Opnieuw beginnen en weer doorgaan

Al vaker schreef ik erover. Ik vind tekenen leuk en een dagboek ook. Een getekend dagboek lijkt mij dus op het lijf geschreven. Meerdere keren begon ik hiermee, maar helaas, het lukt me niet dit bij te houden. (klik op het label 'tekenen' of 'dagboek' en vele blogs komen langs) (och jeetje, dat zijn er echt veel over dit onderwerp!)

Vorig jaar besloot ik het kleiner aan te pakken en te beginnen met een reisdagboekje. Tekenen en tekst, alleen de paar weken vakantie. Om te beginnen. Om in het ritme te komen. Tijd genoeg tenslotte, want vakantie. Het kost zestig dagen om een gewoonte ingesleten te krijgen, heb ik er met de vakantie alvast achtentwintig op zitten. (alsof gewoontes van de vakantie zich zo makkelijk doorzetten in het 'normale' leven).

Op internet zijn natuurlijk geweldige voorbeelden, zoek maar eens op 'travel sketchbook', 'draw your travel', 'draw your day' of 'art journaling'. Hier zie je zulke mooie schetsen, dat er een zekere drempel bij mij opgeworpen wordt, waardoor de uitvoering vaker achterwege blijft. Want zo mooi kan ik het lukt mij vast niet, het valt alleen maar tegen, enzovoorts. Dat is natuurlijk weer niet de bedoeling van zoeken naar voorbeelden. Ik ken mezelf. Soms zie ik iets, thuis of op reis, waarvan ik denk 'dát zou leuk zijn om te tekenen', maar vervolgens denk ik ook 'dat kan ik nooit'. Redenen daarvoor kunnen zijn dat ik wel details zíe, maar ze lastig vind te tekenen. En ik ben (heel) slecht in perspectief. Nou zei een docent bij de tekencursus dat zij dat eigenlijk ook niet kon en zij exposeert met stadsgezichten, dus kennelijk kun je je daar ook overheen zetten. 

Je wordt niet beter in tekeningen door te kijken naar andermans tekeningen 
bron: de schetsfabriek 

Ooit, voordat ik dergelijke zoekopdrachten op internet deed, maakte ik wel een leuk vakantiedagboekje in Polen. Het was het jaar van den Olympische Spelen in Londen en ook die komen erin voor. (Epke staat! Hij staat! Wij staan allemaal!) Het is zo leuk om af en toe eens in te kijken! Kijk dan!

Vandaar dat ik toch steeds weer opnieuw begin. Zoals vorig jaar dus. Bij de tekencursus kreeg ik een mooi schetsboekje, eigenlijk een dummy*. Hier plakte ik een paar enveloppen voorin, waar stickertjes en plaatjes in meegenomen kunnen worden. Ter voorbereiding zocht ik plaatjes van Servië, waar we heen gingen voor tafeltennis, maar ook landkaarten/maps van het land en de stad waar we heengingen. Omdat de volgende stop Portugal was, deed ik daarvoor hetzelfde. 

Uiteindelijk heb ik in Servië zo'n 5 dagen bijgehouden, in Portugal vrijwel niet. Die 5 dagen in Servië waren mij alweer ontschoten en het is nú al leuk ze terug te zien. Er zijn wel pagina's leeg gelaten, om nog tekeningen op te maken aan de hand van gemaakte foto's. Die foto's kunnen er ook altijd nog ingeplakt worden, natuurlijk, maar er mist nu wel een stukje tekst. 

Nu dus.. een goede reden om het weer te gaan proberen is Sardinië volgende week. De plaatjes zijn uitgezocht én al ingeplakt, dus aan de voorbereiding ligt het weer niet. Nu alleen de uitvoering nog. 

Zohier het schetsboek zelf en wat pagina's 

Natuurlijk moest de dummy eerst 'eigen' gemaakt worden. Er kwam een mooie ansichtkaart van een giraffe op de voorkant. Die clips zijn om het boekje open te houden, wanneer ik ga verven. 

De eerste twee pagina's zijn ingericht met fleurige enveloppen, waar plaatjes en stickers in kunnen. Er is ook een stukje met persoonlijke informatie. 

De eerste echte tekening laat mijn koffers en een rugzak zien. De rugzak gaat eigenlijk altijd mee, bij de koffers maakt het uiteraard uit hoe lang we gaan. De oefenschets viel wel beter uit, maarja, dit is m'n reisboekje. 

In 'wreck this journal' van Keri Smith (is ook leuk) zijn pagina's voor fruitstickers. Aangezien ik een echte theeleut ben, leek me een pagina voor theelabels wel grappig. Zo te zien heb ik vorig jaar toch niet zoveel thee gedronken. Of de thee kwam niet met een leuk apart label, kan ook. 

Dit is een beetje het idee. Zo ziet de eerste reisdag van vorig jaar eruit. Een stakende trein, een flixbus en het reisdoel. 

En dit was een ochtend tekenen in een park in Setúbal, terwijl m'n man aan het tafeltennissen was. Ja, dat tafeltennis is wel een thema in ons leven. Het brengt ons nog eens ergens, zoals Sardinië.

En hier is dan de eerste voorbereiding voor het weekje Sardinië. Ná Sardinië gaan we gelijk door naar onze oudste in Londen, trouwens. Het worden drukke maar leuke weken, denk ik, waarin ik hopelijk tijd heb (en neem) om dit boekje bij te houden. 

 

Nieuwe feestdag!

Hoera, het is vandaag Wereldboekendag! Deze dag is een initiatief van UNESCO, ter promotie van lezen, publiceren en auteursrecht. En voor ons lezers natuurlijk een echte feestdag.

Wereldboekendag werd voor het eerst georganiseerd op 23 april 1995 en is sindsdien een jaarlijks terugkerend fenomeen. De keuze voor de datum 23 april heeft verschillende redenen. Zo is het onder andere de sterfdag van William Shakespeare. Daarnaast viert Spanje boekendag al sinds 1923 op deze datum, door geliefden en vrienden een boek én een roos te geven. Inmiddels wordt de feestdag in meer dan honderd landen gevierd, waarbij Stichting Read To Grow de Nederlandse organisatie regelt. bron: hebban.nl

 

Wereldboekendag
Dat lijkt me een dag om vrij te hebben. Een dag, waarop je thuis op de bank of in je luie leesstoel zit, in de zon of in de woonkamer, kop thee of koffie bij de hand, kat of hond op schoot (facultatief) en lezen maar.  

Maar nee, we moeten werken. Wat ik vandaag las, stond vooral in aantekeningen, brieven en op intranet. Geen boeken voor mij. In elk geval niet eerder dan na werktijd en dan moet ik altijd eerst even ontspannen zónder boek. Gelijk thuis op de bank een boek pakken, lukt me zelden. 

Thuis na het werk ontspannen gaat op de een of andere manier beter bij de tv. Even dom naar een niet al te intelligente serie staren. Even passief tot me nemen. Of de droger moet aangezet, waarna ik even op bed ga liggen. En er moet nagedacht over het eten, 's avonds. En wanneer de ontspanning dan eindelijk zover is, dat het boek gepakt kan worden, moet dat eten ook daadwerkelijk klaargemaakt worden, moet er opgeruimd, en ga zo maar door. 's Avonds moet dan het lezen van een boek nog enigszins concurreren met (weer) de tv. Want ook 's avonds is passief consumeren best prettig. 

Dus terwijl ik de hele werkdag denk "zat ik maar thuis op de bank/in de zon met een boek", komt dat er 's avonds (te) weinig van. Maar niet vandaag! Vandaag schrijf ik eerst deze blog en daarná pak ik m'n boek. Echt waar! Het is tenslotte Wereld Boekendag. Een feestdag voor de lezer. 

Ter ere van Wereld Boekendag pre-orderde ik het boek Jemig wat ben ik enig van Sanne van Arnhem, die altijd zo lekker binnenkomt op Instagram. Dat het loon ook vandaag binnen kwam, hielp wel. Goede timing!

 

Crea bloghop #16: Fantasy

Fantasy is een genre dat ik graag lees. Erg leuk daarbij vind ik de 'huisdieren' die sommige personages hebben. Hoe geweldig moet het zijn om een eigen draak te hebben! Om rond te vliegen op een griffioen of te zwemmen met dolfijnen. Ja, dat laatste dier bestaat gewoon echt, maar deze dieren als vrienden hebben, is al iets minder algemeen. Eerder een fantasy. 

Dan hebben fantasyfiguren vaak ook nog speciale krachten... heerlijk lijkt me dat! Maar goed, het heet niet voor niets fantasy. Het is niet echt, bestaat niet, je kunt er alleen over dromen. Vliegen op Pegasus of rondrijden op een eenhoorn, het zit er in het echte leven niet in. Ook een toverspreuk waarmee het huis schoon én opgeruimd is, terwijl ondertussen het eten gemaakt wordt, blijft een droom, maar laat me lekker fantaseren!

Via het schip Fantasy van Earth, Wind & Fire, slaat m'n hoofd op hol: onbeperkt toetjes! Onbeperkt geld uitgeven in een boekwinkel! (en niet alleen aan boeken, daar zijn nog zoveel leuke hebbedingetjes) Een eigen grote bibliotheek! Een (lange) reis langs fantastische (warme) plekken, waar ik dan geweldige tekeningen maak en er heerlijk voor mij gekookt wordt. Ik stel mijzelf al in een heel ander fantastisch leven voor, zoveel is duidelijk. 

Uiteindelijk, nadat m'n ideeën en gedachten als vanouds door m'n hoofd gestuiterd hebben, kom ik weer terug op het oorspronkelijke idee: een fantastisch huisdier. Een draakje, die je op je hand kunt dragen en mee kunt nemen, bijvoorbeeld. 

Zoals vaker bij de creabloghop begin ik te laat met het uitwerken van mijn briljante idee. Vandaag dus een niet helemaal uitgewerkte schets.  

 

Later bedacht ik dat een klein uiltje als huisdier of een ulkepulk (soort pluizig bolletje) ook leuk is. 

 De volgende bloghop ben ik met vakantie. Ik hoop dan we op tijd te zijn met de opdracht. 

Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht.  

Weekendje weg

Man had weer eens een tafeltennistoernooi. Het NK veteranen in Schiedam dit keer. We waren daar wel vaker. Alleen zaten vanwege de marathon van Rotterdam de meeste budgetovernachtingsmogelijkheden vol, dus boekte man wat in Rijswijk. Kwartiertje met de auto naar Schiedam, moet te doen zijn. 

Omdat we eerst nog even bij zijn eigen team gingen kijken (ze kunnen kampioen worden!), kwamen we niet erg op tijd aan in Rijswijk, mede door druk verkeer onderweg. Toen we eindelijk ons hotel bereikten, bleek onze kamer al vergeven te zijn. Dubbelboeking. Man had via hotelspecials geboekt. Het stel dat vlak na ons binnenkwamen ook. Ook hun kamer was dubbel geboekt en ook zij hadden dus geen slaapplek. Geen reclame voor hotelspecials, zoveel is zeker. 

Maar wat dan. Terwijl man en andere man stonden te mopperen tegen de baliemedewerker (arme man) ging ik maar eens kijken wat er nog voor mogelijkheden waren. Zo kwam ik bij een (duurder uiteraard) hotel in Den Haag uit. Ik zocht in die richting, omdat ik van plan was naar het Kunstmuseum te gaan, terwijl man zich uitsloofde achter de tafeltennistafel. Vanuit het hotel in Rijswijk is er een rechtstreekse verbinding naar het Kunstmuseum, dus ik had me daar echt op verheugd. Het andere stel boekte een hotel in Rotterdam, aangezien zij daar de volgende dag moesten zijn voor de marathon. 

Gelukkig had het Leonardo Hotel in Den Haag nog een kamer vrij. We werden daar zeer warm welkom geheten, er werd met ons meegeleefd, we kregen een luxere kamer én een gratis drankje aan de bar. Toen we later in het restaurant zaten te eten, geen zin meer om nog wat te zoeken, bleek dat het personeel niet alleen aardig tegen gasten is, maar ook lol hebben onderling. Dat zie ik altijd graag. Het geeft een extra prettig gevoel bij je overnachtingsplek als je ziet dat de mensen die aan het werk zijn, grapjes maken onderling.  

Zondags was het druk in en vooral ook vóór het hotel. Er bleek een stembureau voor Hongaren in Nederland te zijn. De hele parkeerplaats stond vol met wachtende mensen.  Bijzonder wel. 

Nadat man vertrokken was naar de sporthal, maakte ik me klaar om naar het museum te gaan. Dat was op een kwartier lopen van het hotel. Luxe! Ik heb er genoten van diverse tentoonstellingen, maar na zo'n twee uur had ik het toch wel gehad. Na een (ook luxe) lunch, vertrok ik richting Den Haag CS, om ook naar Schiedam te gaan. Dan kon ik terugrijden naar Den Haag en kon man een biertje drinken. 

Welgemoed ging ik op pad. Volgens Google maps is het zo'n vijfenveertig minuten lopen van het museum naar het station en ik besloot dat maar te proberen. Waarschijnlijk zou de route toch langs de OV-routes gaan, dus wanneer het niet meer lukte, kon ik zo op bus of tram stappen. Dat viel tegen. 

 

Het begon er al mee dat ik een leuk parkje zag, waarvan het pad ongeveer in dezelfde richting ging als mijn route. Een parkje is natuurlijk altijd leuker dan de brede drukke weg, dus sloeg ik af. Helaas bleek het pad uiteindelijk terug te lopen en aangezien er water lag in de richting die ik wél op moest, kon ik ook niet even tussendoor. Zo kwam ik uiteindelijk wel in een mooie straat met ambassades terecht. Een rustige straat. 

Toen ik deze door was, kwam ik weer op de route en ging het eigenlijk wel goed. Ik kwam langs twee minibiebs, wat de tas in elk geval wat lichter maakte, zag het Paleis Noordeinde, twijfelde of ik Panorama Mesdag nou zou gaan bekijken (nee) en kwam echt bekaf bij het Den Haag CS aan. Anderhalf uur deed ik erover. Iets langer dan de drie kwartier van Google. En dat na twee uur rondslenteren in het museum. 

Eenmaal onderweg ging de reis voorspoedig, hoewel ik net één minuut te laat op CS was om de rechtstreekse sprinter naar Schiedam te halen. Bij de sporthal aangekomen, bleek man nog een wedstrijd te moeten en als hij deze won nog één. Gelukkig had hij nog geen biertje gehad, wat mijn lijf deed teveel pijn om nog terug te rijden. Dat was voor man geen probleem. Helaas voor hem verloor hij die ene wedstrijd nog en al snel konden we terug naar Den Haag. 

Eenmaal in het hotel waren we natuurlijk toe aan eten. Niet al te ver van het hotel, want dat ging ik niet meer redden. Gelukkig was er een goed aangeschreven Pizzeria op achthonderd meter. Helaas was deze vol. En de volgende ook. Zo liepen we toch nog twee kilometer naar een restaurantje, waar we overigens heel lekker aten, maar toen was de pijp wel leeg. 

Maandag deed het hele lijf zeer en aangezien het toch niet zonnig was, besloten we het strand over te slaan en direct naar huis te rijden. Daar ben ik op de bank gaan zitten en heb verder weinig meer gedaan, maar keek wel terug op een heerlijk weekend. 

 Over wat ik zag in het museum wil ik eigenlijk een aparte blog maken. Al die foto's moeten uitgezocht, welke wel en welke niet (in elk geval de naakten niet waarschijnlijk), dus hopelijk volgt dat deze week. Nu kijken we weer uit naar het volgende tafeltennistoernooi op Sardinië. Die sport brengt ons nog eens ergens. 

 

Spam

 Ik vind het leuk om te bloggen en heel erg leuk om reacties te krijgen, maar helaas heb ik ineens last van een spammert. Ene Paulina Lesniak vindt het nodig om steeds hetzelfde berichtje onder allerlei blogs te zetten. Ik ben druk bezig met verwijderen, maar ga dus ook wat aan de reactiemogelijkheid doen. 

Ik moet nog even uitzoeken wat de mogelijkheden zijn, want ik heb waarschijnlijk te weinig tijd om steeds reacties te gaan goedkeuren, zoals Aaf van Zuinigaan dat doet. Maar helemaal geen reactiemogelijkheid, is ook niet leuk. Ik hoopte dat er een mogelijkheid zou zijn voor een 'ik ben geen robot', afvinkhokje, maar die kan ik niet vinden. 

De originele spam

Nieuw!

Al zo lang als ik me kan herinneren houd ik me met planten bezig. Dat was zo toen ik jong was en zo is het nog steeds. Geen idee hoe het begon, mogelijk dat mijn moeder een plantje op m'n vensterbank wel gezellig vond staan en ik het al snel uitbreidde. Eén van m'n oma's had ook vaak stekjes voor ons als we bij haar kwamen. Helaas waren die vaak geen lang leven beschoren. 

Een tijdje terug vond ik in een kamerplantenboek, dat ik als kind kocht van mijn verjaardagsgeld, een hele lijst met planten, die ik als tiener in mijn kamer had. Een behoorlijke lijst voor een kamertje van 3x4 meter. Ik zou nu zeggen dat er in de woonkamer, ongeveer drie keer zo groot, geen ruimte is voor zoveel planten. Naar aanleiding van het programma "Daar vraag je me wat" probeerde ik op die leeftijd ook al wat met bonsai. 

Je zou kunnen zeggen dat planten een levenslange hobby van mij is. Wel, zoals alles bij mij, in vlagen. Er zijn periodes dat ik druk ben met verpotten, stekken en zaaien, maar er zijn ook periodes dat de planten maar net aan in leven blijven, met het minimum aan water dat ik ze geef. Alleen de sterke blijven zo over. Degene die tegen droogte en natte voeten kunnen. 

Met de komst van onze tuinkamer werd mijn speelveld uitgebreid. Planten die 's winters niet tegen de warmte kunnen, overleefden ineens. Voordeel is dat ze in de winter niet veel water behoeven. Voor het eerst in m'n leven houd ik al drie jaar lang een azalea in leven en deze bloeit momenteel ook nog uitbundig. Wat een feest. Belangrijke factor hierbij was wel regenwater in plaats van het water uit de kraan.  

Maar nu. Nu zijn er plannen om over een jaar ons leven te verdelen over twee huizen in twee landen. Beide huizen zullen dus langere tijd leegstaan en de ervaring leert dat dat niet goed is voor de planten. Nog slechter dan wanneer ik wél thuis ben. Hoe sterk ze ook zijn. Deze hobby zal dus aan z'n eind komen. Uiteraard ga ik in beide huizen proberen er nog wat van te maken. Planten in de tuin, die tegen droogte kunnen, bakjes water eronder begraven misschien. Maar bínnen, binnen gaat niets het overleven. 

En zo kwam ik op wat nieuws: botanical lego. Mijn zus heeft al jaren enkele bossen van deze kunstbloemen in huis, mijn schoonzus zelfs een bonsai, en ik vond ze mooi en leuk, maar misschien niets voor mij. Lego. Neh. Maar nu, met mijn plantenloze toekomst in het vooruitzicht, besloot ik het toch eens te proberen. De familie viel van verbazing bijna uit de app, toen ik mijn verjaardagswens kenbaar maakte. 

Légo???? JIJ??? 

Maar, blij als ze waren met een keer een andere vraag dan 'doe maar een boek' (of boekenbon), kozen ze een mooi boeket uit. Ik was er blij mee, maar toch nog sceptisch naar mezelf toe. Ga ik dit écht leuk vinden? Zie ik mezelf hiermee bezig?

Het antwoord blijkt volmondig JA. Vol enthousiasme heb ik op woensdag in de tuinkamer zitten frutselen, lekker aan de picknicktafel met m'n rug in de zon. De vingers deden er pijn van. Steeds was het: nog één bloemetje dan....., en zo maakte ik de hele bos af. Trots als een klein kind stuurde ik vervolgens de foto's naar iedereen "Kijk eens wat ik gemaakt heb!" 

 's Avonds bestelde ik nog een bosje, die ik bekostigde met een cadeaukaart die ik ook nog voor m'n verjaardag had gekregen. Het lijkt erop dat ik een nieuwe hobby heb. Uiteraard geen echte vervanging voor de oude. Ten eerste is hij veel duurder. Ten tweede, als de bloemen af zijn, dan zijn ze ook af. Water geven, snoeien en/of verpotten is niet meer nodig. Dat is natuurlijk ook het hele idee van deze bloemen, maar toch.. ik ga m'n plantjes wel missen denk ik. Straks staat m'n vensterbank vol met een botanical garden van lego, zoals hieronder*. Ze hebben ook een Chinese tuin! (back to bonsai, die eindelijk wel 'in leven' blijven)

 Het bloemschikken met bloemen van lego is nog best lastig. Ik kocht een zak met zand, om ze daar steviger in te steken, zodat ze beter blijven staan, maar waarschijnlijk moeten ze in een andere vaas. 

 * (foto gekopieerd van de legosite.. hoop dat ze het goed vinden, het is wel reclame natuurlijk)

Crea bloghop #15: Voorouders

En hier is hij dan, de blog die vorige week al klaarstond!

Poeh, dit vind ik wel een lastige. Ik heb voorouders, wie niet, maar mijn ouders wilden bijvoorbeeld beslist niet op internet, dus nu ze overleden zijn, wil ik dat niet alsnog doen. En als ik hén niet op internet plaats, kan ik dan wel hún ouders gebruiken? Eigenlijk niet. Ja, ik heb foto's. Leuke ook. Daar zou natuurlijk vanalles mee te doen zijn. 

Maar als ik m'n voorouders zelf niet op de blog wil plaatsen, hoe vul ik dan deze uitdaging? 

De brainstorm 
Ik had twee invalshoeken. Ten eerste komen mijn ouders allebei niet uit Groningen. Mijn vader groeide op in Deventer en mijn moeder werd geboren in Rotterdam. Ze groeide vanaf haar derde jaar wel op in Groningen, maar haar accent behield ze haar hele leven, vooral wanneer ze met iemand uit Rotterdam gesproken had. Dus.. een collage van twee steden? Misschien nog wat stukjes Friesland erdoor, want daar hebben de ouders van mijn moeders moeder rondgevaren. Helemaal leuk. 

De andere invalshoek bedacht ik op 18 maart, toen we weer mochten stemmen. Ja, WIJ mogen stemmen en mede dankzij twee voormoeders van mij. Zowel een oma van mijn vader (zijn moeders moeder) als een oma van mijn moeder (haar moeders moeder) streden voor dit recht voor vrouwen.  Mijn vaders oma belandde vanwege haar strijd zelfs in de gevangenis, vertelde hij. Geen idee waar en wat ze precies gedaan had.  

Ik ben trots op deze voormoeders. Ze heetten dan wel geen Wilhelmina Drucker of Aletta Jacobs, en ik kan ze dus niet terugvinden in archieven, maar zonder hen hadden de bekende dames waarschijnlijk ook niet bereikt waar ze voor streden. Zonder mijn overgrootmoeders en al die andere vrouwen, én mannen, die in grote getale de straat opgingen om te strijden voor wat we nu heel gewoon vinden, had ik de 18e niet mogen stemmen. En het maakt me kwaad dat er (nog steeds) mensen zijn, die dit recht weer af willen pakken. Die de klok terug willen draaien. Als je als vrouw vindt dat je niet zou mogen stemmen, stem dan maar niet. Dat houdt gelijk de partijen met deze ideologie klein. En verscheur dan je stempas, geef hem niet mee aan je man. Geen stem van een vrouw is geen stem van een vrouw, tenslotte. (oké, dit stokpaardje mag weer op stal nu, want...)

Wat het werd
Uiteindelijk vond ik nog een derde invalshoek. Verre voorouders. Ooit onderzocht ik via myheritage waar mijn voorouders vandaan komen en dat blijkt behoorlijk gecentreerd tot Midden- en Noord-Europa. Geen exotische invloeden bij mij, ondanks m'n bruine ogen. Mijn zus had raar genoeg nog wel een exotischerh voorouder, ergens. Kennelijk heb ik dat gen net niet meegekregen. Of het onderzoek is iets minder precies dat men voordoet, dat kan ook. (en zal het ook wel zijn) Mijn oudste had dat gen namelijk weer wel, maar kan dat ook nog van z'n vader hebben meegekregen. 

 

Dus... mijn verre voorouders komen ongeveer uit het blauw gekleurde deel van de kaart. Ze waren van het Trechterbekervolk dat hunebedden bouwde, op mammoeten jaagde en in plaggenhutten woonde. Ik heb echt geen idee of dat allemaal in dezelfde tijd gebeurde, maar ooit deden ze het wel. Mogelijk niet precies waar ik nu woon, want daar lag toen ijs of zee. Om daar achter te komen, ga ik binnenkort maar eens naar het Hunebedcentrum, van welke site deze leuke kleurplaten vandaan heb. 

De precieze spreiding van mijn voorouders kan ik niet meer terugvinden, maar zo klopt het wel ongeveer. Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht, die me weer behoorlijk beziggehouden heeft. Vorige week dinsdagavond nog druk zitten kleuren, knippen en plakken om het voor woensdag af te krijgen, om er vervolgens achter te komen dat er een week extra tussen de opdrachten zat. Het had een 1 april-grap kunnen zijn 😂

Pasen

Van oudsher vierden wij thuis geen Pasen. Beide ouders zijn niet gelovig opgevoed. Voor ons was Pasen een heerlijk lang weekend vrij. Regelmatig viel er een (of twee) verjaardag(en) in dit lange weekend en dat was dan waren die extra vrije dagen ook nog praktisch. Wat voor mij ook erg leuk is aan jarig zijn rond Pasen: ik ben gék op geel en juist daarom kreeg ik soms uit de raarste hoeken toch een cadeautje, want het was geel.

Inmiddels is het weekend ietsje korter, omdat Goede Vrijdag niet automatisch meer een vrije dag is. Jammer, maar we hebben de maandag nog. 

Gisteren hadden we wel een uitgebreide Paaslunch. Niet vanwege Pasen, maar (weer) vanwege een verjaardag. Een nieuwe aanwinst in de, toch al uitgebreide, familie van m'n man is op 4 april jarig. Met haar speelt nu een beetje hetzelfde als met m'n moeder, ooit. Wanneer vieren we onze verjaardag; apart, samen in het weekend er tussenin of... Nu ik met mijn verjaardag naar m'n zus ging, was mijn verjaardag tegelijk met haar vieren wel zo handig en aldus geschiedde. 

De afspraak was bij hen thuis en zo vierde ik mijn verjaardag twee keer en beide keer bij een andere jarige. Dat was wel heel makkelijk voor mij. En ook heel gezellig! En vanwege het Paasweekend dus met een Paaslunch. En zo komt alles samen. 

Ik ben ook heel blij met de cadeaus! Bloemen van lego, want als we in de toekomst langere tijd van huis zijn, kan ik m'n huidige planten natuurlijk niet in leven houden. En een woordzoeker met Portugese woorden! De vertaling staat erbij, dus leren en puzzelen. Zo leuk! En dan zat er ook nog een boekenbon bij. Ik weet al welk boek ik ga kopen. Zin in. 

Vorige week kreeg ik ook al twee boekenbonnen. Hiermee ben ik de winkel in gegaan met het stellige rnemen ze niet direct uit te geven, alleen maar even kijken. Binnen tien minuten stond ik met vier boeken bij de kassa. Daarna ontdekte ik thuis dat er nog een boek uitkwam, dat ik heel graag wil hebben. Deze boekenbon kwam dus nog goed uit. Ja, dat volgende boek wordt vast deze week gekocht. 

Vanmiddag was ik naar m'n vrijwilligerswerk. Het bezoekerscentrum Reitdiep van Stichting het Groninger Landschap is ook op tweede Paasdag geopend. Het was mooi weer en druk! Ruim honderd bezoekers hebben we gehad. Kinderen waren heerlijk aan het spelen, er zijn veel ijsjes verkocht en wandelingen gemaakt. De stal was dicht, want de zeug gaat waarschijnlijk zeer binnenkort jongen en dan is het beter als er niet teveel aanloop is. 

Mijn favoriete big van vorig jaar liet zich dit keer niet aaien. Was zeker boos dat ik zo lang niet was geweest en hij bovendien niet bij z'n moeder in het hok mag. Z'n neus had hij diep in het hooi verstopt en dat bleef grappig liggen, toen hij toch eindelijk opstond. Na deze foto stak hij z'n tong nog naar me uit! 

 Goed, dat was dus een welbesteede Pasen. Morgen ben ik lekker nog vrij, kan ik bijkomen.

 

Codes en tekens (ascii)

Vroeger, voordat internet overal op de werkplek beschikbaar was en WordPerfect 5.1 het standaard tekstverwerkingsprogramma, had ik 'm altijd wel ergens paraat: de ascii codetabel. Hoe? Dat weet ik niet meer. Was het een boekje of een papiertje, had ik het opgeslagen of had iemand het me gegeven, géén idee. We spreken inmiddels ook over ruim dertig jaar terug, tenslotte. Maar één ding is zeker, zodra ik ergens een nieuwe werkplek had, zorgde ik dat ik de tabel paraat had. Misschien nam ik hem wel mee op m'n eigen floppydisk. 

Tegenwoordig, in Windows, kun je bij je tekstverwerkingsprogramma Word natuurlijk gewoon klikken op [invoegen] en dan heb je een knop [symbolen Ω*] en daaronder kun je dan weer het symbool dat je zoekt aanklikken. Simpel, maar het is af en toe wel even zoeken en als je de ascii code weet, kun je met de combinatie linker Alt + cijfers op je numeriek toetsenbord, dat symbool veel sneller produceren. En wanneer ik eens ergens op internet wil reageren, ga ik nu dus ook eerst naar Word, invoegen symbool waarna ik het weer kopieer. Best omslachtig. 

Van de week zocht ik het °, want ik wilde ergens °C neerzetten. Nu blijkt dat bij de symbolen die combinatie °C ook staat en ik vroeg me af of ik dit ook met ascii voor elkaar kon krijgen. Spoiler: dat lukt niet. Mij niet tenminste. Maar zo kwam ik wel weer bij de ascii tabel terecht. Een aantal kende ik nog, zoals de ƒ, die had ik aan het begin van mijn computer- en WordPerfect-tijd nog veel nodig, en de ±. Van de pijltjes wist ik ongeveer waar ze zaten, dus dat was altijd een rijtje afgaan, tenzij ik in één keer de goede had. 

Tekens op letters, zoals de é en de ö zijn op een gewone pc in een 'gewoon' document makkelijk te plaatsen, maar ø niet zo. Er is wel een combinatie, maar voordat ik die weer bij elkaar gezocht heb... Bij weblogger kun je de meeste tekens gelukkig ook bovenin vinden, maar nu heb ik mijn tabel weer. Zo blij. ☺

 Wat we trouwens bij WordPerfect ook hadden, was een tabel die je onder of boven je toetsenbord kon leggen, met de functies van de functietoetsen F1 t/m F12. Bijna elke toets had tot wel drie verschillende functies. De meest gebruikte wist je natuurlijk uit je hoofd, zoals opslaan en printen (F5 en shift-F7?) Kun je de functietoetsen hier nog voor gebruiken? Waarschijnlijk wel, maar ik doe alles met de muis. 

* ik heb dus 2 tabellen gevonden en bij de ene tabel is het Ω-teken Alt-234, maar op bovenstaande tabel krijg je bij die combinatie Û. Hmm Gelukkig gebruik ik dat teken niet veel, want Ω staat er niet bij. Bij die andere tabel zit ook het ≥ en ≤. en ik zie nog meer verschillen. Kennelijk heeft die andere tabel meer wiskundige symbolen. Nouja, het meeste dat ik nodig heb is er, maar die verschillen zijn raar. 

NB: ook raar dat Alt-252 de ³ geeft en Alt-253 de ². Grappenmakers.   

 

Grapje

Met het zweet op het voorhoofd* legde ik dinsdagavond de laatste hand aan de volgende creabloghop van Connys Quilt en Creaties, die elke veertien dagen plaatsvindt. Al wekenlang waren mijn gedachten aan het rondhoppen op verschillende ideeën; ga ik (toch) oude foto's van voorouders gebruiken, doe ik wat met de steden van herkomst van mijn ouders of ... 

Wát

Ja, ik heb mezelf wat aangedaan, door mee te doen met deze uitdaging, want de ideeën voor de volgende onderwerpen stuiteren vrolijk tussen deze door. Er beweegt vanalles, zeg maar. Uiteindelijk kwam ik, dinsdag pas, tot een uitvoerbaar idee en daar ging ik dus op het laatste moment mee aan de slag. 

Kijk al die ideeënballen stuiteren door m'n hoofd!

Aan het begin van de creabloghop heb ik voor elk onderwerp alvast een blog klaargezet op de publicatiedatum. Zo heb ik voor mezelf op een rijtje wat er wanneer aankomt en hoef ik dat niet steeds op te zoeken. Dat kwam nu dus maar goed uit, want hierdoor zag ik dat mijn bloghopcreatie een week te vroeg klaar was! Noujazég.. zo vroeg was ik nog nooit! En ik had de uitwerking dus tot komende zaterdag uit kunnen stellen, wanneer ik alleen thuis ben. Dat werkt voor mij altijd wat prettiger, alleen thuis. Geheel en al zonder andere reden dan mijn eigen gevoel. Man maakt het niets uit dat de tafel weer eens vol ligt met mijn hobby. 

Dat de creabloghop niet deze week plaatsvond, had wel wat van een 1 aprilgrap, eigenlijk. Leuk gevonden Conny! 😁 En voor de andere ideeën is er dus ook een week extra bedenk- en uitwerktijd. Kan ik daar zaterdag mooi mee aan de slag!

 

 

* dat zweet viel wel mee hoor... ik zat eigenlijk heel lekker relaxed te fröbelen.