Ria de winter door'-blog is een regelmatig thema. Ik noemde het al eerder, geloof ik, maar het lijkt me leuk en handig, een paar thema's. Zo heb ik m'n favoriete boek van de afgelopen maand al twee keer gepost, bijvoorbeeld. En met meer thema's kan er ook meer regelmaat komen, ook als ik geen inspiratie heb. Wie weet, misschien ga ik zelfs plannen!

Nu is alleen nog de vraag of ik zegeningen ga tellen of vertellen wat mij opvrolijkt in donkere en koude dagen. Maak ik een nieuw thema, of haal ik een oude uit het stof. Maak ik lijstjes of schrijf ik voor de vuist wat weg. Ik denk er nog even over. 

Voor de vindbaarheid en leesbaarheid had ik van deze blog natuurlijk ook in lijstjesvorm kunnen gieten. De voor en tegens van een thema op een rijtje. Zo kom ik al schrijvend en schrappend de winter door.

Zonnebloemen maken mij altijd vrolijk, maar deze waren wel snel treurig hoor 

Een notitieblok, alweer?

Jaren terug schreef ik er al over: notitieboekjes en welke eisen ik er in het algemeen aan stel. Het is lastig, er zijn zoveel leuke en eigenlijk wil ik ze allemaal. Soms neem ik me een nieuw 'project' voor, zoals een dagboek, of ik zit bij een nieuw project en wil daar een boekje bij. Dan heb ik ook nog, leek me handig, schriften met verschillende tabbladen, zodat ik projecten kan combineren. 

Gevolg is (veel) notitieboekjes of schriften, waarvan de eerste pagina's gebruikt zijn. Soms staan er maar een paar steekwoorden op. Lag hij naast mij bij een online cursus, meeting of vergadering. En omdat ik niet meer wist welk schrift ik waarvoor zou gebruiken, staat ook nog alles door elkaar. Ja, structuur is niet zo mijn ding, zeg maar. 

Op de heenweg van onze vakantie, zag ik op het vliegveld schriften met uitwisbare bladzijden. Dát leek me ideaal! Niet meer diverse schriften, maar slechts één. Niet meer diverse boekjes met steekwoorden op één pagina, maar één boekje die ik voor diverse onderwerpen gebruik en waarvan ik de steekwoorden na gebruik gewoon weer kan wissen!

Eenmaal thuis ging ik op onderzoek uit en er blijken twee soorten boekjes te zijn met uitwisbare bladzijdes: steenpapier (Moyu) en whiteboardpapier (Bambook). Ik kon niet kiezen. Ja, zo ben ik. Dus ik nam er van allebei één. Beide boekjes hebben zowel gelinieerd als blanco papier. Bij de één kun je zelf je boekje samenstellen, kiezen hoeveel gelinieerd en hoeveel blanco en wel of niet met stipjes. De ander heeft gewoon een standaard aantal van alle. Zijn ze vol, kun je immers zo weer wissen?  De combinatie van gelinieerd en blanco papier vind ik ook handig, want ja, ik loop altijd met én een schrijfboekje én een tekenboek. Dat hoeft dus niet meer. 

Het boekje met steenpapier is het eerst binnen. Ik koos er een met een mooi omslag. Het voelt goed. Papier is stevig, bijna karton, maar toch als papier. Ik nam er verschillende kleuren stiften bij en er zit een 'penpal' bij, die je zelf achterin kunt plakken en waar je een pen in kunt stoppen. Handig. Heb je die altijd bij je. Daarbij zit er nog een schoonmaakdoekje en een verstuiver voor het water bij. 

Twee dagen later volgt, per fietskoerier, het andere schriftje. Het whiteboardpapier voelt behoorlijk plastic aan. De omslag is effen, ik wilde hier zelf een sticker op plakken, maar ze hebben ook mooie afbeeldingen als je wilt. Ik nam ook hier verschillende kleuren stiften bij, de penpal zit er al aan vast. Het heeft ook de mogelijkheid van tabbladen, zodat ik direct weet waar gelinieerd ophoudt en blanco begint. Of waardoor ik nog verschillende onderwerpen bij gelinieerd kan scheiden. 

En nu? Nu weet ik nog niet welke ik het prettigst vindt. Beide inkten vegen direct na schrijven uit. Het moet echt even drogen, maar dan is het ook veegvast. Met een nat doekje heb je vervolgens de tekst zo weer verwijderd. Waarschijnlijk moet gebruik dus uitwijzen welke ik altijd bij me zal hebben en welke ik op het werk laat liggen. 

Wat doe ik nu met eventuele teksten of tekeningen die ik wil bewaren? De meeste steekwoorden zijn het bewaren niet eens waard. Bambook heeft een app voor makkelijk scannen en opslaan. Er bestaan vast ook meer van dit soort apps. Ook daarvoor moet ik enigszins gestructureerd handelen, maar af en toe zal dat wel lukken, toch? 

Al m'n oude boekjes liggen inmiddels opgeruimd in de kast. Ik ben blij met m'n nieuwe aanwinsten.

Zo zien de boekjes er vanbinnen uit. De onderop is Moyu. 

Geschikt / Ongeschikt

Ik was er geschikt voor, de lockdown. Tenminste, de intelligente soort die Nederland had. Ik werkte thuis  maar genoot ook in de tuin. Voor het eerst in jaren was deze bijna onkruidvrij. Ik kwam achterin tussen struiken waar ik al jaren niet was. We kochten een loungeset en het was paradijs.Mijn man werkte ook thuis en vond een nieuw hobby, timmeren. Dingen creëren van oude pallets. Hij verbaast zichzelf en eigenlijk iedereen die hem kent.

Ik deed verder niet de dingen waarvan ik altijd dacht dat ik ze zou doen als ik tijd had. Ik las niet meer boeken dan anders, mede door die tuin waarschijnlijk. Plakte geen foto's in, ruimde niet extra op, dat deed m'n man vooral.

Waar ik minder goed in was, was het loslaten van de lockdown. Vanaf het begin was ik erg voorzichtig,  want ik had dit jaar meer last van hooikoorts en astma dan ooit. Kreeg zelfs extra medicatie. Ik ben duidelijk een risico geval. Heb tenslotte ook nog steeds overgewicht.

Erg sociaal zijn we dit jaar dan ook niet geweest. We hebben wel wat vrienden en familie gezien, maar het bleef beperkt tot vier per keer. Dan was de tuin wel 'vol'. Man ging overigens wel sporten. De tafeltennistafel is langer dan anderhalve meter en een aantal tafeltennissers hebben een tafel in een ruime schuur. Zo kon het veilig.

Twee vakanties zeiden we af (één daarvan was ver voor corona gepland), een derde gaat waarschijnlijk ook niet door. We bleven thuis deze zomer. Man leefde zich helemaal uit met z'n nieuwe hobby, zo hebben we nu een bar in de tuin, en ik fietste rond met tassen vol boeken op zoek naar minibiebs om deze te vullen. Ook stuurde ik, zeker in het begin, veel meer kaartjes. Voor postcrossing en naar familie, vrienden en kennissen. Het registreren van zowel die boeken als die kaartjes kost ook veel tijd. Hele avonden zat ik boeken te nummeren.

Wat ik niet deed was schrijven. Normaliter spoken er op dagelijkse basis zinnen door m'n hoofd, die zich uit zouden kunnen breiden tot een blog. Dit jaar kwam het niet. Ja, er staan een paar proefstukjes, maar daar ben ik helemaal niet tevreden over. Op mijn boekenblog vergeet ik zelfs het maandelijkse overzicht te maken!

Nu zitten we middenin de tweede lockdown, morgen zullen regels nog strakker worden. Buiten waait het en de regen volgt snel. Herfst. Brachten we de eerste lockdown veel buiten door, dat wordt nu waarschijnlijk anders. Binnen is het knus, maar het wordt toch wel tijd, vind ik, dat ik weer wat dingen oppak, zoals schrijven. Niet domweg registreren, maar ook iets maken. Dat hoort immers altijd al bij mij, waarom is het weg?

Dus hier een blog. Ik ben ook hier niet tevreden over, maar ik moet mezelf maar dwingen dit te plaatsen. Hopelijk tot snel weer.

Ik doe het toch

Ik doe het niet, ik doe het niet, Ik doe het níet!

Zo zit ik een beetje achter de pc. Ik wil niet beginnen met 'goh, wat heb ik al een tijd niet geschreven' en 'oh.. wat vervelend is dat nou'. Maar... ik denk het wel en vind het best jammer.

Het is niet dat ik niet schreef, ik schreef gewoon niet hier. Hoewel.. ook op mijn boekenblog is het vrij rustig. Ik lees vooral en veel. Dat bevalt heel goed, maar betekent niet dat ik zat ben van het bloggen. De motivatie is er wel, de inspiratie laat te wensen over.

De afgelopen jaren schreef ik over wat mij bezig hield in mijn leven. En ik startte nieuwe 'projecten'; ging hardlopen, afvallen, 10.000 stappen per dag doen en gezonder eten, bijvoorbeeld. Hier blogde ik over, maar net als met het schrijven, liep dit niet helemaal naar wens.

Met hardlopen kreeg ik toch meer pijn dan verwacht. Helaas ben ik daar dus maar weer mee gestopt. Ooit hoop ik het weer op te kunnen pakken. Afvallen ging vorig jaar heel goed, toen ik ook dagelijks op 10.000 stappen kwam, maar door kou dat leidde tot meer pijn en vermoeidheid, kwam ik niet aan de stappen en kwamen de kilo's er bijna allemaal weer bij. Ook ging de stappenteller kapot. Mijn nieuwe bandje telt minder stappen over dezelfde afstand, zo lijkt het. Ik weet dus niet precies of ik op hetzelfde niveau zit als vorig jaar, maar het bevredigende aantal zie ik een stuk minder.

En dan gezond eten. In principe doe ik dat gewoon. Niet meer volgens dat boek voor fitte oudere dames. Nouja.. op veel punten wel, want zo at ik al, maar juist op de aanpassingspunten gaat het mis. Ik sta er ook niet helemaal achter. Geloof er niet zo in, in dat 'eet zus en zo en je voelt je fit'. Ik voel me gewoon vaak niet fit. Zo is mijn leven, ook al doe ik alles volgens het boekje.

En dat leven is nog steeds leuk! Dat leven wordt ook nog steeds beïnvloed door pijn, vermoeidheid en jeuk. Dat is niet leuk. Dat is zelfs jammer. Gelukkig is daar 'omheen' te leven. Jammer genoeg blogde ik niet over leuke etentjes met vrienden, een weekendje met vriendinnen en Retropop. 
Binnenkort wel een blogje over ons weekje Zweden, dat erg gezellig was. Tafeltennissen doe ik nog steeds. Lezen dus ook en genieten zeker. Alleen.. ik schrijf er even wat minder over. Jammer.

 - kijk.. ik deed het toch - 

Dag van de lach

Vorige week was het de 'Dag van de Lach' en daar schreef ik een blog over. Een leuk blog, uiteraard, want het ging over lachen. Het ging er ook over dat ik nog steeds te weinig lach, zoals ik vorig jaar al een keer schreef naar aanleiding van een lachworkshop. Hoewel, ik dénk dat het een leuk blog was, ik vertel mezelf dat graag, maar zeker weet ik het niet meer. Gisteren bedacht ik mij dat ik dat blog helemaal nooit gepubliceerd had en dat wilde ik, na het even doorgelezen te hebben, alsnog doen. Helaas klikte ik verkeerd. Geen idee hóe ik dat deed, maar de blog is verwijderd, weg, pleitte. En op blogspot is een verwijderde blog ook echt weg, zo ontdekte ik. Niet echt om te lachen.

 Wat ik nog wel weet is dat ik een link plaatste naar de blog van Leonie, die  me attent maakte op 'WorldSmileDay'. Leonie heeft verschillende chronische ziektes en plaatst regelmatig een 'Handleiding Chronisch Zieken'. Leuk om te lezen.

Ook plaatste ik een link naar Afina, omdat zij regelmatig een 'Dag van..' in het zonnetje zet. De dag van de Olifant, bijvoorbeeld. Verder heeft ze ook fibromyalgie en is gek op Portugal. Deze zaken zijn niet automatisch gerelateerd, maar wel herkenbaar om te lezen.


Gisteren was het 'Wereld Meisjesdag' of #WorldGirlChildDay, waarin het belang werd genoemd van de veiligheid van meisjes, maar ook hun educatie. Ik las een blog over het belang van de manier waarop je meisjes aanspreekt. Niet iets waar je dagelijks bij stilstaat, maar meisjes worden vaak aangesproken op hun uiterlijk, terwijl jongens meer aangesproken worden op hun kennis en kunde. Dit lijkt marginaal, maar meisjes groeien zo op met de gedachte dat het kennelijk belangrijk is dat ze mooi en 'cute' zijn. Ik had hier zelf nooit zo bij nagedacht, maar zie het punt. Uiteraard zijn er meisjes, en vrouwen, die zich afzetten tegen dat beeld. Die zijn dan ineens 'stoer'.

Vandaag is het Wereld Reuma dag, de dag om reuma zichtbaar te maken, volgens het Reumafonds. Ik schrik er altijd van als ik zie hoeveel mensen reuma hebben. Zoveel mensen, die leven met pijn. Op de site van het reumafonds kun je je verhaal achterlaten, welke droom jij waarmaakt ondanks reuma. Als eerste dacht ik aan de dromen, die ik niet waar heb kunnen maken. Verkeerde insteek.

Mijn droom is ooit te kunnen leven van mijn schrijven (en fotograferen). Nu doe ik dat naast mijn baan, niet ervan leven wel schrijven en fotograferen. Dat voelt gelukkig al heel erg goed, samen met de rest van mijn leven al een beetje als de droom. Oh.. en een andere droom is toch wel een keer een tafeltenniswedstrijd winnen. Ik hoop dat de realisatie van die droom wat dichterbij ligt.

Deze blog publiceer ik maar snel, voordat ik 'm ook weggooi en hij in cyberspace verdwijnt. Doorlezen doe ik later nog wel.

Zomaar een (drukke) week

Er zijn dagen, dat de hele dag zinnen door mijn hoofd spoken. Zinnen, waarmee ik blogs zou kunnen vullen. Soms gaan ze de hele dag over hetzelfde onderwerp en schaaf ik ze in mijn hoofd bij. Andere dagen dartelen ze langs verschillende onderwerpen en probeer ik er een thema bij te vinden. Het 'schrijven' gaat dan in feite de hele dag door, ook al zet ik effectief geen pen op papier (of letter op een blog).

Op andere dagen komt er geen zin bovendrijven, gaat het leven z'n gangetje en kan ik zelfs in de 'overleef'-stand staan. Zo ging het deze week. Op zich gebeurde er niet veel nieuws, waar ik over zou willen schrijven en ondertussen was het druk.

Zo had ik bijna elke avond wat te doen. Dinsdagavond begon mijn eerste echte tafeltennistraining. Hartstikke leuk. Vermoeiend, maar leuk. En gelukkig ook gezellig. Woensdagavond moest ik werken en gisterenavond was er de gewone training. Omdat ik vanavond een etentje van het werk heb en morgen de hele dag een toernooi, besloot ik niet naar de gewone training te gaan, want tussen alle bedrijven door vroeg de ziekte van onze dochter tijd, aandacht en vooral energie. Daardoor sliep ik ook nog eens veel te weinig.

In al mijn enthousiasme en optimisme had ik mij midden juli aangemeld voor een Tekenvierdaagse op internet, die deze week plaatsvond. Gratis. Een soort idee hoe je bijvoorbeeld presentaties met snelle schetsen kunt verduidelijken. Ik had werkelijk gedacht dat ik daar de tijd makkelijk voor zou vinden, maar heb er nog niets aan gedaan. Gelukkig zitten de opdrachtmails gewoon in de mailbox, dus kan ik me daar bijvoorbeeld volgende week over gaan buigen. Dat is het voordeel van thuisstudie toch? Studeren en oefenen in je eigen tijd? Nadeel van de cursus vond ik, dat de opdrachten via een filmpje werden gegeven. Ik vind dat nooit zoveel aan, een filmpje kijken waarin iemand wat staat of zit te vertellen. Vlogs sla ik daarom ook vaak over, mede omdat ik het geluid van de computer uit heb staan. En ja, die kan thuis heel makkelijk aan hoor, maar dan stoor ik er ook gelijk mijn huisgenoten mee.

Op zich gaat het verder goed. Gezond eten, genoeg stappen en van de suiker + alcohol afblijven, het lukt allemaal wel, maar in mijn hoofd bleef het stiller dan normaal, qua blogs. Zowel hier als op het fotoblog. Op mijn boekenblog was ik nog wel actief met allerlei reacties op mijn blog en die van anderen. Erg leuk, maarja, daar zit dan ook weer tijd in.

Maandag ben ik vrij, zorgverlof voor mezelf, om te voorkomen dat ik migraine krijg in deze migraineweek. Ja, ik neem wel verlofuren op, uiteraard. De dag is uit voorzorg, omdat ik na deze week maar een half weekend heb om tot rust te komen. Rust, die nou eenmaal nodig is. Misschien kan ik dan ook eindelijk mijn boek eens uitlezen, een lesje van de tekenvierdaagse doen, foto's maken voor de volgende fotomaand en blogs uitwerken, die nog ergens op de achtergrond in mijn hoofd zitten.

Vakantie: schrijven

"Met een frons op het voorhoofd probeert ze het haast onleesbare handschrift voor haar te ontcijferen" Deze zin zou zo in één van de boeken van de 'Verborgen Universiteit' passen, die ik de afgelopen weken las. Boeken, waarin studenten oude schriften proberen te begrijpen. Leuke boeken, overigens, over een Nederlands meisje dat erachter komt dat ze in de (Engelse) tovenaarswereld thuishoort, maga is.

Bij mij gaat het om mijn eigen doktershandschrift. Deze vakantie heb ik wel blogideeën, maar geen wifi in het huisje. Ook heb ik niet altijd zin om voor te gaan zitten typen, waar wel wifi is. Daarom gebruik ik nu mijn schrijfboekje intensief! Omdat denken sneller gaat dan (netjes) schrijven, is wat er staat niet altijd even duidelijk, zelfs niet voor mij.

Mijn bedoeling was om elke keer toch even over te typen wat ik in de gauwigheid geschreven had en dan te publiceren. Dan is het geschrevene alleen een duiding van mijn idee en verder heb ik aan de herinnering genoeg. Dat lukt me niet, dus kijk ik straks waarschijnlijk af en toe moeilijk naar mijn eigen gekrabbel. Het ligt nu in de planning dat ik na mijn vakantie een aantal blogs met terugwerkende kracht plaats.

Dus, voor nu:
Groeten uit een warm en ontspannen Portugal

Schrijven: de perfecte pen?

Hij moet in elk geval wat dikker zijn, met een fijne greep. En de punt, daar is ook iets mee, maar ik weet niet precies wat nou het prettigst is. De inkt is in elk geval níet blauw, dat is een feit. Hij schrijft zwart, nog liever paars, maar die is moeilijk te krijgen. Graag zou ik weer eens een mooie vulpen hebben.

Een tijdje terug schreef ik over mijn ideale schrijf- of notitieboekje. Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik daar tot nu toe niet zoveel in gedaan heb. Schrijven doe ik kennelijk toch liever digitaal en wanneer dat niet kan 'onthoud ik het wel'. Denk ik. Helaas niet altijd. Het wordt dus tijd dat ik mijzelf eens aanspoor om het boekje meer te gebruiken. Hij mag vol dit jaar, zeg maar, het hoeft niet weer zo'n 5 jarenplanner te worden.

Maar voor lekker schrijven zoek ik dus nog een goede, fijne pen. Een pen, zoals ik hierboven al beschrijf. En er is een groot aanbod aan pennen, maar niet voor mij. Van normale of 'dunne' pennen, krijg ik pijn in mijn hand tijdens het schrijven.  Ik kocht via internet al eens 'ringpennen', voor mensen met reuma, met een hele speciale greep. Vasthouden was fijn, schrijven totaal niet. Daarom kocht ik penverdikkers, die om gewone pennen geschoven kunnen worden. In vrolijke kleurtjes, niet saai blauw, zoals andere speciale dikkere reumapennen. Maar een pen met zo'n verdikker, past niet in het elastiekje-voor-de-pen, dat aan mijn boekje zit. Op mijn werk is het wel ideaal. Dus ging ik me oriënteren op de speciale ergonomische pen van stabilo. Ik kocht er laatst één, maar per abuis voor linkshandigen. Die heb ik maar weggegeven. Zwarte vullingen bleek ook bij deze pen moeizaam te krijgen, laat staan paars.

Gisteren kocht ik weer een ándere pen van stabilo, een zwarte, die wel fijn schrijft en in het schriftje past. En een vulpen. Wat blijkt nu? De vulpenpatronen zijn bijna alleen nog in blauw te verkrijgen! Zit ik daar met m'n leuke mooie nieuwe vulpen. Wel zijn er nog diverse kleuren op internet te krijgen, waaronder violet, maar dan zit je met verzendkosten. € 7,50 voor een doosje van € 0,75 cent. Dure hobby! Nooit had ik bedacht dat met het verminderen van het 'echte' schrijven, er ook minder fijne pennen zouden komen. Afijn, gelukkig herinnerde ik mij een kantoorboekhandel in de stad en daar hadden ze nog vele benodigde inktpatronen. Ik kocht maar gelijk een aantal doosjes, zocht er ook nog een vulpen bij (ik heb nu zwarte en violette inkt) maar die hadden ze dan weer niet. De wondere wereld van.. 

Ja, zo kieskeurig als ik ben over een boekje of schriftje, met een pen ben ik dus nog lastiger. Het oog moet ook altijd wat, dus ondanks alle eisen kijk ik eerst naar de vormgeving en kleur. Als ik kijk naar puur praktisch is het lang zo moeilijk niet, denk ik. Dan komt er gewoon zo'n reumapen, blauwschrijvend, en dat is dat.

Maar nu ben ik klaar. Nu nog schrijven. Paars! Jippie!

Pas op: instortingsgevaar

Mijn dochter is ziek. 'Niets ernstigs' wil ik altijd nog zeggen, maar inmiddels heeft het een flinke impact op haar leven en dus ook op dat van ons. Over het algemeen wil ik er hier eigenlijk niet over schrijven, hier staat tenslotte mijn verhaal en het schuurt aan haar privacy.* 

Nu dan toch. Want haar verhaal maakt deel uit van mijn verhaal.
Mijn dochter heeft naast fibromyalgie een conversiestoornis. Dit houdt in dat haar lichaam stress anders verwerkt dan normaal. Ze heeft door stress uitval van functies of ledematen. Het begon met af en toe een hand, of beide. Erg lastig, natuurlijk. Maar daarna begonnen haar benen uit te vallen, viel ze flauw en soms kon ze een tijdje niets zien. Meestal was er uitval van het één of het ander. Momenteel heeft ze uitval van benen én 1 hand.

In plaats van een dochter met steeds meer zelfstandigheid, zoals dat op haar leeftijd zou moeten, vraagt mijn dochter zo steeds meer zorg. Dit wordt zowel fysiek als psychisch zwaarder voor mijn man, zoon en mij. Voor haar is het natuurlijk al helemaal geen feestje, al willen mensen uit haar omgeving nog wel eens opmerken dat ze 'ook wel hele dagen in bed willen liggen in plaats van  naar school te gaan'. Het soort opmerkingen, die een fibromyalgiepatiënt herkent. Die pijn kunnen doen. Hele dagen op bed kunnen blijven liggen klinkt lekker, als het op vrijwillige basis is en als je zelf op kunt staan om naar de wc te gaan, bijvoorbeeld. Als er geen keus is, is het al een stuk minder prettig.

Waarom vertel ik dit hier?
Niet om 'aandacht te trekken' of 'zielig te doen', wat jij als lezer ook vast niet dacht. Wel omdat dit momenteel een groot deel van mijn leven is, wat natuurlijk inwerkt op mijn energie en pijn. Het heeft invloed op de dagelijkse beslommeringen, op mijn werk en op het bloggen. Vooral omdat ik er dus niet over wil schrijven en er daarnaast weinig overblijft, gevoelsmatig. Door de zorg en vermoeidheid slaat de "brainfog" regelmatig genadeloos toe en zo kan ik binnen 5 minuten vergeten welke briljante zinnen en originele blogs ik in mijn hoofd had. Zelfs het onderwerp ben ik kwijt. Tijd om telefoon of notitieboek meer te gaan gebruiken als geheugensteun. Helaas denk ik nog steeds dat ik het dit keer wel onthoud (want het is dit keer echt een leuk onderwerp). Ik vergeet dat ik vergeet of ben te eigenwijs. (jaja, dat laatste) Gelukkig heb ik het in het dagelijks leven en op het werk onder controle.

Mijn leven kent een wankel evenwicht. In het normale ritme probeer ik belasting en belastbaarheid langzamerhand uit te breiden. Door meer te gaan bewegen en meer activiteiten te plannen, bijvoorbeeld, en te kijken hoever ik hierin kan gaan. Ga ik een keer te ver, dan vang ik dat op met een paar dagen wat meer rust. Elke keer dat mijn dochter uitval krijgt, slaat de balans door. Een paar dagen kunnen wij dit wel opvangen en meestal duurt het ook niet langer dan dat. Daarna volgt voor mij dan een periode dat ik wat rustiger aan doe en langzaamaan herstelt zich het evenwicht. Maar dit keer duurt haar uitvalperiode al 3 weken en is bovendien zo heftig, dat ze bijna volledig haar zelfredzaamheid kwijt is. Met alleen uitval van benen kon ze zich nog heel goed redden, haar linkerhand werkt dit nu tegen, waardoor de zorg nog intensiever is dan andere keren.

Voor dochter zoeken we nu naar meer intensieve en structurele hulp, naast de diverse hulpverleners waar ze al met regelmaat komt. Intern, zodat ze haar lichaam kan leren beter met stress om te gaan en zij vervolgens haar leven verder op kan bouwen en de opleiding, waar ze het zo naar haar zin heeft, af kan maken. Met de wachtlijst, die er is, kan het een paar maanden duren voor ze er zit. Daarna moeten we volgens haar psychologe op zoek naar begeleid zelfstandig wonen. Het huis uit, zoals het hoort bij een jong volwassene. Omdat wij, met al onze zorg als ouders, haar toestand misschien wel in stand houden. Haar de mogelijkheid geven om even niets te doen, uit te vallen, met al onze goedbedoelde hulp en zorg. Daar moet ik nog even op (her)kauwen, want zonder haar ziekte zou ze vermoedelijk nog jaren bij ons wonen tijdens haar studie in onze stad. Financieel wel zo prettig. (nouja, niet alleen financieel, natuurlijk, maar qua leeftijd is uit huis gaan niet eens zo gek)

Ondertussen heb ik het gevoel elk moment om te kunnen vallen, maar ik ga door, doe wat ik minimaal moet doen en pak mijn rust. Zoek herstel in de balans, nu de uitval niet slechts een paar dagen maar meer structureel lijkt te zijn.  Balans en rust zoeken is wat mijn dochter ook moet leren. Doorgaan, terwijl zij haar grenzen bewaakt (en ik de mijne), zodat ze niet (meer) hulpeloos vast komt te zitten. Zodat haar ziekte, waar ze waarschijnlijk altijd rekening mee zal moeten houden, minder invloed heeft op haar en ons welzijn. Balans zoeken, vinden en houden, om instorten te voorkomen. 


* voor het plaatsen van dit blog vroeg ik haar toestemming

Bewondering

Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik bewonder de mensen die op regelmatige basis kunnen bloggen. Die dat volhouden. En dan zijn er ook nog mensen als ik, met fibromyalgie, die dit volhouden. Zij hebben meer discipline? Ze hebben meer te vertellen? Ze nemen hun blog serieuzer? Ik heb geen idee. Misschien een combinatie van alles.

Al eerder schreef ik over bloggers met fibromyalgie. Dat het me opviel dat op deze blogs steeds minder frequent geschreven werd totdat ze uiteindelijk dood leken te bloeden. Natuurlijk wilde ik dat niet voor mijn eigen blog en de insteek is ook dat dat niet gaat gebeuren. Maar de realiteit is dat regelmatig schrijven gewoon lastig is. Er moet een onderwerp zijn, ik wil het op een leuke manier vertellen en het moet geen 'zeurblog' worden. (nouja, af en toe mag dat wel, maar niet altijd)

Onderwerpen vinden zijn denk ik wel het lastigst. Dagelijks gaat het leven z'n gangetje, wat schrijf je daar over? 'Get a life' is niet eens zo'n slechte tip dan. Als je elke week wat anders doet dan anders, heb je elke week wat over te schrijven. Het blog wordt misschien meer een dagboek, maar er staat wat, nietwaar. Het nadeel voor mij van enthousiast een leven leven, er lekker op uit gaan, is dat ik 's avonds de energie niet (meer) heb om hier nog over te schrijven. Zo staat er nog een blog op stapel over een dagje Drents Museum, die hopelijk vandaag ook online komt.

Het is ook niet dat ik niet schrijf. Er staan inmiddels meer dan 10 conceptblogs in mijn lijst, maar ik krijg ze op de één of andere manier niet rond of af. Ik loop vast, zo lijkt het. Misschien wil ik te goed. Daarnaast drijven er onderwerpen door m'n hoofd, zinnen die ik opschrijf (of niet) en meer, terwijl ik op de bank zit en naar de televisie kijk of spelletjes doe op m'n iPad.

Op mijn andere blog heb ik een stok achter de deur: elke dag een foto. En dat houd ik toch alweer meer dan een maand vol, ook niet altijd makkelijk. Maarja, dat kan ik eventueel op de iPad of telefoon doen, bloggen niet.

Dus, is het mijn (gebrek aan) energie of discipline? Ik weet het niet. Maar het blog zal voorlopig nog niet doodbloeden, want ideeën genoeg en anders wel activiteiten. De conceptblogs, die komen gewoon een keer online.

Een notitieboek: mijn favoriet?

Hij moet opbergvakjes hebben en een ringband. Gelinieerd papier of toch stevig blanco. Tabbladen lijken me handig. De stevige kaft moet zwart zijn of een afbeelding hebben die niet snel verveelt. Tot nu toe heb ik mijn favoriete notitieboekje nog niet gevonden. Veel agenda's komen akelig dicht in de buurt, maar zijn het toch nét niet. Niet in de laatste plaats omdat er niet voldoende schrijf- en/of tekenruimte in zit. Maar als het agendagedeelte eens vervangen werd door normaal papier? Ik blijf dromen.

Toen ik ruim een jaar terug begon bij de schrijversacademie, kregen mijn medecursisten en ik het advies om altijd een boekje bij ons te hebben om ideeën in op te schrijven. Eigenlijk heel ouderwets, tegenwoordig heeft iedereen immers de telefoon, waarin je je ideeën en gedachtes kwijt kunt. En die hebben we ook altijd bij ons.



Diverse van mijn notitieboekjes

Ik had sowieso altijd al een boekje bij me. Of twee, om in te kunnen schrijven én te tekenen. Soms drie, omdat ik in één boekje schrijven en tekenen combineerde. Deze laatste werd het ideeënboekje voor onderweg. Eigenlijk wat klein, maar voor de grote verhalen ging een schriftje mee, wanneer daarvoor ruimte was in de tas (oké, ik koop mijn tassen en tasjes zo, dat er twee boekjes in meekunnen.. zelfs dat)

Op zich voldoet mijn boekje in combinatie met het schriftje, een schrift naast het bed en alsnog de telefoon, maar ik blijf zoeken naar hét boekje. Hét schriftje. Toen kregen we bij het getuigschrift van de schrijversacademie een mooi notitieboek! Een stevige zwarte kaft, gelinieerd papier, elastiekje voor een pen en een opbergvakje in de achterkaft. Hij is niet zo mooi als mijn favorieten, de paperblanks, die helaas geen stevig papier hebben en nogal duur zijn. Maar ik ben er wél blij mee.

Inmiddels heb ik hem wat aangepast aan mijn wensen. Een ringband kan ik er natuurlijk niet in maken, blanco papier ook niet, maar er zitten nu wel opbergvakjes in: enveloppen vastgeplakt met washitape. Ook plakte ik er een ansichtkaart in, die ik deze week kreeg en waar ik gelijk vrolijk van werd. Ik heb even lekker gespeeld. Nu moet hij nog ingewijd worden. Kom maar op met die ideeën! Op pinterest zag ik al het idee van een weekplanner. Ondertussen kan ik overschrijven uit het andere boekje. Dit doorlezen bracht weer leuke herinneringen boven. Of zal ik beginnen met het beschrijven (en tekenen) van mijn ideale boekje voor onderweg?

Voorlopig ben ik nog (ook) op zoek naar mijn ideale pen. Een pen die in dat elastiekje aan mijn boekje past, maar toch dikker is, zodat schrijven minder pijn doet.