Ik ben gek op lezen, mijn instagramaccount bevestigt dat wel enigszins, maar er zijn dagen dat zelfs dat me teveel is. Dan hang ik een beetje op de bank en kijk sitcoms voor de zoveelste keer. De ultieme ontspanning, die me zelfs wel eens van hoofdpijn afhelpt.
Onbegrijpelijk vind ik dat dan van mezelf. Ik lees toch graag. En lezen is ontspanning, toch? Als ik op het werk zit, verlang ik naar m'n boek, waarom pák ik die dan niet wanneer ik thuis ben?
Van de week hadden we het bij de cursus Sterk met Pijn, die ik sinds kort volg, over de Lepeltheorie. Hiermee kun je anderen eventueel uitleggen hoe jij om moet gaan met je (gebrek aan) energie. Natuurlijk kende ik deze theorie al. Een link staat al vanaf het begin van m'n blog aan de rechterkant van de pagina, Nouja, daar staat Spoontheorie, naar het origineel. Hoewel ik deze theorie dus ken, merkte ik tijdens het bespreken dat ik 'm eigenlijk nooit zo op mezelf toepas. Ja, ik lijk minder energie te hebben dan anderen, ja, ik lijk wel altijd moe, maar echt, kost douchen mij één lepel? Nee toch? Of.. en hoeveel lepels héb ik dan eigenlijk?
In de voorbeelden, die ik kan vinden op internet gaat het vaak om vijftien lepels, of zelfs minder. En in die voorbeelden kost opstaan al een lepel, douchen zelfs twee. Als ik er zo mee zou werken, waren om tien uur al m'n lepels al op.
Oh..
Het is duidelijk dat bij iedereen verschillende activiteiten verschillende aantallen lepels kosten, maar dat opstaan al een lepel kan zijn, daar had ik nooit zo bij stil gestaan. Bij mij is het opstaan, aankleden, hond uitlaten, koffiedrinken en dan eens gaan kijken welke activiteiten ik ga doen, die me lepels (of energie dus) kosten. Maar volgens het plaatje, heb ik er dan al een behoorlijk aantal lepels opzitten. Dat verklaart wel waarom ik niet elke morgen zin heb in douchen. Of waarom ik soms wel een kwartier moed lig te verzamelen om op te staan. En waarom ik op de fiets naar het werk de behoefte voel te gaan liggen.
Eigenlijk is het raar. Wanneer ik het over fibromyalgie heb, zeg ik altijd dat ik de vermoeidheid het lastigst vind. Toch lijk ik daar dus het minste rekening mee te houden. Ik heb ooit tijdens de revalidatie met een ergotherapeut een dagindeling gemaakt, die voor mij goed leek, en daar houd ik me nog min of meer aan. En ik weet heel goed dat ik na wat drukke dagen een dagje wat rustiger aan moet doen, maar soms (vaak?) ga ik ook nog 'even' door en komt die rust 'volgende week' wel. En vanwege dat gebrek aan rust, merk ik dat ik ook andere dingen uitstel, leuke en noodzakelijke.
Wanneer mijn man, vol energie, allerlei plannen heeft voor een dag, kan ik wel heel goed aangeven dat ik dat niet allemaal mét hem kan doen. Dat ik keuzes moet maken. Maar ik merk vandaag dat ik er te weinig rekening mee hield, dat ik deze week al ingeteerd heb op m'n lepels. Dat ook de leuke dingen die ik deed energie kostten.
En zo staat mijn man nu dus in z'n eentje een nieuwe barbecue in elkaar te knutselen, omdat we vandaag nog twee andere dingen gepland hebben en ik niet wil toegeven dat ik eigenlijk al te moe ben om te liggen lezen op de bank. Een nieuw dik boek, waar ik me al maanden op verheug.
Voor de cursus moet ik deze week bijhouden wat ik elke dag doe en of die activiteit me energie kost of oplevert. Eigenlijk hetzelfde dat ik deed met de ergotherapeut. Huiswerk, dat ik al de hele week uitstel, omdat ik moe ben. Niet zo handig.
Ik ga eerst maar eens douchen. En dan eens bedenken hoeveel lepels ik eigenlijk heb per dag. En hoeveel het lezen van een boek dan kost of oplevert.
