Nieuwe feestdag!

Hoera, het is vandaag Wereldboekendag! Deze dag is een initiatief van UNESCO, ter promotie van lezen, publiceren en auteursrecht. En voor ons lezers natuurlijk een echte feestdag.

Wereldboekendag werd voor het eerst georganiseerd op 23 april 1995 en is sindsdien een jaarlijks terugkerend fenomeen. De keuze voor de datum 23 april heeft verschillende redenen. Zo is het onder andere de sterfdag van William Shakespeare. Daarnaast viert Spanje boekendag al sinds 1923 op deze datum, door geliefden en vrienden een boek én een roos te geven. Inmiddels wordt de feestdag in meer dan honderd landen gevierd, waarbij Stichting Read To Grow de Nederlandse organisatie regelt. bron: hebban.nl

 

Wereldboekendag
Dat lijkt me een dag om vrij te hebben. Een dag, waarop je thuis op de bank of in je luie leesstoel zit, in de zon of in de woonkamer, kop thee of koffie bij de hand, kat of hond op schoot (facultatief) en lezen maar.  

Maar nee, we moeten werken. Wat ik vandaag las, stond vooral in aantekeningen, brieven en op intranet. Geen boeken voor mij. In elk geval niet eerder dan na werktijd en dan moet ik altijd eerst even ontspannen zónder boek. Gelijk thuis op de bank een boek pakken, lukt me zelden. 

Thuis na het werk ontspannen gaat op de een of andere manier beter bij de tv. Even dom naar een niet al te intelligente serie staren. Even passief tot me nemen. Of de droger moet aangezet, waarna ik even op bed ga liggen. En er moet nagedacht over het eten, 's avonds. En wanneer de ontspanning dan eindelijk zover is, dat het boek gepakt kan worden, moet dat eten ook daadwerkelijk klaargemaakt worden, moet er opgeruimd, en ga zo maar door. 's Avonds moet dan het lezen van een boek nog enigszins concurreren met (weer) de tv. Want ook 's avonds is passief consumeren best prettig. 

Dus terwijl ik de hele werkdag denk "zat ik maar thuis op de bank/in de zon met een boek", komt dat er 's avonds (te) weinig van. Maar niet vandaag! Vandaag schrijf ik eerst deze blog en daarná pak ik m'n boek. Echt waar! Het is tenslotte Wereld Boekendag. Een feestdag voor de lezer. 

Ter ere van Wereld Boekendag pre-orderde ik het boek Jemig wat ben ik enig van Sanne van Arnhem, die altijd zo lekker binnenkomt op Instagram. Dat het loon ook vandaag binnen kwam, hielp wel. Goede timing!

 

8 september: Dag van de alfabetisering

8 september is de internationale dag van de alfabetisering. Het is tevens de start van de week van lezen en schrijven in Nederland. Door het hele land zijn activiteiten georganiseerd, om alfabetisering onder de aandacht te brengen. 

In Nederland hebben 3 miljoen mensen van 16 tot en met 75 jaar moeite met lezen, schrijven en/of rekenen. Daardoor hebben ze ook vaak moeite met een computer of een smartphone. Om ervoor te zorgen dat zij allemaal aan de samenleving mee kunnen doen, vragen we het Nederlandse publiek, taalnetwerken, gemeenten en bedrijven om tijdens de Week van lezen en schrijven in actie te komen.
Bron: Lezen en schrijven.nl

Ook bookcrossers doen eraan mee met dé activiteit waarin ze goed zijn:  zoveel mogelijk boeken loslaten van zaterdag 6 september tot en met maandag 8 september. Uiteraard wil ik daaraan ook meedoen. 

Het thema van dit jaar is: "Meertalig onderwijs bevorderen: geletterdheid voor meertalig begrip en vrede" Geen idee wat ik me daarbij voor moet stellen. Afgelopen week kreeg ik wel een aantal Engelstalige boeken van de leeslijsters (voor kinderen/jongeren) in m'n minibieb, die lijken me toepasselijk qua anderstalig. Andere boeken moet ik nog bij elkaar zoeken. 

Me inzetten tegen laaggeletterdheid is iets wat ik al langer wil doen. Er zijn maatjes-projecten bij de bibliotheek. Zoals voorlezen aan kinderen of regelmatig praten met immigranten. Nadeel daarvan is dat je élke week moet. En ik ben bang dat ik dat niet trek. Daarnaast vind ik het lastig om me op m'n vrije dag vast te leggen. Vandaar dat ik ooit koos voor vrijwilligerswerk dat wel regelmatig, maar niet elke week is. 

Natuurlijk helpt het loslaten van boeken niet direct tegen laaggeletterdheid. Een laaggeletterd persoon zal de boeken waarschijnlijk laten liggen. Maar gratis toegang tot boeken, kan wel leiden tot meer lezen en daardoor betere geletterdheid. Hoop ik. En misschien is het vinden van een boek een aanmoediging tot lezen, ook voor mensen die niet makkelijk lezen. 

Hopelijk is het weer goed genoeg om boeken ergens op bankjes te leggen. Dat blijven de leukste wilde vrijlatingen. Een minibieb voelt wat vertrouwder. Dan hoef je niet zo bang te zijn dat een boek in de afvalbak belandt of in de bosjes. 

Ik zou willen dat ik meer kon doen om mensen te helpen in dit opzicht. Lezen is altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest en bovendien is het een belangrijk onderdeel van de maatschappij. Bijna alles gaat tegenwoordig via internet en je moet al kunnen lezen om daarmee om te leren gaan. (denk ik) Het lezen heeft mijn leven enorm verrijkt én het is een fijne hobby, wanneer je niet zo mobiel (meer) bent. De minibieb staat in elk geval vol met verse boeken. 

 

 (de Engelstaligen staan een plankje lager)

Fibromyalgie Awareness (nog een keer)

 "Ik ben wat te vroeg weer aan het werk gegaan", zei een een collega ooit tegen mij. "Ik heb nog overal spierpijn, ben moe en kan me slecht concentreren" 

Wat moest ik daar nou op zeggen?

Vandaag las ik een tweet met deze strekking: Als een gezond persoon zich zou voelen zoals ik me voel, zou hij/zij thuisblijven van werk tot het over was. Maar omdat ik me elke dag zo voel, ga ik met diezelfde symptomen wél naar het werk. 

Nou, dat dus. 

Het is niet dat ik er elke dag echt bij stilsta dat ik leef met pijn. Of, ik houd er rekening mee, bewust en onbewust, maar de pijn is niet altijd op de voorgrond. Soms is het een zeurende pijn. Andere keren is het niet mogelijk om me niet bewust te zijn van mijn aandoening. Dat schreeuwt het me uit diverse gewrichten tegemoet. En dan is daar nog de 'fibrofog' en het gebrek aan concentratie, dat zo ineens op kan spelen. Migraine, last van de darmen en krachtverlies horen ook nog bij 'het plaatje', maar dat vergeet ik soms. 

Dan is er nog de onvoorspelbaarheid van de klachten. Soms na een druk weekend neem ik maar vast vrij van het werk, zodat ik niet met pijn en fibrofog de dag nutteloos besteed achter de computer, terwijl er weinig zinvols uit m'n handen komt. En dan kan het voorkomen dat ik me die dag juist hartstikke goed voel!

Ander keren doe ik al weken rustig aan, omdat er wat aan zit te komen dat energie vergt en heb ik juist last van de pijn en vermoeidheid. Je voorbereiden helpt op zich wel wat, maar niet altijd dus. Fibromyalgie-klachten zijn niet altijd oorzaak en gevolg. 

Vorig jaar was ik tijdens de vakantie bijna twee weken dagelijks duizelig. Dit jaar heb ik daar totaal geen last van en vraag ik me af en toe af, waarom we bepaalde dingen vorig jaar niet deden. Ohja..

Van mij hoeft niet iedereen elke dag 'aware' te zijn van fibromyalgie. Ik ben het zelf ook (liever) niet. Maar soms is het misschien goed dat mensen zónder pijn er af en toe bij stilstaan dat er mensen zijn met áltijd pijn. Zodat deze mensen niet met 'oplossingen' komen als de roltrappen stilzetten op stations, om energie te besparen. (ik dacht dat het een 1 aprilgrap was, maar helaas) Zodat mensen niet steeds maar weer komen met columns en blogs, over die 'luie' mensen van tegenwoordig, die maar een elektrische fiets nemen voor een paar kilometers, terwijl men vroeger (toen alles beter was) dagelijks vijftien kilometer énkele fietste. Door weer en wind! Énkele reis hè, ook weer terug! En iedereen ook kennelijk. Altijd. Toen nam men geen bus.

Mijn oma waste vroeger voor vier kinderen met de hand. Waarom doen die mensen dát eigenlijk niet meer? Maar dat terzijde. 

Een bijpassend plaatje zoekend op internet, besef ik dat ik ook nog een van de 'gelukkige' patiënten ben. Want ik kán werken met de intensiteit van mijn symptomen, ik kán een paar dagen naar Lissabon en ik heb de middelen om een elektrische fiets aan te schaffen. Ik kan me af en toe minder bewust zijn van mijn aandoening en daar ben ik heel erg blij mee. 

(Na ruim een half uur scrollen op twitter, bedacht ik ineens dat ik dit plaatje op facebook zag bij FES. Is dat ook fibromyalgie? Ik hoop dat ik het plaatje mag gebruiken)

Dag van de lach

Vorige week was het de 'Dag van de Lach' en daar schreef ik een blog over. Een leuk blog, uiteraard, want het ging over lachen. Het ging er ook over dat ik nog steeds te weinig lach, zoals ik vorig jaar al een keer schreef naar aanleiding van een lachworkshop. Hoewel, ik dénk dat het een leuk blog was, ik vertel mezelf dat graag, maar zeker weet ik het niet meer. Gisteren bedacht ik mij dat ik dat blog helemaal nooit gepubliceerd had en dat wilde ik, na het even doorgelezen te hebben, alsnog doen. Helaas klikte ik verkeerd. Geen idee hóe ik dat deed, maar de blog is verwijderd, weg, pleitte. En op blogspot is een verwijderde blog ook echt weg, zo ontdekte ik. Niet echt om te lachen.

 Wat ik nog wel weet is dat ik een link plaatste naar de blog van Leonie, die  me attent maakte op 'WorldSmileDay'. Leonie heeft verschillende chronische ziektes en plaatst regelmatig een 'Handleiding Chronisch Zieken'. Leuk om te lezen.

Ook plaatste ik een link naar Afina, omdat zij regelmatig een 'Dag van..' in het zonnetje zet. De dag van de Olifant, bijvoorbeeld. Verder heeft ze ook fibromyalgie en is gek op Portugal. Deze zaken zijn niet automatisch gerelateerd, maar wel herkenbaar om te lezen.


Gisteren was het 'Wereld Meisjesdag' of #WorldGirlChildDay, waarin het belang werd genoemd van de veiligheid van meisjes, maar ook hun educatie. Ik las een blog over het belang van de manier waarop je meisjes aanspreekt. Niet iets waar je dagelijks bij stilstaat, maar meisjes worden vaak aangesproken op hun uiterlijk, terwijl jongens meer aangesproken worden op hun kennis en kunde. Dit lijkt marginaal, maar meisjes groeien zo op met de gedachte dat het kennelijk belangrijk is dat ze mooi en 'cute' zijn. Ik had hier zelf nooit zo bij nagedacht, maar zie het punt. Uiteraard zijn er meisjes, en vrouwen, die zich afzetten tegen dat beeld. Die zijn dan ineens 'stoer'.

Vandaag is het Wereld Reuma dag, de dag om reuma zichtbaar te maken, volgens het Reumafonds. Ik schrik er altijd van als ik zie hoeveel mensen reuma hebben. Zoveel mensen, die leven met pijn. Op de site van het reumafonds kun je je verhaal achterlaten, welke droom jij waarmaakt ondanks reuma. Als eerste dacht ik aan de dromen, die ik niet waar heb kunnen maken. Verkeerde insteek.

Mijn droom is ooit te kunnen leven van mijn schrijven (en fotograferen). Nu doe ik dat naast mijn baan, niet ervan leven wel schrijven en fotograferen. Dat voelt gelukkig al heel erg goed, samen met de rest van mijn leven al een beetje als de droom. Oh.. en een andere droom is toch wel een keer een tafeltenniswedstrijd winnen. Ik hoop dat de realisatie van die droom wat dichterbij ligt.

Deze blog publiceer ik maar snel, voordat ik 'm ook weggooi en hij in cyberspace verdwijnt. Doorlezen doe ik later nog wel.