De suikerchallenge, hoe het ging.

Hoewel ik geen doomdenker wil zijn, hangt de mogelijkheid van diabetes 2 als een soort zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Mijn moeder at gezond, bewoog (enorm) veel en had een gezond gewicht. Toch kreeg ze op haar zestigste de diagnose diabetes 2. Ook haar vader had het al in een tijd dat er niet veel gesnoept werd. Met mijn overgewicht en beperktere beweging, is het waarschijnlijk niet de vraag óf ik het krijg maar wanneer. Zelfs mijn vorige huisarts, meestal een scepticus wanneer ik weer eens ergens mee kwam, zei meer dan tien jaar terug al "ja, dan moeten we je toch maar eens testen." Uiteraard blijft er altijd een mogelijkheid dat ik níet de erfelijkheidsjackpot heb getrokken en er eens een keertje een erfelijke aandoening aan mijn lijf voorbij gaat. Voorlopig gaat het tenslotte nog goed. 

Mijn moeder raakte enorm gefrustreerd. Mensen om haar heen bleven maar zeggen dat afvallen en gezond(er) eten haar zouden 'genezen', maar dat hielp allemaal niet. Bij haar viel er niet zoveel te verbeteren. Dezelfde frustratie als ik heb bij afvallen, denk ik. 

Hoewel ik over het algemeen gezond eet, ging het de laatste tijd, nog voor de vakantie in Sardinië, behoorlijk de verkeerde kant op. Er waren (veel) verjaardagen op het werk, die gevierd werden met gebak. Er waren verjaardagen in mijn privéleven, er lag ineens ijs in de vriezer, gratis van de Lidl, en er was dus vakantie. Dat is sowieso al niet een periode die uitblinkt in gezond eten. 

Dus deed ik vorige week mee met de suikerchallenge van het Diabetesfonds. Niet zozeer om te leren hoe ik gezond zou moeten eten, maar meer als een soort 'reset'. Pas op de plaats. Wanneer ik me voorneem geen suiker te nemen, kan ik wél ineens taart, koek en snoep laten staan. Dus tijdens een leesclubavond nam ik geen koekjes en stukjes chocolade. Tijdens een etentje met m'n man geen toetje. En het was niet eens moeilijk. 

De challenge bevestigde eigenlijk wat ik al weet. Over het algemeen eet ik niet heel veel toegevoegde suikers. Onderstaande evaluatie in de mail onderstreepte dit nog. 

Terugkijkend op hoe het ging, bleek dat ik niet anders at. Mijn tussendoortjes zijn al fruit en groente. In het dagelijks leven drink ik alleen maar suikervrije frisdrank (bruiswater en soms cola zero), koffie en thee. En als er geen verjaardagen zijn, of ijsjes in de vriezer, krijg ik verder niet veel suiker binnen. 

Maar door hier een week mee bezig te zijn, bracht de challenge mij precies waar ik wilde zijn: weer even terug bij normaal. En dan gaat het niet over beter slapen,meer energie en afvallen, wat voor veel mensen een positieve bijkomstigheid lijkt te zijn van een week minder of geen suiker, maar wel weer vertrouwen in mijn eigen eetgewoontes. Zelfs deze week weigerde ik nog een ijsje, een stuk cake en een koek. Leuke bijkomstigheid is een aantal nieuwe recepten om uit te proberen. Opvallend: niet alle recepten in de mails of het gratis receptenboek staan ook op de website. 

Nu maar weer verder zoals het gaat. Zo gezond mogelijk eten en leven en het spook van diabetes zo lang mogelijk op afstand houden. 

Workshop bonenburgers

 Via het werk deed ik met een aantal collega's mee aan de veggiechallenge. Hier schreef ik al een paar keer over. Als afsluiting deden we een workshop bonenburgers maken, onder leiding van Leonie Bais en Frederiek Bosch.  

Voordat we begonnen te bakken, kregen we eerst informatie van de dames die de cursus leidden. Waar je op moet letten bij vega(n) eten, bijvoorbeeld. Daar heb ik me de afgelopen veertig jaar al zo in verdiept, dat er niets nieuws bij zat. Maar over de opbouw van een vegan burger hoorde ik graag. 

 

Eigenlijk is het van de zotte, dat ik in mijn hele vega-leven nog nooit zelf een bonenburger maakte. Het leek me heel erg moeilijk, maar dat is helemaal niet het geval! Er werden wel een aantal ingrediënten geadviseerd, die mij volkomen onbekend waren. Of die ik wel kende, maar nooit van wist hoe te gebruiken. Zoals Ssamjang en Miso pasta. Het handige bij zo'n workshop is dan ook, dat je de ingrediënten even kunt proeven, zodat je niet met iets thuiskomt, dat je helemaal niet lekker blijkt te vinden en zodoende nooit meer gebruikt. 
 

Bij de workshop konden we kiezen tussen vier smaken burgers: 
- Smokey paprika-lupineburger
- Mediterraanse linzenburger
- Mexicaanse kidneybonenburger en de
- Noord-Afrikaanse erwtenburger

Mijn groepje koos voor de Mexicaanse burger. Enthousiast gooiden we alle ingrediënten bij elkaar, om er vervolgens achter te komen dat er bij sommige ingrediënten nog wat voorbereiding nodig was, zoals het aanfruiten van uien en knoflook.

Oeps

Dit bleek helemaal niet zo'n probleem, uiteindelijk. We konden de smaak nog goed vergelijken met het groepje, die wel de instructies naar behoren hadden gevolgd. Ja, hun burgers smaakten anders, maar die van ons waren ook lekker. We hadden ons dan ook uitgeleefd met de minder noodzakelijke ingrediënten, zoals de zwarte knoflook en gochujang. 

Als afsluiter van onze workshop, gingen we gezellig samen eten en van elkaars burgers proeven. Leonie en Frederieke zorgden voor lekkere salades en een soep, waar we ook nog de recepten van gekregen hebben.  

De burger ik echt heel lekker vond, was de Noord-Afrikaanse burger, met dille en munt. Deze heb ik inmiddels thuis ook al gemaakt. Werd iets minder lekker, maar je het is natuurlijk steeds weer opnieuw proberen, totdat je je eigen smaak gevonden hebt. Bovendien heb ik geen idee of zij er ook nog andere ingrediënten doorgegooid hebben of dat wij alleen zo 'creatief' waren. De linzen- en lupineburger heb ik volgens mij helemaal niet geproefd.  

Voor het gourmetten komende week ga ik proberen alle burgers te maken. Ingrediënten zijn al grotendeels in huis, de rondjes om de burgers mee te vormen ook. Nu alleen nog even tijd vinden, want er is dus visite. Zo heb ik ook eens wat leuke keuzes bij het bakken aan tafel. 

 Edit: Mocht iemand een tip hebben waar je de 'liquid smoke' kunt kopen in Groningen, houd ik me aanbevolen.... Ik ben bij Ekoplaza, de Aziatische supermarkt en onze plaatselijke toko geweest. Kan het wel online vinden, maar één flesje online bestellen vind ik ook weer zowat. 

(met zoeken naar Frederiek, vind ik gewoon een filmpje van onze workshop op Instagram van Duurzaam Groningen!)

Redactielunch met FES

Begin oktober kwam van de redactie van F.E.S. magazine de vraag of wij, medewerkers aan het blad, zin hadden in een gezamenlijke lunch. De vergaderingen zijn meestal online en zelfs dan konden de meesten niet. Een 'in real life' bijeenkomst leek wel eens leuk. Zo leer je mensen toch anders kennen dan achter een scherm. 

Hoewel de datavoorstellen enkel op mijn werkdagen waren, reden waarvoor ik de redactie vergadering vaak afzeg, zei ik toch gelijk enthousiast 'Ja!'. Een gratis lunch, altijd fijn. En de mensen eindelijk eens in het echt ontmoeten natuurlijk ook. Net als een uitstapje naar Utrecht, waar de lunch zal plaatsvinden. Ik had er zin in. 

Gisteren was dus de dag. 's Morgens pas om kwart voor negen de deur uit. Dat is uitslapen, wanneer je normaliter om kwart voor zeven op de fiets zit! Was ook lekker, omdat ik dinsdagavond leesclub had. Even wat langer blijven liggen. De treinreis ging voorspoedig. Op Utrecht Centraal is een boekenwissel, dus daar kon ik weer eens wat bookcrossingboeken kwijt. Ook wel weer eens leuk. De laatste tijd deed ik even weinig met bookcrossing. Het maakte de tas gelijk weer een stuk lichter, hoewel ik ook gelijk een boek meenam. Het boek dat ik aan het lezen was, was bijna uit en je moet toch wat. (of niet, want de e-reader zat ook gewoon in m'n tas) 

We aten in Café Het gegeven paard, op loopafstand van het station. (alles is op loopafstand, alleen soms moet je wat langer lopen, denk ik dan altijd in m'n hoofd 😁) Terwijl ik de weg kwijtraakte, ben ik nog geïnterviewd door een groepje studenten van Beeld en Geluid. Aangezien mijn zoon ook een filmopleiding doet, vond ik niet dat ik kon weigeren. Wat ik vond van wetenschap? En wat wetenschap voor mij was? eh.. Ook zij wisten niet precies waar 'Het gegeven paard' was. Hopelijk hebben ze wel wat aan m'n interview. Het paard vond ik vervolgens op eigen kracht. Uiteraard. Ik kan dat. 

"U komt voor de groep", vroeg een medewerker me, toen ik zoekend rond keek, en leidde me naar de tafel. Er zaten al wat dames en een heer. Later kwamen er nog meer bij. Het werd gezellig. Al eerder gaven we door wat we wilden eten, maar ik was natuurlijk alweer vergeten wat ik doorgaf, dus dat werd een verrassing. In de mail had ik namen gezien, maar volgens mij kende ik ze geen van allen. Ook dat was dus een verrassing. 

Dinsdag kregen we een reminder dat we ook 'tips en tops' mee moesten nemen voor het magazine, want het was natuurlijk wel een redactievergadering. Mijn tip was een artikel over de Hidden Disability Sunflower. Deze tip had ik al eens eerder doorgegeven, maar was volgens mij nog niet gebruikt en ik heb eigenlijk niet zoveel ideeën. Vind het magazine mooi en goed. Staat altijd vol met interessante artikelen en leuke columns. Niets aan toe te voegen eigenlijk. Het ziet er ook gewoon mooi uit. Zelf schrijf ik vooral recensies voor het blad. Af en toe maak ik foto's. 

In bed dacht ik nog aan 'Fibromyalgie en de overgang'.
Het blijkt dat ik het laatste nummer niet gezien heb, want het was een soort themanummer over de overgang en de Hidden disability sunflower stond er ook in. Oeps. Ik moet naarstig op zoek naar dat laatste nummer, want het onderwerp fibromyalgie en overgang vind ik juist interessant! Vooral omdat het zo overlapt. Als ik vrouwen hoor over overgangsklachten kan ik alleen maar denken 'maar dat heb ik al heel lang... '

Ik had nog een ander idee: 'Bloggers aan het woord' met mogelijk eerst een oproep in F.E.S. magazine, of fibro-bloggers überhaupt aan het woord willen in het tijdschrift. Dit is een beetje egoïstisch. Niet omdat ik zelf zo nodig in het blad wil, helemaal niet eigenlijk, maar ik ben benieuwd naar andere fribro-bloggers. Waar schrijven zij over. Komt fibromyalgie daarbij vaak of juist helemaal niet in hun stukjes voor en waarom is dat. Dit idee was wél nieuw en wordt over gediscussieerd. Toen ik het onder woorden moest brengen, vond ik dat nog best lastig. Wat wil ik van die bloggers in het tijdschrift? 

De lunch was leuk. Natuurlijk was het leuk. En lekker, gezellig en druk voor m'n hoofd. Leuke mensen, leuke ideeën en lekker eten. Tijd welbesteed dus, hoewel we het niet veel over het tijdschrift hebben gehad, leerden we elkaar wat beter kennen. Pas op het laatst werden de ideeën opgeschreven, waaruit dus bleek dat ik het tijdschrift niet goed bekeken had, de laatste keer. (strip? Geen actieve herinnering aan)

Een vriendin van mij woont in de buurt van Utrecht en met haar sprak ik na de lunch nog af. Daar werd m'n hoofd ook weer wat rustiger van. We gingen op een rustiger plekje zitten en het was heel leuk haar weer eens te zien en te spreken. Zonder omwegen kwamen we ruim op tijd weer bij het station. In de trein was het druk, maar qua gesprekken rustig. M'n hoofd kwam weer wat bij. 

Weer in Groningen miste ik nét de bus. Dat was balen, maar man was ook nog in de stad en we besloten een hapje te gaan eten. Dus was het missen van die bus toch weer een gelukje. 

Vandaag had ik ook maar vrij genomen en blij toe. Toen ik wakker werd bleek het al tien uur te zijn! Zo lang heb ik in tijden niet geslapen. Wat heerlijk! 

 

Omdat ik gisteren vergat een foto te maken, hier een foto van een keertje Utrecht, toen ik afsprak met dezelfde vriendin. 

Buikpijn

Afgelopen dinsdag zat ik met vreselijke buikkrampen op de bank. Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Kruik hielp niet, dekentje hielp wel/niet/wel/niet en afleiden was ook geen succes. Het voelde alsof iemand een skippybal tussen m'n darmen had geplaatst en opgeblazen. Zó erg had ik het nog noooit gehad. Dacht ik. 

Toen de pijn wat afnam en het verstand weer de overhand kreeg, besefte ik dat dit niet klopte. Zo'n tien jaar terug deed ik het FODMAP-beperkt diëet, om te kijken of, en dan wel welke, voedingstoffen van invloed waren op mijn aanhoudende buikpijnen. 

Dit bleek het geval. Na zes weken allerlei voedingsmiddelen vermeden te hebben, werd na voorzichtige blootstelling van een aantal producten, die ik voorheen dagelijks at, de buikpijn heviger. Grootste boosdoeners waren uien, appels, cashewnoten (waarvan ik onterecht dacht dat ze wel konden en die me zodoende een pijnlijke middag bezorgden), kool en bonen. Gelukkig reageer ik niet gelijk op deze producten, maar ik moet niet 'stapelen'. Bonen kunnen, maar er mag geen heel ui meer doorheen. Een stukje voor de smaak doe ik nog wel. Bonen kunnen ook niet elke dag. En na een bonenmaaltijd moet ik 's avonds niet nog een schaaltje cashewnoten leegeten. 

Terugkijkend naar mijn eetgewoontes van de afgelopen tijd, drong tot me door dat ik de FODMAP-regels steeds meer aan m'n laars gelapt heb. Zondag at ik een heerlijke vegan lasagne met linzen, maandag een grote portie vleesvervanger op basis van sojabonen en toen man met z'n bakje cashewnoten naast me ging zitten, kon ik er niet afblijven. Even vergeten waarom ik er altijd wél afbleef, zoveel is duidelijk. 

Even weer een pas op de plaats dus. Even uitzoeken ook wat ik nou wel of niet kon nemen. Was die perensap bij de leesclub wel slim?  De dagelijkse rauwe wortel op het werk zou volgens alle websites geen probleem moeten zijn, gelukkig, want soms heb ik het idee dat ook die last van geeft. 

De dagelijkse vraag 'wat eten we vandaag' is ineens weer een stukje lastiger. Vooral in combinatie met de eiwitnoodzaak, waar ik eerder over schreef. Dat 'handje nootjes' blijkt ook ineens geen goed idee meer. Amandelen en hazelnoten stonden tien jaar terug volgens mij nog op de veilige lijst, daarom kies ik altijd een mix zonder cashews. 

Intensief bestuderen van allerlei overzichten op diverse websites leert mij dat tofu en sojadrink wel veilig zijn, dus misschien was de vleesvervanger toch niet het probleem. Maar wat dan wel? Door de spreekwoordelijke bomen ben ik het bos volledig kwijt. Wás er überhaupt wel een bos of kwam deze buikpijn ergens anders vandaan. En wat durf ik wel en niet aan? De buik is duidelijk nog niet tot rust gekomen, dus voorzichtigheid is geboden. 

 

Geen appels dus. Deze haalde ik in 2016 van mijn eigen boom

 

 

Dan neem ik gewoon een handje noten

Al jaren probeer ik zo plantaardig mogelijk te eten en al die jaren worstel ik met de hoeveelheid eiwitten die ik binnenkrijg. Omdat ik wil afvallen (ja, ook al jaren) houd ik regelmatig bij op het voedingscentrum wat ik binnenkrijg. En als je te zwaar bent en alleen plantaardige producten wilt eten, is het dus continue schipperen tussen kilocalorieën en hoeveelheid eiwitten. 

Volwassen personen hebben gemiddeld elke dag 0,83 gram eiwit per kilo lichaamsgewicht nodig. Sommige groepen hebben wat meer nodig. Dit geldt voor kinderen, zwangeren, als je vegetariër of veganist bent. bron: voedingscentrum.nl

Als vegetariër en wannabe veganist is mijn aanbevolen hoeveelheid eiwitten zo'n negentig gram. Hierbij ga ik uit van een gram eiwit per kilo lichaamsgewicht. (ja, nu weten jullie wat ik weeg) want:

 Je hebt aangegeven dat je geen vlees eet. Dan is het belangrijk om je eiwitten uit verschillende producten te halen. Niet alle eiwitten zijn namelijk hetzelfde. Zo leveren volkoren graanproducten andere eiwitten dan peulvruchten. Neem je beide, dan vullen de eiwitten elkaar aan. Eet je helemaal geen dierlijke producten? Dan heb je 30% meer eiwit nodig dan in de balk aangegeven. bron: voedingscentrum.nl

De negentig gram eiwitten haal ik niet met alleen plantaardig eten, daarom kies ik tegenwoordig voor een plakje kaas bij het ontbijt en een bakje kwark in de avond. Dan kom ik nog meestal maar op zo'n drieëntachtig gram eiwit. Best frustrerend. Als je vlees eet, is het een stuk makkelijker om je eiwitten binnen te krijgen. Kijk naar eens naar de tabellen hieronder. Ik moet driehonderdzestig gram kikkererwten eten, om aan dezelfde hoeveelheid eiwitten te komen als een stukje kipfilet. Maar dan zit ik dus ook op vijfhonderd kcal tegenover de honderdachtenvijftig van de kip. 

Met kaas is het helemaal bar en boos. Plakken plantaardige kaas zijn in feite gewoon een plak vet op je brood. Hoewel de smaak niet verkeerd is, kies ik dus liever voor ander broodbeleg, dat ook meer kcal en minder eiwit heeft dan kaas, maar altijd een betere verdeling dan de plantaardige plakken. 

Voorlichting
Vanwege bovenstaande ben ik een voorstander van goede voorlichting aan mensen, die meer plantaardig willen eten. Ooit zei iemand op facebook over de eiwitten "dan neem ik gewoon een handje noten in plaats van vlees" maar een handje ongezouten noten heeft vier en een half gram eiwit en honderdvijfenzestig kcal. Dat is geen probleem als je één dag per week vegetarisch eet en op gezond gewicht bent, maar voor mij zet dat dus geen zoden aan de dijk. Het beangstigt mij wel eens, dat volgens sommige mensen vegetarisch eten niets anders is dan vlees weglaten en dan is het goed. Deze mensen kunnen grote tekorten krijgen zonder goede voorlichting. 

Vleesvervangers zijn natuurlijk ook een makkelijk en goed alternatief. Volgens onderzoek niet eens veel ongezonder dan vlees. Ik maak er dan ook dankbaar gebruik van. Niet elke dag, wel regelmatig. 

Waarom zijn eiwitten nodig?
Je kunt je afvragen waarom ik me zo druk maak over die eiwitten. Dat is omdat eiwitten van belang zijn in de opbouw van weefsel en spieren in je lichaam. Met meer spieren is makkelijker afvallen en op gewicht blijven. Momenteel bouw ik (hopelijk) meer spieren op, doordat ik zoveel meer fiets (ja, nog steeds), maar er zijn dan dus wel bouwstoffen voor die spieren nodig. Ook las ik ooit ergens dat een tekort aan eiwitten kan leiden tot meer pijn. En daar zit ik uiteraard niet op te wachten. 

Shake it  
Om voldoende plantaardige eiwitten binnen te krijgen, heb ik ook langere tijd eiwitshakes gedronken. Deze zijn duur en vaak niet te hachelen. Alleen die van het Kruidvat vond ik lekker én redelijk van prijs. Helaas zijn deze ineens nergens meer te krijgen? Alleen bij een Kruidvat in de buurt waren nog een aantal containers, maar niet meer de rode vruchtensmaak. Ik heb gelijk het schap leeggekocht. Eens kijken of het lukt met de plantaardige eiwitten, met een schepje van deze shake in de 'soja gurt' of het 'plantaardig alternatief voor Griekse yoghurt' in plaats van de dierlijke kwark.  

 

Ik weet dat er bij een aantal mensen veel weerstand is tegenover vegetarisch en vegan eten. Deze blog is voor mijzelf geschreven en om mijn 'worsteling' met de wereld te delen. Ik ga niemand het plantaardige eten 'door de strot duwen'. Dat beslis je maar lekker zelf, zoals ik ook voor mijzelf beslis dat ik om allerlei redenen liever plantaardig eet. Mijn man eet vlees en ik  maak dat voor hem klaar, hoe lastig ook dat ik dubbel moet koken. 

 

Alle informatie op het voedingscentrum over eiwitten, vind je hier: Eiwitten

Eigen schuld

GLI wijsheid
Vorige week ging het bij de GLI  onder andere over het aanleren van goede gewoontes. Eigenlijk zou het over eten gaan trouwens. De begeleidster beweerde dat pijn een signaal van je lichaam is. Als je pijn hebt, is gaat er iets niet goed. Met goed eten en bewegen, los je dit probleem weer op, maakte ik op uit haar verhaal. Ik had geen zin in discussie. Was er alweer helemaal klaar mee, ook vanwege andere opmerkingen, maar hoe verklaart zo iemand dat mijn pijn juist érger werd toen ik wél bewoog én gezond at? Ik deed vast toch iets ergens niet goed. Of ik dacht niet positief genoeg. 

Eigen schuld
Ik weet niet waar het vandaan komt, maar het zat sowieso al diep; het gevoel dat (een deel van) de pijn mijn eigen schuld is. Dit gevoel had ik al voordat er op internet over las, dus voordat ik bepaalde 'goeroes' kende. Je weet wel, die positivo's, die je vertellen dat je jezelf gezond kunt denken. En als dat niet doet, dan doe je het niet goed, dat denken. (of nog erger "manifesteren")

Dat gevoel heb ik dus al heel lang, dat ik het niet goed doe. Op de één of andere manier geen goeroe bij nodig. 

Bewegen
Ik weet niet hoe ik eraan kom, dat gevoel, en heb ook geen idee hoe ik eraf kom. Het gevoel wordt misschien nog wel gestimuleerd door de herinnering aan de revalidatie. Pijn vermindert door bewegen, is me verteld. En deels is dat ook wel zo geweest. Maar de hielspoor en alle daaruit voortvloeiende pijn kwam niet van het op de bank zitten. 

Strijd en stress nu in m'n hoofd. Wat deed ik fout en wat doe ik nu verkeerd? En hoe keer ik dat om? 

Ja, dat is niet zo moeilijk, zou je denken. Meer pijn door minder bewegen, dus meer gaan bewegen en de pijn neemt af. Maar daar zit 'm de crux. Het lukt me niet, dat meer bewegen. Er staat thuis een hometrainer, ik zocht filmpjes over stoelfitness en deed het ook, er is een yogamat en ook daarvoor zijn er zijn oefeningen.. het lukt me niet. 's Avonds ben ik moe en heb ik pijn en kan ik me er niet toe zetten. Gaan wandelen was zoveel makkelijker en prettiger. Dat voelde niet als een taak maar als ontspanning én het was goed voor me. Nouja, totdat er een achillespees en hielspoor voor gingen liggen, natuurlijk.

Toen het mooi weer was, heb ik nog grote afstanden gefietst, maar met herfstweer stap ik wat minder makkelijk op de fiets, terwijl dat voor wandelen nooit een probleem was. 

Waar ik nu ook nog enorm tegenop zie is de spierpijn die meer bewegen zal gaan opleveren, naast de al aanwezige zeurende pijn. Als ik mensen zie op tv of in facebookreclames, die zo fit zijn en blijven (zeggen ze) met 'simpele' grondoefeningen, dan denk ik automatisch 'kan ik ook'! Maar ik doe het niet. 

Eten
Net als bewegen is gezond eten goed voor je. Dat weet iedereen. Er is wel discussie over wat gezond is, maar de meeste richtlijnen komen overeen: zoveel mogelijk vers/onbewerkt en gevarieerd. Ik heb jarenlang, steeds een paar weken/maanden per keer, op voedingscentrum.nl bijgehouden wat ik at. Niet alleen om af te vallen, maar ook om te controleren of ik alle voedingstoffen, vitaminen en mineralen wel genoeg binnenkreeg. Voor een plantaardige eter nog best een uitdaging, zéker als je darmen eigenlijk niet zo goed tegen bonen kunnen, maar een eiwittekort kan ook weer tot pijn leiden.

Gezond eten lukt op zich heel goed. Niet teveel eten ook. Af en toe chips gaat per handje, niet meer per zak. Chocolade per stukje in plaats van een reep. Toch ben ik (veel) te zwaar. Ook mijn eigen schuld, speelt er door mijn hoofd. Hoe ik ook m'n best doe om af te vallen, wat zonder voldoende beweging nog lastiger is, het lukt niet. 

In theorie weet ik dat ik het nu 'goed' doe. Ooit kwam ik aan door ongezond eten en te weinig beweging. Dat was dus zeker mijn schuld. Ik was altijd zo makkelijk op gewicht gebleven, dat ik niet geloofde dat ik aan zou komen. Hartstikke positief gedacht, maar eigenlijk ontkenning en in zekere zin ook onkunde. Want als ik wilde afvallen, deed ik dat op een ongezonde, verkeerde manier. 

Met behulp van een diëtiste viel ik indertijd af met gezond(er) eten en meer beweging tot een gezond gewicht en dat gewicht behield ik ook jarenlang. Maar als je eenmaal te dik ben geweest is op gezond gewicht blijven lastiger en na herhaaldelijk aankomen weer afvallen ook. Volgens de eerder genoemde diëtiste van het GLI-traject at ik wel gezond maar te weinig. Huh? Ik kwam toch aan? 

"Pijn kost ook energie", zei ze. Daar had ik nooit bij stilgestaan. Omschakelen naar zonder angst toch weer wat meer eten is lastig.

Willen en moeten
Misschien kan ik de beproefde methode  van 'moeten vervangen door willen' ook hier maar eens uit de kast halen. Ik moet niet bewegen, ik wíl. Dat schijnt motiverender te werken en stress te verlagen. Voorlopig voelt het alsof ik mezelf ermee voor de gek houd. En wie weet, misschien is dat ook wel de oplossing. Toch manifesteren. Mezelf vertellen dat de pijn mijn eigen schuld is, is in feite toch ook mezelf een leugen vertellen. (zelfs als ik het zo schrijf, denk ik nog dat het niet zo is. Hardnekkig hoor) 

Goede gewoonte
Gedurende de GLI-bijeenkomst drong het wel tot me door dat het aanleren van goede gewoontes nooit een probleem was, totdat één van die goede gewoontes, het bewegen, leidde tot pijn en en dat weer tot minder bewegen, de minder goede gewoonte.Wiens schuld is dat? Het blijft maar spoken in mijn hoofd. 

Wat doe of deed ik fout? 
Ook al vertel ik mezelf keer op keer dat het zo niet werkt.

Hopelijk kan ik volgend jaar een keer 'het ommetje' lopen rond het bezoekerscentrum Reitdiep.

#WOT: Ongebreideld

Ongebreideld: – bijvoeglijk naamwoord, uitspraak: on-ge-brei-deld 1. door niets belemmerd, door niets ingetoomd
    www.ensie.nl

Op de eerste dag van deze maand, waarin iedereen zich klaarmaakt om ongebreideld los te gaan met eten en drinken, ben ik weer eens begonnen met bijhouden wat ik eet, met als doel weer meer maat te houden. Niet los te gaan met snoep, chips of toetjes, ook al doe ik dat meestal niet tomeloos, eerder gematigd. Bijhouden drukt me met de neus op de feiten voor wat betreft de calorieën ten opzichte van de voedingswaarden. Ik houd het bij in de eetmeter van het voedingscentrum. 

Waarom op de eerste van december? Nou, eigenlijk was het niet zo bewust deze maand. Er ligt geen diepere gedachte aan ten grondslag. Ik heb gewoon afgelopen week mijn hielspoorinjectie gehad en nu wil ik weer aan het werk met mezelf om gezonder en fitter te worden. Niet kunnen wandelen, in combinatie met (vermoedelijk) frustratie-eten, leidde tot enkele kilo's extra. Nog nooit was ik zo zwaar als nu en ik merk dat ik er last van heb. Het extra gewicht is ook niet goed voor de toch al kwetsbare en pijnlijke gewrichten en pezen. 

Niet dat ik ervan uitga dat mijn algehele pijn minder wordt als ik afval. Nee, dat zou leuk zijn, maar de diagnose fibromyalgie kreeg ik toen ik een gezond gewicht had. Een keurige Body Mass Index rond de 23. Inmiddels zou ik al blij zijn met een BMI van onder de 30. Alles lager is meegenomen. Voor de hielspoor en achillespees helemaal.

Weer aan het werk dus met mijzelf en mijn lichaam. Niet te ongebreideld. Nog steeds belemmert mijn hielspoor de beweging, dat ga ik in samenspraak met de fysiotherapeut netjes opbouwen. En het is ook niet zo dat ik mij tijdens de feestdagen van alles ga ontzeggen. Ik ga gewoon niet ongebreideld los met eten en alcohol. Met minder is het minstens zo leuk en gezellig. 

 

 

En juist vandaag vond iemand het een goed idee om chocolademuizen, schuimpjes en gevulde koeken in de kantine te zetten.

 

Doe je mee?
#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Machtige Muizenissen voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.    

Overrijpe bananen

 Nee, de titel is geen verborgen boodschap. Het betekent precies wat er staat. 

Wij hadden namelijk een paar overrijpe bananen. De vorige keer dat we die hadden, heb ik ze in stukjes in de vriezer gelegd. De volgende dag had ik bananen-ijs! En de dag daarna had ik bananen-ananas-roodfruit-ijs. Ziet er niet helemaal romig uit, maar het was wél lekker. En toen het een beetje ontdooide, kon ik het weer mooi aan elkaar plakken, maar dat geraspte effect is eigenlijk ook wel leuk. In elk geval een heerlijke en gezonde versnapering bij warm weer. 

Inmiddels zijn we een paar weken verder en alweer hadden we overrijpe bananen. Er liggen nog stukjes in de vriezer, dus wat nu? Op een site voor vegan recepten, zag ik de tip voor bananenpannenkoeken. De banaan vervangt dan het ei. Ik besloot dit eens te proberen. Was toch alleen thuis. 

En.. het was lekker! Uiteraard was het lekker, hoe kan een pannenkoek met banaan nou níet lekker zijn? De smaak van de banaan is aanwezig, maar dat is totaal niet erg. Omdat er nog meer bananen lagen, die eergisteren eigenlijk al geconsumeerd hadden moeten worden, heb ik ook de havermout-noten-bananenkoek gemaakt, die ik ooit tegenkwam op het net*. Ziehier de resultaten. Gezond en lekker. Of, nouja, is een pannenkoek gezond? Lekker dan. 

Overigens bakte ik als student al eens vegan pannenkoeken, door gewoon het ei weg te laten, omdat ik die niet in huis had. Eigenlijk is de banaan dus niet nodig, als je geen zin hebt in die smaak. (en net zo kritisch bent als een hongerige student)

Iemand nog andere lekkere ideeën met een overrijpe banaan? Op dit moment heb ik ze niet, maar soms zijn ze er ineens. 

*Recept havermout-noten-bananensnack

Go vegan of net niet

Op mijn vijftiende werden mijn zus en ik vegetariër. We hadden gelezen over de bio-industrie en wilden niet bijdragen aan deze behandeling van dieren. Zuivel aten en dronken we nog wel. Vis lustte ik niet, mijn zus nam wel af en toe een stukje. 

Mijn ouders gingen akkoord. Mijn vader wilde zelfs ook wel vlees minderen, maar mijn moeder was daar op tegen. Aangezien mijn vader over het algemeen kookte, las hij diverse boeken over hoe het vlees te vervangen en zo bleven we gezond en lekker eten. 

Jaren later kwam er bij mij wat klad in. Ik ging werken in de horeca, at daar ook meestal in de keuken, en de standaard vegetarische maaltijd waren een kaasplak (drijvend in vet) of een omelet (eveneens drijvend in vet). Niet echt veel variatie dus, het voelde ook niet echt gezond en het was ook niet echt lekker. Toen het werken in de horeca ook nog in het buitenland geschiedde, gaf ik toe en at weer vlees. Inmiddels ook vis.

In de tijd dat ik alleen woonde, kwam er gewoon geen vlees in huis, maar mijn man is (net als mijn moeder) een fervent vleeseter en na samenwonen ging ik voor gemak. Niet steeds dubbel koken, ik at wel vlees mee. Hier kwam weer verandering in, toen ik tijdelijk ging koken voor een vriendin. Haar gezin at vegetarisch, dus voor hen maakte ik elke week een (paar) vegetarische maaltijd(en). Rond die tijd wilde ook mijn oudste liever geen vlees meer, wat voor mij extra impuls was toch maar dubbel te gaan koken. Dit is nu ruim vijftien jaar geleden en slechts heel af en toe neem ik nog een stukje vlees. Meestal als we uit eten zijn, want een goed bereide biefstuk is gewoon erg lekker, of wanneer het thuis anders weggegooid wordt. Vlees weggooien vind ik nog erger dan vlees eten. 

Op zich ben ik niet tegen vlees eten, als een dier maar een mooi leven gehad heeft. Een stuk hertenbiefstuk van een hert dat z'n hele leven in de Oostvaardersplassen liep, zou ik niet afslaan. Maar we kunnen niet iedereen voeden met dieren die zo vrij geleefd hebben. Tenminste, niet als iedereen net zoveel vlees wil blijven eten als ze nu doen. 

Waarom
Ik ben tegen de manier waarop nu het geproduceerd wordt om iedereen maar in zijn vleesbehoefte te voorzien. Alleen dat woord al, produceren. Willen we zo naar dieren kijken? Als (vlees)product? Dieren die net zo slim zijn als de dieren die we pertinent níet eten, zoals honden en katten. Zet je een hond de hele dag in een bench, ben je geen dierenliefhebber. Eet je een stuk vlees uit de bio-industrie, kun je met een gerust hart zeggen dat je gék bent op dieren. (pun intended) En we hebben ook veel te veel van die dieren voor consumptie in Nederland. Nergens staat zoveel vee per vierkante kilometer als in Nederland. En vleesproducenten willen daar nog veel meer van maken. Het grootste gedeelte van dat vlees wordt dan ook nog eens geëxporteerd. Bizar gewoon. Voelt onlogisch en onnodig. Ook omdat we met het voer, dat we deze dieren geven, misschien wel het hongerprobleem in de wereld op kunnen lossen. (zie dit artikel van De Correspondent)

Vlees eten voelt voor mij daardoor gewoon niet fijn. Inmiddels zit bij mij ook zuivel in deze zone, want melkvee en kippen worden nou ook niet direct fijn behandeld. Bovendien is er inmiddels de milieuproblematiek. Deze was er veertig jaar terug ook, maar is alleen maar erger geworden. Nijpender. Toch lukt geheel vegan mij nog steeds niet. Waardoor? Eiwitten. Die kom ik tekort. 

De feiten
En mens heeft per kilogram gewicht één gram eiwit nodig. Wanneer je geen dierlijke eiwitten binnenkrijgt, is het van belang dat je noten/bonen én granen eet. Zo krijg je de essentiële eiwitten binnen. Een tekort aan eiwitten, kan pijn veroorzaken. 

Hé. Dat wil ik natuurlijk voorkomen.

Mijn probleem
Vanwege mijn gewicht moet ik vijfentachtig gram eiwit per dag binnenkrijgen. Zou ik een stukje vlees eten, was dit geen probleem. Dan bleef ik ook nog binnen de perken van het aantal kilocalorieën dat ik maximaal tot me mag nemen om niet aan te komen en qua eiwitten zat ik gebakken. Maar vlees wil ik dus niet. Met wat ik nu eet aan bonen, brood, pasta/rijst, noten en vleesvervangers lukt het me amper. Inmiddels zit ik aan één tot twee vegan proteïne shakes per dag. En dan neem ik wel kaas en yoghurt of een ei. Neem ik dan niet, dan heb ik sowieso te kort. Niet heel veel, maar ik kom maar moeilijk op de vijfentachtig gram. Bijkomend probleem is dat ik van bonen en cashewnoten vreselijke buikpijn krijg. Vegan kaas bevat vrijwel alleen vet, geen eiwit, ben ik achter, dus is totaal geen vervanger van kaas. Maar kaas is wel makkelijk mee te nemen op brood naar het werk. Pindakaas bevat heel veel vet, wel eiwitten en ook heel veel kilocalorieën. Is bovendien zo plakkerig in het (herbruikbare) broodzakje. En ja, afvallen zou dus ook nog wat oplossen, want dan heb ik minder eiwit nodig. Afvallen lukt alleen niet zo. Dat is weer een heel ander probleem, waar ik al vaker over schreef.

En terwijl ik dit allemaal ontdek door in te vullen wat ik eet op voedingscentrum.nl, zie ik ook dat ik bepaalde vitamines niet altijd genoeg binnen krijg. Verdorie. 

Afijn, ik doe wat ik kan voor mijn gezondheid en het leven om mij heen. Helemaal vegan lukt dus (nog) niet, maar ik troost mij met de gedachte dat als iedereen zo weinig dierlijke producten zou eten als ik, bio-industrie niet meer nodig was en ook de zuivelproductie een stuk diervriendelijker kon. En hoe meer mensen vegetarisch of veganistisch eten, hoe meer aanbod er op dat gebied komt. 

Disclaimer
Ik begrijp dat er mensen zijn die vlees blijven eten. Ik ben niet iemand die anderen haar eetgewoontes op wil dringen. Ik wil je ook zeker niet op dit onderwerp 'aanvallen' of iets dergelijks. Ik ben geen missionaris. Mijn man eet ook vlees en ik zou nooit stiekem een maaltijd vegetarisch maken, zoals ik wel bij anderen lees. Dat moet een keuze zijn, die je zelf maakt. Eet je met plezier en zonder schuldgevoel vlees? Gewoon blijven doen. Denk er hooguit af en toe eens over na waarom je het doet en of je wat zou kunnen of willen minderen. 

 

Van de week zag ik een krantenartikel van twee boerenzonen, die van koeien overgegaan zijn op soja en daarmee hun geld kunnen verdienen. Dat zijn wel heel diervriendelijke melkboeren en zo kan het dus ook. Lost nog niet mijn probleem helemaal op, maar dat van milieu en het vee wel weer wat meer. 

NB
Door ontzettend boze reacties op Facebook en Twitter naar mensen die vegetarisch of veganistisch eten alleen maar noemen als een mogelijkheid, heb ik even getwijfeld of ik deze blog zou posten. Zodra hier boze reacties komen, zet ik de reactiemogelijkheid uit en de reactie haal ik weg. Ik heb daar geen zin in, ik dwing je nergens toe, geef alleen aan hoe ik tegenover het eten van vlees sta en wat mijn dilemma is ten opzichte hiervan. Daar hoef je het niet mee eens te zijn, maar schelden is nergens voor nodig. Boos ga je maar ergens anders zitten wezen.

Ben benieuwd

 Vandaag maakte ik muntsaus. Dat schijnt heerlijk te zijn bij lamsbout, maar ik eet geen lam. Waarom dan toch muntsaus? Nou, ik heb heel veel munt in de tuin staan en dus googelde ik dus eens op het recept van muntsaus. Dat blijkt heel eenvoudig te zijn: je gooit munt, olie, azijn en suiker bij elkaar, nog een beetje zout en peper en mixen maar. Dat heb ik dus gedaan.

Ik heb verder geen idee of m'n muntsaus goed smaakt. Volgens mij had ik de verkeerde munt, ik gebruikte zéker de verkeerde olie en azijn en afwegen of afmeten heb ik ook niet gedaan. Het smaakt verder wel naar enigszins gezoete munt. Nu staat er dus een potje in de koelkast. Het is een week houdbaar. In die tijd kan ik gaan bedenken wat ik ermee ga doen. 

Naast muntsaus maakte ik nog muntthee, gooide een aantal takken munt met partjes sinaasappel in een waterkan (met water) en vroor nog een bakje munt in. Nog steeds staat er heel veel munt in de tuin. Vorig jaar was dat bijna op sterven na dood. Ik had dit niet verwacht. 

Enige jaren terug maakte ik een salade van mandarijn, mango en munt. Voor de foto-per-dag challenge maakte ik toen elke dag een foto van fruit of groente met het alfabet. Dit was duidelijk de M. 

Ik zou dus ook munt in een fruitsalade kunnen doen. 

Te weinig, genoeg of teveel?

 Ik voel me moe, moedeloos en gefrustreerd. Het lijkt wel of niets meer makkelijk gaat. Overal moet ik bij nadenken. 

Regelmatig houd ik op voedingscentrum.nl bij wat ik eet. Ook dit jaar weer, al enkele weken. Hieruit blijkt dat ik, mede door mijn vegetarische levensstijl, niet aan mijn eiwitten kom, maar ook bepaalde vitamines te weinig binnen krijg. Dus moet ik schuiven, kijken, rekenen. Wat wel en wat niet. Altijd ben ik bezig met 'is dit gezond', 'eet ik niet teveel' (want afvallen en zéker niet aankomen) en dan daarbij 'krijg ik wel genoeg binnen'. Hoewel mijn eten altijd wel lekker is, en ik vrijwel alleen gezonde producten eet, is eten niet een ontspannen bezigheid, maar heeft het bijna over de hele dag mijn aandacht. Dit mag en dat moet. En hóe dan. 

Bij een gezonde levensstijl hoort ook bewegen. Zeker voor mensen met pijn is dat belangrijk, want rust roest en van te weinig bewegen wordt de pijn erger. Maar van teveel bewegen ook! Mijn beweging bestaat momenteel vooral uit wandelen en fietsen. Een aantal keren wandelde ik naar het werk en weer naar huis en tussen de middag ook nog een rondje. Dat was kennelijk teveel. Sinds die tijd doen mijn voeten meer pijn dan normaal, dus ik fiets weer naar het werk en wandel alleen tussen de middag het rondje en soms 's avonds nog. Tijdens het wandelen heb ik meestal geen last, maar na een tijdje zitten, met de voeten omhoog of omlaag, doet opstaan vreselijke pijn. 

Dus ook bij bewegen: wat kan wel en wat kan niet. Doe ik dit, dan kan dat niet. Wat wil ik. 

Gisterenavond viel het me even aan. Het lijkt wel of ik naast werk alleen bezig ben met m'n gezondheid en hoe zo comfortabel mogelijk leven. Als m'n man voorstelt wat te gaan doen, zit ik bij voorbaat al te zuchten "jamaar... " 

Ik wil dit niet! Ik wil spontaan, ik wil blij, ik wil enthousiast. Ik wil MIJ.

En ja, natuurlijk kan niet alles. En ja, natuurlijk hoort bij gezond en volwassen leven het maken van keuzes en het nemen van verantwoording. Maar altijd?! Bij elke hap en stap?

Dat ik moe ben, heeft waarschijnlijk ook nog te maken met het slapen. Ik ga zoveel mogelijk op dezelfde tijd naar bed, maar ben vaak om 5.00 uur al wakker . Soms slaap ik ineens negen uur, nooit achter elkaar, maar ook dan word ik nog moe wakker. 

Hoewel ik mij het liefst opkrul in bed, met een reep chocolade binnen handbereik, ben ik weer op zoek naar oplossingen. Met de huisarts heb ik het gehad over vitaminetekorten en ik krijg hiervoor eerst een bloedonderzoek. Daarnaast adviseert hij mij een diëtiste aan, voor meer specifieke eethulp. 

Via ReumaNederland werd ik geattendeerd op een inloopdag bij verschillende sportcentra over fitness en reuma. Speciaal opgeleide fitnesstrainers helpen patiënten om verantwoord te trainen. Binnenkort heb ik een proefles bij mij in de buurt. Het is duur, het is (vind ik) niet echt bij mij in de buurt, maar ik denk dat ik het een paar maanden ga proberen. Natuurlijk weet ik dat pas zeker ná de proefles. 

En wat hopelijk naast deze stappen zal helpen, is de lente, die er weer aan zit te komen. Geen regen en storm, geen grijze dagen, weken en maanden, maar zon! 

Goede gewoontes

 "Ik doe niet aan goede voornemens, ik ga gewoon door met de goede gewoontes die ik al heb en probeer het niet zo goede gewoontes zo veel mogelijk te beperken". Dat is al jaren mijn motto bij de jaarwisseling. En ook dit jaar sta ik hier volledig achter, maar... 

1 januari is natuurlijk wél een goed moment om die goede gewoontes af te stoffen, te kijken hoe het daar nou mee staat en eventueel beginnen een nieuwe goede gewoonte in te laten slijten. Bovendien ben ik gék op lijstjes met bijvoorbeeld voornemens. Ook als ik daar vervolgens niets mee doe. Dus, hier komt het.

Welke gewoontes wil ik behouden? 

Hersengymnastiek
Laat ik beginnen met behouden wat ik inmiddels al bijna anderhalf jaar dagelijks doe: Duolingo Portugees. Mijn reeks is net iets langer dan een jaar nu! Conversaties in het Portugees gaan me voorlopig nog niet lukken, maar ik heb er plezier in! Ik zou me voor kunnen nemen om nu eens écht die online cursus op te pakken, die man en ik zijn begonnen, maar dat neem ik me elke week al voor. 

Daarnaast doe ik sinds de zomer van 2019 elke dag een 'puzzel van de dag' met sudoku en een woordpuzzel op m'n telefoon. En ik lees. Een hoop. Met mijn mentale sport zit het wel goed dus.

Beweging
Ook hier: vooral doorgaan. Met m'n horloge en met de ommetjes app ter stimulans en controle. 

Wat kan beter?

Dagboek
Het eerste dat ons verteld werd bij de cursus Sterk met Pijn is het belang van een dagboek. Dus ik deed wat ik altijd doe, als ik denk aan een dagboek: ik kocht een nieuw schriftje, stiften en stickers. Ik versierde de boel en was er helemaal klaar voor. Vervolgens hield ik het nog geen wéék uit. 
Dit keer begint anders. Géén nieuw boekje, maar gewoon verder waar ik gebleven ben. Of in een online document. Ik zit tenslotte elke dag wel achter computer of met iPad. Mijn man hield het afgelopen jaar vol, waarom ik niet? 

In het verlengde van deze goede gewoonte stof ik ook gelijk deze blog weer af. Regelmatig schrijven, het lijkt er weer in te zitten. Er rollen weer zinnen door m'n hoofd, die opgeschreven willen worden. de blog helpt me, meer dan een dagboek, om dat wat me bezig houdt op te schrijven. Met lijstjes als dit als bijvoorbeeld. We gaan zien hoe het loopt, maar kijk, de tweede blog van het jaar is al een feit. 

Gezond eten
In de basis eet ik gezond. Dit weet ik, doordat ik regelmatig een tijdje bijhoud op voedingscentrum.nl wat ik eet. Daardoor zie ik of mijn voeding genoeg bouwstoffen, vitamines en mineralen bevat. Hoe het zit met de energie-inname en wat eventuele alternatieven zijn. Natuurlijk versloft dat weer. Het bijhouden niet meer dagelijks, één handje nootjes worden er twee, of toch én nootjes én chocolade. Nouja, het is wel handig om dit regelmatig onder de aandacht te houden. 

Bewust ademen 
Nee, geen meditatie, maar zoiets. Slechts vijf minuten per dag, bijgehouden met een timer, zodat ik niet steeds hoef te checken hoelang ik al zit. (zijn er nu nóg maar 10 seconden voorbij..) De houding hoeft niet specifiek, het kan spontaan ergens op de dag. De eerste keer vond ik de tijd snel voorbij gaan. De tweede keer had ik de timer niet goed gezet en deed ik het waarschijnlijk al langer, de tijd van een reclameblok (en die zijn láng!). Maar goed, een nieuwe gewoonte van vijf minuten per dag, dat moet snel ingesleten zijn, toch? Wat ik al deed was elke ochtend bij het wakker worden even bewust ademen. Laat ik daar maar mee doorgaan. 

Dry january
Niet dat ik zoveel drink, maar toch heb ik me met een aantal vriendinnen aangemeld bij Ikpas.nl. Hiermee wil ik vooral de reden van mijn drinken onder de loep nemen en of ik nou wel of niet wil minderen of zelfs stoppen. Want zijn die paar glaasjes per maand nou echt een probleem? Hier denk ik nog even over en kom ik op terug. 

Dus, tot zover mijn voornemens die geen voornemens zijn. Of, zoals mijn zoon ook al zei: goede gewoontes, die ik mij eigenlijk elke dag voorneem om vanaf mórgen (of maandag, of de eerste van de nieuwe maand..) te gaan doen. En gedeeld met de rest van de wereld. Als dat geen motivatie is. 

Een nieuw jaar! Voornemens ja dan wel nee.

Voornemens, ik ben er goed in. Op dagelijkse basis neem ik me goede dingen voor. Me houden aan die goede voornemens, dat gaat wat minder goed, maar ach..

Zo zijn er op dit blog ook al een aantal voorbij gekomen.
Om te beginnen was daar afvallen. En ja, dat lukte wonderwel. In 2016 viel ik zo'n 7 kilo af, daarna stopte het, maar toch.. 7 kilo. Helaas kwamen de meeste van deze kilo's er afgelopen jaar weer bij. Wat de reden daar ook van is, zonde is het wel.
Dan was er het hardlopen. Ook een mooi voornemen. Hieruit volgde de 4 mijl lopen op m'n 50e. Beide niet gelukt.Wat me verder nog bijstaat zijn de 10.000 stappen en gezond eten. Best haalbare voornemens, die ik helaas toch niet haal, momenteel.

Mijn nieuwjaarsvoornemen is al een aantal jaren hetzelfde: blijf het goede doen dat ik doe en verminder de dingen die slecht voor me zijn een beetje. En na een feestmaand als december is het ook weer 'gezonder eten, minder alcohol drinken en meer bewegen'. Het is geen verrassing, uiteraard, dat dit ook vooral de wekelijkse en maandelijkse voornemens zijn. Het zijn ook de voornemens, die de meeste mensen hebben in het nieuwe jaar en die zo simpel lijken.

Waarom gaat het dan zo vaak fout? Omdat we onszelf voor de gek houden. Ik wel, tenminste. Na een goede week, dag of maand is één wijntje helemaal niet erg. Af en toe een gebakje geen probleem en met het beroerde weer van afgelopen week zijn 10.000 stappen gewoon lastig.

Daarnaast  lijkt afvallen en meer bewegen niet altijd zo belangrijk. Wanneer je hoort dat er weer iemand op jonge leeftijd ernstig ziek is of overlijdt. Wat maakt dat éne wijntje uit. Waarom zou je dat gebakje niet nemen. En kun je je kostbare tijd niet beter besteden, dan buiten lopen in de regen? Geniet van het moment en het lekkere eten of drinken dat er is! Gelukkig kan gezond ook lekker zijn.

Ook zonder het benoemen van goede voornemens nu, op 3 april, 9 augustus of wanneer dan ook, zijn bovenstaande altijd een streven van mij, maar 1 januari is gewoon een mooi moment om er echt mee te beginnen. Er zijn geen feesten in het vooruitzicht, de dagen worden weer langer (voorlopig nog niet warmer helaas) en iedereen heeft hetzelfde voornemen. 8 januari is dit jaar een nog beter moment, zo na de vakantie. En aangezien jong overlijden niet in mijn planning staat, is me focussen op genieten van gezonde dingen wél van belang. Gezond oud worden, zodat ik op m'n oude dag nog steeds lekker kan bewegen en dingen ondernemen.

Om het jezelf makkelijker te maken je aan je voornemens te houden, is het van belang acties te bedenken voor moeilijke momenten. En die acties zijn niet eens zo moeilijk, in mijn geval. 'Gewoon' elke keer fruit of groente nemen, wanneer ik zin heb in koek of chips. Maak van die gezonde hap dan wel een feestje. Wél elke dag op de fiets naar het werk, ipv met slecht weer de auto nemen. Niet toegeven aan pijn, vermoeidheid of jeuk wanneer het gaat om sporten (oké, dat is al lastiger).

Voor 2018 dus weer die twee simpele voornemens, waar ik af en toe vanaf mag wijken, maar die de rode lijn in mijn leven zijn: gezond(er) eten en meer bewegen. Oh.. en weer 52 boeken lezen en minstens elke maand een blog schrijven. Voornemens van afgelopen jaar, die ik ruim haalde. Jeej voor mij.

Er zijn nogal wat voornemens, die ik tot nu toe nooit kon houden: 
Elke dag een tekening maken, elke dag een foto maken, elke dag een stukje schrijven (hoeft niet voor publicatie, gewoon vijf minuten zitten en schrijven), elke dag een tekening óf foto maken, elke dag een tekening of foto maken of een stukje schrijven, elke dag lezen.
Elke dag een half uur wandelen, drie keer per week een half uur wandelen (op de dagen dat ik niet sport), elk weekend een uur wandelen, elk weekend tijdens de wandeling foto's maken, één keer per week voor het werk zwemmen, elke dag een half uur yoga doen, elke dag één yogaoefening doen, 3x per week een paar yogaoefeningen doen.
100% vegetarisch eten, elke week een keer breien of haken (minions maken), koud douchen. Elke dag iets opruimen of schoonmaken dat niet tot het reguliere dagelijkse behoort.  

De lijst kan vast nog langer. Voorlopig maak ik geen 'elke dag... ' voornemens meer. Ik denk dat ik me maar voorneem om geen onrealistische (nutteloze) voornemens meer te maken en gewoon door te leven zoals ik doe. Vanmorgen weer gezwommen. Goed bezig dus. 

Migraine volgens Gezondheidsnet.nl

 Onderstaand artikel maakte me blij. Niet omdat er meer mensen zijn, die migraine hebben, maar omdat dit artikel duidelijk stelt, wat ik ook al steeds aangeef op het werk: Ik heb deze migraine nou eenmaal, ik doe m'n best de aanvallen zo min mogelijk te krijgen (zelf heb er tenslotte het meeste last van) en aanpassingen op werk of thuis helpen niet of niet afdoende. Aardig dat de werkgever mee wil denken, maar migraine is niet te sturen. Ook aanpassingen in m'n voedings- of beweegpatroon waarschijnlijk niet. Afvallen dus kennelijk wel. Weer een reden om daar m'n best voor te doen.

Nou moet ik hier als kritische noot bij aantekenen, dat bij mijn vader vroeger stress wel degelijk invloed leek te hebben op zijn aanvallen. In een periode dat hij het ronduit onaangenaam had op z'n werk, lag hij elk weekend met hoofdpijn op bed. Nu hij gepensioneerd is, zijn de aanvallen een stuk minder, maar nog lang niet weg.

In het artikel wordt ook duidelijk aangegeven dat migraine zich  niet beperkt tot de hoofdpijn zelf. Voor en na een aanval, merk ik altijd heel duidelijk dat ik meer last heb van duizeligheid, geluid en een 'vol hoofd' of problemen met concentratie. Mijn moeder merkt dat mijn vader meer gaat eten voor een aanval. 

Opvallend vind ik dat ook het weer genoemd wordt. Een aantal keren heb ik tijdens vakanties in het oostblok (Polen en Tsjechië) last gehad van draaiduizeligheid. Vooral met mooi weer. Zodra het weer veranderde, verdween mijn duizeligheid. Na de laatste keer vroeg ik me af of dat zou kunnen liggen aan een andere luchtdruk in die streken. Iets dergelijks wordt hier beneden genoemd (maar niet helemaal).

Gelukkig zijn mijn aanvallen op dit moment weer alleen rond de menstruatie en niet langdurig. Ik voel ze momenteel ook aankomen, waardoor ik m'n medicijn op tijd kan innemen. Mogelijk is dat ook de reden dat de aanvallen vooral op m'n vrije dagen zijn, dan grijp ik minder snel naar medicijnen dan wanneer ik werk. Een half jaar terug kwamen de aanvallen bijna wekelijks en was er geen medicijn tegen gewassen. Nu ineens weer terug tot maandelijks. Hopelijk is dat door de overgang. Hopelijk ook ben ik één van die vrouwen, bij wie de aanvallen na de overgang ophouden. 

Ik kan niet wachten.

Van Gezondheidsnet.nl:

Rond migraine bestaan veel misverstanden. Nederlands grootste migraine-specialist, neuroloog Michel Ferrari van het Leids Universitair Medisch Centrum, legt uit wat de ziekte precies inhoudt en wat je eraan kunt doen. 

1. Wat is migraine?

"Wie migraine heeft, krijgt kloppende hoofdpijn in de vorm van heftige aanvallen. Maar ­migraine is veel meer dan hoofdpijn alleen. Het hele lichaam is ziek. Migrainepatiënten kunnen tijdens een aanval slecht tegen licht en geluid, willen het liefst stil liggen, zijn vaak misselijk en moeten soms overgeven. Een derde van de patiënten ziet in het halfuur of uur dat voorafgaat aan de hoofdpijn ineens aura’s, vlekken of patronen, voelt prikkelingen in een lichaamsdeel of merkt dat ze minder kracht hebben. Veel patiënten klagen over intense moeheid die, nadat de hoofdpijn weg is, vaak dagenlang aanhoudt."

2. Hoe ontstaan die verschrikkelijke hoofdpijnen?

"Migraine is een hersenziekte. Vroeger dachten we dat de hoofdpijn en bijbehorende klachten ontstonden door het verwijden van bloedvaten in de hersenen. Nu blijkt dat die vaatverwijding slechts een bijzaak is. Het is het gevolg van een veel grotere ontregeling, namelijk de ontregeling van het zogenoemde 'trigemino-vasculaire systeem'. Dit systeem verbindt de hersenstam, de vijfde hersenzenuw en de bloedvaten. En dat is totaal van slag bij migrainepatiënten."

3. Hoeveel mensen hebben er last van?

"Een derde van de bevolking heeft ervaring met migraine, dat wil zeggen: ze hebben ooit minimaal vijf migraineaanvallen gehad. Sommige mensen hebben er alleen gedurende een periode in hun leven last van, waarna de aanvallen weer ophouden. Je bent echter pas migrainepatiënt wanneer je geregeld last hebt van deze aanvallen. Voor 12 tot 15 procent van de bevolking is dat de realiteit. Gemiddeld hebben deze mensen twee aanvallen per maand."

4. Klopt het dat stress of bepaald eten een aanval uitlokt?

"Nee. Wanneer je het aan patiënten vraagt, krijg je wel lange lijsten van 'oorzaken': trek in zoetigheid, stress, slecht slapen, te weinig drinken… Mensen die lijden aan migraine zouden ­zogenaamd iets verkeerd doen op een van deze vlakken, en een paar uur later komt dan de migraine­aanval.
Maar in werkelijkheid is het andersom. De ontregeling in de hersenen is uren – en soms zelfs dagen – vóór de hoofdpijnaanval al begonnen. En dát geeft dat gestreste gevoel, zorgt voor een verandering in smaak, het vasthouden van vocht, vermoeidheid of geprikkeldheid. Vergelijk het met zwangere vrouwen. Als zij ineens enorme trek krijgen in haring met zure bommen, concluderen we toch ook niet dat ze van die vis en augurken zwanger zijn geworden? De trek in ­bepaald voedsel is het gevolg van de zwangerschap. En bij migrainepatiënten is dit het gevolg van de aanval."

5. Hoe wordt een aanval dan wél getriggerd?

"Dat weten we nog nauwelijks. Onderzoeken suggereren wel sterk dat bepaalde veranderingen in het weer een aanval kunnen uitlokken. Om te beginnen: droge, hete, plotseling opstekende winden, zoals de föhn in de Alpen, de mistral in het Rhône-dal en de chinook in Canada. Ook lijkt luchtdrukverlaging – een paar uur voordat een storm komt – bij velen een trigger te zijn. De aanwijzingen zijn sterk en ik denk dat het klopt, maar wetenschappelijk is het nog niet aangetoond."

6. Komt migraine vaker voor bij vrouwen?

"Drie keer zo vaak; 33 procent van de vrouwen en 13 procent van de mannen heeft ooit gedurende minimaal een periode last van migraineaanvallen. Waarschijnlijk heeft dat verschil te maken met hormonale schommelingen. Hormonen zijn de enige trigger waarvan we zeker weten dat ze kunnen bijdragen aan de start van een aanval. Bij het begin van de menstruatie zakken bepaalde hormonen heel acuut en dat vergemakkelijkt het krijgen van een aanval. Sommige vrouwen ervaren dat maandelijks. Worden ze zwanger, dan zijn ze aanval-vrij na de eerste drie maanden zwangerschap en in de borstvoedingsperiode. Daarna komen de aanvallen terug. Tijdens de menopauze zijn er bij deze vrouwen vaak fases waarin er meer aanvallen zijn, en na de overgang verdwijnt bij hen de migraine."

7. Kun je het op latere leeftijd voor het eerst krijgen?

"Dat is heel zeldzaam. De ziekte begint bijna altijd voor het 50e jaar, meestal zelfs al in de puberteit. Over het algemeen houdt migraine lang aan. Bij een deel van de vrouwen verdwijnt de ziekte na de menopauze."

8. Waarom krijgen sommigen het wel en anderen niet?

"Het is een erfelijke ziekte. We denken dat de zenuwen bij migrainepatiënten makkelijker gestimuleerd kunnen worden om te ontladen. En dat ze dat ook sneller doen."

9. Dus het is niet zo dat bepaalde persoonlijkheden er bevattelijker voor zijn?

"Als je me ergens boos mee kunt maken, is het door te zeggen dat migraine een ziekte is van aanstellerige hysterische vrouwen. Het is een hardnekkige mythe dat migraine veroorzaakt wordt door stress. Zelfs onder artsen. Dat is toch het ergste wat er is, als je met die verschrikkelijke klachten bij de huisarts komt en dat deze dan vraagt: 'Gaat het wel goed op je werk? Hoe is het thuis?' Dat heeft er níets mee te maken.
Een mooie vergelijking is de maagzweer. Toen ik geneeskunde studeerde, was men er volstrekt zeker van dat zo’n zweer ver­oorzaakt werd door stress. Totdat twee Australiërs ontdekten dat een maagzweer veroorzaakt wordt door een bacterie. Het heeft daarna nog vijftien jaar geduurd tot dit erkend werd. Uiteindelijk kregen ze er de Nobelprijs voor."

10. Komt migraine steeds vaker voor?

"Ik denk dat de ziekte steeds vaker herkend wordt, niet dat ze vaker voorkomt. Wat wel een gevaar is, is dat we steeds dikker worden. Te dik zijn is een van de risicofactoren voor het ontwikkelen van migraine. In vetcellen wordt het hormoon testosteron omgezet in oestrogeen. Dat kan bij sommige mensen leiden tot het krijgen van migraine."

11. Hoe wordt de ziekte behandeld?

"De arts begint meestal met het voorschrijven van gewone pijnstillers. Blijkt bij meerdere aanvallen dat dit niet werkt, dan is het goed om specifieke migraine­medicijnen te nemen zodra de migraine­hoofdpijn begint, zoals triptanen. Deze middelen kunnen bij veel patiënten snel een aanval onderdrukken, maar helaas niet bij alle."

12. Wat kun je zelf doen?

"We adviseren altijd: regelmatig leven. Het zou heel goed kunnen dat het werkt, maar in feite is dit nooit wetenschappelijk aangetoond. Wat we wel weten, is het omgekeerde: patiënten die heel onregelmatig leven en die bijvoorbeeld veel moeten switchen ­tussen dag- en nachtdiensten of vaak een jetlag hebben, krijgen daardoor meer aanvallen. Als ze die onregelmatigheid vermijden, hebben ze vaak minder klachten.
Bij een deel van de patiënten is sprake van 'medicatie-afhankelijke hoofdpijn'. Deze mensen nemen te vaak pijnstillers of koffie om van hun hoofdpijn af te komen. Die middelen werken op zich prima. Maar als je ze week in, week uit steeds maar weer gebruikt – vaker dan twee dagen per week – kan dat leiden tot een ernstige toename van de hoofdpijnklachten. Het wordt algauw een vicieuze cirkel van hoofdpijn: meer cafeïne drinken of medicijnen slikken, nóg meer hoofdpijn. De migraine wordt dan chronisch en de aanvallen komen vaker dan twee keer per week.
In dat geval werkt cold turkey stoppen – patsboem, van het ene op het andere moment – fabuleus. Het is even doorzetten, want in de eerste paar weken verergert de pijn. Maar daarna zijn deze patiënten ­afgekickt en na drie maanden heeft 80 tot 90 ­procent veel minder aanvallen."


Bron: gezondheidsnet.nl 

Andere artikelen over hoofdpijn op Gezondheidsnet.
12 verrassende hoofdpijntriggers
Menstruele migraine
Spanningshoofdpijn (zonder spanning)
Bijzondere vormen van migraine (gelukkig herken ik alleen de verwardheid, niet in die mate)
Clusterhoofdpijn 

Ik doe het toch

Ik doe het niet, ik doe het niet, Ik doe het níet!

Zo zit ik een beetje achter de pc. Ik wil niet beginnen met 'goh, wat heb ik al een tijd niet geschreven' en 'oh.. wat vervelend is dat nou'. Maar... ik denk het wel en vind het best jammer.

Het is niet dat ik niet schreef, ik schreef gewoon niet hier. Hoewel.. ook op mijn boekenblog is het vrij rustig. Ik lees vooral en veel. Dat bevalt heel goed, maar betekent niet dat ik zat ben van het bloggen. De motivatie is er wel, de inspiratie laat te wensen over.

De afgelopen jaren schreef ik over wat mij bezig hield in mijn leven. En ik startte nieuwe 'projecten'; ging hardlopen, afvallen, 10.000 stappen per dag doen en gezonder eten, bijvoorbeeld. Hier blogde ik over, maar net als met het schrijven, liep dit niet helemaal naar wens.

Met hardlopen kreeg ik toch meer pijn dan verwacht. Helaas ben ik daar dus maar weer mee gestopt. Ooit hoop ik het weer op te kunnen pakken. Afvallen ging vorig jaar heel goed, toen ik ook dagelijks op 10.000 stappen kwam, maar door kou dat leidde tot meer pijn en vermoeidheid, kwam ik niet aan de stappen en kwamen de kilo's er bijna allemaal weer bij. Ook ging de stappenteller kapot. Mijn nieuwe bandje telt minder stappen over dezelfde afstand, zo lijkt het. Ik weet dus niet precies of ik op hetzelfde niveau zit als vorig jaar, maar het bevredigende aantal zie ik een stuk minder.

En dan gezond eten. In principe doe ik dat gewoon. Niet meer volgens dat boek voor fitte oudere dames. Nouja.. op veel punten wel, want zo at ik al, maar juist op de aanpassingspunten gaat het mis. Ik sta er ook niet helemaal achter. Geloof er niet zo in, in dat 'eet zus en zo en je voelt je fit'. Ik voel me gewoon vaak niet fit. Zo is mijn leven, ook al doe ik alles volgens het boekje.

En dat leven is nog steeds leuk! Dat leven wordt ook nog steeds beïnvloed door pijn, vermoeidheid en jeuk. Dat is niet leuk. Dat is zelfs jammer. Gelukkig is daar 'omheen' te leven. Jammer genoeg blogde ik niet over leuke etentjes met vrienden, een weekendje met vriendinnen en Retropop. 
Binnenkort wel een blogje over ons weekje Zweden, dat erg gezellig was. Tafeltennissen doe ik nog steeds. Lezen dus ook en genieten zeker. Alleen.. ik schrijf er even wat minder over. Jammer.

 - kijk.. ik deed het toch - 

De vitale ik

Van 't weekend begon ik met een nieuw project. Het werd wel weer eens tijd, ben ik bang. Het laatste project dat ik me kan herinneren, dat ik er hier over schreef, is hardlopen. Dat gaat niet zo goed, helaas. Het overgewicht is er nog en de kuiten doen zeer. Zelfs de 10.000 stappen lukken niet dagelijks, wegens kou, regen en diezelfde kuiten. Bovendien is het bandje van de stappenteller gebroken. Op alle producten van Jawbone zit 2 jaar garantie, maar op het bandje 6 maanden. Hij brak bij 6 maanden + 2 weken. Bij Jawbone weten ze waar ze garantie op geven, zeg maar. Nu vergeet ik dus nogal eens om de stappenteller over te hevelen van de éne broekzak naar de andere en weet ik niet precies hoeveel ik gelopen heb, wel dat het vaker te weinig is dan genoeg.

Afijn, nieuw project. Leuk!

Nadat ik weken aan het aanmodderen ben met migraine, oppert mijn zus een nieuw boek: 'Het energieke vrouwen voedingskompas' (ja, een hele mond vol) Hierin beschrijft Marjolein Dubbers hoe voeding van invloed is op je hormoonhuishouding. We hebben nogal wat hormonen door het lijf razen en we voelen ons het beste als deze in balans zijn. En kennelijk zijn ze dat bij mij  niet. Ik geef de overgang de schuld, maar dat is volgens de schrijfster geen excuus.

Het boek leest makkelijk weg, ik heb 'm dan ook zo uit, maar vervolgens heb ik last van een informatie-overload. Wát zei ze nou over welk hormoon en hóe ging ik dat sturen? De globale informatie is duidelijk: eet vers en veel groentes, eet zo min mogelijk bewerkt, eet zo biologisch mogelijk. Vermijdt suiker, alcohol, gluten (tarwe) en lactose (melkproducten). En koffie, koffie is ook niet goed. Het klinkt zo simpel (behalve die koffie, waar ik ook nog melk in drink). Vanwege FODMAP at ik al eerder gluten- en lactosevrij, maar toen 'mocht' ik wel kant en klaar glutenvrij brood van de supermarkt. En ik nam lactosevrije melk. Maar in glutenvrij brood zitten allerlei toevoegingen, om het brood op 'normaal' brood te laten lijken. In dierlijke producten zitten weer toevoegingen, van wat de dieren krijgen, zoals antibiotica.  Die krijg je als mens gewoon binnen en die verstoren je hormoonhuishouding. Overigens kom ik wat opmerkingen tegen in het boek, die volgens mij niet helemaal kloppen, maar dat maakt voor het algemene verhaal niet uit.

Op zich ben ik al goed bezig. Vanwege mijn eczeem, samen met de migraine de grootste motivatie om mijn eetgewoonte te veranderen, drink ik al bijna geen alcohol en blijf ik zoveel mogelijk van bewerkte suiker af. Groentes eet ik denk ik meer dan gemiddeld, maar ik twijfel of ik aan de 500 gram per dag kom. Wel neem ik voornamelijk vers of diepvries (dat mag gelukkig wel, hoewel het niet biologisch is). Maar ik heb nog steeds eczeem, dus wil ik proberen toch strenger gluten- en lactosevrij te gaan. En dat vind ik lastig, vooral voor de lunch op het werk.

Helaas heeft het boek daar geen tips voor. Er staan een aantal recepten in, maar eigenlijk maar één voor op het werk: een groentebrood. Op de site van de 'Energieke vrouwen Academie' staan ook geen recepten, wel een aantal boekjes, die je aan kunt schaffen. Lekker dan. Een overzicht van hoe je eet-dagindeling eruit zou kunnen zien, mis ik een beetje. Ik snap dat de schrijfster geen vast eetschema wil plaatsen, want elk lichaam is anders, maar suggesties had ik prettig gevonden.

Gelukkig zijn er andere sites, die wat recepten hebben geplaatst, want hier kan ik niet zoveel mee. Van het weekend ga ik eens wat oude FODMAP-recepten afstoffen, een oud project nieuw leven inblazen kan ik het ook noemen. En als alles gaat zoals het boek beloofd, kan ik als 50-plusser misschien de komende jaren alsnog de 4 mijl van Groningen lopen.

Avondje weg

"Mag ik u misschien een rare vraag stellen, wacht u op Paul*?" De serveerster van het eetcafé waar ik op een te harde houten stoel aan een tweepersoons tafeltje zit te genieten van een portie nachochips en een glas rode wijn, kijkt mij verwachtingsvol aan.
"Ja", zeg ik blij, ervan overtuigd dat Paul net gebeld heeft dat hij onderweg is. We hadden om 5 uur afgesproken en het is inmiddels kwart over 6. Dat is niets voor Paul, dus ik ben al bang dat we toch elders afgesproken hadden. Of op een ander tijdstip.

De serveerster zucht even en zegt dat ze zich wat zorgen maakt. 's Middags was Paul nog even langs geweest, had een paar biertjes gedronken en verteld over onze afspraak van vanavond. Hij verheugde zich erop en zou er om 5 uur weer zijn. Ik ben blij dat ik in elk geval op de juiste tijd en plaats was, maar maak me gelijk net als zij ook zorgen. Paul heeft geen telefoon, dus ik kan hem niet bellen. Hoe ik me voorstelde dat hij naar het café zou bellen, laat ik voor mezelf even in het midden.

Ik bestel nog een glas wijn, het wachten had mijn goede voornemen 'ik neem alleen spa rood' in rook doen opgaan. Bij wachten hoort wijn, kennelijk. Of bij de nacho's. Terwijl ik kleine slokjes neem besluit ik Paul dit glas nog de tijd te geven om te komen. Is hij er dan nog niet, ga ik naar zijn huis. Mijn telefoonnummer laat ik achter bij de bar, zodat ze mij wel kunnen bereiken. Enigszins gerustgesteld dat ik goed zit en actie kan ondernemen, lees ik verder in het tijdschrift over Olympische vrouwen.

"Hij is er hoor!" klinkt het ineens vrolijk vanaf de deur en daar zie ik Paul aankomen. Hij is verbaasd dat ik er nog ben, hij zou weggegaan zijn. Ook heel blij en dankbaar. Na de biertjes eerder die middag was hij thuis gaan douchen en 'even' voor de tv gaan zitten. Daar viel hij prompt in slaap. Om kwart over 6 schrok hij wakker en repte zich naar onze afspraak, ervan overtuigd dat ik al weg zou zijn. Maar als ik met mezelf ergens ben, ben ik altijd in goed gezelschap en niet ongeduldig. Ik had m'n telefoon (internet/facebook en spelletjes) en een tijdschrift. Daar houd ik het wel een tijdje op uit.

Het is als vanouds een gezellige avond. Paul en ik zijn collega's. Ooit deelden we een kantoor. Tegenwoordig doen we wel hetzelfde werk, maar op verschillende locaties. Gelijk de eerste dag dat we samen werkten kwamen we er al achter dat we dezelfde humor deelden. Op onze werkplek, waar het werk niet echt een uitdaging is, is zo'n collega zeer welkom. Regelmatig schalde zijn luide lach door de gang, zoals nu in het café, waar hij de mensen doet omkijken.

Ik heb geen spijt dat ik toch heb gewacht. Goed eten, fijn gezelschap, een heerlijk avondje weg. Aan het einde van de avond moe en zere knieën. Ook buikpijn, komt dat dan toch (ook) door de rode wijn? Of at ik teveel? Het maakt me op dit moment niet uit.

Later dan ik verwacht had, fiets ik naar huis. Het is kil, maar niet koud. Thuis klets ik nog even met zoon en man, waarna ik in bed duikel en in een diepe slaap val. Vanmorgen had ik nog pijn in knieën en buik. De hele dag voel ik een zware vermoeidheid in hoofd en spieren. De prijs die ik betaal. Maar ondanks dat zou ik het zo weer doen. Sterker nog, we doen het dit jaar nog weer, maar dan wel op tijd. Ben ik misschien ook vroeger thuis en minder moe.


*Paul is niet de echte naam van mijn collega

Stappen en fruit

"Doe je aan de lijn?" een collega kijkt mij vragend aan, belangstellend ook, terwijl ik tijdens de koffiepauze van een stuk meloen geniet. Wonderlijk vind ik dat. Ik geniet namelijk van zo'n stuk meloen, waarom wordt zoiets geassocieerd met lijnen? Lijnen lijkt een synoniem voor 'jezelf tekort doen' of 'afzien' en zo'n stuk meloen is voor mij het tegenovergestelde van dat.

Nou wil het geval dat ik wel af wil vallen. Mensen die mijn omvang zien, zullen zich dat waarschijnlijk ook wel voor kunnen stellen, maar ik houd niet van het woord 'lijnen', net als dat ik nooit van 'zondigen' spreek, wanneer ik wat lekkers en bovendien ongezonds neem.

Deze maand eet ik toevallig een meer verschillend fruit dan anders. Het is 'Alfabetmaand' bij foto-per-dag en ik heb als thema 'Nederlandse benamingen voor fruit en groente'. (zie mijn andere blog) Nog nooit at ik in 1 maand zoveel verschillend fruit, aangevuld met groente, want we hebben niet voor elke letter een fruit. Ik dacht dat alleen de Q, X en Y een probleem op zouden leveren, maar een simpele letter als de E bleek al lastig of eigenlijk onmogelijk. Afijn, ik dwaal af.

Interesse in de medemens is niet verkeerd. Persoonlijk denk ik wel eens dat interesse snel verward wordt met bemoeizucht of het vellen van een oordeel. Maar waarom de vraag 'doe je aan de lijn?' Dat hoeft natuurlijk allemaal niet, maar door zo'n op zich onschuldige vraag als voel ik me bijna aangevallen, merk ik. Waarom zo'n persoonlijke vraag naar aanleiding van het eten van een meloen? Waarom niet gewoon iemand complimenteren met het eten van deze meloen en eventueel commentaar geven op de soort.

Het mooie is, ik ben de afgelopen weken zo bezig met mijn aantallen stappen en het zoeken naar fruit op alfabet, dat ik, mede door het mijden van suiker en alcohol, gewoon afval. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik met de suiker ook een aantal andere ongezonde producten als chips, cup à soup en curryketchup links heb laten liggen. Samen met mijn dagelijkse stukje pure chocolade schrapte ik zo maar liefst 200 kilocalorieën per dag. Zoals ik jaren terug al merkte maar kennelijk vergeten was, je richten op gezonde lekkere traktaties voor jezelf, zoals allerlei soorten fruit, helpt beter bij afvallen dan gaan zitten sippen dat je een gebakje misloopt.

Mijn antwoord op de vraag was "Nee". Zonder verdere uitleg, want waarom zou ik ook nog. "ja, ik wil wel gewicht verliezen, maar nee.. ik doe niet aan de lijn. Ik zet (weer) de stap naar een blijvende verandering van mijn eet-, beweeg- en leefwijze, waarmee ik mijn conditie weer opbouw en hopelijk gewicht verlies" Dat is een veel te lang en gedetailleerd antwoord, waar deze collega vast niet op zat te wachten.