Nieuw!

Al zo lang als ik me kan herinneren houd ik me met planten bezig. Dat was zo toen ik jong was en zo is het nog steeds. Geen idee hoe het begon, mogelijk dat mijn moeder een plantje op m'n vensterbank wel gezellig vond staan en ik het al snel uitbreidde. Eén van m'n oma's had ook vaak stekjes voor ons als we bij haar kwamen. Helaas waren die vaak geen lang leven beschoren. 

Een tijdje terug vond ik in een kamerplantenboek, dat ik als kind kocht van mijn verjaardagsgeld, een hele lijst met planten, die ik als tiener in mijn kamer had. Een behoorlijke lijst voor een kamertje van 3x4 meter. Ik zou nu zeggen dat er in de woonkamer, ongeveer drie keer zo groot, geen ruimte is voor zoveel planten. Naar aanleiding van het programma "Daar vraag je me wat" probeerde ik op die leeftijd ook al wat met bonsai. 

Je zou kunnen zeggen dat planten een levenslange hobby van mij is. Wel, zoals alles bij mij, in vlagen. Er zijn periodes dat ik druk ben met verpotten, stekken en zaaien, maar er zijn ook periodes dat de planten maar net aan in leven blijven, met het minimum aan water dat ik ze geef. Alleen de sterke blijven zo over. Degene die tegen droogte en natte voeten kunnen. 

Met de komst van onze tuinkamer werd mijn speelveld uitgebreid. Planten die 's winters niet tegen de warmte kunnen, overleefden ineens. Voordeel is dat ze in de winter niet veel water behoeven. Voor het eerst in m'n leven houd ik al drie jaar lang een azalea in leven en deze bloeit momenteel ook nog uitbundig. Wat een feest. Belangrijke factor hierbij was wel regenwater in plaats van het water uit de kraan.  

Maar nu. Nu zijn er plannen om over een jaar ons leven te verdelen over twee huizen in twee landen. Beide huizen zullen dus langere tijd leegstaan en de ervaring leert dat dat niet goed is voor de planten. Nog slechter dan wanneer ik wél thuis ben. Hoe sterk ze ook zijn. Deze hobby zal dus aan z'n eind komen. Uiteraard ga ik in beide huizen proberen er nog wat van te maken. Planten in de tuin, die tegen droogte kunnen, bakjes water eronder begraven misschien. Maar bínnen, binnen gaat niets het overleven. 

En zo kwam ik op wat nieuws: botanical lego. Mijn zus heeft al jaren enkele bossen van deze kunstbloemen in huis, mijn schoonzus zelfs een bonsai, en ik vond ze mooi en leuk, maar misschien niets voor mij. Lego. Neh. Maar nu, met mijn plantenloze toekomst in het vooruitzicht, besloot ik het toch eens te proberen. De familie viel van verbazing bijna uit de app, toen ik mijn verjaardagswens kenbaar maakte. 

Légo???? JIJ??? 

Maar, blij als ze waren met een keer een andere vraag dan 'doe maar een boek' (of boekenbon), kozen ze een mooi boeket uit. Ik was er blij mee, maar toch nog sceptisch naar mezelf toe. Ga ik dit écht leuk vinden? Zie ik mezelf hiermee bezig?

Het antwoord blijkt volmondig JA. Vol enthousiasme heb ik op woensdag in de tuinkamer zitten frutselen, lekker aan de picknicktafel met m'n rug in de zon. De vingers deden er pijn van. Steeds was het: nog één bloemetje dan....., en zo maakte ik de hele bos af. Trots als een klein kind stuurde ik vervolgens de foto's naar iedereen "Kijk eens wat ik gemaakt heb!" 

 's Avonds bestelde ik nog een bosje, die ik bekostigde met een cadeaukaart die ik ook nog voor m'n verjaardag had gekregen. Het lijkt erop dat ik een nieuwe hobby heb. Uiteraard geen echte vervanging voor de oude. Ten eerste is hij veel duurder. Ten tweede, als de bloemen af zijn, dan zijn ze ook af. Water geven, snoeien en/of verpotten is niet meer nodig. Dat is natuurlijk ook het hele idee van deze bloemen, maar toch.. ik ga m'n plantjes wel missen denk ik. Straks staat m'n vensterbank vol met een botanical garden van lego, zoals hieronder*. Ze hebben ook een Chinese tuin! (back to bonsai, die eindelijk wel 'in leven' blijven)

 Het bloemschikken met bloemen van lego is nog best lastig. Ik kocht een zak met zand, om ze daar steviger in te steken, zodat ze beter blijven staan, maar waarschijnlijk moeten ze in een andere vaas. 

 * (foto gekopieerd van de legosite.. hoop dat ze het goed vinden, het is wel reclame natuurlijk)

Misschien een beetje té...?

Afgelopen woensdagavond kreeg ik ineens een enorme pijn onderin m'n rug, vlak boven m'n bil. Enige tijd was staan en lopen zelfs niet mogelijk, liggen op de grond was alles wat ik kon. Later lukte bewegen weer, maar stil zitten of liggen niet, dus heb ik de nacht wiebelend en door de woonkamer lopend doorgebracht. "Het SI-gewricht", zei de dokter de volgende dag. Heel vervelend, weinig aan te doen. Ik kreeg oefeningen mee naar huis en het advies wat te fietsen en kuieren, om de boel in beweging te houden. Over ongeveer twee weken moet de pijn afgenomen zijn. 

Dit was vreselijk balen. Niet alleen vanwege de pijn en doorwaakte nacht, maar ook omdat ik donderdag mijn man aan wilde te moedigen bij de Drakenbootrace, die in het kader van Gronings ontzet in de stad gehouden werd. Hij was trommelaar in een boot van zijn werk. Mijn aanmoedigen viel dus behoorlijk in het water. Toch werden ze vierde! Ik was er graag bij geweest. Op de beelden ziet het er leuk uit. De race zelf viel gelukkig niet in het water. 

Vandaag ging man al vroeg op pad, tafeltennissen elders in het land. Ons brood was bijna op en ik besloot een stukje naar het winkelcentrum te fietsen en brood te halen. Ook wilde ik een boek kopen, dat deze week uitkwam en op mijn verlanglijstje stond. Daarna zou ik dan even naar een tuincentrum in de buurt gaan. Eén van de vleesetende plantjes is al dood en voor dat potje wilde ik een ander plantje kopen. 

Helaas was het boek dat ik wilde niet bij de winkel in onze wijk. Op zich geen probleem, want maandag ben ik toch in de stad en dan kon ik het ook wel kopen. Het is niet zo dat ik dit boek dit weekend zou gaan lezen, tenslotte. Ik ben nog in twee boeken bezig en er ligt een recensie-exemplaar voor FES magazine. 

Bij het tuincentrum waren vervolgens niet de kleine plantjes die ik zocht. Wel hele leuke potjes, waar kleine plantjes in passen. Spontaan besloot ik naar het tuincentrum aan de andere kant van de stad te fietsen en daar de plantjesvoorraad aan te vullen. Maar daar was bijna alleen de soort vleeseter nog maar, die al dood was gegaan en die het eigenlijk nooit lang bij mij heeft uitgehouden. Dus kocht ik andere kleine plantjes voor de potjes. En, omdat ik nu toch in de buurt was, ging ik ook nog even bij de boekwinkel langs voor het boek. 

Al met al heb ik zo'n anderhalf uur gefietst. Ik ben benieuwd of de dokter dat bedoelde met 'een stukje fietsen'. Op zich voelde het heel goed. Tijdens het fietsen weinig last van de pijn. Nu ook niet echt veel meer (of minder). 

Ziehier de aankopen. Zijn die pottjes met brilletjes niet leuk? Het staande potje op de achtergrond wilde ik dit voorjaar al kopen. Nu kon ik 'm niet meer laten hangen, want het plantje rechtsachter, met de hangende vliegenvangers, zou er leuk in staan. 

Kijk, zo ziet de vensterbank in de keuken er nu uit. 

Het plan om niets meer te kopen in verband met verhuizen en kleiner wonen volgend jaar is jammerlijk mislukt, zou je kunnen zeggen. Dit is trouwens wel een boek dat ik wil houden. De potjes zullen het eventueel ook leuk doen op m'n werk. En het fietsen, kuieren door de winkels en het neerzetten leidde me wel mooi af van de pijn. Van die grappige potjes word ik blij. Dat is ook wat waard. 

Eten en gegeten worden

 De zomer. Warm weer, zon, veel buiten en vers fruit. Ik ben er gek op. Nadeel van de zomer is toch wel hooikoorts en het vliegend ongedierte. Nadat we ons huis aan alle kanten van horren voorzien hebben, zijn het binnen vooral nog de fruitvliegjes. Maar dan héb je er ook gelijk een aantal. 

Ook op m'n werk is dit een probleem. Dagelijks gaan er minimaal drie stuks fruit mee, waarop de fruitvliegjes meeliften. Vooral de bananen zijn een bron, maar die zijn ook zo lékker! In deze tijd van het jaar zorg ik ervoor dat ik de afvalzakjes wat vaker vervang, maar laatst was ik op vrijdag ziek en dat heb ik geweten. 's Maandags werd ik zo'n beetje aangevallen door een wolk van fruitvliegjes. Alsof ze mij ook wel op wilden eten. 

Er zijn veel tips en trucs voor het vangen van deze irritante beestjes. Er zijn speciale fruitvliegjesvallen, maar (appel-)azijn met wat afwasmiddel zou minstens zo goed werken. Of een banaan in een afgesloten pot met kleine gaatjes in de deksel, ranja in zo'n zelfde potje, met of zonder wijn/alcohol, of.. nouja, zoek maar op. 

Zelf ben ik erg gecharmeerd van de vleesetende plantjes. In een vorige blog plaatste ik al een foto van mijn favoriet. Helaas waren deze tijdens mijn vakantie gesneuveld, dus toog ik vorige week gewapend met een cadeaubon die ik kreeg op m'n verjaardag (vier maanden terug en ik had 'm nog!) naar een tuincentrum. Helaas... het aanbod was minibaal en mijn favorietje was er al helemaal amper. Slechts een klein sprietje. Toch gingen er een aantal mee, dan maar wat andere soorten, hoewel de Kaapse Zonnedauw (de favoriet) tot nu toe het beste resultaat gaf. Ook een bananenplantje ging mee. Dat ik een bonsailiefhebber ben, beschreef ik al eerder, en dan is zo'n kleine bananen'boom' toch wel heel lastig om achter te laten. Ik zag 'm al staan. Op kantoor, want thuis is er geen ruimte voor.  

 Afgelopen weekend liet ik een bloempot vallen en dus moest ik naar de bouwmarkt, waar deze vandaan kwam. En wat bleek? Daar was mijn favoriete vleesetende plantje nog wel! Precies twee stuks vond ik, na lang zoeken. Dus nu ben ik helemaal blij. Op kantoor staat er een mooi aantal op de vensterbank, boven de afvalbak, ook wel bekend als kweekbak voor fruitvliegjes. Thuis staat er, ook op de vensterbank, een ander assortiment.   

 

Dit zijn de plantjes op m'n werk. Linksachter een Kaapse Zonnedauw die de zomervakantie net wel/net niet overleefd heeft. Vooraan het sprietje dat ik in het tuincentrum vond, daarnaast de gewone Zonnedauw, wat een kleintje hè, en achteraan de Kaapse Zonnedauw uit de bouwmarkt. Met een volume, zoals ik ze graag zie. De banaan past er mooi tussen, als plant nog geen leverancier van voedsel voor z'n buren. Achterin staat een waterfles, om regenwater in mee te nemen, want deze plantjes zijn eigenzinnig en willen geen kraanwater. En een basilicum, voor bij de tomaatjes op m'n brood. 

 

Deze plantjes staan thuis op de vensterbank. Iets meer variatie. In de brede 'kokers' achterin zat ooit een vlieg klem. Ik geloof niet dat daar veel fruitvliegjes in komen. 

 Nu zou je kunnen zeggen dat het kweken van de fruitvliegjes belangrijk is, om de plantjes in leven te houden. Gáán met die banaan!

 

Tuinkamer, planten en vorst

Vroeger had je bij landhuizen en kastelen de Oranjerie. Hierin werden 's winters de citrusbomen en andere exotische planten gezet, die in de zomer in grote potten in de tuinen stonden. Deze bomen kwamen uit het Mediterrane gebied en waren niet winterhard. De Oranjerie had een een groot raam op het zuiden, om zoveel mogelijk zonlicht en -warmte op te vangen. Er stonden bakjes met water in. Zodra hier een laagje ijs op kwam, werden er kleine kacheltjes gestookt, zodat de vorst nét uit de Oranjerie bleef. De naam Oranjerie verwijst naar de sinaasappelbomen of 'oranjes'. 

Tenminste, zo heb ik het ooit geleerd. Ik heb de wikilink niet goed genoeg doorgelezen om te zien of deze het tegenspreekt. 

Ik heb een tuinkamer. Hierin staan een citroen-, sinaasappel-, limoen- en mandarijnenboompje. Een heuse oranjerie, zo zou je kunnen zeggen. De mandarijn is zelf gezaaid, de rest voor een klein bedrag gekocht. Er staat ook een olijf en, mijn pronkstuk, een granaatappel. Deze granaatappel is niet mijn pronkstuk omdat hij zo geweldig mooi is, maar omdat ik hem uit zaad opkweekte in 1996. Van tientallen zaailingen is deze als enige over. Lange tijd hield ik hem klein (zie foto) maar nadat ik las dat er pas bloemen komen als je niet snoeit, heb ik hem uit laten groeien. Er hebben nog steeds geen bloemen in gezeten. 

Over de winterhardheid van de granaatappel spreken boeken en websites elkaar tegen. Daarom haalde ik mijn 'boompje' (inmiddels wel vijf keer zo groot als op de foto hiernaast) vorig jaar in huis toen het ging vriezen. Maar dat was pas in januari, of later zelfs. Nu is het al koud (stervenskoud) in december. Nu de plant al binnenhalen lijkt me niet zo'n goed idee. Vooral ook, omdat de woonkamer eigenlijk veel te warm is voor deze plant en hij is inmiddels te groot en zwaar om op zolder te zetten, waar de temperatuur meer geschikt is voor overwintering (ook koud dus).

Dit jaar heb ik de pot ingepakt in de kussens van de tuinstoelen en vlak voor het raam bij onze woonkamer gezet. In de tuinkamer heb ik twee bakjes met water staan: één bij het raam aan de tuinkant en één bij de granaatappel in. Vanmorgen, na een stevige nachtvorst (-8), was het water in het bakje aan de tuinkant stijf bevroren. Het water bij de granaatappel niet. Hoezee! Op het water in de twee gieters, halverwege, lag een dun laagje ijs. 

Nu twijfel ik wel een beetje wat ik met de citrusplanten moet doen. Eigenlijk wil ik ze naast de granaatappel aan de woonkamerkant zetten, maar ze hebben dopluis. Zouden deze in de winter overlopen en de granaatappel besmetten? Of ga ik erop gokken dat ze dit wel overleven zo? De mandarijn heeft het vorig jaar ook gered, tenslotte. Net als de ficus, de orchidee en de aloë. Momenteel staat de lidcactus uit het huis van m'n moeder gewoon bijna te bloeien! 

Ziehier vooraan de ingepakte granaatappel, inmiddels wel gesnoeid. De lidcactus op de voorgrond staat binnen. Inmiddels heb ik de houtwol (of papiersnippers) uit m'n kerstpakket gebruikt om ook de bovenkant te beschermen.

We hebben overigens wel een elektrische kachel in de tuinkamer, maar deze hangt qua verwarming niet handig, namelijk vlakbij de deur aan de muur. En eerlijk gezegd vind ik het zonde om energie en geld te verspillen om planten voor bevriezing te behoeden. Of eigenlijk: om de granaatappel hiervoor te behoeden, omdat ik die al zolang heb. M'n pronkstuk. 

Appel, van zaad tot...

Jaren terug, ik dacht een paar jaar maar na het opzoeken van foto's bleken het er negen, vond ik uitgelopen zaden in een appel. In meerdere appels. Enthousiast als ik kan zijn, potte ik ze thuis in potjes. Helaas heeft geen van deze plantjes het overleefd. Niet het goede jaargetijde? Het was tenslotte september, niet direct de tijd van het jaar, waarop je met zaailingen aan de slag gaat.
Of niet genoeg water? Ik weet het niet meer. 

In de jaren die hierop volgenden, vond ik nog wel eens uitgelopen zaden, maar geleerd van vorige ervaringen deed ik hier niets mee. Tot twee weken terug. Ik besloot de zaden in een nat doekje mee naar huis te nemen en weer eens een poging te wagen. Thuis zette ik ze in een kasje. En nu? Nu komen ze gewoon al uit! En ze zijn al groter en sterker dan die van negen jaar terug. 

Nu zit ik dus met het dilemma, ga ik ze in eigen potjes zetten of laat ik ze nog even in hun kasje.

(ik denk dat ik het antwoord al weet, want ik ben niet zo goed in afwachten)

(ik kan natuurlijk ook een deel in een potje doen en een deel in het bakje laten)

Achter de geraniums

Enkele jaren geleden kreeg een collega een treetje geraniums. Hij zat vlak voor zijn pensioen en zo kon hij vast wennen met het 'achter de geraniums' zitten.

Bij vertrek kreeg ik de bewuste geraniums. Collega wilde ze écht niet mee naar huis. Oké. Goed. 

Nou ben ik over het algemeen best goed met planten, maar geraniums horen bij mij thuis niet tot de overlevers. Het is jammer, maar het is niet anders. Om niet bij te dragen aan de wegwerpmaatschappij als het komt tot planten, koop ik dus eigenlijk nooit meer geraniums, hoewel ik de bloemen mooi en fleurig vind. 

Weinig hoop was er dus voor de geraniums, die op mijn werk aan mijn zorg toevertrouwd zijn. Maar nu? Nu zijn we vier jaar verder, en ze doen het nog steeds! Ze bloeien bijna het hele jaar door uitbundig. Ik heb zelfs twee van een andere collega gered. Deze hadden beide nog één wanhopig blaadje. 

Omdat het nu lijkt dat het blijvers zijn, heb ik man gevraagd een plantenbakje te maken. Tot nu toe stonden ze nog steeds in hun originele tree en die lekte de vensterbank kapot. En met de warme dagen zo af en toe hebben ze toch meer water nodig. Na elk warm weekend zaten er meer droge blaadjes aan.  En kijk ze nu shinen! 

 

En ja, zo kan ik dus zeggen dat ik al jaren achter de geraniums zit, ook al is het dan op m'n werk.