Pagina's

vrijdag 30 september 2022

Mijn favoriete boek van september

Het is goed dat ik van de meeste boeken direct na het lezen even kort opschrijf wat ik ervan vond, want na een paar andere boeken kan dat speciale gevoel alweer voorbij zijn. 

Dat geldt in elk geval voor mijn boek van deze maand. NU denk ik "natuurlijk is Fairy Tale van Stephen King mijn favoriete boek van afgelopen maand". Maar dan lees ik mijn korte reactie op Duistere Dageraad van Jay Kristoff. Deel drie van de Nimmernacht-trilogie:

Deel drie van deze trilogie gaat verder waar deel twee stopte. Dit boek heeft een verhaal, waar m'n oren van suizen zo spannend, met voetnoten, waarin de schrijver zich vol humer tot de lezer richt. De eerdere boeken van de serie spelen een bijzondere rol in dit verhaal. Het was een genoegen om te lezen. De ontknoping was explosief en toen hij uit was, moest het stof in mijn hersenen even weer neerdalen
Hoe ik ook genoot van de twee boeken van King in september, dit heb ik daar niet bij gevoeld. Mijn favoriete boek van september is dus duidelijk Duistere Dageraad 

 

Neemt niet weg dat ik Fairy Tale iedereen kan aanraden. Geen horror van King, wel fantasy, kameraadschap en spanning. Op Hebban kun je zien wat ik verder las. 


donderdag 29 september 2022

#WOT: Stemming

 Stemming: het gevangen worden in een aanhoudend ervaren van een bepaalde emotie. Een stemming is een zijnstoestand.

Stemming kan voor mij allesbepalend zijn en zo veranderlijk als het weer van de afgelopen weken. Ik kan een ontzettend mooi boek hebben liggen, waar ik me al tijden op verheug, en dan toch niet in de stemming zijn het te lezen, bijvoorbeeld. 

Op zich is mijn stemming of humeur over het algemeen positief. Ik ben wel tevreden met mijn leven zoals het is. Maar er zijn wel invloeden van buiten af. Zoals het eerder genoemde weer, maar ook m'n pijn. Pijn is natuurlijk vanbinnen, maar het beïnvloed m'n stemming van buiten. Klopt dat? Geen idee. Het is in elk geval wel lastig, want de pijn kan ik niet geheel beïnvloeden. Ook al zoals het weer. 

En als weer en pijn dan samenspannen, kan ik daar erg chagrijnig van worden. Dat probeer ik dan heel Zen allemaal naast me neer te leggen, maar probeer dat maar eens als er een pijnlijke bol tegen je oog drukt en je door de stromende regen naar het werk moet. Als je schouder continu voelt alsof er een bankschroef op aangedraaid staat en je je voet wel even af wilt schroeven, om verlost te zijn van de aanhoudende steken. 

Ik kan blij zijn met blauwe lucht en zon die naar binnen schijnt, hoewel dat zeer doet aan m'n ogen en dus hoofd. Ik kan genieten van een (droge) wandeling door park of bos, de vogeltjes die om me heen fluiten maken me blij, terwijl m'n knieën het gevoel hebben dat ik er elk moment doorheen kan zakken.

 Oh, en dan word ik natuurlijk ook nog steeds geregeerd door hormonen. Zit alles mee qua weer en pijn, zeilt er toch nog een donderwolk met me mee, van hormonale oorsprong. 

De laatste tijd merk ik dat ik m'n stemming probeer te verbeteren met eten. Niet zo'n goed idee natuurlijk, nu beweging met de hielspoor moeilijk gaat. En dat dat dan weer beter niet kan, is ook al niet te best voor m'n humeur.

Zo, dit wordt een beetje een chagrijnige blog zo. Dat zal komen doordat m'n stemming vandaag niet al te best is. Waar ik gisteren blij van werd? Herfstkleur in m'n bonsai.

 Boompje in ronde plastic pot met stevige stam en oranje blaadjes

 Mooi hè?

boompje met oranje blaadjes tegen half bewolkte achtergrond

En van een doos met kinderzwerfboeken om in m'n Kinderzwerfboekenstation of wel m'n minibieb te zetten.

Uitstalling van kinderzwerfboeken
Heerlijk toch!
 
Vandaag was ik in elk geval wel in de stemming voor een blog. Deze rolde zo uit het toetsenbord.

 

 

 #WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door Ipixitude verzonnen wordt.   

 

maandag 26 september 2022

Trek maar een trui aan

Ze zijn er elk jaar weer, maar dit jaar zie ik het nóg vaker; de 'challenges' om je verwarming zo lang mogelijk uit te laten. Ik kan hier nooit zoveel mee. Het ene huis is het andere niet.  Degene die hard en triomfantelijk roept nog geen verwarming aan te hebben, kan het nog maar zo 20 graden hebben in huis, terwijl de ander mét verwarming aan het misschien tot een net niet comfortabele 19 brengt. 

De mensen, die hun verwarming vrij lang uit kunnen laten, zeggen ook 'ik trek gewoon eerst een trui aan'. Ehm, ja. Dat doe ik altijd al? Ik had geen Spartaanse opvoeding, maar als wij het koud hadden moest er toch éérst een trui aan. Voor mij is dat dus niet echt dé oplossing om geen verwarming aan te hoeven zetten. Het verbaast mij wel dat dat als eerste optie gegeven wordt. 

Natuurlijk komt hier een hoop frustratie bij mij bij kijken, want ik kan dus  niet tegen die dikke truien. En wol of fleece houdt gewoon veel beter warm dan katoen. Waar ik wél tegen kan is dikke sokken. En die kocht ik vandaag. Dat helpt ook. 


Verder springt onze verwarming automatisch aan, wanneer het in huis onder een bepaalde temperatuur komt. Dat is vaak nét iets te koud voor mij, maar ik probeer het nu zo te laten. Ik was al bezig met 'afharden'. 

zaterdag 24 september 2022

Nachtelijke geluiden

Zolang als ik hem ken, snurkt mijn man. Heerlijk vind ik dat en ja, dat vinden veel mensen raar van mij. Ook mijn man. Sinds enige tijd snurk ik namelijk ook. Gezellig, zou je kunnen denken, concertjes en duetten in de slaap, maar nee, man heeft er last van. Helaas. 

Foto van mij met stickers en draadjes en een kastje voor de borst: slaaponderzoek
Klaar voor slaaponderzoek

Daar moest dus wat aan gedaan. Aangezien mijn snurken (volgens mij) vooral te maken heeft met een volle neus en holtes (ik probeer het platte en viezige woord 'snot' te ontwijken, maar dat bedoel ik dus eigenlijk gewoon) ging ik naar de KNO-arts. Deze deed een onderzoek, gaf me een nieuwe neusspray en het advies dagelijks mijn neus te spoelen met zout water. Verder kon zij in de holtes geen reden tot snurken vinden. Wel kwam er nog een slaaponderzoek met kastje en draadjes en plakkers over het bovenlichaam, in de hals en op het hoofd. Hieruit kwam als conclusie: ik snurk niet. 


Dus

Dat zowel man als ik wakker worden van mijn gesnurk, dat deed er verder niet toe. Computer says no. 

De arts gaf nog wel een andere tip: oordopjes. Nee, niet voor mij de snurker, maar voor man. Zodat ik lustig door kon gaan met herrie maken en hij alsnog kon slapen. Hartstikke goed idee, ware het niet dat mijn solo's in de nacht van dien aard zijn, dat oordopjes niet altijd afdoende zijn. Een andere oplossing is een ander bed in een andere kamer. Die staat daar tegenwoordig leeg, omdat de kinderen het huis uit zijn. Heeft dat ook eens een voordeel. Maar eigenlijk vinden wij dat geen leuke oplossing. 

Snurkbeugel van doorzichtig plastic en de korfjes
Bovendien heb ik zelf eigenlijk ook wel last van mijn gesnurk. Dus ik zocht verder. Afgelopen week bestelde en ontving ik een snurkbeugel en 'pluggen' voor in de neus. Of korfjes, hoe je ze ook wilt noemen. Deze houden de neusgaten open. Heel eerlijk? Ik was sceptisch. Zo'n beugel zorgt ervoor dat je tong niet in je keel zakt en dat je huig of verhemelte meer onder spanning staat, waardoor het niet gaat trillen. Maar ik heb last van snot, toch? Daar helpt zo'n beugel niet tegen. Ik zag hoogstens het nut van die rare korfjes, waar ik verder nog nooit van had gehoord. Ze zijn er ook gewoon in maten. Bizar.

Maar nu, na drie nachten met snurkbeugel en korfjes geslapen te hebben, ben ik toch gematigd enthousiast. Man viel het al op dat het rustiger was aan mijn kant van het bed en ik, ik lijk beter te slapen! Natuurlijk is hier nog niet echt wat over te zeggen, na drie nachten, maar ik ben gematigd enthousiast. 

Met snurkbeugel en neuskorfjes zie ik er niet al te charmant uit, maar mijn man heeft mij liever stil en wat minder charmant, gedurende onze slaap, dan charmant (nouja.. daar valt weinig over te zeggen) en luidruchtig snurkend.

Man snurkt inmiddels minder, doordat hij is afgevallen. Ja, ik ben een tikje jaloers, maar vind het ook zó knap! Dus nu zou het zomaar stil kunnen zijn in ons bed, 's nachts, wanneer we beide slapen. 




vrijdag 23 september 2022

Wat is er te missen?*

 Dit jaar dronk ik alleen alcohol tijdens de vakantie en twee keer bij een etentje. Verder dronk ik bij visites, etentjes, feestjes, leesclub en tijdens weekenden, thee, soms koffie en verder fris en ik genoot van het gezelschap. Ik genoot uiteraard ook van het drinken, want thee, koffie en bruisend water zijn ook gewoon lekker. Geen alcoholhoofdpijn beviel ook heel goed. (helaas was er nog wel veel hoofdpijn-zonder-alcohol)

Alles goed dus. 

Alleen... vandaag besefte ik dat ik niet zozeer de alcohol mis, als wel het alcoholmoment

Zoals ik al zei, vind ik thee en bruiswater heerlijk. Maar het is niet speciaal. Ik heb wel speciale theeën en probeer steeds weer iets nieuws qua mixjes met dat bruiswater, maar een echt 'glaasje wijn met kaasjes'-moment heb ik er nog niet van kunnen maken op de vrijdagavond. Misschien is dat ook, doordat ik de kaasjes niet heb, zou kunnen. 

Nee, dat is het natuurlijk niet. Het is gewoon dat ik nooit meer iets speciaals drink. Nooit dat moment van een flesje open maken, glaasje inschenken en met een zucht neerploffen op de bank (voorzichtig, zodat er niets over de rand gaat). Geen verwenmomentje en ~Weekennnd

Daar moet ik toch nog wat op vinden. 

Mijn avatar van Facebook in een hangmat met een cocktail
Cheers



*Ja, dat is een Anglicisme 'What's there to miss?"

donderdag 22 september 2022

#WOT: Weglopen

 Weglopen: ervandoor gaan en niet meer terugkomen

Soms zou ik het wel willen: weglopen. Weglopen van verantwoordelijkheden, het gareel en de waan van alle dag. Van de winter, die in aantocht is. Van alle haat en nijd, die ik lees op internet of hoor op straat.  Dan zou ik een hele dag in bed willen blijven liggen, hoofd onder de dekens, ik ben er niet. Niet letterlijk ervandoor gaan dus. Eerder me onttrekken aan verplichtingen, het leven zoals het nu is, misschien wel. 

Dit heeft verder geen ernstige oorzaak of gevolg hoor. Ik ben dan gewoon moe, zat van alle regen of ik heb een mooi boek waar ik verder in wil. Lezen, dat is in feite het soort weglopen dat ik doe. Als ik lees, ben ik in een andere wereld.

 Ik ben nooit zelf van huis weggelopen. Toen ik jong was, had ik daar niet de behoefte aan. Wel liep ik eens weg van een werkgever. Oei, dat staat niet zo goed, natuurlijk, maar er was nogal een arbeidsconflict. Het is ook al lang geleden. Tegenwoordig zou ik het anders aanpakken, maar deze man kwam van een andere cultuur, het was in een ander land, en als vrouw en kamermeisje had ik geen inbreng of rechten. Dat viel niet zo goed bij de jonge eigenwijze dame die ik was en die altijd in vrijheid had geleefd en haar mening met liefde en overtuiging verkondigde. Een goed gesprek waren we al voorbij en zou ook niet geholpen hebben.

 Milo
Wie wel wegliep is onze hond Milo. In de laatste week dat we hem hadden, liep hij weg. Grote schrik, waar was hij heen? Toen ik de voordeur uit rende zag ik hem in de verte een hoek omslaan, richting een drukke weg. Eenmaal bij de hoek aangekomen, was hij weg, foetsie, pleitte. En dat terwijl hij niet zo hard meer kon lopen (maar echt rennen zat er bij mij ook niet in, natuurlijk) Ik besloot toen eerst naar huis te gaan om mijn mobiel op te halen. Zo kon mijn man mij bellen, mocht de hond onverhoopt thuis komen terwijl ik nog liep te zoeken. Omdat er mensen bezig waren bij ons een schutting te plaatsen, reden dat de hond kans had om weg te lopen, ging ik ook die kan weer naar binnen. Bijna in paniek, met stoom uit de oren snelde ik ons huis in, op zoek naar mijn telefoon. Enigszins verstoord luisterde ik naar plotseling gelach in de tuin. 'Kijk dan!', werd er geroepen. En jahoor, daar scharrelde onze ouwe rustig achter mij aan de tuin in, alsof er niets aan de hand was.

Zittende Milo die de fotograaf verwachtingsvol aankijkt


 #WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door Ipixitude verzonnen wordt. 

woensdag 21 september 2022

Project Art-journal

Ken je het? Een Art-journal? Ik vind het altijd zo leuk en inspirerend om alleen al plaatjes te bekijken. Al heel lang wil ik zelf ook zoiets doen. Het klinkt tenslotte als 'echt iets voor mij', tekenen en een dagboek bijhouden, schrijven dus. Wat houdt mij tegen? (gebrek aan) Discipline en mijn eigen kritische zelf. 

Eigenlijk begon mijn andere, eerdere blog als een idee voor een art-journal en dan ook gelijk als een 365 dagen project. Met de bedoeling dat die 365 dagen in één jaar zouden vallen. Of twee, om mezelf wat ruimte te geven, maar niet een blog van 365 post in totaal. Oké, eerlijk is eerlijk, het zijn veel meer posts geworden, maar niet zoals ik het ooit plande. En vooral door het foto-per-dag project, waar ik aan mee ging doen. 

De discipline dus

Daarnaast mijn kritische zelf. Bladerend door de art-journal projecten op internet zie ik echt prachtige tekeningen. Kunstwerken. En, bescheiden als ik ben, wil ik daar liefst wel aan voldoen, in mijn eigen privé, niemand kijkt er naar, art-journal. Ja, misschien een beetje te hoog gegrepen. Ook dé manier om mezelf tegen te houden. Als het niet lijkt op een werk van, laten we we niet te hoog inzetten, Van Gogh, waarom nog de moeite nemen? 

Kritisch dus

Toch, als ik een tijdje niet getekend heb, kriebelt het. Wil ik potlood weer over papier vegen. Soms is dat ook het enige dat ik doe, een potlood heen en weer bewegen over het papier. Ik geniet daarvan, maar ja, het is geen Van Gogh natuurlijk, niet eens een Appel of Mondriaan, dus al snel leg ik boekje en papier weer weg. 

Ik ben de afgelopen 20 jaar vaak met een nieuw, nu ga ik het écht volhouden, project begonnen. Ik koop er al niet eens meer nieuwe schetsboeken voor, want er zijn nog zoveel lege pagina's te gaan. Zo zijn er boekjes, met gaten van maanden tot een jaar, waarna ik monter schrijf dat ik het nu écht ga volhouden en weer drie of iets meer tekeningen produceer. Soms alleen tekeningen, andere keren dagboektekeningen. Best leuk om weer doorheen te bladeren en eigenlijk niet eens zo slecht. Meestal kan ik nog gewoon zien wat het voor moet stellen (vaak ook doordat dat erbij staat) 

Ik deed wel wat


Er zijn ook succesverhaaltjes. Zo begon ik in 2007 met een schetsboekje en die is gewoon in drie jaar helemaal gevuld! In dat schetsboek onder andere opdrachtjes uit Keri Smith's Wreck This Journal, een soort zelfhulpboek voor mensen die wel wíllen tekenen, maar te kritisch zijn op zichzelf. Hee... wat toepasselijk! Ik gaf deze aan mijn beide kinderen en gebruikte voor mezelf een aantal opdrachten tijdens vakantie in Portugal. Zoals gaatjes maken in een pagina of tekenen met zand en lijm. (kwam dat daaruit? Geen idee meer) 

Die periode tekende ik sowieso veel. Zaten de kinderen en ik gezellig aan tafel. De middenfoto van de collage is meer wat ik vaker tekende of meer schetste en dan weer liet voor wat het was, want niet tevreden. Ook zat ik vaak 's avonds met m'n schetsboek op de bank voor tv en probeerde te tekenen wie of wat ik daar zag. Vooral bij de 'wie' is het goed dat erbij staat wie het zijn, haha. Toch kwam ik ook een portretje tegen van een vriend van oudste, waar ik hem gelijk in herkende. 


Een ander succesverhaal is het reisverslag naar Polen in 2012. Het jaar van de Olympische spelen in Londen en de gouden prestatie van Epke Zonderland en vele andere sporters. Die vakantie lag ik heel lang draaiduizelig op bed, wat onderin de collage te zien is. Door middel van een soort 'tweets' deed ik verslag van de dagen. Een erg leuk boekje om nog eens doorheen te bladeren. 

Er zitten nog lege pagina's in, waar ik foto's zo plakken. Ook zo'n leuk project. 

En nog meer 


In het verleden ben ik dus al vaak gestart met (weer) een nieuw dagboek, getekend dan wel geschreven of de combinatie. Om mijzelf tot meer tekenen uit te dagen kopieerde ik opdrachten uit Wreck This Journal en kocht ik later nog This is not a book van dezelfde schrijfster. Bij deze laatste heb ik mij vooral uitgeleefd op de opdracht 'Vermom dit boek, zodat je niet meer kunt zien wat het is'. Toch leuk gelukt. Daarnaast kocht ik Het Zen tekenboek, waarin je weer verteld wordt dat je niet te kritisch moet zijn op je tekeningen, maar ook dat je voornamelijk naar het te tekenen voorwerp moet kijken en niet naar je eigen tekening. En ik heb verlangend in boekjes gebladerd, waarin je aangespoord wordt om elke dag een kleine tekening te maken van een klein dagelijks voorwerp, zoals een veiligheidsspeld of een kopje. 

Maar nu, wat ga ik doen?

Vandaag heb ik twee amper gevulde tekenboekjes er weer bij gepakt. Het is me duidelijk dat een dagelijks tekenproject er voor mij niet in zit, hoewel ik de hoop en ambitie nog wel heb. Ooit. Denk ik. Wat houd mij tegen om toch af en toe te tekenen? 

Geen wat, vooral wie. Ikzelf

Geen idee hoe nu verder, maar het was leuk de oude schriftjes/boekjes weer eens door te bladeren. Net zoals het leuk is om online in de art-journals* van andere mensen te kijken. Zoveel leuke ideeën! En zo knap gedaan



 ~ zucht ~


* Ik weet niet of er copyright op deze tekeningen zit, dus ik zet alleen een google-link neer. 


(ik kan me niet voorstellen dat ik dit online zet... wie wil dit nu lezen)

dinsdag 20 september 2022

Hoe slim zijn dieren

Cover van het boek Zijn we slim genoeg om te  weten hoe slim dieren zijn? Links van het boek zit een panter rechtop, rechts staat de titel

Op dit moment lees ik het boek Zijn we slim genoeg om te weten hoe slim dieren zijn van Frans de Waal. Dit boek deed me denken aan iets, wat me ooit opviel bij onze honden thuis. 

Zolang ik thuis bij mijn ouders woonde, hadden we honden. Het grootste deel van mijn jeugd waren dat de Welsh Terriërs Pittah (mannetje) en Burley (vrouwtje). Burley was slachtoffer van doorfokken. Haar tong was tekort, wat erg lastig drinken was voor haar, en ze kon niet springen. Hoewel ze elk een mandje hadden, sliepen ze graag samen in een grote draaistoel. Daar kon je ze zo'n beetje uittekenen. Omdat Burley niet zo goed kon springen, was in de stoel komen een hele klim voor haar. 

Onze woonkamer keek uit op de tuin en de ramen kwamen tot op de grond. Dat was fijn voor de honden, want Welshjes zijn niet zo groot. Zo konden ze toch naar buiten kijken. Zodra er een kat door de tuin liep, gingen ze samen tekeer om deze indringer te verjagen. 

De hondjes staan achter een muurtje waar ze overheen kijken
Burley en Pittah tijdens vakantie

Op een dag lag Pittah alleen in de stoel. Burley wilde erbij klimmen, maar kreeg een grauw van haar mannetje. Het was duidelijk wie de baas was, Pittah lag in de stoel en Burley moest maar een ander plekje zoeken. Maar Burley liet zich niet kennen. Ze keek even voor zich uit en rende vervolgens blaffend naar het raam, waar ze tegen een lege tuin tekeer ging. Pittah dacht dat er heel wat was, sprong uit de stoel om z'n vrouwtje bij te staan. En dat was de bedoeling. Zodra Pittah uit de stoel sprong, draaide Burley zich om en klom erin. Toen Pittah erachter kwam dat er in de tuin niets te beleven was, kennelijk had hun gezamenlijke inspanning de indringer verjaagd, draaide hij zich om en sprong ook weer in de stoel. 

Missie geslaagd. 

Ik zat er echt met verwondering naar te kijken. Ons hondje hield haar partner gewoon voor de gek om haar zin te krijgen. Zo uitgekookt! Zo slim kunnen dieren dus zijn. 


Burley drinkt bij de buitenkraan. Onscherpe foto
Burley dronk tijdens vakanties graag bij de buitenkraan

Er zijn geen foto's van de hondjes samen in de stoel. Binnen fotograferen was niet echt makkelijk in die tijd, met de instant camera die ik had. De foto's die ik buiten van ze wilde maken als ze bij elkaar lagen, zijn allemaal mislukt. Steeds als ik eraan kwam, stonden ze op. Verder zijn een groot deel van de foto's enorm verkleurd. Daarom de foto van een drinkende Burley in zwartwit, zodat er nog wat te zien is. 


(Tweede herinnering al deze week. Is het de herfst?)


zondag 18 september 2022

Oh wat regent het

Het boek voor de jeugd 1938

 Het regent, oh wat regent het

Dit is de eerste zin van een kindergedicht dat mijn moeder vroeger af en toe opdroeg. Zelf kwam ze ook niet verder dan deze zin, volgens mij. Of is dat zo in mijn herinnering, omdat ik niet verder kom? Het is een nogal lang gedicht. Op dagen als vandaag spookt deze zin me steeds door het hoofd, want man man man, wat régent het. 

Het kindergedicht stond in een groot boek met kindergedichten en verhalen. Hierin stond ook het gedicht Kindersproke met als eerste couplet:

Nacht is niet boos, als hij komt de nacht, maakt hij de hemel open.
En duizend sterren en sterretjes komen zacht,
op gouden voetjes aangeslopen..

Tenminste, zo herinner ik het me. Ik zie dat het gedicht online iets anders gaat. Dit kindergedicht kon mijn moeder wél helemaal opzeggen, want dat had zij ooit uit haar hoofd moeten leren, om op het toneel op school op te zeggen. Oef

Het boek met gedichten en verhalen stond bij mijn tante in de kast. Het viel bijna uit elkaar, zoveel was het gelezen vroeger. Mijn zus heeft het nu. Daar staat het beter dan bij mij, denk ik. En sja, met maar één exemplaar moeten er keuzes gemaakt worden. 

Gelukkig hebben we tegenwoordig internet. Wanneer een zin als deze door m'n hoofd spookt, hoef ik het alleen maar in te typen in een zoekmachine en kijk, daar heb je hem al:

Kindergedachten

Het regent – o wat regent het!
Ik hoor het uit mijn warme bed,
Ik hoor de regen zingen, –
Het regent, regent dat het giet –
Dat niemand daar nou iets van ziet
Van al die donkre dingen!

Het ruischt en regent en het spat –
Nou worden alle boomen nat
En plast het in de slooten, –
Het regent óver- óveral -!
O he! – daar loopt het zeker al
In straaltjes uit de goten!

Wat is dat gek en leuk geluid!|
Wat is het lekker om dat uit
Je donker bed te hooren: –
’t Is of de regen samen praat,
Of dat een kerel buiten staat
Te fluistren aan je ooren.

Nou druipt het in dat open gras –
Nou zal er wel een groote plas
Op alle wegen komen, –
Nou loopen nergens menschen meer –
Verheel je eens in zoo een weer -!
Daar wou ik wel van droomen.

En vroeg, morge’ in de zonneschijn,
Als dan de blaadjes zilver zijn,
Met druppeltjes bepereld –
Dan doe ik toch mijn eigen zin: –
Dan loop ik héél – en héél ver in
De schoongeworden wereld!

C.S. Adama van Scheltema (1877-1924)
uit: Eenzame liedjes (1906)

Iets meer enthousiasme over de regen, dan ik kan opbrengen, maar luisteren naar regen vanuit je warme bed is ook wat anders dan er doorheen moeten, denk ik dan maar. En nu ik het zo zie, moet ik toegeven dat m'n moeder sowieso het hele eerste couplet kon declameren. 

* Het boek voor de jeugd, zoals hier afgebeeld, is volgens mij het boek dat mijn moeder en tante hadden. 


vrijdag 16 september 2022

Hooikoorts

* Ha-ha-haHATSJIEEEE *

Daarrrr ga ik weer. 

Een van de voordelen van najaar en winter is dat er geen hooikoorts is. Denkt men. Was het maar zo'n feest. 

Hooikoorts is de verzamelnaam voor allergie voor stuifmeel (pollen) van bomen, grassen en bloemen. Aan de naam hooikoorts komt men denk ik, doordat de meeste mensen last hebben van de grassen. Of doordat de meeste bloemen en bomen tegelijk met de grassen bloeien, waardoor dat voor de meeste patiënten de heftigste periode is. Gras wordt hooi, dus hooikoorts. (nouja, ik verzin ook maar wat natuurlijk)

Buiten het grasseizoen bloeit er nog veel meer en met de huidige warmere winters bloeit het één langer door terwijl het ander eerder in bloei staat. Er zijn per jaar een aantal weken dat ik géén allergiepil hoef te slikken en daar valt zelfs een deel van de zomerperiode onder (kwam ik achter toen ik vergeten was op tijd nieuwe pillen te bestellen). Toch slik ik deze pil eigenlijk het hele jaar en gedurende een aantal weken minstens twee per dag. 's Winters kan ik zéker niet stoppen.

Na veel droge weken, regent het nu weer regelmatig. Hèhè, denkt de hooikoortspatiënt dan, even geen genies. Helaas, er bloeien een aantal zeer hardnekkige planten, als het gaat om allergieën, zoals de Ambrosia en de Bijvoet. Het hoeft ook maar even droog te zijn of ik begin weer te niezen. Geen opvallende bloeiers, maar bijzonder lastig dus. (en deze hooikoortspatiënt denkt ook nog 'hè bah, regen')

Hooikoorts het hele jaar door heeft in de meer heftige periodes, nu dus, wel tot gevolg dat ik vaker een zelftestje Covid doe. Zeker nu de besmettingen ineens weer toenemen. Positieve nieuws: nog steeds negatief. Maar niesen en snotteren doe ik dus wel.

Op onderstaande pollenkalender is te zien voor welke bloemen de meeste mensen allergisch zijn en wanneer die bloeien.

Hooikoortskalender prevalin

 

 

*Gezondheid*