Zo stil is het er niet

 In één van m'n vorige blogs vertelde ik over mijn tinnitus. Sinds dit voorjaar heb ik last van een voortdurende piep in mijn oren.  Hierin noemde ik de angst dat ik niet meer zou kunnen genieten van de stilte in Portugal. Deze angst bleek ongegrond. Dit had ik kunnen weten, had ik mijn eigen eerdere blog over Portugal gelezen. Het is daar namelijk helemaal niet stil! De hele dag hoor je de wind in de bomen en het (droge) gras, honden blaffen in de verte en vogels overal om je heen. Het meest de Turkse Tortel, een duif uiteraard. Zoals je overal altijd duiven hoort.

Tijdens een storm afgelopen voorjaar is de boom voor ons huisje omgewaaid. Ja, dat ging net goed, ons huisje staat er nog. Dilemma 'boom nu of straks weg' is ook voorbij. De haag is wat omlaag en het uitzicht is nu nóg mooier! En door veel regen, ook dit voorjaar, is het moerassige gebied waar we op uitkijken weer drassig. Dit levert een keur aan vogels op. Zoveel, dat ik de Merlin Bird ID downloadde, want wat vliegt daar nou allemaal rond? Het resultaat verbijsterde. Blijkbaar stikt het er van de bijeneters, maar die hoorden we alleen maar. Ze komen niet even gezellig bij ons in de heg zitten, jammer genoeg. Het Sint-Helenafazantje kende ik niet, maar die vliegen, weet ik nu, de hele dag kwetterend rond. De roodborsttapuit hoorden we niet zoveel, maar zag ik wel dagelijks. In de heg!

Vogels die we de hele dag door horen

 

's Avonds zijn er andere geluiden. Kikkers en krekels, maar ook de nachtzwaluw, houden zich niet stil. Af en toe is er een uil, waarvan ik nu weet dat het de bosuil is, die dus nooit in de boom voor het huisje zal gaan zitten, helaas. 

Al met al, nooit stil daar in Portugal. En zodoende weinig last van de tinnitus, die boven de 'stilte' uit te horen zou zijn. Sowieso minder last van de tinnitus. Inmiddels zijn we een week thuis en de piep dringt weer naar de voorgrond. Geen idee waardoor precies. Is het hier stiller waardoor ik het beter hoor, of is de piep écht harder? 

Een filmpje met 'stilstaand' beeld. Het gaat vooral om het geluid van kikkers en krekels.

Hieronder nog een foto van de ravage van de omgewaaide boom (niet mijn foto)

Uilenboom

In Portugal schreef ik over een boom bij ons huisje, die zo uitermate geschikt zou zijn voor een uil. Dat heb ik niet alleen met die boom. Meer bomen heb ik in gedachten al aangewezen als een typische uilenboom.

Zo staan er in ons park vlakbij twee grote treurwilgen, met grote, brede takken, waar maar zo een uil in zou kunnen zitten. Ruimte zát! Vooral toen ik nog met de hond liep, keek ik dagelijks verwachtingsvol omhoog. Zit er één? 

Nooit, natuurlijk. 

Waar ik op een gegeven moment in het voorjaar wél een uil zag, had ik hem nooit verwacht. Een jonge ransuil had zich verscholen tussen het jonge groen van de meidoorn, langs een best druk pad. Andere bomen waren nog kaal, wat waarschijnlijk had geleid tot deze schuilplek. 

Ik vond hem, doordat ik veel ontlasting op de grond bij de boom zag liggen. Grote klodders, lijkend op witte verf. Ooit had iemand me erop gewezen, dat dit dé manier was om uilen te spotten. Toen ik dus al dat witsel onder deze meidoorn zag, keek ik nieuwsgierig omhoog. En jahoor, goed verstopt, keek hij mij wantrouwig aan. 

Enkele weken heeft hij daar gezeten, toen was hij ineens weg. Dit jaar zat er geen uil. Jammer maar begrijpelijk. Het is geen 'uilenplek'. Dat zijn die grote wilgen wel. Ik weet dat, nu die uilen nog. 

Kijk dan wat een heerlijke plek(ken) je hebt om te zitten, als uil. 

Of deze. Dit was altijd mijn lievelingsboom, toen ik nog met de hond liep. Dagelijks stond ik even omhoog te kijken en z'n takken te bewonderen. Inmiddels is er een tak afgewaaid, zie ik. Ook dat is het lot van treurwilgen. 

Verder hebben we in het parkje ook stukken, waar diverse bomen dicht op elkaar staan. Een uitstekende plek voor een uil, kan ik wel zeggen. Hier zie je ook wel eens witte klodders ontlasting op het pad liggen, maar dat is niet van uilen. Duiven kunnen er ook wat van. 

Dit eilandje in de vijver is natuurlijk ook een prachtige uilenplek. Misschien wat rustiger en ruimte genoeg om rond te kijken. 

Gelukkig zat er in deze wilg geen uil, toen hij in het voorjaar in de brand gestoken werd. De boom lijkt zich goed te herstellen. Duimen maar, want hij is al ouder dan honderd jaar! 

Konden uilen mijn blog en ideeën maar lezen. Dan kwamen ze misschien wel deze bomen testen, of ze echt zo geschikt zijn als ik denk. 

Een boom vol leven

Op de rand van onze Portugese tuin met de buitenwereld staat een boom. Een den. De campingeigenaar en mijn man willen hem eigenlijk kwijt. Dennen zijn brandgevaarlijk, niet onbelangrijk in deze contreien. Daarom wil de campingeigenaar hem kwijt. Mijn man vindt vooral de middagschaduw storend. 

Ik geniet nog van deze boom. Er zitten bijna altijd vogeltjes in. Boomkruipers, klapeksters, musjes, boomklevers en een leuk klein grijs vogeltje met een kuifje (deze zocht ik op, maar kon ik niet vinden). Soms zelfs een wielewaal, maar dat heb ik zelf niet gezien. Mijn man wel. Ik hoor de wielewaal alleen maar. Of zie hem in grote vaart voorbijvliegen. Hij is verder behoorlijk lastig te vinden, voor een opvallend gele vogel. 

Wat er niet in zit is een uil. En dat vind ik jammer. Het is vast logisch, maar ik vind het echt zo'n boom voor een uil. Misschien niet deze plek, wel de boom. 

Steeds als ik opkijk, verwacht ik twee grote ronde ogen, die nieuwsgierig dan wel afkeurend of onverschillig op mij neerkijken vanaf één van de takken. Steeds weer word ik teleurgesteld. Ik heb er over gedacht dan maar een neppe uil neer te zetten, maar hoe kom ik in de boom? 

Zolang de boom gezond is, blijft hij staan. Het schijnt dat ze ook nog makkelijk omwaaien, op een bepaalde leeftijd. Dat willen we natuurlijk niet, want dan ligt hij waarschijnlijk op ons huisje. Deze omwaaigevaarlijke leeftijd heeft de boom bijna bereikt. Ik zag dat er al een olijfboom naast aan het groein is. Dat is mooi. Ook daar zitten veel vogeltjes in. Geen uilen. Maar een kurkeik, wel geschikt voor uilen, geeft dan weer écht teveel schaduw. Zelfs voor mij.