Een tikje jaloers

"Je bent pas sportief als je je ding vindt" zegt schrijfster Elja Daae in haar blog Sportief of onsportief? Het is een leuke blog, waarin zij beschrijft hoe zij haar ding vond: zwemmen. Ik voel jaloezie opkomen. 

Mensen die mij nu kennen, zelfs mijn eigen man denk ik, zullen mij als onsportief beschrijven. Waarschijnlijk. Ik sta bekend als lezer, niet als beweger. Misschien zelfs als lui. Maar ooit, vroeger, sportte ik wél. Nou was dat ook op aandringen van mijn ouders, maar ik zat op turnen, volleybal, basketbal en ik zwom. Dit niet allemaal tegelijk, maar ik deed altijd wat. En in de vakanties deden we nog aan windsurfen. En natuurlijk fietste ik als puber en student ook nog dagelijks naar school. Maar ook als puber werd ik al beperkt door een pijnlijke knie. Ondanks dat, kocht ik als student een racefiets en ging daar in de weekenden mee op pad. 

Sportief of onsportief, van huis uit kreeg ik dus mee dat sporten, of in elk geval bewegen, belangrijk is. En dat voel ik ook zo. Echt. En dan komt de jaloezie dus om de hoek. Want bij elke fijne sport/beweging die ik de laatste tijd vond, werd ik teruggefloten door mijn lichaam.

Daae heeft het zwemmen ontdekt, als sport waar ze helemaal voor gaat. Ik snap dat. Heerlijk. Jarenlang zwom ik twee keer in de week baantjes. Ik nam geen les, zoals Daae (was nog een leuk idee geweest), zat niet bij een zwemclub, maar ging gewoon. Eén keer per week met een vriendin, dat was niet zo intensief, en één keer in de week alleen. Een uur lang baantje heen borstcrawl, baantje terug schoolslag. Op den duur zwom ik twee kilometer in vijftig minuten. Geen toptijd, en misschien zou dat met lessen verbeterd zijn, maar wel lekker. Zen werd ik ervan, van de combinatie baantjes tellen en repeterende bewegingen. Mijn hoofd werd leeg, mijn lichaam sterker, slanker en soepeler. Maarja, ik heb eczeem en dat werd ook steeds erger. Van de huidarts mag ik eigenlijk niet meer dagelijks douchen (nee, dat houd ik niet vol met dit warme weer) laat staan twee keer per week in chloorwater liggen. Exit zwemmen. Inmiddels houden mijn schouders langdurig zwemmen, en vooral borstcrawl, niet meer vol, anders zou ik open water zwemmen nog kunnen proberen. 

Over hardlopen heb ik hier wel vaker geschreven. Zo kwam ik, via pijnen en pijntjes, terecht bij de diagnose fibromyalgie. Nog steeds kan ik wel eens terugverlangen naar de tijd dat ik wél die vijf kilometer kon hardlopen. De conditie en kracht, die daarmee gepaard ging. En het euforische gevoel dat ik het gewoon dééd, die vijf kilometer, ondanks de pijn waar ik al zo lang mee leefde. 

 Hardlopen werd wandelen, en zo kreeg ik eerst een geïrriteerde achillespees en nu hielspoor. En zo kon ik ook niet meer tafeltennissen, iets dat ik wél echt heel leuk vond. 

 Na het hardlopen heb ik een tijdje geskate. Ook heerlijk, maar eigenlijk alleen iets voor dagen met mooi weer en ik werd steeds banger te vallen. Dat vind ik nog steeds jammer. 

Uiteindelijk doe ik nu niet de sport of het bewegen dat ik echt heel erg leuk vind, maar dat ik nog kan. Fietsen, op een e-bike, want anders kunnen m'n knieën het niet aan. Yoga, maar dat wordt volgens mij pas echt leuk als je het goed kan en je soepel genoeg bent, en zover ben ik nog láng niet. Hopelijk wordt het ooit leuk. 

Je wordt pas een sporter als je de juiste sport gevonden hebt, dat geloof ik dus zo. Maar wat als je jouw sport niet meer kan? Ik kan dus een steek van jaloezie voelen, wanneer iemand dit noemt. Dat alleen 'leuk' een voorwaarde is voor de sport die je kiest. Hoewel er natuurlijk ook bij gezonde mensen obstakels kunnen zijn, die het kiezen van de leukste sport in de weg staan. 

 Zwemmen in dit zwembad op de camping kan wel, want het is een zoutwater bad. Helaas lukt een uur zwemmen niet meer. De kortere baantjes zijn ook minder zen.

De tijd gaat zo snel

Ineens moesten we weer autoruiten krabben, kwamen er kinderen met lampions langs de deuren wegens Sint Maarten en kijk, daar kwam Sinterklaas ook al in het land. Natuurlijk wist ik welke maand het is, mijn dochter werd eind oktober immers 19 en november volgt dan automatisch. Maar het kwam zo snél.

De tijd rent maar door en ik probeer het met zere knieën en tegensputterende kuit bij te benen. Weken vervagen door dagelijkse hoofdpijn, een combinatie van migraine, spanning en verstopte voorhoofdsholtes valt me lastig, aldus de dokter. Dus verkort ik door middel van mijn laatste verlofuren mijn werkdagen met een uurtje. Als het goed is, zing ik het hiermee net tot de kerst uit. De eerste dag dat ik effectief later begon, afgelopen vrijdag, voelde al rustiger. Ik ben benieuwd of het helpt of te snel went. 's Avonds snotter en snuif ik een neusspray. Mijn man hoopt vooral dat het snurken zo binnenkort weer tot het verleden behoort.

Van 't weekend stapte ik weer eens in de sauna met de bedoeling hiermee mezelf regelmatiger te verwennen, minstens 2x per week. We hebben zelf een infraroodsauna, dus op zich is dat te doen, maar raar genoeg komt het er vaak niet van. Het nadeel van de sauna is ook dat m'n huid nog droger wordt, waardoor het nog meer gaat jeuken. Dus smeer ik 2 soorten vette crème en een cortisonezalf, om dat te verlichten. Was zonder sauna overigens ook al nodig. Ik werd gék van de jeuk.

Zo pep ik mezelf op tot betere tijden met een minimum aan pijn en jeuk. Doe wat ik kan doen, wat logischerwijs zou kunnen helpen. Door de kou buiten verminderen de dagelijkse stappen, helaas. Ik kan me er slecht toe zetten extra wandelingen te maken, maar doe m'n best. Met dochter 2x per week naar de winkels, zij in de rolstoel, en ik wandel 1x per week naar het werk. Op die dagen haal ik de 10.000 stappen wel. Op de 2 trainingsavonden ook. En ook de posterijen stimuleren het wandelen. De dichtsbijzijnde brievenbus is verwijderd. Weer wat koude stappen erbij.

Zo wandelen we stilletjes aan naar het einde van het jaar.

Geen suiker of alcohol

"Stoppen met koffie, thee, suiker en alcohol", dat is één van de eerste suggesties, die alternatieve genezers doen. Tenminste, dat is mij in de afgelopen 25 jaar al meerdere keren aangeraden. 25 jaar terug echt heel streng, 10 jaar terug meer met een 'het is wel beter dit te laten staan'.

Mijn eerste alternatieve was iriscopist en homeopaat. Ik zat onder het eczeem en was er helemaal klaar mee. Reguliere gezondheidszorg kwam niet verder dan smeren met een hormoonzalf dat steeds tijdelijk hielp. Ik wilde er gewoon van af! Naast het eet- en drinkadvies dat ik hierboven noem, kreeg ik ook nog pillen van een onduidelijke samenstelling. "Om de lever en nieren te versterken" zo vertelde hij mij, want die zijn aangetast. Gezien mijn leefstijl toen, wilde ik dat best geloven.

Lekker fris! Water met citroen

Bijkomend voordeel van stoppen met suiker en alcohol was indertijd dat ik binnen anderhalve maand 10 kilo afviel. Ja, ik leefde daarvoor echt ongezond. Mijn eczeem werd inderdaad stukken minder, maar ging niet helemaal weg. Bijzonder genoeg was geen koffie het moeilijkst vol te houden. 3 maanden was ik streng in de leer, zoals mij aangeraden was, daarna begon ik langzamerhand deze 'schadelijke' producten weer tot mij te nemen, alcohol gelukkig nooit meer in die mate als ik ooit gedaan had. Mijn eczeem bleef lange tijd redelijk onder controle, in het Caraïbisch gebied zelfs helemaal weg! Klimaat heeft kennelijk een grotere invloed dan eet- en drinkgedrag.

Toen ik jaren later achtereenvolgens weer voor eczeem, hooikoorts, astma en pijn bij verschillende alternatieven kwam, werd de regel niet zo hard verkondigd, maar hielp de behandeling ook minder. De acupuncturiste vertelde daarnaast ook nog dat mijn darmklachten met koemelk te maken konden hebben. Niet zozeer de lactose, maar bepaalde bestanddelen, geen idee meer welke. Dus ik ging over op voornamelijk sojamelk en geitenkaas en zowaar, mijn stoelgang werd makkelijker.

Na deze ervaringen ben ik er dus meer en meer van overtuigd dat de positieve werking van 'mijn' alternatieven meer lag in het aanpassen van mijn eet- en drinkgewoontes dan aan hun verdere behandeling. Dat is de reden dat ik (weer eens) ben gestopt met alcohol en suiker in een poging mijn eczeem in te dammen. Voorlopig dan. "Al" tweeënhalve week blijf ik van de wijn en chocolade af. Koffie beperk ik tot 2 koppen/bekertjes per dag. Zwarte thee drink ik eigenlijk al nooit, dus dat is geen opgave.

Tijdens deze tweeënhalve week ben ik bij verschillende sociale gelegenheden geweest, waar ik normaliter graag een wijntje drink en wat zoetigs eet. Beide keren ging het weigeren me gelukkig goed af. Nou moest ik van het familiefeest, afgelopen zaterdag, terugrijden en dan is alcoholvrij nooit een probleem. Ik begon met 'plat' water en halverwege de avond ging ik over op water met bubbels, voor het feestelijke effect. Zoetigheid was er alleen in dranken en hoewel ik daar wel even zin in kon hebben, was het dit keer geen probleem ook daar af te blijven.

Tot nu toe merk ik weinig effect, heb wel enorme zin in chocolade, maar dat zou ook pas na 4 weken tot 3 maanden merkbaar moeten zijn. Een zomer zonder rosé en ijsjes, ik ben al op zoek naar alternatieven. Water met vers fruit, groente (komkommer schijnt lekker te zijn) en muntblaadjes, bijvoorbeeld. Lekker fris en het ziet er zo gezellig uit, net sangria. Echt gedronken heb ik het nog niet, want daarvoor moet het toch echt warm zijn en dat is het niet. De zomer houdt kennelijk rekening met mijn (tijdelijke?) dieet. Wat aardig! Hoewel ik zo wel zin krijg in een warme chocolademelk met rum, of Franse koffie, om op te warmen.

Dit is sangria, maar zo gaat m'n water er van 't zomer dus uitzien

Tegen kou kun je je kleden

Ik heb een hekel aan kou. Ik haat kou wil ik nog niet zeggen, maar er zijn dagen dat het in de buurt komt. Niet alleen vind ik kou vervelend, ik krijg er ook meer pijn van. En eczeem, doordat de lucht droger is.

Door internet kwam ik erachter dat er ook mensen zijn, die een hekel hebben aan warm weer. Dat is het mooie van internet, dat je er achter kan komen dat er mensen zijn, die totaal anders dan jij denken en voelen. Niet van warm weer houden ligt mijlenver buiten mijn belevingswereld, maar ja.. er zijn ook mensen die niet van chocolade houden, dus kennelijk is alles mogelijk.

Een veel gehoorde opmerking is, dat je je tegen kou tenminste kunt kleden. Daar komt dan mijn volgende pijnpunt: Ik niet. Ik kan niet tegen polyester of acryl, wel tegen sommige viscose en verder  alleen tegen katoen. En kleren kopen van katoen is lastig. Niet onmogelijk, wel lastig. Zelfs zomers. Wárme kleren kopen van katoen is nóg lastiger, tegen het onmogelijke aan. Een muts draag ik dan ook niet, handschoenen alleen als het vriest en bij een winterjas koop ik de eerste, die in elk geval geen rare boorden heeft, polyester of acryl tegen de huid aan, en die past. Gelukkig vond ik op de markt een katoenen omslagdoek, die het goed doet als sjaal.

Waar andere mensen een kledingzaak inlopen en kijken naar wat ze leuk vinden, stel ik mij zo voor, kijk ik eerst rond met 'wat is hier mogelijk van katoen'. En dat kan behoorlijk tegenvallen. En daarbinnen is er niet altijd wat dat ik leuk vind. Zo loop ik met bloemetjesshirts, die niet mijn smaak zijn maar in elk geval mijn kleur (zwart met accenten) en van katoen. Het zalmroze vest met groot Reebok voorop van vandaag is zelfs dat niet, maar komt het het dichtst bij de mogelijkheden.

Hoewel ik me bij winterkleding nog kan voorstellen dat puur katoenen kleding vinden lastig is, vind ik het zomers bizar. Katoen is namelijk luchtig en veel prettiger met warm weer. Katoenen onderkleding is ook lastig te vinden. Zelfs bij de Hema, die toch ooit bekend stond om de 'degelijke katoenen onderbroek', moet je er steeds meer naar zoeken. Fleurig, stretch en naadloos is 'in', jammer dan als dat niet van katoen is. Voor mij dan, kennelijk verkoopt het goed.

Doordat ik zo moeilijk kleding kan vinden, heb ik niet veel variatie in mijn kledingkast, al zeker niets volgens de laatste mode, en draag ik alles totdat het echt versleten is. Qua consumptiegedrag zit ik dus noodgedwongen goed. Challenges als 'dit jaar geen kleding kopen' zijn aan mij ook niet besteed, want ik koop alleen als ik wat nodig heb, pas dan ga ik op zoek. Dat is eigenlijk te laat, dat begrijp ik, maar zo doseer ik mijn "er is nooooit leuke katoenenkleding"-frustratie een beetje.

Gelukkig is er nu internet. Ik hoef voor vesten geen uren meer van winkel naar winkel te sjouwen, met veel pijn tot gevolg. Inmiddels heb ik 3 katoenen truien gevonden en daarvan 2 besteld. (de derde doe ik volgende week, dan is het loon weer binnen) Hopelijk past het. Voor mijn zomerkleding moet ik helaas wel de stad in. Bij een trui ga ik er gewoon van uit dat hij past, met een jurk of broek is dat alweer lastiger. Ik zie er nu al tegenop. Gelukkig is het dan niet meer zo koud als nu.

(De kleding op de foto is gekocht in mei 2014 en draag ik nog steeds. Ook toen schreef ik een blogje over mijn kledingaankoopfrustratie)