Leesoverzicht februari

Niet te geloven dat februari alweer voorbij is. De lente komt eraan! 

Hebban werkt vanaf nu samen met Mezza voor een boek van de maand. Uiteraard wil ik ze blijven lezen, maar het boek van februari, Broers in naoorlogs Nederland van Carolijn Visser, zit volgende maand bij de selectie van Bookchoice en ik heb nog een gratis abonnement daar. Dus lees ik het boek volgende maand. 

Dit las ik wel

Gebroken engelen - Karin Slaughter
Slaughter is een koningin van de thrillers geloof ik? Wanneer ik een leesdip heb, zijn haar boeken meestal geschikt om mij weer aan het lezen te krijgen. Soms leg ik ze toch even weg, omdat haar slachtoffers nogal gruwelijke dingen meemaken. 

Ook dit boek leg ik met moeite weg. En wanneer ik 's avonds niet in slaap kan komen, besluit ik 'm ook maar gewoon uit te lezen. Dat doe ik niet vaak meer. Zeker niet op zondagavond. Maar als ik toch wakker lig... de laatste tijd gaat inslapen op zondagavond meestal moeilijk, dan maar mét boek wakker liggen. 

Het is een spannend verhaal over meisjes, die vermist raken en vermoord teruggevonden worden. Alles wijst op één dader, maar als thrillerlezer ben je natuurlijk gewend dat er plottwisten zijn. Halverwege het boek heb ik een vermoedelijke dader op het oog en ik blijk gelijk te hebben. De ontknoping is vervolgens ook op een klassieke manier, dus een beetje voorspelbaar. Toch komen er op het laatst nog andere twisten, die ik dan weer niet aan zag komen. 

Al met al een spannend boek. Verenigde Staten kan ik afvinken als land. 

En.. over afvinken gesproken, voor de Hebbanchecklist*: Het boek past bij de categorie "een boek waarin femicide een rol speelt" en "een boek van iemand met hetzelfde gender als jij" maar dat is eigenlijk een aanname. Oh, en Slaughter is ook jonger dan ik ben, maar dat zijn tegenwoordig heel veel auteurs. 

Het laatste verhaal van Jamie Gunn - Thomas Olde Heuvelt
Dit boek kocht ik vorig jaar in de voorverkoop, in de hoop hem samen met anderen als eerste op m'n leeslijst te kunnen zetten. Helaas ging er wat fout bij de bezorging (postnl zei dat er bezorgd was, maar ik vond nergens een boek) dus kreeg ik mijn exemplaar een week later. Sindsdien lag hij op plankje bij de bank, klaar om te pakken en te lezen.. waarom dan pas nu? Ik denk dat ik een beetje bang was dat hij tegen zou vallen.. 

Het is een spannend verhaal, goed geschreven (ik denk op een gegeven moment dat ik een King lees) maar toch gaat het niet snel. Heel eerlijk? Af en toe leg ik 'm weg, omdat ik niet wil weten wat er gaat komen. Spannend dus. Dan komt er nog een drukke week tussendoor.  

Aan het eind raakt hij me een beetje kwijt, maar toch is het zeker een aanrader. 
Hebban checklistcategorieën: Olde Heuvelt is jonger dan ik ben. 

De pinguïnlessen - Tom Michell
Dit boek nam ik mee van de boekwissel op Amsterdam Centraal, enkel en alleen omdat het zich in Argentinië afspeelt, een land waar ik bij mijn weten nog nooit in een boek was. Voor de landenchallenge dus en dat is ook een categorie voor de checklist

Maar het boek is zeker ook de moeite waard. Ergens in de jaren zeventig vindt een jonge Engelsman een levende pinguïn op het strand, tussen allemaal dode, met olie besmeurde soortgenoten. Hij besluit de pinguïn mee te nemen, schoon te maken en weer vrij te laten, maar zo makkelijk komt hij er niet van af. Het schoonmaken blijkt al niet makkelijk, maar de pinguïn wil niet terug de zee in en loopt weer met hem mee. Dus besluit hij hem eerst maar te houden. Een lief en vermakelijk verhaal.  Dat is echt het leuke van mijn landenchallenge, dat ik boeken lees die ik normaliter niet op zou pakken. Naast het verhaal over Juan Salvado (Johannes de geredde) vertelt Michell ook nog wat over het Zuid Amerika in die tijd, wat hij op zijn reizen tegenkomt. 

Voor de Hebbanchecklist past dit boek onder andere in de categorie 'Een land dat ik nog nooit las' en 'Een waargebeurd verhaal'.  

Het boek was in een zondag uit. 

De minibieb - Tessa Bickers
Deze zag ik vorig jaar in de boekwinkel staan en moest natuurlijk mee naar huis. Belevenissen rond een minbieb! Dat het een feelgood is, nam ik maar voor lief. 

Het boek is een roman als "You've got mail", de film met Tom Hanks en Meg Ryan. En daar houd ik eigenlijk niet zo van. Maar de levens van de hoofdpersonen worden goed leesbaar geschreven. Ze hebben geen van beide een fijne jeugd gehad en communiceren nu met elkaar door middel van boeken in een minibieb. Ze beginnen met Engelse literatuur, waar ik niet zo enthousiast over was. Jane Austen en Wuthering Heights. Maar door wat ze in en over de boeken schrijven, zou ik ze bijna toch oppakken. Kan ik er ook in lezen wat hun zo aanspreekt? Een boek dat niet mijn genre is en me aanspoort om boeken te gaan lezen, die ook niet mijn genre zijn. Toch knap. En het leest zo lekker weg, dat hij in februari nog uitging. Dat had ik niet verwacht. Misschien is feelgood wel mijn genre, af en toe.  

Dit boek speelt zich overigens in hetzelfde deel van Londen af als Als je van mij bent en Het Vlees, die ik beide vorige maand las. Tevens globaal de omgeving waar mijn oudste woont. Misschien ga ik de volgende keer wel op zoek naar deze specifieke minibieb. Volgens het nawoord bestaat deze echt. 

Geen nieuw land dus, maar wel een luek. 
Hebban checklistcategorieën: Schrijfster heeft mijn gender (denk ik), gaat over een (mijn) hobby en de hoofdpersoon is geen held. 

De huilende molenaar - Arto Paasilinna
Van dit boek vond ik twee exemplaren in m'n minibieb, beide zo te zien ongelezen en met andere cover. De omschrijving maakte me wel nieuwsgierig en het speelt zich af in Finland, mooi voor de landenchallenge. Tegen mijn verwachting in ging ook dit boek nog deze maand uit. 

Het is een bijzonder verhaal, dat niet al te lang na de tweede wereldoorlog afspeelt. Een molenaar komt in een klein dorp wonen. Iedereen vindt dat fijn, want ze kunnen wel een werkende molen gebruiken. Alleen, deze goede man huilt af en toe als een wolf en doet dieren na. Dit vinden mensen zo apart, dat ze hem op laten nemen in een gekkenhuis. Ik moet zeggen dat de molenaar ook nog wel andere eigenaardigheden heeft, maar dit verdiende hij niet. Tijdens het lezen raakte ik dus wel enigszins gefrustreerd, door de behandeling van deze bekrompen gemeenschap. 

Hebban checklistcategorieën onder andere: een boek dat ik gratis kreeg en een boek waarin de hoofdpersoon geen held is. 

Statistieken na deze maand
5 boeken deze maand, in totaal 2 van de voorgenomen 75 gelezen
2 boeken uit eigen kast, maakt een totaal van 7 
3 nieuwe landen, maakt totaal 8 verschillende landen (en 2 verschillende fantasielanden)  
17 van de 52 categorieën afgevinkt van de Hebban checklist

 Nog een leuk plaatje: 

Opmerkelijk: deze maand kocht ik geen boeken (Wat??) Maar... in maart is er natuurlijk de boekenweek, dus haal ik dat vast wel in. Ik verheug me er nu al op. 

 * Klik hier voor de officieuze Hebban Checklist: 

Mijn piep

 "Hé, dat is mijn piep", zei ik laatst tegen man. We zaten een serie te kijken, waarin op een gegeven moment een piep voorkwam. (ziekenhuisserie; "device that goes peeep") Pas toen de acteurs op deze piep reageerden, besefte ik dat mijn piep niet ineens luider klonk, maar op tv was. 

Man keek mij geschrokken aan. Ja, hij wist van mijn piep, ik had mijn piep ook wel eens geprobeerd te beschrijven (de piep na een concert, waarbij je voor de boxen stond) maar dat het zo luid zou zijn en zo aanwezig, dat was eigenlijk nooit echt te begrijpen. 

"Kunnen ze daar echt niets aan doen?", vroeg hij dus ook met enige bezorgdheid. 

"Nee," was mijn antwoord, "maar meestal klinkt het niet zo hard en aanwezig. Meestal is het op de achtergrond." 

Mijn bagatelliseren stelde hem volgens mij niet gerust. Meestal niet is soms ook wel, tenslotte. En dit was voor het eerst dat hij ook daadwerkelijk hoorde wat ik de hele dag in meer of mindere mate hoor.  Soort aanschouwelijk onderwijs. Leren door meemaken. 

Eigenlijk, toen ik die piep ineens zo doordringend hoorde, snapte ik zelf ook niet dat ik er niet meer last van heb, maar kennelijk went ook een piep. Tot op zekere hoogte. Er zijn momenten dat ik in vertwijfeling mijn handen voor de oren sla. Dat helpt niets, overigens. Een tijdje later is mijn aandacht weer ergens anders en de piep weer minder. Meestal. 's Avonds voor het slapen zijn mijn gedachten vaak te luid voor de piep. Gelukkig. (helaas zijn ze soms ook te luid voor slapen, maar dat is een ander verhaal)

Het was wel verhelderend voor man, denk ik, om te horen wat ik dagelijks hoor.   

 

(charmante foto wel)

Op zoek naar een passend plaatje, kom ik erachter dat ik 'de week van het oorsuizen' heb gemist. In die week schreef ik deze blog wel, volgens mij. Was een mooi moment geweest om te posten dus. Die 'extra aandacht' voor tinnitus is dus ook volledig aan mij voorbij gegaan, net als de beelden van fotograaf John Arkes. De piep van het testbeeld, ja, daar lijkt mijn piep ook wel op. (wie kent het nog)

Voor in de agenda (ja, het staat er al) in 2027 is 'De week van het oorsuizen' van 1 t/m 7 februari. 

Dip

De bloghoppers zagen het misschien al; het schrijven zit weer in een dipje. Niet alleen het schrijven/bloggen, trouwens, ook het lezen gaat momenteel niet zo snel, maar dat is pas volgende week bij het  maandoverzicht te zien. Zonder bloghop was de blog wel heel stil geweest. 

Eigenlijk heb ik nooit een verklaring voor de ups en downs van mijn blog. Waarom lukt schrijven soms maandenlang dagelijks en krijg ik andere maanden niet eens maandelijks wat uit het toetsenbord? 

Het is niet dat er de afgelopen maanden niets gebeurde. Het beschrijven en opschrijven van deze gebeurtenissen, het aaneen rijgen van woorden tot een leuke blog, dat lukte gewoon niet. In december was het druk met kinderen over de vloer, en vele andere familieleden, in verband met de verjaardag van ons kleinkind en kerst. In januari was het redelijk rustig, maar februari stond tot nu toe in het teken van een familiefeestje, dat we op Valentijnsdag bij ons thuis hielden. Huis moest opgeruimd, tuinkamer leeg, er stond een tent van steigermateriaal in de tuin... Ik hoefde niets te doen hoor, alleen meedenken af en toe en koffie zetten op de avond zelf. Uiteindelijk doe je toch wat meer als een dergelijke feest in je eigen huis plaatsvindt, maar echt, niet heel veel meer. Het is vooral dat het niet rustig was.  

Wat overbleef na het feest

 Maar, vanwege dat feest kwam oudste ook weer over uit Londen en ik haalde hen op van Schiphol. Met de trein en vanwege daltarief nam ik een omweg. 

"Huh?" hoor ik je denken. "Waarom dat? Wie wil er nu langer in de trein zitten dan nodig?" 

Nou, oudste kwam om 20.40 uur aan op Schiphol. Voor daltarief moet je voor 16.00 uur of na 18.30 uur reizen, dus óf ik was tweeënhalf uur te vroeg op het vliegveld, of een half uur te laat. Gelukkig heb ik bookcrossing als hobby. Ik pakte een tas met boeken, stapte in Zwolle uit de trein naar Schiphol en in de trein richting Utrecht/Den Haag. Van Utrecht vervolgde ik m'n reis via Amsterdam naar Schiphol. Daar arriveerde ik nog steeds veel te vroeg of dit keer 'mooi op tijd'. Het is maar hoe je het ziet. Op alle stations waar ik was, liet ik een boek achter voor de 52-52 uitdaging. Tweeënvijftig boeken in tweeënvijftig plaatsen. 

De afgelopen maanden stonden natuurlijk ook in het teken van het winterweer hier in het Noorden. Hierdoor fietste ik ineens een stuk minder. Naar en van werk was al wel genoeg, vond ik zelf. Als we al naar het werk gingen. Tijdens het fietsen komen er vaak blogideeën in me op. Dus misschien is de winter ook nog een reden tot niet schrijven. Liefst geef ik sneeuw en ijs van álles de schuld, maar wanneer je meer binnen zit vanwege gladheid, zou je kunnen lezen, natuurlijk. Zou je denken. Lekker op de bank onder een dekentje, kopje thee erbij... het kwam er toch minder van. 

Afijn, afgelopen weekend las ik twee boeken uit (in één daarvan was ik al drie weken bezig) dus die dip lijkt eerst voorbij. Vanmorgen ben ik weer begonnen met een langere route fietsen en hier staat een blog. Ik heb goede hoop dat de dip(jes) voorlopig weer voorbij is (zijn).

 

 

Crea bloghop #12: Zet een stuk groente of fruit in een officiële baan aan het werk

Lange tijd deed ik mee met een Foto per dag challenge van de Australische Fat Mum Slim (#FMS). Mijn andere (foto)blog staat er vol mee. Februari 2014 gebruikte ik Jack voor de foto-opdrachten, mijn mannenbarbie of actionfiguur, hoe je hem ook maar wilt noemen. Ook bij deze dagelijkse opdracht kwam groente langs. Jack had het druk met 'create' en 'vegetable'. Helaas was hij aan het werk en maakte hij geen werktuig. 

Dus, dat was een leuke voor het herinneringslaantje, maar hoe zet ik groente of fruit aan het werk? Wanneer je dit googled, krijg je veel informatie dat je groente aan het werk zet, door het te eten. Maar of dat zo'n gezellige creatieve oplossing voor deze opdracht is, dat betwijfel ik. Daarnaast dacht google vooral dat ik wilde weten hoe je groente óp het werk krijgt. Dat schijnt een goed en gezond idee te zijn. Mocht je werken, doe er je voordeel mee. (ik neem al op dagelijkse basis groente en fruit mee, is niet zo moeilijk)

Door te zoeken op 'Creatief met groente' kreeg ik veel meer ideeën! Wat maken mensen toch leuke dingen. Ondertussen had ik wel wat in m'n hoofd, maar ging die uitvoering ook lukken. 

 Dus ik kocht groente

Op zoek naar de goede vorm paprika, kocht ik daar wat meer van... 

En knutselde dat in elkaar tot wat je zou kunnen zien als een medewerker in het groen.
Vervolgens zette ik de medewerker aan het werk.

De blog wordt wat later geplaatst dan ik wilde, want we hadden een druk weekend. 

Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht.  

Crea bloghop #11: retro/vintage

 vintage

Meestal gebruikt met betrekking tot verzamelobjecten en begeerde voorwerpen die niet zo oud zijn als antiek (honderd jaar). Doorgaans gaat het om voorwerpen uit de jaren veertig tot de jaren zeventig van de 20ste eeuw 

retro 

Een voornamelijk in kledingmode en interieurontwerp gehanteerde algemene stijl die wordt gekenmerkt door het teruggrijpen op eerdere stijlen die nostalgisch retrospectief zijn, met name stijlen uit het midden van de 20ste eeuw. Het verschil met 'ouderwets' is dat retrostijl niet verouderd is qua vorm of karakter, maar refereert aan een eerdere stij...
Gevonden op https://www.encyclo.nl/lokaal/11605

Ja, voordat ik me ging verdiepen in een uitwerking van deze bloghop, wilde ik eerst eens weten wat deze uitdrukkingen nou precies inhouden. Bij vintage kwam op wikipedia een hele lijst met zaken die vintage (kunnen) zijn, zoals wijn en kleding. Ook bij retro wordt al snel aan kleding gedacht. Een kledingwinkel in de Zwanestraat in Groningen staat er kennelijk ook zo in. 

 

Het is een raar idee dat dingen die in mijn tijd nieuw en hip waren, nu louter nostalgie uitstralen. Zoals deze gettoblaster. Het was bijzonder dat deze twee bandjes kon houden én van bandje op bandje kon opnemen. Wat een vooruitgang!

Wanneer je tegen de zestig loopt, blijkt ineens je hele jeugd retro/vintage te zijn. Wat te denken van deze kamerplanten? Die hangplanten hoorden natuurlijk in de boekenkast te staan en voor alle boeken langs te hangen. Of voor het raam in een hanger van macramé. Waarschijnlijk zijn ze nooit uit het beeld verdwenen hoor, maar wanneer ik ze in de winkel zie, dringen herinneringen zich op. Toegegeven, de geraniums onderin staan gewoon op m'n werk. 

 

Vaderplantje, Chinees lantaarntje en geranium

Uiteindelijk was mijn eerste plan bij dit onderwerp een kopje te tekenen, die m'n oma vroeger had. Een kopje dat in die tijd (vijftig jaar terug) al vintage was. Ik heb dat kopje niet, maar wel iets dergelijks. Oma's kopje was meer roze met een dame erop en goudkleurige randjes. 

Afijn, tekenen is er alweer niet van gekomen. Mijn bijdrage aan de bloghop is vooral een verzameling foto's en nostalgie. Het was wel erg leuk om dit alles zo bij elkaar te verzamelen. 

 

Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht. Ik ben weer benieuwd wat anderen ervan gemaakt hebben. 

De eerste boeken van het jaar: leesoverzicht januari

Nieuwjaarsdag begon ik in een nieuw boek. Dat komt niet vaak voor, meestal is het laatste boek van december ook het eerste boek van januari. Dit keer dus niet. 

Ook dit jaar zijn er weer een paar lees-challenges, waaraan ik mij geconformeerd heb. Laat ik daar dit eerste overzichtsblog mee beginnen. 

Wat zijn de leesplannen voor 2026?

• 75 boeken lezen, waarvan:
• 24 boeken uit eigen kast (lezen uit eigen kast = LUEK)
• boeken die zich afspelen in 24 verschillende landen
• 12 Hebban-boeken-van-de-maand, als Hebban daar tenminste ook dit jaar aan doet. 
• 5 boeken van een Franstalige schrijver (ja, je komt nog eens een uitdaging tegen, onderweg) 
• 4 boeken in het Portugees 
• boeken waarmee ik de officieuze Hebban Checklist af kan vinken, altijd een leuke uitdaging, die meestal niet helemaal lukt. Ik kies er wel voor om meerdere categorieën af te vinken met één boek, wanneer dat mogelijk is. 

Op zich moet dit te doen zijn. Bijna al deze doelen lukten vorig jaar ook, dus waarom nu niet, tenslotte. De uitdaging 'boeken van Franstalige schrijvers' is nieuw, kwam ik tegen op het Hebbanforum, en is uitstekend in te passen in de landenchallenge. Ook in een aantal Afrikaanse landen is Frans de voertaal. Mijn boeken in eigen kast zijn hier nog niet op gecontroleerd. 

Ik ben bezig met een kinderboekenserie in het Portugees, het zijn drie boekjes, die wil ik eind dit jaar uit hebben. En dan is er nog een boekje van De Vijf in het Portugees, die op de LUEK stapel ligt. 

Wat las ik dan deze maand?

 

Op de eerste dag van het nieuwe jaar begon ik in Northern Lights, van de serie His Dark Materials van de schrijver Philip Pullman. Het eerste deel van een serie boeken die ik van m'n schoonzoon kreeg. Volgens hem was deze serie wel wat voor mij en hij had gelijk. Op deel één volgende gelijk deel twee, The Subtle Knife. Halverwege deel drie, The Amber Spyglass, moest ik even plaats maken voor een leesclubboek. 

Het is een fantasy-serie. De hoofdpersoon is het meisje Lyra. Zij groeit op in Oxford en wanneer er ineens kinderen verdwijnen, gaat zij mee op de zoektocht naar het noorden om deze kinderen te vinden. Het verhaal speelt zich af in parallelle werelden. Een leuk detail vind ik dat iedereen in Lyra's wereld een dæmon heeft; een dier dat aan de mens verbonden is, waarmee de mens gevoelens deelt. Bij kinderen kan de dæmon nog veranderen van uiterlijk. Op een bepaald moment, ergens tijdens de puberteit, blijft het dier in één vorm, die vaak wat zegt over het karakter van z'n mens. 

Het is een stormachtig verhaal. Tenminste, op sommige momenten heb ik een gevoel van storm in  m'n hoofd. Tijdens stormen (duh) maar ook tijdens bepaalde gevechten. Andere momenten zijn weer heel rustig. Vooral in het laatste boek zijn er verschillende perspectieven en ook de meeste werelden.  

Ik geniet van de serie, maar het leest niet altijd even makkelijk door. Daar is de migraine, die tussendoor komt, misschien ook wel debet aan. 

Met deze boeken streep ik gelijk drie lueks af. Niet echt een land, hoewel ik 'fantasyland' misschien als joker in kan zetten.  

Het Vlees - David Szalay  
Het betreffende leesclubboek. Een boek dat zich qua sfeer een beetje plaatst tussen Forrest Gump (ze zeggen heel vaak 'oké') en Stoner. De hoofdpersoon lijkt alles maar te laten gebeuren en vertoont weinig initiatief en emotie. Z'n leven dobbert wat door, maar hij maakt ook heftige veranderingen mee. 

Elk hoofdstuk begint na een sprong in de tijd. Dat had ik niet direct door, totdat er een heel onverwachte sprong is, waarna ik even teruglees om te kijken of ik wat gemist heb. 

De dames van de leesclub waren wisselend enthousiast. Sommigen hebben er van genoten, anderen vonden de hoofdrolspeler vlak en leeg. Ik was helaas niet bij de leesclub, vanwege de migraine, maar behoorde tot de laatste groep.  

Het verhaal speelt zich af in Hongarije en het Verenigd Koninkrijk. Voor mijn landenchallenge kies ik voor Hongarije, omdat ik waarschijnlijk nog wel meer boeken zal lezen die zich in het VK afspelen. 

Als je van mij bent - Michael Robotham 
Dit boek lees ik voor mijn thrillerleesclub. De hoofdpersoon, Philly McCarthy, is een politieagente bij de Londense politie. Ze is ook de dochter van een crimineel. Ze woont en werkt in een deel van Londen waar mijn oudste gaat wonen en dat ik daardoor ook al enigszins ken. Eigenlijk had ik dit boek dus vorig jaar september moeten lezen, toen ik zelf ook in die omgeving verbleef. Zelfde metrostations, zelfde straten en misschien wel dezelfde AirBNB. Ze loopt ook door hetzelfde park waar István, uit Het Vlees, hardloopt en in gedachten zie ik ze langs elkaar lopen. 

Het verhaal zit vol spanning, dreiging komt van alle kanten. Hoe verder het verhaal vordert, hoe meer mogelijke daders er zijn. Sommige gebeurtenissen of handelingen vonden we als leesclub niet echt logisch. Zelf viel ik in eerste instantie over Philly's 'oude vader', die 60 wordt. Zoals hij beschreven wordt, zou ik hem eerder 70 schatten. Robotham schrijft als man een vrouwelijke hoofdrol en op zich doet hij dat goed. Beter dan ik de laatste tijd in boeken tegenkwam. Maar juist daarom stoorde het één van mijn medelezers, dat hij toch een inconsequente politieagente neerzet. Regelmatig schreeuwden we in ons hoofd "Nee, doe dat nou niet!!", zoals je dat ook wel eens naar de tv wilt roepen.

Al met al een fijn boek, niet Robothams beste, aldus een andere medelezeres die veel van hem las, maar lekker spannend en ook wel eens frustrerend. 

Met dit boek heb ik het Verenigd Koninkrijk dus ook al te pakken voor m'n landenchallenge. 

Ik ben een kat - Soseki Natsume
Een kitten loopt koud en hongerig een huis binnen. In eerste instantie wordt hij er steeds weer uitgegooid, maar vanwege z'n vasthoudendheid mag hij blijven. Dan begint een observatie van de mensen in zijn omgeving. 

Vorig jaar kwam dit boek met me mee, toen ik zag dat het zich in Japan afspeelt. Jeej, een nieuw land. Nu kwam ik erachter dat het geschreven is in 1904!  

In het begin is het wel een intrigerend verhaal. Een moderne vertaling, dus goed leesbaar. De kat (zonder naam) schetst de omgeving en de mensen met wie hij leeft. Langzamerhand gaat het vooral over het 'baasje' en de vrienden van het baasje en wanneer deze verzanden in lange gesprekken over het uiterlijk van een buurtbewoonster, wordt het wat langdradig. Mogelijk mis ik een clou, dat kan. 

Luek 4, het schiet lekker op. 

De Kalahari avondschool - Alexander McCall Smit
Deel 4 van Het eerste vrouwen detectivebureau met Mme Ramotswe in de hoofdrol. Een cosi crime dat zich afspeelt in Botswana. Ik las al andere delen van deze serie, maar nooit op volgorde. Dat maakt op zich niet zoveel uit, denk ik. Het is ook al een tijdje gelezen, dat ik een boek uit deze serie las, dus maakt het niet zoveel uit. Deze vond ik vorig jaar in een minibieb. 

Op zich is het wel raar dat een Schotse mannelijke schrijver, geboren in Rhodesië het tegenwoordige Zimbabwe, verhalen schrijft met een zwarte vrouw in Botswana in de hoofdrol. Het zal ook wel met een aantal clichés geschreven zijn, maar het leest wel lekker weg. Mme Ramotswe is een gezellige vrouw, met oog voor haar medemens en haar omgeving en duidelijke richtlijnen hoe een man of vrouw behoort te leven. In dit boek zat niet echt veel spanning, niet eens echt veel crime.  

Het weeshuis in de azuurblauwe zee - T.J. Klune 
Toen van de week het netwerk op het werk het een tijdje niet deed, en ik dus niets kon doen, besloot ik dan maar een boek bij de online bieb te lenen. Dat werd dit boek. Het staat in de Grote Vriendelijke 100 (100 mooiste kinderboeken) challenge van 2024 en daardoor al even op mijn wil-ik-lezen-lijstje in de app van de online bieb. 

Wat een bijzonder betoverend boek! Geen wonder dat deze in die lijst staat. Slecht voor je nachtrust is hij wel, want het is moeilijk wegleggen en 'nog één hoofdstuk' is al snel gedacht en gelezen, waarna je eigenlijk verder wilt... 

 

Statistieken na de eerste maand
8 van de voorgenomen 75 gelezen
5 boeken uit eigen kast
4 verschillende landen (en 2 verschillende fantasielanden) 

De checklist van Hebban heb ik nog niet bekeken.  

Crea bloghop #10: Zelfportret (met een knipoog)

Een zelfportret kunnen tekenen, dat lijkt me geweldig. Toen ik vorig jaar meedeed aan de challenge om elke dag in januari mijn koffie (of thee) te tekenen, waren daar creatievelingen bij die ook zichzelf tekenden, op een leuke en grappige manier. Ik heb het geprobeerd, maar het leek niet, het paste niet en zo kwam ik tot de conclusie "ik kan het niet". Niet dat ik het niet alsnog wil leren, maar nu even niet. In een vriendenboekje van een vriendin, tekende ik overigens wel een grappig klein portretje. 

Tijdens de cursus Tekenen en Schilderen was er ook nog een les 'je eigen portret schilderen'. Ook over dat resultaat ben ik niet enthousiast. Heel even leek het op m'n zus (en men zegt dat ik op haar lijk), maar toen moest er nog wat detail bij en wég was de gelijkenis.  

In het verleden heb ik al wel op andere creatieve manieren mijn 'portret 'gemaakt. Zo heb ik een foto van verschillende hobbyboeken als 'faceless selfportret'. Ook legde ik eens allerlei dingen die volgens mijn oudste voor 'mij' stonden op een tafeltje en maakte daarvan een portret. 

Dus.. nu weer een nieuwe creatieve manier vinden om mijn zelfportret knipogend te plaatsen. Zoals ook bij de eerste bloghops, typ ik dit allemaal voordat er enig idee is wat er voor creatie zal komen te staan. Jullie weten meer dan ik op dit punt! 

 En dat is... dat mijn creativiteit me volledig in de steek liet. Zojuist maakte ik drie 'zelfportretten met een knipoog' met de Ipad, waarop je leuke filters of animatie hebt. 

En ik kan niet knipogen. Ook nog. 

 Ik ben benieuwd wat de anderen gemaakt hebben van deze opdracht.

Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht.  

Nadat ik erop opmerkzaam was gemaakt dat de eerste link niet werkte, ging ik hiernaar op zoek en vond ik ook deze zelfportretten. 

Crea bloghop #9: Vreemde vogels

Bij vreemde vogels moest ik gelijk denken aan het boek Terra Ultima van Raoul Deleo en Noah J. Stern. Nou denk ik in veel gevallen in eerste instantie aan een boek, dus niets nieuws onder de zon. Terra Ultima is een fantastisch boek over de ontdekking van een nieuw continent, met heel bijzondere dieren, ook vogels. Maar gewoon een foto maken van wat vogels uit een boek, hoe fantasievol die vogels ook zijn, dat is natuurlijk niet zo creatief.  

Maar mooi is het wel!

Daarna dacht ik aan de paradijsvogelbloem. Die had ik al eens geprobeerd te tekenen, zou daar wat mee te doen zijn? Hiermee ging ik aan de slag. En ik weet, dat is niet meer te zien aan het resultaat., maar ik ben wel lekker aan het klooien geweest met een kalender van de Griek, wat gekleurd papier en een oude Donald Duck.  

Vreemd zijn ze wel, deze vogels!

Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht.  

NB

Nog even ter illustratie: dit is een paradijsvogelbloem. De tekening die ik van deze bloem maakte kan ik even niet vinden. Zoek de verschillen 😂

En dit is de eerste schets die ik maakte met de paradijsvogelbloem in gedachte. 

Mijn leesjaar 2025

Een jaarwisseling is altijd een mooi moment om terug te kijken en vooruit te zien. Om terug te kijken op mijn leesjaar, kijk ik eerst naar wat mijn voornemens waren. 

Leesvoornemens voor 2025:
- 62 boeken, waarvan
    • 25 boeken uit eigen kast, waaronder 2 boeken in het Portugees
    • 24 boeken die zich afspelen in 24 verschillende landen
    • 12 Hebban van de maand boeken

Wat kwam ervan terecht?
Ik las dit jaar 81 boeken. Meer dus dan ik me had voorgenomen. En dat terwijl ik een paar maanden amper las, omdat ik in de ban was van Bones. Alle Hebban boeken van de maand las ik en op 30 december voltooide ik ook het landendoel (na natellen zit ik ineens op 25 landen). Eigenlijk is alleen het doel 'lezen uit eigen kast' (of luek) niet gehaald. Slechts 19 boeken haalde ik van m'n boekenplank. Nouja, eigenlijk 20, maar met 1 boek blijf ik maar halverwege steken. Het is ook een dik boek, 800 pagina's, kleine lettertjes en Engelstalig. Hopelijk lees ik 'm volgend jaar wél uit. Ik las 2 boeken in het Portugees, maar daarvan was er maar 1 uit eigen kast. 

Het mooiste boek dat ik afgelopen jaar las ik De Namen van Florence Knapp. Hebban boek van de maand juni. 

Dit schreef ik erover in augustus:
Ik was sceptisch. Ja, een naam kan wat betekenen, maar wordt er niet teveel nadruk op gelegd? Uiteindelijk gaat het in dit boek niet zozeer over de invloed van de betekenis van de naam, maar meer over de gevolgen die de gekregen naam heeft in het gezin van Bear/Julian/Gordon. Over de keuze die zijn moeder maakt en de reactie van zijn vader. 

Het zijn ingrijpende verschillen. Het zijn boeiende verhalen, die steeds met een interval van 7 jaar verteld worden. Het is een boek dat zéker de moeite waard is en ik ben blij dat ik het gelezen heb. 

Een mooi voorbeeld dat van gebaande paden afwijken, qua keuze van boeken, tot mooie verrassingen kan leiden. 

Op Hebban staan ook nog leuke statistieken over mijn leesjaar:

Zo bevatten mijn 81 gelezen boeken bij elkaar zo'n 25.628 pagina's. Dat klinkt als best veel!

Het dunste boek, hèhè van Paulien Cornelissen had slechts 63 pagina's. Mijn dikste, Eén raam, geen sleutel, van Jussi Adler-Olsson 511. Voor mijn doen niet heel erg dik. Eigenlijk is het maar nét het formaat 'Dikke Pil' (= boek met meer dan 500 pagina's) waarvan ik in voorgaande jaren probeerde er 12 te lezen. 

Mijn meest gelezen auteurs zijn Maria Adolfsson, van de Doggerlandserie, Jeroen Windmeijer, van allerlei thrillers in Nederland en daarbuiten, en Heather Fawcett van de Emily Wilde-serie. 

Voor mezelf heb ik nog bijgehouden hoeveel vrouwelijke en mannelijke schrijvers ik las: 47 vrouwen en 29 mannen. Daarnaast nog 5 koppels. Ik kies niet meer altijd bewust voor vrouwen, maar ik ben wel blij dat ik ze zoveel meer las dan hun mannelijke collega's. 

Dan de genres. Voordat ik met Hebban begon, was ik ervan overtuigd dat ik geen literatuur las. Nu weet ik beter. Dit jaar las ik ook 2 boeken van een winnares van de Nobelprijs voor de literatuur. Feelgood is niet mijn genre, toch las ik er 2. Ik weet zeker dat ik meer fantasy las, kijk maar naar de serie bestaande uit 3 boeken van Emily Wilde, maar deze worden ook vaak onder young-adult of zelfs jeugd geschaard. Net als andere jaren las ik geen culinair boek. Ik ben nog wel bezig, al jaren, in Receptloos van Marlies Kooiman. Een aanrader, maar onhandig leesformaat. 

Als laatste nog een grafiekje van de boeken per maand, waarin mij vooral opvalt dat er geen uitschieter bij de vakantie is, zoals voorgaande jaren. April was de beste maand. 

Dit was dus mijn jaar in boeken. Voor komend jaar wil ik zeker weer 24 verschillende landen lezen, omdat dat me uitdaagt door onbekende schrijvers te lezen en meer over de wereld te leren. Mijn Hebban Readingchallenge staat op 75. Aan de 'lezen uit eigen kast'-challenge wilde ik niet meedoen, maar toen ging ik ongelezen boeken in mijn kast tellen en bleek dat het misschien toch wel slim is om mee te doen. Want gaan deze boeken ongelezen mee of lees ik ze voor de verhuizing? Ongelezen wegdoen kan natuurlijk niet. Er staan ook nog heel veel op m'n ereader, maar met die boeken heb ik geen haast. Dus.. een doel van 20 LUEK-boeken is gesteld. 4 boeken in het Portugees... laat die uitdaging ook maar komen. 

Komend jaar wordt een speciaal jaar met waarschijnlijk een verhuizing, die gepaard gaat met grote opruimingen. Het zou mooi zijn als ik de 75 boeken haal, waaronder de 20 LUEKs, maar mogelijk is dat te hoog gegrepen. We gaan het zien. 

We gaan in elk geval voor een

Iedereen een mooi 2026!

Leesoverzicht december

 De laatste boeken van een (af)wisselend leesjaar. Na een hele rustige leesmaand in november, nu toch weer wat meer boeken. Om te beginnen de laatste Hebban-van-de-maand-boeken.

 

De Perzen - Sanam Mahloudji
Het boek van de maand oktober. In het boek worden vrouwen van een familie gevolgd, waarvan een deel uit Perzië vluchtte, terwijl anderen achterbleven. De familie stamt af van een invloedrijke man in Iran en heeft derhalve veel geld en in het oude Iran ook aanzien. Terwijl de vrouwen die naar Amerika vluchtten genieten van een grotere vrijheid dan ze in Iran hadden, wordt de vrijheid van de achterblijvende moeder en dochter juist steeds meer beperkt. 

Ik kende deze geschiedenis van Iraanse vluchtelingen niet. Door het boek leerde ik over het land en een aantal Perzische gebruiken. Een bijzonder boek. Ik ben blij dat ik wachtte met lezen, totdat ik in de stemming was voor een dergelijk indrukwekkend verhaal. 

Nieuw land nummer 22 was Iran/Perzië.  

De DallerGut dromenwinkel - Miye Lee 
Volgens Hebben valt dit boek van de maand november in het genre Healing Fiction. Na lezen snap ik enigszins wat hiermee bedoeld wordt, maar qua verhaal bracht het me niet zoveel. Het is op zich een mooi verhaal, onder andere enigszins over traumaverwerking door dromen, maar voor mij iets te 'zoet' met veel eendimensionale karakters. 

Van het boek vond ik de cover het mooist. 

Stad O. - Koen Caris 
Het laatste boek van de maand van dit jaar. Een dystopisch verhaal, dat zich afspeelt in het jaar 2050 in een Utopische stad, waarin geen criminaliteit, armoede of vervuiling is. Bethe en Tobias zijn uitverkorenen, die hier mogen wonen. Ze hebben een goed leven, veel beter dan hun leven voor Stad O.. Tobias werkt bij Martha, de lokale fabriek, en Bethe werkt als lerares. Ze zijn gelukkig, maar langzamerhand krijgt Bethe twijfels over het leven dat ze leiden. 

Op zich is het een bijzonder en intrigerend verhaal. Het leest ook makkelijk, maar blijft me niet altijd boeien. Het einde vind ik gewoonweg onbevredigend. 

Emily Wildes compendium der verloren verhalen - Heather Fawcett
Twee keer stond ik met de Engelse uitgave van dit boek in handen. De eerste twee boeeken las ik in het Engels en deze uitgave paste daar precies bij. Maar die eerste twee uitgaven zijn via bookcrossing alweer naar andere eigenaren, dus echte noodzaak om deze aan te schaffen was er niet. Daarom besloot ik de online bieb te checken en daar was de Nederlandse uitgave beschikbaar. Hoeraa!

Het boek gaat verder waar deel twee stopte. Emily en Wendell betreden zijn rijk. Deze blijkt aangetast te worden door een vloek van Wendells stiefmoeder. Emily duikt in de boeken om een oplossing te zoeken. 

Heerlijke fantasie vind ik dit. Ik heb er erg van genoten. 

Het vreemde en aangrijpende leven van Prita Barsacu - Iulian Bocai
Een boek dat zich afspeelt in Roemenië en daardoor afgelopen jaar als extra meekwam uit de boekwinkel. Geen dik boek, dus nog mooi te lezen voor het eind van het jaar, om de landenchallenge vol proberen te krijgen. Het is in een dag uit. 

Het verhaal gaat over Prita, die opgroeit in een arm dorpje in Roemenië. In een omgeving van verwaarlozing en geweld, vindt hij zijn eigen weg. Soms waren zinnen of families zo opgebouwd, dat ik het verband kwijt dreigde te raken. Uiteindelijk is het een melancholisch verhaal met naar het einde toe wat hoop. 

Met dit boek kom ik op drieëntwintig landen. Nog één te gaan om mijn persoonlijke landenchallenge te halen. Daarom wil ik snel De Postzegelverzamelaar van Nicolas Feuz lenen bij de online bibliotheek, maar m'n abonnement blijkt verlopen en betalen met Ideal lukt ineens niet. Stress! Gelukkig lukt de vijfde poging toch. Pff.. 

De Postzegelverzamelaar speelt zich af in Zwitersland. Het begint met een gruwelijke marteling van een man, ergens in Zwitersland. In een kamer ernaast bevindt zich een vrouw. Na twee prologen begint het verhaal. Er wordt een bebloed pakketje gevonden in een postbus. 

Hoewel verhaal spannend en origineel is en het plot op zich verrassend, komt het ook wat ongeloofwaardig op me over. Ik kan niet ingaan op waarom ik dat vind, want dan verklap ik het plot. Er zitten ook scenes en verhaallijnen bij, die voor mijn gevoel overbodig zijn.  

Het boek is voornamelijk geschreven vanuit het perspectief van een vrouw, maar geschreven door een man en dat merkte ik al snel. Er is, weer eens, veel aandacht voor het overgewicht van deze vrouw. Ergens is het van belang in het verhaal, maar het had minder benoemd kunnen worden. Er had ook gefocust kunnen worden op haar gebrek aan conditie, wat mij betreft. 

Vanwege de schrijfstijl kreeg het boek drie sterren van mij. Vanwege het plot verdiende het misschien wel een ster meer. 

Ook dit boek is een dag uit en daarmee haal ik mijn doel van vierentwintig landen! 🎉

Deze maand las ik geen boek uit eigen kast. Voor de rest van de statistieken maak ik nog een aparte blog. Het is de jaarafsluiting, tenslotte.