Leesoverzicht maart

 Maart 
De maand van de lente 🌷 en de Boekenweek 📚. 

Vroeger hielden deze twee evenementen wat meer met elkaar verband dan tegenwoordig. Met een jarige moeder op de eerste lentedag en een jarige zus aan het eind van de maand, was het kopen van een cadeauboek in de Boekenweek wel handig. En indertijd mocht je met het boekenweekgeschenk nog een dagje gratis reizen. Daarvan maakten m'n zus en ik dan dankbaar gebruik; voor onze verjaardag een dagje op stap. 

Mijn moeder leeft inmiddels een aantal jaren niet meer en m'n zus en ik lezen voornamelijk digitaal. Niet dat ik dus geen boeken kocht tijdens de boekenweek. Naast de buit die ik eerder beschreef, kocht ik ook nog twee digitaal, maar geen boek meer voor m'n zus. 

Maar wat las ik deze feestelijke lentemaand?

Het wonder van het Noorden - Annemarie Ros
Dit jaar had ik nog geen boek gelezen, dat zich afspeelde in Nederland. Eigenlijk weet ik niet eens of dat uitzonderlijk is of de gewone gang van zaken. Nu dus een boek dat zelfs in mijn stad speelt (checklist ✓) 

Het wonder van het Noorden gaat over Margaretha, een jonge vrouw die zich laat inmetselen bij de Sint Maartenskerk in Groningen. Een recluse werd dat genoemd. Of ingemetselde of kluizenaar. Een bijzonder fenomeen, wat vroeger vaker gebeurde. Er zijn zelfs vrouwen die daarmee beroemd werden. Eén daarvan komt ook in het boek voor: Jutta van Hoei. Volgens mij 'ken' ik het fenomeen, doordat ik erover las in De Klokkenluider van de Notre Dame, maar dat weet ik niet zeker. Wel in een soortgelijk boek. Toen had ik de indruk dat een dergelijke vrouw echt ingemetseld was en haar cel niet uit kon, maar Jutta reisde dus wel en ook Margaretha kan haar cel verlaten.

Margaretha heeft meer vrijheden, dan ik me bij een recluse voorstelde. Ze kan op bezoek bij anderen en ook bij haar mogen mensen binnen. Ze heeft zelfs een bovenverdieping, waar ze niet zichtbaar is. Natuurlijk is het altijd maar de vraag of het middeleeuwse leven in een hedendaags boek goed is weergegeven, maar zoals het beschreven is, lijkt het redelijk realistisch. Het verhaal was interessant en het leefde, net als de personages. Het het met Margaretha verder gaat, moet je zelf maar lezen, want ik ben bang teveel weg te geven. 

Waar ik m'n hoofd alleen niet omheen krijg is hóe je een cel aan de Martinikerk (toen Sint Maartenskerk) kunt maken, van waaruit je de Brede Merckt (nu Grote Markt) én het Martinikerkhof kunt zien. 

Elsewhere - Gabrielle Zevin
Dit boek kocht ik op een vliegveld, tweede boek gratis. Zo'n boek loopt zo mee. Een andere boek van Zevin Morgen en Morgen en Morgen, vond ik heel bijzonder, dus naar dit boek was ik ook benieuwd. Helaas zag ik, uit m'n ooghoek ergens, wat negatieve opmerkingen en daarom stond het al een tijdje in de kast. Nadat ik het boek registreerde voor bookcrossing, zag een bookcrossinggenoot hem op mijn boekenplank en was geïnteresseerd. Nu had ik ineens een reden om het boek toch sneller op te pakken. 

En wat was dat fijn. Het is een bijzonder verhaal. Liz komt plotseling te overlijden en belandt in Elsewhere, een plek waar de doden heengaan. Verder wil ik niet teveel over het plot vertellen, maar het was een fijn boek om te lezen. Jammer dat ik me eerst tegen liet houden door een mogelijk wat negatievere recensie. Waarschijnlijk was het niet de smaak van de betreffende persoon. Dat kan ik me ook wel weer voorstellen. Een dergelijk verhaal moet je wel liggen.

Het is duidelijk dat dit boek een luek is en voor de checklist vind ik de cover roze genoeg om deze categorie af te vinken. 

Aardedonker zonder sterren - Stephen King
Tot mijn verbazing vond ik dit boek in de kast, ongelezen, tussen de andere boeken van Stephen King. Ongelezen??! Hoedan? Daar moest maar snel verandering in komen. 

Het boek bevat vier verhalen. Ik houd daar meestal niet zo van, misschien was hij daarom nog ongelezen, maar het is wel weer een categorie op de checklist ✓. 

Het zijn heel verschillende verhalen, met een donker randje. Geen horror met vreemde buitenaardse wezens of mystieke gebeurtenissen. Nee, de horror zit in het menselijke gedrag. 

Het eerst bevalt me het minst. Speelt zich af in 1930 en vertelt een verhaal uit 1922 op het platteland van de Verenigde Staten. Een hard leven, wat onenigheid in de familie en droogte op het land. Voer voor extreem gedrag.  

Het tweede verhaal is erg heftig, terwijl het zo kabbelend begint met een aardige dame, die boeken schrijft en een lezing gaat houden. Na een heftige gebeurtenis draait het hele verhaal. 

Het derde verhaal heeft een beetje weg van een eerder verhaal van King. Wat wil je doen voor een beter leven, als dat het leven van iemand anders verpest? Sommigen gaan hier ver in. Hier kwam wel een beetje mystiek bij kijken, trouwens. 

In het laatste verhaal ontdekt een vrouw, na jaren van gelukkig huwelijk, een vreselijk geheim van haar man. Hoe ga je met zoiets om? King heeft wel een idee. 

Nadat ik dus wat stroef door het eerste verhaal kwam, las ik de rest in één dag uit. Het zijn vrij lange verhalen, dus het voelde als drie dunne boekjes, drie keer compleet wat anders. Maar het boek moest uit, want er moest een leesclubboek gelezen worden. 

Niets is waar - Lisa Jewell
Een boek voor m'n thrillerleesclub, dat ik anders niet zo snel opgepakt zou hebben, denk ik. Het is een origineel verhaal, waarin de spanning goed opgebouwd wordt vanuit verschillende perspectieven. Je hebt Josie en Alix, die op dezelfde dag in hetzelfde ziekenhuis geboren zijn. Alix maakt een podcast en Josie wil daar graag aan meedoen. Af en toe is er een 'terugblik uit de toekomst' met de beschrijving van afleveringen en beelden van een Netflixserie. Bijzondere invalshoeken dus. En plotwendingen, dat ook. Niet is waar, is zéker waar en niets is ook wat het lijkt.

Waar alle leesclublezers over vielen, is dat er volgens de schrijfster in 1974 een Uber besteld wordt, terwijl het bedrijf pas sinds 2009 bestaat (ik zocht het op). Slordig van schrijfster en/of vertaler. Verder was door de plottwisten soms onduidelijk wie nou wat wel of niet gedaan heeft, maar dat maakt zo'n verhaal ook weer leuk. Want wat is nou wáár. 

Piaggio - Henk Groen  
Het boekenweekgeschenk van dit jaar en aangezien Hebban hier een challenge mét prijs aan verbond, las ik 'm nu al. Het zijn maar weinig pagina's, dus in een avond uit. Lekker tussendoor. En gelijk de categorie 'een dun boek' afgevinkt ✓. 

Het verhaal is verder niet erg hoogstaand, maar leest lekker weg. 

Narcis - Judith Fanto
Een boek voor mijn andere leesclub, waarin we meer literaire boeken lezen. Het is altijd een beetje afwachten hoe ik die vind. Dit boek gaat volgens de beschrijving deels over de tweede wereldoorlog, en daar heb ik eigenlijk niet zo'n zin meer in, maar speelt zich af in Oostenrijk. Check, nieuw land. ✓

In het boek De Minibieb, dat ik vorige maand las, onderstrepen de hoofdpersonen mooie zinnen in de boeken die ze lezen. Ik kende dit niet en had ook nooit de behoefte. Maar, of dit nou een speciaal boek was of dat Erin en James iets bij mij aanzwengelden, voor het eerst kreeg ik die neiging wel. Wat een mooi boek is Narcis. Wat een mooie en speciale zinnen. Maar.. ik las hem digitaal, dus onderstrepen zat er niet in. (ja, kan wel, maar is digitaal toch anders).

Het boek is een 'coming of age' roman en gaat over Hermann, zoon van een Oostenrijkse sergeant en een Nederlands meisje. Wanneer hij naar Oostenrijk verhuist, krijgt hij daar een aparte vriendengroep, met wie hij elke zomer op vakantie gaat. Dan wordt Hitler verkozen en ziet de toekomst voor elk van deze vrienden anders uit. Misschien schaf ik het boek nog eens op papier aan, om alsnog strepen te kunnen zetten. 

En dat was de leesmaand alweer. Het laatste weekend was druk, dus las ik niet veel. Het boek dat ik lees, gaat ook niet zo snel. 

 Statistieken na deze maand
6 boeken deze maand, dus totaal nu 18 van de voorgenomen 75 gelezen
2 boeken uit eigen kast, maakt een totaal van 9 
2 nieuwe landen, maakt totaal 8 verschillende landen (en 2 verschillende fantasielanden)  
In totaal nu 20 van de 52 categorieën afgevinkt van de Hebban checklist

Nieuwsgierig naar de Hebban checklist? Klik dan hier.

In het vóójaar..

 .. gaat de klok een uur vóóruit. 

 En dat is vandaag. In alle vroegte gaat de klok van 01.59 naar 03.00 uur. Ik ben hier wel eens voor wakker gebleven, om deze verspringing op de telefoon te bekijken. Die nacht was het toch al laat in verband met m'n verjaardag. Het is grappig om te zien gebeuren. 

Rond deze tijd en eind oktober is er altijd een hoop discussie rond het verzetten van de klok. Nouja, de tijd eigenlijk. Er zijn mensen die liever zomertijd houden en er zijn mensen die liever de wintertijd hebben. Ik ben iemand, de derde categorie zeg maar, die het verzetten wel fijn vind. 

 

Vanwege m'n werk sta ik altijd vroeg op, dus ik vind het fijn als het zo lang mogelijk op tijd licht is. Afgelopen donderdag schrok ik zelfs even toen de wekker afliep en het buiten al licht bleek. Had ik me vergist toen ik de wekker zette? Nee, de zon kwam gewoon alweer zo vroeg op. 

Vanaf vandaag is dat dus weer een tijdje anders, maar tegen de tijd dat ik op de fiets stap, is het licht genoeg. En is het 's avonds langer licht. Ook fijn, wanneer het warmer weer wordt en we wat langer van het buiten zijn willen genieten.  

Nederland voerde in 1977 de zomertijd in. Voor die tijd hadden we alleen tijd, wat nu de wintertijd is. Mensen die graag één tijd aan zouden willen houden, pleiten vaak voor de zomertijd als vaste tijd. Ik moet daar persoonlijk niet aan denken. Dat zou betekenen dat het in de winter pas om half 10 licht zou worden. Juist in een tijd, waarin er ook vaak regen is of mist en sowieso slecht zicht, lijkt me dit op de weg ook een probleem. 

Soms heb ik het idee dat de voorstanders van alleen zomertijd daarbij ook aan alleen zomer denken. Kan ook aan mij liggen. Ik denk bij zomertijd aan lange warme avonden in de tuin, maar die heb je in de winter sowieso niet, welke tijd je ook aanhoudt. Mogelijk zijn het ook mensen, die niet zo vroeg op hoeven te staan, en daarom juist 's avonds liever langer licht hebben. 

Al met al, het leeft. Ook ik wijd er nu weer een blog aan. Straks moet ik het huis nog even door, om te kijken of er nog klokken handmatig verzet moeten worden. De klok van de oven staat vanaf vandaag weer op de goede tijd. 

Hieperdepiep....

Negenenvijftig jaar terug blies mijn moeder op de avond van de 27e maart ballonnen op voor haar jarige dochter. Vier jaar werd deze dame alweer. Mijn moeder was hoogzwanger en met het opblazen van de ballonnen zette ze kennelijk de bevalling in werking, zo vertelde ze altijd. Dientengevolge hebben zowel zus als ik op de vooravond van de uitgerekende data ballonnen op zitten blazen, maar bij ons hielp het dan weer bitter weinig. Toch jammer. 

Negenenvijftig jaar terug belandde mijn moeder dus op de kraamafdeling, terwijl anderen haar jarige dochter opvingen. Mijn oma en tante, waarschijnlijk. Mijn vader bevond zich ook in Huize Tavenier, waar mijn moeder lag te bevallen.

Het product van deze bevalling ben ik. Ja, geboren op de verjaardag van mijn vier jaar oudere zus. Iets wat voor heel veel mensen heel bijzonder klinkt, maar voor ons normaal voelde. Mijn vader en z'n jongere broer deelden ook een verjaardag, dus kennelijk zat het in de familie. Ofzo. 

Zolang we thuis woonden, was dit geen probleem. Voor de familie vierden we de verjaardag op dezelfde dag, soms ook nog met onze moeder die een week eerder verjaarde of zelfs met m'n opa, die daar weer een week voor jarig was. Een groot deel van de familie woonde ver in het zuiden van ons land, dus dit was wel praktisch. Voor ons voelde dat dan wel een beetje als Sinterklaas, al die cadeautjes over en weer. 

Nadat m'n zus en ik uit huis waren, werd het al lastiger. Ja, vaak vierden we bij onze ouders, in het weekend tussen de verjaardagen in, maar dat lukte ook niet altijd. Doordat deze in Spanje overwinterden, bijvoorbeeld. Eén keer vierden we onze verjaardag op Virgin Gorda, een Brits maagdeneiland in de Caribische zee. Dat was wel speciaal. Een lieve vriendin van mij bracht die dag een bosje bloemen naar mijn moeder, omdat haar beide jarige dochters er niet waren. 

Maar goed, negenenvijftig dus. Aangezien de bedoeling is met zestig te stoppen met werken, is het aftellen nu echt begonnen.  Mijn zus is ook met zestig gestopt en net op tijd terug van weer een grote reis, om haar verjaardag in Nederland te vieren. Straks ga ik naar haar toe. Of we na volgend jaar elkaar nog op onze verjaardag treffen, is de vraag. Als het goed is, zitten wij dan (nog) in Portugal, maar wie weet hoe het allemaal gaat lopen. Elkaar treffen hoeft niet per se op de verjaardag. Elkaar zien is elke dag leuk. Maar eerst m'n zestigste levensjaar maar goed doorkomen.  

Mijn zus en ik, 3 en 7 jaar oud

 

 

Lente

Het is altijd een fijn gezicht in de winter. In januari komen de krokussen en sneeuwklokjes al boven de grond, gevolgd door de narcissen. Grauwgroene velden en bermen veranderen in fleurige stroken van wit, paars en geel. Niet alleen door de bollen, ook klein hoefblad en speenkruid kleuren bermen en slootwallen zonnig geel. 

Maar nadat we genoten van de fleurige velden en  warme zonnige dagen, komt er in de lente steevast weer een dag dat het weer omslaat. Maart roert z'n staart, april doet wat ie wil. En onze vrolijke lentebodes wapperen heen en weer in koude winterstormen. 

Ooit zag ik dit toepasselijke plaatje. Elk jaar moet ik er weer om lachen. 

Gelukkig wordt voor deze eerste lentedag mooi weer voorspeld, alleen nog niet zo warm als het al geweest is. Maar zonnig en droog, dat is al heel wat. 
 

Crea bloghop #14: Zwart-wit

Ooit hadden we een lief wit hondje met een schattig zwart neusje en hem heb ik zeker wel eens gebruikt voor een dergelijke foto-opdracht. Zwart-wit zonder filters. Leuk en  makkelijk en heerlijk om naar te kijken. 

Maar goed, de hond is er niet meer en er moet toch iets anders zijn dat er in zwart-wit uitspringt. Ja, ik heb nog vele zwart-wit foto's, maar volgende keer is de opdracht voorouders, en grote kans dat die daarop staan. 

Tekenen, dat is natuurlijk ook altijd weer een idee. Voor het boek van mijn zoon maakte ik zwart-wit tekeningen, soms met een gekleurd accent*, dat is natuurlijk ook nog een idee. Heerlijk, de tekenspullen weer uit de kast. Dat gaat ook zo goed met deze bloghop-opdrachten. (NOT) Meestal neem ik het me voor, vaker wordt het toch wat anders. Lekker bezig wel. 

Wekenlang passeren diverse zwart-wit-opties de revue. Of m'n geestesoog. Of hoe je dat ook zegt. Continue kijk ik rond naar mogelijke zwart-wit objecten. Of antieke voorwerpen, die we alleen uit de zwart-wittijd kennen en die daarvoor dus mooi gebruikt kunnen worden. Of gewoon iets met een mooi contrast. Ik denk aan werken, waarin met negatief spiegelbeeld gewerkt werd (een vorm links wit en rechts zwart, of andersom), de ideeën tollen rond en worden intern geselecteerd op uitvoerbaarheid. 

Uiteindelijk wordt het een simpele zwartwit tv, in wit getekend op een zwarte achtergrond. 

 

En dan hieronder nog wat andere schetsen van wat ik zoal bedacht. 

 Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht.  

 En vergeet vandaag niet te stemmen mensen!

 

*  ik dacht serieus dat ik daar een blog over geschreven had, zie de foto's en alles zo voor me. Bleek op Hebban... gelukkig kon ik 'm nog net voor de nieuwe site kopiëren. 

Zo zat ik in november 2024 te tekenen. Zie, zwart-wit met een kleurtje.

 

Nieuwe serie?

Na Bones en Rizzoli & Isles ben ik zoekende. Zoekende naar een nieuwe serie, om lekker bij voor de tv te hangen. Serie met elke aflevering een nieuwe moord, maar tegelijkertijd ontspanning en gezelligheid in het sociale leven van de hoofdpersonen. 

Tot nu toe kon ik dit niet vinden. Ik startte twee series, die eigenlijk na seizoen één hadden moeten stoppen, voor mijn gevoel. De volgende seizoenen keek ik dus ook niet. Toen kwam Everwood op mijn pad. Een feelgood familiedrama, als dat al kan. Het kabbelt wat door, niet al te veel spanning, maar eigenlijk heb ik het wel weer gehad met het puberdrama van Ephram en Amy. Om het nog maar niet te hebben op de manier van opvoeden door de ouderen. Feelgood ligt me bij boeken ook niet zo en deze serie roept dezelfde gevoelens op. Het irriteert me steeds meer. Wat goed is, want dat zet me in thorie aan het lezen. In praktijk nog niet zozeer. 

Toen ineens was er een nieuwe serie, Scarpetta. De naam herkende ik gelijk van de boeken van Patricia Cornwell. Een serie, waarvan ik af en toe een boek las, en waarvan ik eigenlijk, ooit (volgend jaar?) de hele serie nog wel wil lezen. Een soort serie als de boeken van Katy Reichs met Temperance Brennan (in de boeken heet ze geen Bones). 

De hele dag ben ik aan het wikken en wegen in m'n hoofd. Ga ik kijken of ga ik voor de boeken. Zou kijken erg zijn, als ik de boeken nog wil lezen? De series Bones en Rizzoli & Isles weken ook behoorlijk van de oorspronkelijke verhalen af. Misschien is dat met Scarpetta ook wel zo. 

Ik besluit tot de eerste aflevering en zoek dan op waar het eerste boek over gaat. Ja. Zelfde verhaal, anders verteld. Erg mooi verfilmd. Soms lijkt het wel of het meer om de beelden te doen is, dan om het verhaal en de moord. Maarja, dat is de eerste aflevering, dat is altijd even inkomen... personages leren kennen, met hun onderlinge verhoudingen, tegen de achtergrond van een moord. Dat het verhaal in het verleden en heden verteld wordt, maakt dit niet makkelijker. 

De cast is goed. Hoofdrollen voor Nicole Kidman en Jamie Lee Curtis. 

Ach, wie houd ik voor de gek. Natuurlijk kijk ik verder. Op dit moment heb ik geen tijd voor een serie van negenentwintig boeken, en ze staan bijna allemaal op de online bieb dus doorlezen is mogelijk, en ik wéét hoe ik ben als ik in zo'n serie begin. Dus.. eerst dit maar kijken en dan volgend jaar beginnen met de boeken. Dan ben ik deze serie, of in elk geval de spoilers, vast alweer vergeten. En het is (voorlopig) nog maar één seizoen van acht afleveringen. Kan ik daarna weer op zoek naar een nieuwe serie. 

Boekenweek; de 'buit'

Mijn planning voor vandaag was goed, zo vond ik zelf. Eerst langs een boekwinkel en daarna bij een vriendin lunchen. Een perfecte planning voor een vrije dag. Voor de boekwinkel dacht ik veel tijd nodig te hebben, een uur leek me te kort, dus ging ik ruim voor de afgesproken lunchtijd heen. 

Opgewekt (en nat, want het regende verdorie) liep ik de winkel in en pakte een mandje. Gelijk naast de mandjes was een display met Limbusland van Pieter Koolwijk. Dit boek is dit jaar de keuze voor geef een boek cadeau. Elk jaar is er een goedkope uitgave van een kinderboek. In de winkel kun je dan een exemplaar kopen en achterlaten voor een goed doel, dat de winkel kiest. Je kunt de boeken natuurlijk ook mee naar huis nemen en zelf lezen of cadeau doen. Van der Velde (aan het A-Kerkhof Groningen) schenkt dit jaar de boeken aan het UMCG. Een paar exemplaren belandden gelijk in mijn mandje. 

En toen ging het snel. Binnen een kwartier zat m'n mandje vol en de volgende drie kwartier besteedde ik aan keuzes maken. Nee, nou lieg ik, dat deed ik ook al eerder. Aangezien de boeken die ik tot nu toe dit jaar las voornamelijk door mannen geschreven waren, besloot ik alleen voor schrijfsters te gaan. Daarmee viel een groot aantal boeken al af. Handig! Toch waren er nog heel veel boeken, die niet in m'n mandje zaten, maar daar best wel in hadden gemogen. Ooh.. als ik toch eens rijk was. 

Bij de eerste tafel was het al gelijk raak. Een tafel gewijd aan spanning. Mijn genre dus. En veel schrijfsters, meestal delven ze in dit genre het onderspit. Op deze tafel niet. Mogelijk nog een nawee van Nationale Vrouwendag? Geen idee, maar het kwam goed uit. Het boek 'Het duistere meer' van Sarah Bailey viel me gelijk op. Niet in de laatste plaats door de lage prijs, die pontificaal op het boek geplakt was. In de handgeschreven motivatie bij het boek, kon ik het land niet goed lezen. Bleek Australië te zijn. Een land dat ik dit jaar nog niet las. Goede reden om mee te nemen. Ohja, en de omschrijving klonk ook goed. 

De volgende tafel had Fantasy als genre. Weer veel vrouwelijke auteurs, maar ook erg mooie boeken. Cleopatra stond al op mijn 'wil ik lezen'-lijst en viel me dus gelijk op. Een boek met zo'n mooie spray-edge. Je hebt er niets aan verder, maar het ziet er geweldig uit. De hele fantasy-tafel stond vol met dit soort kunstwerkjes. Toen na online checken bleek dat het boek dezelfde prijs had zonder spray-edge, belandde dit boek in het mandje. Maar ik twijfelde wel. 

Uiteraard ging ik ook op zoek naar het Hebban/Mezza-boek van de maand. En ja, die was er en belandde ook in m'n mandje, maar heeft de schifting niet overleefd. Als ik dan toch een boek koop, dan maar een mooie buitenkant en 'Omdat ik je zie' van Eva Postuma de Boer ziet er niet zo spannend uit. Ja, het is niet dat ik het boek beoordeel op z'n uiterlijk, maar aangezien ik het kopen van papieren boeken wil beperken, wil ik ook echt iets moois kopen als ik daar dan toch voor ga. En Cleopatra staat mooi in de boekenkast. Ook de rug van het boek springt in het oog. 

Afijn, uiteraard ging ook het boekenweek betoog 'Ik zou uw dochter kunnen zijn' van Doortje Smithuijsen mee en natuurlijk kreeg ik het boekenweekgeschenk gratis. Al met al een mooie buit. 

Gelukkig appte vriendin vriendin voor de afgesproken tijd dat ze op weg naar huis was, want langer in de boekwinkel verblijven zou tot meer aankopen kunnen leiden. Snel rekende ik af en vertrok. 

Vriendin heeft kittens. Ze zijn lief en schattig en mooi! En als het goed is hypoallergeen, maar daar merkte ik dan weer weinig van. En dat terwijl ik m'n voorbereidingen getroffen had met medicatie. 

Maar kijk nou toch hoe schattig! Moederpoes leek het maar niets te vinden, dat ik me over haar nageslacht boog. 

De lunch was ook lekker. En van vriendins man kreeg ik een boek mee dat hij zelf schreef. Hij vroeg al eerder of ik interesse had. Ja, natuurlijk! Een boek is altijd goed en ik ben natuurlijk zeer benieuwd hoe hij schrijft. Dit boek komt vast nog wel eens terug in een maandoverzicht en dan lezen jullie ook hoe ik het vond. 

Nou, dit was hem dan, mijn welbestede vrije dag, eerste dag van de boekenweek. Had ik de aanschaf over twee dagen verdeeld, had ik twee boekenweekgeschenken gehad, maar, zoals de verkoper zei, ik kan het boek toch maar één keer lezen. Dan had ik wel iemand anders nog blij kunnen maken met een gratis toegang tot een museum op 22 maart. 

Nu nog zorgen dat deze boeken niet op de 'lees uit eigen kast'-plank van 2027 terecht komen.

Boekenweek

Morgen begint de Boekenweek 2026. Elk jaar is dit weer een feest voor boeken- en leesliefhebbers. Er zijn extra activiteiten, diverse boeken en schrijvers worden in het zonnetje gezet, bij aankoop van een (of meerdere) Nederlandstalig boek(en), t.w.v. minstens € 17,50 totaal, krijg je het boekenweekgeschenk én er is voor € 5,25 een extra novelle of (dit jaar) betoog, in het kader van die Boekenweek. 

De Boekenweek heeft ook elk jaar een thema, dit jaar is het Generaties. Zowel het geschenk als het betoog tippen dit thema (zijdelings) aan. Voor schrijvers is het een eer om het boekenweekgeschenk of betoog te schrijven. Peter de Smet, die jarenlang schuil ging achter het pseudoniem Hendrik Groen, komt er zelfs voor uit de anonimiteit. Dat deed hij niet eens toen zijn boeken "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" de NS Publieksprijs wonnen!

Lezers kennen mij als boekenliefhebber en het zal dan ook geen verrassing zijn dat ik uitkijk naar de Boekenweek. Al weken blader ik door websites om tot een goede keuze te komen voor het te kopen boek. Mijn voornemen was immers minder papieren boeken te kopen. Voor de Boekenweek maak ik zeker een uitzondering, want ik wil het geschenk op papier, maar ik wil het aantal boeken wel beperken. Vorige maand kocht ik geen boek, dus mag er deze maand één extra, toch? 

Een logische aankoop zou het Hebban/Mezza boek van de maand zijn. Die ga ik sowieso lezen, tenslotte. Maar er is zoveel leuks! Zojuist ontdek ik dat Piergiorgio Pulixi, een schrijver wiens tweede boek al op mijn verlanglijstje voor Sardinië staat, een derde boek in deze serie uitbracht. Oeh. Maar deel één en twee las/lees ik via de online bieb, dus is het niet handig deze als papieren versie aan te schaffen. (dan moet ik gelijk de hele serie, ook zonde)

Afijn, al zoekend kom ik er aardig achter wat ik (waarschijnlijk) níet ga kopen, maar wat dan wel. Ik denk dat ik me er morgen gewoon door laat verrassen. Lekker struinen in de boekwinkel en kijken wat het wordt. Misschien zie ik een boek, dat zich afspeelt in een nieuw/ander land en niet op een lijstje staat.  Feestje 📚 De verdere activiteiten laat ik overigens, net als andere jaren, aan mij voorbij gaan. 

Nog extra leuk: vroeger kon je met je boekenweekgeschenk een dag gratis reizen met de trein. Mijn zus en ik kozen die dag altijd als zussendag. Dit jaar is je boekenweekgeschenk je toegangskaartje tot een museum!

 

 

 

Crea bloghop #13: Strand/zee

"Jaa, ik zie de zee!" 

Strand en zee. Ik houd ervan. Het zand niet per se, maar het gevoel om aan zee te zitten en uit te kijken over golven en weidse verten. Heerlijk. Wel in de zon, uiteraard.

 Ik heb dan ook keuze uit vele foto's, die ik in mijn leven van de zee heb gemaakt. Hoge golven, geen golven, blauwe zee, grauwe zee, Noordzee, Middellandse zee, Atlantische oceaan, Caraïbische zee of Waddenzee. Schiermonnikoog of Sint Maarten, allemaal mooi. 

En dan heb je nog zeeleven. Fleurige vissen, bijzondere koralen, maar ook kwallen, krabben en zeesterren.

Wanneer we op vakantie gaan en ik weet dat de zee vanaf een bepaalde plek te zien moet zijn, dan strek ik mijn nek: "Zie ik het al?"  Dat éne streepje, tussen land en lucht... 

Vroeger gingen we elke vakantie naar zee. Mijn vader had erge hooikoorts en bij zee was dat het minst erg. Een goede reden voor mijn favoriete bestemming. Helaas houdt mijn man er niet zoveel van als ik, maar in Portugal gaan we altijd wel een paar keer naar de kust. Daar zijn ook erg leuke plaatsjes, dat helpt wel. 

Allemaal leuk en aardig, maar hoe geef ik deze liefde weer in een creatieve opdracht. Ja, jaren terug maakte ik best een mooie tekening van een golf. Maar dat was jaren terug. Kan ik die tekening nog vinden? En is dat wat ik wil voor deze opdrachten, oude creaties opduiken? 

Uiteindelijk besloot ik eens iets heel anders te proberen. Struinend door mijn voorraad vilt, een tijdje terug, bleek deze vooral nog te bestaan uit snippers. Zou hier wat mee te doen zijn? Nouja, kijk zelf maar!

Zee en strand 'kijkdoos'

Bovenaanzicht

Ingezoomd op de 'zee'

Het was qua foto een beetje lastig een goede hoek te kiezen. Een eventuele volgende keer is het handig(er) om eerst de wanden te beplakken en de opening aan de lange kant te doen, kwam ik achter. Al doende leert men hè. Overdoen was geen optie, want na de fotosessie gooide ik het hele project weg, zonder het zeehondje maar helaas met het eendje. Daarná zag ik in de tuin nog een hanger met allemaal schelpjes. Dat was ook nog leuk geweest om te gebruiken. 

Het was weer een leuke bloghop. Dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht.  

Verheugen op...

 "Zullen we hierheen?" appte man mij ruim een maand terug en hij stuurde een aankondiging van een tafeltennistoernooi op Sardinië mee. 

"Ja!", was mijn antwoord per omgaande. Hij schrok ervan. Zoveel enthousiasme voor een tafeltennistoernooi had hij niet verwacht. Maar ik zag alleen maar Sardinië en dacht 'Vakantie!!'. We waren toen druk bezig met de voorbereidingen voor een mogelijke verhuizing en hadden daardoor geen vakantieplannen. Het voelde of er niets te verheugen was. Ja, die verhuizing wel, maar daar kijk ik naar uit als een hoop werk. Het resultaat is leuk, maar de weg ernaartoe niet per se. Een vakantie om me op te verheugen, was dus precies wat ik nodig had. Man, altijd in voor een tafeltennistoernooi, ging een en ander in werking zetten.  

Inmiddels lijkt de verhuizing dit jaar van de baan. Er is, volgens man, nog een klein achterdeurtje, maar nu de eerste plannen, die door omstandigheden haast hadden, niet doorgaan, verhuizen we wat mij betreft niet eerder dan volgend jaar. Dan zijn we beide gestopt met werken en hebben we tijd en ruimte om rustig op zoek te gaan en te verhuizen. En dat geeft me rust. En nog een vakantie in het vooruitzicht, want ja, als we niet verhuizen is daar ineens weer tijd voor. 

Toch zal Sardinië het eerste vakantie-uitstapje zijn. Een plek waar ik nog nooit ben geweest. Terwijl man op zoek ging naar een slaapplek en allerlei reisopties, richtte ik mij op mijn eigen voorbereidingen. Zo weet ik al welk boek ik daar 'moet' lezen en waar een free library (minibieb) is. Diverse bookcrossers lieten daar al boeken achter. Uiteraard zocht ik ook al boeken uit om zelf gedurende de reis 'vrij' te laten. 

De free library zit in een hotel, dat vast te duur is voor ons. Ligt middenin het dorp én aan zee. We komen er waarschijnlijk wel eens langs, kan ik daar even kijken. Het boek is 'Een steek door het hart' van Piergiorgio Pulixi. Een tweede deel van een serie, die speelt op Sardinië. Het eerste deel las ik met de thrillerleesclub en toen wist ik al dat ik het volgende deel ook wilde lezen. Het was wel zo'n boek waarin de vrouwelijke hoofdpersonen typisch door een man geschreven zijn. Hopelijk is dat in deel twee minder opvallend (en irritant). Het verhaal was verder origineel en spannend. En op de goede locatie. 

 Dus nu tel ik de maanden, weken, dagen af voor deze minivakantie. Het toernooi duurt een weekend, wij gaan een week. (één boek is dus te weinig, als iemand nog tips heeft voor boeken op Sardinië?) Een week zon (hoop ik toch) en strand en nieuwe plekken ontdekken. Heerlijk om me op te verheugen! Ook op het toernooi en het ontmoeten van nieuwe mensen/tafeltennissers. 

 Ik had hier graag een foto van Sardinië geplaatst, maar zit met auteursrechten. Dus maar een foto met blauwe zee bijVilanova de Milfontes, Portugal.