Commonplace diary

 Al surfend en scrollend door artistiek dagboekland, kwam ik wat nieuws tegen: Commonplace diary. Voor mij nieuw. De term blijkt al even te bestaan. Al sinds de Renaissance, aldus Caran d'Ache. (ja, die van de tekenbenodigdheden) Eigenlijk is het gewoon een boekje, waarin je (dagelijks of regelmatig) tekent en schrijft, niet per se over wat je die dag gedaan hebt, maar meer wat je denkt en tegenkwam. Of, zoals Ayushi Thakkar het op haar blog zegt:

Historically, commonplace books have been used by thinkers and writers as a way to collect ideas, quotes, and insights. They’re a blend of journal and scrapbook, less about keeping a diary of events and more about capturing the essence of what sparks your curiosity. A commonplace book is a personal record—a way to build a map of your thoughts, discover connections between ideas, and revisit them in new ways over time.

Eigenlijk dus iets wat ik al jaren/decennia probeer te doen, maar steeds niet volhoud. Dat dus. Maar nu in woorden onderbouwd. Scrollend door allerlei voorbeelden op google en Pinterest zie ik weer geweldig mooie voorbeelden en ideeën. Drie keer raden wat ik mij weer eens voorneem? 

Naar verwachting raad je het in één keer goed. 

Geeft niet. Ik zie weer leuke ideeën, krijg er weer zin in en houd het misschien wel drie dagen vol.  Maakt allemaal niet uit. Kijken naar wat anderen maken blijf ik leuk vinden. Een andere zoekterm brengt weer andere ideeën, dat is duidelijk. En dat is ook leuk. (mensen maken echt mooie dingen). 

En misschien, ooit, houd ik zo'n creatief (dag-)boekje wel langer vol. Gewoon omdat ik tijd en rust heb me met m'n hobby bezig te zijn en omdat ik eindelijk minder kritisch naar de resultaten kijk. (of ik ben ineens zó goed, dat ik zelfs kritisch tevreden ben)

Een commonplace notebook of diary of hoe je het noemt, lijkt overigens wel wat op een bulletjournal. Ik zie zelfs instructies voor het maken van een index. Er is ook een hele marketing omheen hoe je zo'n notebook inricht, net als bij de bulletjournals. Sja.. het blijft gewoon een schetsboekje dus bij mij. Zo gestructureerd ben ik niet. Ga ik ook niet worden. Opvallend: mijn eerste gedachte was niet eens 'hier moet ik een boekje voor kopen'. Zou ik het leren? Of heb ik nu gewoon zóveel boekjes in huis, dat zelfs in mijn hersens is doorgedrongen dat het eerst genoeg is? Is dit mogelijk? 

Voorlopig ben ik in elk geval weer even zoet met rondkijken op het wereldwijde web. Bovengenoemde blog van Ayushi Thakkar, waar ik dus toevallig als één van de eerste op klikte, geeft wel een mooie uitleg en gaat ook dieper in op terugkijken en waarom heb je dit toen en toen opgeschreven. Interessant. Zo diepzinnig ben ik waarschijnlijk niet, maar mooi om te lezen hoe mensen met zo'n boek om kunnen gaan. 

A commonplace book is more than just a collection of quotes and thoughts; it’s a personal archive of inspiration and growth. In a world where we’re constantly bombarded with information, a commonplace book is a way to capture what matters, to make sense of the noise, and to hold onto the ideas that resonate with us. It’s a space for curiosity, reflection, and creativity—qualities that are often neglected in our fast-paced lives.

Zoals ze het beschrijft, zou zelfs een blog een commonplace journal kunnen zijn. Een overzicht van wat je las is tenslotte een onderdeel van het commonplace journal en dat doe ik hier al. Goed bezig van mij! Flow magazine ontdekte in maart vorig jaar al het commonplace book en schreef er een duidelijk artikel over en ook hier zie ik nog ideeën, waar ik wat mee kan. Een Nederlandse vertaling voor commonplace book ben ik nog niet tegengekomen. 

Uiteindelijk vond ik nog een uitgebreide beschrijving van een commonplace journal op de site van Masha Plans. Zij beschrijft wat een commonplace journal is, wat het verschil is met een dagboek en bulletjournal (wat ze zelf al heel lang doet), hoe je kunt beginnen, enzovoorts. Door terug te bladeren, wat Ayushi Thakkar ook tipte, leer je meer over jezelf. 

A commonplace journal — sometimes called a commonplace book — is basically a personal collection of everything that resonates with you. Quotes, ideas, notes, reviews, lists, observations, things you’ve learned, things you want to remember.

Ohja, dé tip om te beginnen is dus: begin nu! Schrijf iets op dat je wil(de) onthouden. Kijk later hoe en of je dit eventueel nog wilt opleuken met kleurtjes, knipsels, tekeningen, enzovoorts. Ze zegt tevens dat een commonplace journal heel geschikt is om één keer per week te schrijven, terwijl je door de week op je telefoon of wat anders handig is, dingen bewaart. Kijk, dat is misschien te doen. Nu eerst een begin. 

Wat ik nu al heb geleerd: Deze stiften zijn niet geschikt voor dit boekje (en de vraag is of ze überhaupt wel voor een boekje geschikt zijn) en ik ben niet goed in iets mooi opschrijven of 'lettering' maar het begin is er. Als het goed is, heb ik inderdaad al in boekjes en op de telefoon quotes verzameld. In boekjes vooral van boeken voor de leesclubs of wanneer ik eens een recensie moest schrijven. Daar maar eens naar op zoek dan. En verder ga ik waarschijnlijk gewoon door zoals ik bezig was, met tekeningen en ideeën voor de bloghop en andere dingen die ik leuk vind. 

Takkie en Siepie onderaan zijn perforators te koop bij de HEMA met nog heel veel ander leuks van deze vriendjes. (ik wil het állemaal!) Ze zijn er ook van Nijntje..  

Foto van HEMA

Crea Bloghop #5: Kliederboel

Kliederen, ik ben er goed in. Altijd geweest ook. Als je het m'n moeder nog kon vragen, zou ze het bevestigen. Niet zomaar wat kliederen, buiten kliederen met modder. Altijd kwam ik vies thuis, maar dat hoorde erbij. 

Nu is de opdracht kliederboel, maar kliederen op commando klinkt wat raar eigenlijk. Dus zat ik me af te vragen bij welke activiteit het bij mij altijd een kliederboel wordt. Het eerste dat in me opkomt is eten. Eten zonder kliederen, dat zit er bij mij niet in. Wanneer ik in nette kleren ergens heen moet, trek ik deze pas aan na het eten. Eten bereiden valt qua kliederboel over het algemeen mee. Was een leuke foto geworden anders. 

Maar wat dan wel. Kleinkind komt volgende week pas, anders had ik met hem even lekker kunnen kliederen. Er wordt ook nog een verjaardag gevierd, waarbij nog meer kinderen aanwezig zijn. Zet ze met verf aan het werk en ze kunnen mijn opdracht zo invullen. Maar helaas, een week te laat dus. 

Wat dan. Zelf weer met de verf aan de slag? Hoe maak ik en foto, wanneer m'n handen vol kleurige en natte verf zitten? Een willekeurig kind van de straat plukken om 'het werk' voor me te doen? Wekenlang vraag ik me af waar ik eens lekker mee zal gaan kliederen. Steeds weer loop ik weer aan tegen vieze handen en 'wie legt dit dan vast'. 

De gedachten rollen verder en denkend aan mijn creabloghopthema (giraffe) en de verf die nog steeds in de kast ligt, vraag ik me af wat daarmee te doen is. Verf en kliederen is niet zo'n hele grote stap, maar is er een giraffe te kliederen? Volgens het motto van Karel Appel 'Ik rotzooi maar wat aan' ga ik aan de slag.  

Mijn conclusie is dat ik best kan kliederen met verf, maar niet zoals ik zou willen. Ja, de giraffe is gekliederd met dikke klodders verf, maar de lucht en verdere omgeving werd in mijn gedachte heel anders. De bakjes met verf laten ook veel geklieder zien. 

Een giraffe is op zich een makkelijk dier om te tekenen. Maak een dier met een lange nek en iedereen herkent er een giraffe in. Dat scheelt een hoop. 

Op deze foto's kun je mooi zien hoe dik de verf opgezet is. En hoe de kleuren door elkaar gekliederd zijn. 

En zie hier de bakjes verf. Ja, ook daarin een hoop geklieder. Geen enkele kleur bleef ongemengd.  

Al met al ben ik toch heerlijk aan het kliederen geweest. 

Dit was natuurlijk weer een bijdrage voor de Creabloghop van Conny's Quilts, die deze uitdaging bedacht. Meer creaties van andere bloggers kun je vinden via haar blog. 

Crea Bloghop #4: Een stilleven van alledaagse dingen

 Voor deze opdracht ging ik eerst maar eens bij mezelf te rade wat voor mij nou eigenlijk 'alledaagse dingen' zijn. Bij tekenles maakten we eens een stilleven met een groene kliko en materiaal om te dweilen, zoals een emmer en een mop. Voor iemand die niet vaak schoonmaakt niet alledaags, maar wel leuke ongewone items om mee te werken. Het ging toen met name over kleurvlakken, waar zo'n kliko en een emmer natuurlijk heel geschikt voor zijn. 

Ook tijdens tekenles, kregen we de opdracht een stilleven van flessen en kruikjes te maken in de stijl van Giorgio Morandi. Erg leuk om te doen en makkelijker dan Henk Helmantel. 

Als je op internet zoekt op stillevens, kom je eigenlijk ook vooral alledaagse dingen tegen. Niet altijd uit onze tijd, maar je ziet bloemen, vazen, servies, kannen, flessen en natuurlijk eten, afgewisseld met een schedel, iets minder alledaags. Boeken, zie je ook vaak. Behoorlijk alledaags, zou je kunnen zeggen. Verrassend vond ik stillevens van de alledaagse spullen van overledenen! 

Scrollen door deze zoekopdracht is wel genieten. Wat een mooie schilderijen bestaan er toch op de wereld! Qua inspiratie brengt het me geen steek verder. Wel besefte ik dat ik niet zozeer op zoek was naar de alledaagse alledaagse dingen, maar naar de bijzonder alledaagse dingen. Want, zoals ik wel vaker zeg, waarom makkelijk doen... Alledaagse dingen, die zó alledaags zijn, dat ze niet vaak voor stillevens gebruikt werden. 

Dus, wat is voor mij een alledaags ding en wat kan ik zien als bijzonder alledaags. Werkend op kantoor zijn nietmachine, plakbandhouder en perforator behoorlijk alledaags. Saai, maar alledaags. En niet vaak te zien in stillevens. Terecht ook. Want naast kantoor-alledaags zijn ze saai. En op mijn kantoor ook nog een zwart, niet vrolijk gekleurd. 

Opvallend: wanneer je alledaags maar vaak genoeg denkt of in een zoekopdracht zet, wordt het een bijzonder woord. Met zoeken op 'alledaagse voorwerpen' kun je je tijd ook volmaken, trouwens, maar dat terzijde. 

Uiteindelijk besloot ik niet alleen tot alledaags maar ook hedendaags alledaags. Geen mooi kannetje van steen of tin, geen wijnfles maar een sodastream, die ik alle dagen gebruik voor frisdrank. Geen boeken, maar m'n e-reader en daarnaast nog bloemen van lego. Een blok tofu in plaats van een dode fazant paste er helaas niet zo mooi bij. 

Het is geen spannend plaatje geworden. Raffie staat er ook bij. Hij vervangt ook niet de fazant. Mijn idee voor deze bloghop-serie was om giraffes als een soort thema of rode lijn in alle opdrachten te hebben, maar vorige week ben ik dat straal vergeten. Bij de derde opdracht al. Ik kan dat. 

Dit was natuurlijk weer een bijdrage voor de Creabloghop van Conny's Quilts, die deze uitdaging bedacht. Meer creaties van andere bloggers kun je vinden via haar blog. 

Leesoverzicht september

 Het is alweer oktober, dus tijd voor het leesoverzicht van september. 

Wat las ik zoal? 

Op Instagram volgde ik Sanne van Arnhem al een tijdje. Ze heeft hele leuke filmpjes voor makkelijke recepten, hoe je dingen wel/of niet zou kunnen aanpakken of waar je je al dan niet druk over hoeft te maken. Ze rekent af met dingen die moeten, omdat men dat ooit bedacht heeft. Geeft een inkijkje in haar leven met ADHD en angststoornis en is gewoon heel leuk mens. Enig, zou je kunnen zeggen. Toen ze haar boek 'Jemig wat ben ik enig' noemde, was ik al geïnteresseerd, maar toen begon ze over een feestsnee (sprayed edges) voor het boek, dat pas bij een oplage van een paar duizend gerealiseerd kon worden. Als genoeg mensen zouden pre-orderen, kon dit geregeld worden. En ja, toen was ik geheel verkocht. En niet alleen ik. Er waren zoveel pre-orders, dat de feestsnee zelfs een print kreeg. 

Het boek geeft in duidelijke taal, en met humor, aan waar mensen zoal tegenaan kunnen lopen op het gebied van zelfvertrouwen en zelfverzekerdheid, aangevuld met zelfenigheid. Cultuur, media en opvoeding beïnvloeden de manier waarop je naar jezelf kijkt. Sanne laat met zien hoe je minder kritisch naar jezelf kunt zijn, liever voor jezelf en hoe je jezelf kunt behandelen als je beste vriend. Ze heeft voorbeelden uit de praktijk, door interviews en eigen ervaring, en opdrachten waar je mee aan de slag kunt. Het is makkelijk leesbaar, het leest zo weg. 

Ik ben fan, maar dat was ik dus eigenlijk al van Sanne. Naar haar andere boeken 'Red mij niet', 'Het anti-aanbakbrein' en 'Gedachten zijn klootzakken', ben ik nu ook wel heel benieuwd.  

De schok van het licht - Lori Inglis Hall

Het Mezza-boek van de maand april. Een boek dat tot mijn vreugde bij de bookchoiceboeken van september zat, dus hoefde ik het niet apart aan te schaffen. Gelijk het 2e boek dat ik deze maand lees.
Eigenlijk zag ik er tegenop. Voor mijn gevoel heb ik al (te)veel boeken over de tweede wereldoorlog gelezen en is het wel genoeg. Toch ben ik erg blij dat ik dit boek wel las. Ja, ik las verhalen, die ik eerder ook al las, bijvoorbeeld in De Nachtegaal van Kristin Hannah, ook zo'n geweldig mooi boek over de tweede wereldoorlog in Frankrijk. Het Alice-netwerk van Kate Quinn vertelt ook over vrouwen, die vanuit Engeland in het Frankrijk van de eerste wereldoorlog koerierswerk doen. Bijzondere verhalen over sterke vrouwen. 

Wat voegt De schok van het licht dan nog toe? Nou, veel. Naast 'dezelfde verhalen', is het weer heel anders beschreven en zéker de moeite waard. Het verhaal van de thuis- en achterblijvers wordt meer belicht maar ook wat tenenkrommende doofpotperikelen. 

De eindeloze nacht - Agatha Christie

Voor de officieuze checklist van het Hebbanforum, ging ik op zoek naar een boek dat uitkwam in mijn geboortejaar. Ik besloot maar weer eens tot een boek van Agatha Christie, omdat ik eigenlijk vind dat ik meer van deze schrijfster moet lezen. 

Dit boek had niet zo nodig gehoeven. Een vreselijk oninteressante man (die waarschijnlijk ADHD heeft, maar dat 'bestond nog niet' in die tijd) beschrijft hoe hij een rijke erfgename ontmoet en met haar trouwt. Hij ratelt maar door en ratelt maar door en echte spanning zit er niet in. Wanneer z'n jonge bruid overlijdt, blijkt er ook nog een ander verhaal te zijn. 

De enige reden dat ik het boek uitlas, was dat ik m'n geboortejaar af wilde vinken en dat kan nu dus. 

Dus begon ik maar weer in een boek, dat ik zéker uit zou lezen en spannend zou vinden.

Rigor Mortis - Patricia Cornwell

Het leuke van zo'n serie achter elkaar lezen is dat je ook ontwikkelingen ziet. Zo is Scarpetta gestopt met roken en mag je op steeds minder plekken roken. Onderzoeken ten behoeve van identificatie, zoals DNA, zijn ineens meer normaal en gaan sneller.  

Scarpetta's nichtje Lucy is ook weer van partij. Om inbraken in het computersysteem te ontdekken, wordt er nog ingebeld. Herinneringslaantje!
Dit boek was zo snel uit, dat ik het vergat te noteren en pas toen ik aan de volgende Cornwell wilde beginnen, kwam ik erachter dat ik deze al had gehad. 

Vuurvliegjes in Nova Scotia - Eleanor Shearer

Dit boek leerde mij weer wat nieuws uit de tijd van de slavernij: op Jamaica leefden de Marrons. Dit waren vrije zwarte mensen, hoewel vrij een ruim begrip was. Ze moesten nog steeds wel doen wat de witte mensen op het eiland wilden en uiteindelijk werden ze naar Nova Scotia gebracht. Dit boek gaat over de moeilijke tijd, die hierop volgt. De mensen zijn niet gewend aan het koude weer in Canada en leven nog met trauma's van Jamaica. 

Het boek vertelt het verhaal van Cora, die meegekomen is met de Marrons. In het bos ontmoet ze Agnes, die hier alleen leeft met haar hond. Er groeit een vriendschap tussen te twee vrouwen. 

Ondertussen komt er steeds een rechtszaak tussendoor. Maar wie staat terecht? 

Een boeiend boek over ontberingen van ex tot slaaf gemaakten in het koude Canada, waarin duidelijk wordt dat vrij zijn voor hen niet altijd zo vrij was. Daarnaast is het ook een ode aan de wilde natuur. 

Canada was nog weer een nieuw land ook!

Beloved / Beminde - Toni Morrison

Omdat ik boeken wil lezen van vrouwelijke winnaars van de Nobelprijs voor de Literatuur, stond dit boek al een tijdje op mijn wil-ik-lezen-lijst. De week van het verboden boek leek me een uitgelezen moment om er echt aan te beginnen. 

Bij de online bieb was dit boek alleen in het Engels te lezen. Na een aantal bladzijdes besloot ik het maar in het Nederlands aan te schaffen, want mijn Engels is niet zó goed. In het verhaal worden heden en verleden op subtiele wijze met elkaar verweven, er worden dingen beschreven tot waar mijn Engels gewoon niet rijkt. 

Ook in het Nederlands was het geen makkelijk boek. Wel een indringend boek, weer over tot slaaf gemaakten. Zeker een aanrader. Het lukte me niet om het binnen de week van het verboden boek uit te lezen, maar wel nog net in september. 

Statistieken na deze maand
6 boeken gelezen deze maand, dus totaal nu 69 van de voorgenomen 75 gelezen (92%)
Geen boeken uit eigen kast, houdt het totaal op 12
1 nieuwe land, maakt totaal 28 verschillende landen (en 2 verschillende fantasielanden)  

Nieuwsgierig naar de Hebban checklist? Klik dan hier.

Crea Bloghop #3: Stapelen

Het is altijd zo'n mooi gezicht, vind ik. Hoge torens van gestapelde stenen. Zelf maakt ik ook eens een stapel(tje) in Frankrijk bij  Entrevaux. Jaren later bij, Vila Nova de Millfontes in Portugal, fotografeerde ik stapels van anderen. Zo hoog kon en durfde ik niet stapelen. 

Thuis stapelt zich van alles op. Boeken, bijvoorbeeld. Afwas en gewone was. Troep op tafel stapelen we ook af en toe, om de tafel 'leeg' te maken, zodat we er kunnen eten. Ideeën stapelen zich op in m'n hoofd (en die stapels vallen regelmatig om) maar wát kan ik nou eens gebruiken voor deze creablog. Iets nieuws. Iets anders, iets verrassends.. deze ideeën komen dan weer niet in m'n hoofd (of liggen onderop een stapel?). Zal ik in huis gewoon willekeurige dingen gaan stapelen? Giraffes? 

Een advertorial van Flow voor Paperlovers brengt me op een ander spoor. In het filmpje maken ze rondjes van verschillende soorten papier en stapelen die.

 Wacht

Ik kan ook andere dingen knippen uit papier en dat 'stapelen'. Er liggen ook nog wel een paar Flows voor Paperlovers in de kast, dus bedrukt papier genoeg. (dit lijkt wel en niet een reclame voor deze Flows, ik vind ze geweldig maar doe er dus weinig mee en dan zijn ze best prijzig) 

Toen ik nog alleen woonde, was ik een ster in het stapelen van afwas. Een Meester in het stapelen, misschien wel, als deze titel zou bestaan. Eerst vuil, daarna schoon. Het aanrecht was maar klein, de afwas werd niet dagelijks gedaan, koken wel. Stapelen was noodzaak.

En zo kom ik tot deze uitwerking: Papieren servies stapelen. 

Het werd helaas niet helemaal zoals ik het voor me had gezien. Zoals vaker kloppen de verhoudingen niet, maar het idee is leuk, al zeg ik het zelf. 

Hieronder nog het stapeltje stenen dat ik maakte bij de Var in de buurt van Entrevaux. 

Dit was natuurlijk weer een bijdrage voor de Creabloghop van Conny's Quilts, die deze uitdaging bedacht. Meer creaties van andere bloggers kun je vinden via haar blog. 

Bibliotherapie: boek tegen eenzaamheid

Ik kwam het tegen op Hebban, want waar anders kom ik aan mijn boeken-informatie. In de Week tegen de eenzaamheid (24 t/m 30 september) is Made-life op zoek naar boeken als 'boekensteun' voor mensen die zich eenzaam voelen. Ze noemen het Bibliotherapie. (biblion = boek, therapeia = behandeling, genezing)

Bibliotherapie is een therapie waarbij gebruikgemaakt wordt van geschreven teksten zoals zelfhulpboeken, handleidingen, romans en prentenboeken om mensen van alle leeftijden te helpen met hun psychische en fysieke problemen. Bron: Wikipedia

Zelf ken ik het niet zo, eenzaamheid. Ook toen ik alleen woonde, voor het internettijdperk, vond ik het alleen zijn geen probleem. Dat is fijn voor mij, maar daar hebben anderen niet zoveel aan. 

Op tv wordt er aandacht aan eenzaamheid besteed via spotjes in het reclameblok. Nodig eens iemand uit op de koffie of om mee te doen met voetbal. Zie je iemand die alleen is, maak er eens een praatje mee. OP de website 'één tegen eenzaamheid' staan nog meer ideeën en ook initiatieven van mensen die zelf eenzaam waren. Dit zijn niet alleen oude mensen, maar ook veel jongeren blijken eenzaam. Het is alleen zo lastig toegeven. Er ligt een taboe op, want hoe kun je nou jong zijn, een leven voor je hebben, alle energie om wat te ondernemen, en toch eenzaam zijn. 

Hoewel ik mijzelf best sociaal vind, vind ik het lastig om te zien dat iemand eenzaam is en hoe ik die zou kunnen helpen. Op veel willekeurige momenten maak ik praatjes met vreemden, maar bij mensen in de buurt gaat het toch vaak niet verder dan een 'Hallo'. Het is me amper bekend wie er alleen woont en wie niet. En aangezien ik zelf graag alleen ben, maar er meestal wel iemand thuis is, nodig ik ook niet snel iemand uit op de koffie. 

Daarom vind ik het initiatief van Bibliotherapie mooi. Dit ligt wél in mijn lijn. Iemand een boek aanraden, dat kan helpen bij eenzaamheid. Nadeel is dat ik géén idee heb wat voor boek zou kunnen helpen. Een zelfhulpboek? Lekkere feelgood? Thriller? (dat ze blij zijn niet met díe persoon te wonen) Zouden al die gezellige boeken het gevoel van eenzaamheid niet vergroten? Of juist iemand op een idee brengen om bijvoorbeeld ook eens een briefje achter te laten in een boek dat ze achterlaten in in een minibieb. Helpt een volgend zelfhulpboek ze wél over de streep om iets te ondernemen? 

Ik heb (nog) geen idee, maar jij misschien wel. Deze kun je tippen bij boekensteun. En als er via mijn blog toch nog een behulpzaam boek bij een eenzame persoon komt, die daar wat aan heeft, heb ik toch nog wat kunnen doen. 

Crea Bloghop #2: Wat zit er in mijn tas?

Wat er in mijn tas zit? Veel. Vooral veel. Ik sleep ook altijd een tas mee. Ik heb geprobeerd me te beperken tot een kleinere tas, maar die puilt dan uit, wil niet dicht of sneuvelt voor z'n tijd. Heel sneu. 

Want ja, ik gebruik het waarschijnlijk niet, doe er vast níets mee, maar m'n tekenboekje moet altijd mee. Dientengevolge moet ook het etui mee. Portemonnee spreekt voor zich, maar in mijn tas zit ook een soort etui met medicatie, gevuld met pijnstillers, allergiepillen, anti-migraine-neusspray en zalf tegen koortslip. Een opschrijfboekje, gaat ook mee 'voor het geval dat'. In een schattig giraffe-etuitje zit mijn powerbank. Als laatste zit m'n brillenkoker met zonnebril ook altijd in de tas. Sterker nog, soms neem ik alleen een tas mee, omdat m'n zonnebril mee moet. Dan durf ik tekenboekje, etui, medicatie en opschrijfboekje thuis te laten. Met de telefoon kan ik ook betalen, dus portemonnee is ook niet per se nodig, maar de zonnebril, ja, die toch dan weer wel. 

Optioneel zit er nog een kleiner schetsboekje in m'n tas. Deze zit er (ook) standaard in, omdat ik het grotere schetsboek soms vergeet terug te stoppen, en stel dát ik ineens de geest krijg en wil tekenen. Dan is er nog m'n e-reader. Daarnaast ook regelmatig een boek-om-weg-te-leggen van bookcrossing, want stel dat ik een minibieb tegenkom, ergens. 

Wanneer we op vakantie gaan zit ook de laptop en m'n camera nog in de rugzak. Dit is een andere rugzak dan de dagelijkse rugzak. In deze zit inmiddels ook standaard een reparatiesetje, omdat hij uit z'n voegen barst. Helaas heb ik nog geen goede vervanging kunnen vinden. Aan het begin van de reis zitten er dan zelfs meerdere bookcrossingboeken in de tas. En een flesje water en/of ander drinken. (en... want stel je voor dat ik heel veel dorst krijg) 

Nu ik dit allemaal opschrijf, kan ik verschillende keren een oogrol nauwelijks onderdrukken.

Een crea-opdracht over mijn tasinhoud kan dus alle kanten op. Zo zou ik me kunnen beperken tot 'zere voeten', want al dat gewicht heeft nogal wat impact met lopen. Hier kwam ik achter, toen man tijdens de vakantie eindelijk mijn toestemming kreeg mijn rugzak over te nemen. Wandelen ging gelijk een stuk beter. Voor mij dan.

Uiteindelijk voerde ik nou eindelijk eens het idee uit, dat ik eigenlijk graag wilde: ik tekende een deel van de standaard inhoud van mijn tas. Niet op schaal. Ik begon met het zwarte etui linksboven en die lijkt nu kleiner dan mijn portemonnee en Raffie, maar dat is hij in het echte leven niet. 

Wanneer ik van huis vertrek, en alles nog netjes ingepakt zit, zit alles (ongeveer) zo in mijn tas. Keurig op z'n plek, makkelijk terug te vinden. Totdat ik iets zoek, meestal op de verkeerde plek van de keurig ingepakte tas, waarin alles zo makkelijk terug te vinden is. 

Voor het geval ik toch weer niet zou gaan tekenen, had ik ook al een foto van alles gemaakt. Hierop ook de schetsboekjes, die ik dom genoeg vergat te tekenen. En theezakjes, want ik vind thee op het werk niet zo lekker, dus heb ik mijn eigen thee op kantoor en wat zakjes in m'n tas voor de vergaderingen op andere locaties. Meestal zit m'n e-reader ook in m'n tas. Net als een potje kauwgum. 

Dat witte blikje met de giraffe zit normaliter in het groene etui met de pillenstrippen, die op het etui liggen. In het zwarte etui zit, naast pennen en potloden, ook standaard een pincet en een nagelvijl. 

Dit was natuurlijk weer een bijdrage voor de Creabloghop van Conny's Quilts, die deze uitdaging bedacht. Meer creaties van andere bloggers kun je vinden via haar blog. 

Open monumentendag

Volgend weekend is het weer zo ver: Open Monumentendag. 

Elk jaar, in het tweede weekend van september, zijn duizenden prachtige monumenten in heel Nederland gratis toegankelijk voor iedereen. De 40e editie van de VriendenLoterij Open Monumentendag is op 12 en 13 september 2026 en heeft als thema ‘Veerkrachtig erfgoed, in tijden van onzekerheid’. Op vrijdag 11 september is de landelijke opening in gastprovincie Flevoland. bron: openmonumentendag.nl

Al vaker bezocht ik in dat weekend een monument, maar vorig jaar stond ik voor het eerst als vrijwilliger in het Groninger Stadhuis. En dat beviel zo goed, dat ik er dit jaar weer sta! 

Afgelopen vrijdag was de bijeenkomst voor vrijwilligers van Groningen in het Stadhuis. Er was een toespraak van het organiserend comité, waarin uitgelegd werd wat de thema's dit jaar zijn, te weten: versterkt erfgoed, duurzaam erfgoed, herbestemd erfgoed, vakmanschap en jongeren. Ook werd iedere vrijwilliger hartelijk bedankt voor de inzet. Zowel de vrijwilligers die in een monument wonen en/of werken, als de 'losse' vrijwilligers zoals ik, die zich een keer per jaar inzetten. De studenten, die dit jaar ook meedoen, werden extra in het zonnetje gezet, omdat juist de jeugd onze monumenten ook in de toekomst moet beschermen.

De wethouder voor Erfgoed, Cultuurhistorie en Archeologie, Inge Jongman, hield een toespraak, waarin ze het belang van ons verleden in het heden benadrukte. 

Wat ik vooral erg leuk vond, was de uitleg van de grafisch ontwerpster Nur Liya over het beeldmerk dat ze gemaakt had. Nur komt van oorsprong uit Kazachstan en daar vertelde ze eerst wat over. Dat er daar geen heel oude monumenten zijn, bijvoorbeeld, omdat men vroeger vooral in Joerts leefde, waarmee ze rondreisden. Vervolgens legde ze uit dat ze, uitgaande van de kleuren van Open Monumentendag kleuren had toegevoegd, die stonden voor de thema's van dit jaar. De golven, die je ziet, staan voor de aardbevingen, die in Groningen natuurlijk impact hebben op ons erfgoed. De tulp staat symbool voor Nederland maar komt oorspronkelijk uit Kazachstan, werkende handen die deze bloem dragen en het sleutelgat, dat bij Open Monumentendag hoort. Uiteraard zie je nog silhouetten van Groninger monumenten, molens, de watertoren en de Martinitoren. 

Na alle toespraken en opstekers was er nog een hapje en een drankje, waarbij ik contact hernieuwde met een collega van vroeger. Bij de uitgang kreeg iedereen nog een doosje bonbons, als extra bedankje voor de inzet. Altijd goed. 

Heb je zin om komend weekend wat monumenten te bekijken in en om Groningen? Dat kun je hier vinden. Er schijnt tegenwoordig ook een handige app te zijn. De gemeente heeft in samenwerking met gemeente Noorderveld (Drenthe) een fietsroute langs een aantal monumenten. 

Huize Tavenier, waar veel Groningers geboren zijn, is dit jaar ook weer geopend. 

Crea Bloghop #1: Ondersteboven

Jaa, de creatieve bloghop is weer begonnen! En hoewel ik dit idee al een tijdje in m'n hoofd had, maakte ik de tekening vandaag pas. 

Ondersteboven. Je kunt ergens ondersteboven van zijn of iets kan ondersteboven staan. Op de kop, noem je dat ook wel. Dat klinkt wel als simpel: je zet iets op z'n kop,  maakt een foto en klaar is de opdracht. Maar hoewel er simpele oplossingen lijken te zijn, zo werkt mijn hoofd meestal niet. Hoewel het wel een uitvlucht kan zijn, bij te lang uitstellen. 

Maar hoe zet ik wat ondersteboven. Ooit, voor de fotoprompts waar ik vaker over schreef, zette ik gewoon het beeldscherm op de kop en maakte een foto. Ja, luie oplossing, maar élke dag een foto, dan mag dat ook wel eens. 

Maar nu, na ruim een maand nadenken mag er wel wat creatievers komen. En in mijn hoofd kwam dat ook. Geen idee hoe, maar de gedachte kwam op dat als je door je benen kijkt, je de wereld op z'n kop ziet. Yep, ondersteboven. 

Nu lukt mij dat al even niet meer, tussen m'n benen door kijken, maar hoe zit dat met giraffes? Die moeten heel raar staan, om te kunnen drinken. Kijken ze dan wel eens tussen hun benen poten door? En hoe ziet dat eruit? 

Nou, niet zo, want als je door de benen kijkt, zie je nog steeds de grond bij je benen/poten, toch?

Meer creaties van andere creatieve bloghoppers zijn te zien via Conny's Quilts, die deze uitdaging bedacht. 

Leesoverzicht augustus

 Allereerst een 'correctie' op vorige maand. Kennelijk heb ik hier niet goed geteld. Volgens mijn statistieken, die ik altijd onderaan plaats, had ik vorige maand 20 landen gelezen. Maar in de Hebban-app, waarin ik de landenchallenge voor mijzelf geplaatst heb, zat ik al op 23. Daardoor heb ik deze maand met mijn derde boek de challenge al gehaald! Uiteraard blijf ik zoeken naar 'nieuwe' landen. 

Wat las ik deze maand

De erfgenamen - Anna Hope

Na het overlijden van hun vader komen zijn kinderen voor het eerst sinds lange tijd weer bijeen in het huis waar ze opgroeiden. Frannie, de oudste, zal volgens het erfrecht van de oudste het landhuis erven. Samen met haar vader heeft ze de afgelopen 10 jaar veel energie gestoken in het 'rewilden' van de grond. 

Hoewel de 3, inmiddels volwassen, kinderen in hetzelfde huis opgroeiden, hebben ze elk heel verschillende herinneringen aan hun kindertijd. Spanningen lopen op als het gaat om de erfenis en hun onderlinge verhoudingen, in aanloop naar de begrafenis. 

Dit alles wordt op een mooie manier beschreven door Hope. Tijdens het lezen wil ik regelmatig een aantal koppen tegen elkaar slaan. Niet in de laatste plaats ook van de moeder, die zich wel heel afzijdig houdt. 

Verkeerde afslag - Nicci French

Het vierde boek van Nicci French over rechercheur Maud O'Connel. 

Er wordt een vrouw vermoord. Doordat je als lezer over de moord, en wat daaraan voorafgaat, leest, weet je dat de gedoodverfde dader niet de moordenaar is. Door een uitspraak van de dader, kom je er plotseling achter wie het dan wel is en dat zet de hele moord, en het onderzoek, in een ander daglicht. Vanaf dat moment lees je het verhaal ook vanuit zijn gedachten. Dat frustreert af en toe, je wilt roepen en gillen, waarschuwen dus, maar dat gaat natuurlijk niet. 

Het is een bookchoiceboek waar ik naar uit keek, want de eerdere boeken met Maud had ik al gelezen. Nu dus weer wachten op de volgende, als die tenminste komt. 

Het rampzalige bezoek aan de dierentuin - Joël Dicker

Een grappig boekje. Een verhaal dat verteld wordt door een bijzondere elfjarige. Het is lief, grappig en chaotisch. Ik weet niet of andere dit hebben, maar sommige verhalen doen wat met mijn hoofd. Dit verhaal is in mijn hoofd heel druk. Ik hoor of voel steeds rumoer om me heen. Maar dat geeft allemaal niet in dit verhaal. 

Het speelt zich af in Zwitserland en is daarmee mijn 24e land van dit jaar. Voor het verhaal maakt het land op zich niet zoveel uit. Het past ook in, weer, een andere challenge 'Lees meer Frans', want Dicker blijkt Franstalig. Die uitdaging gaat nog niet zo goed. Doel van de challenge is 5 boeken van franstalige origjne, dit is de eerste voor mij dit jaar. 

De nomade - Anya Niewierra

Met een volle e-reader, boeken van bookchoice en een stapel fysieke boeken, zou je denken dat ik genoeg te lezen meenam. Toch downloadde ik nog wat boeken van de online bieb. Dit boek en het boek van Dicker. 2 boeken die ik al langer wilde lezen. 2 landen ook, die ik nog niet gelezen had, dit jaar. 

De nomade speelt zich grotendeels af in Duitsland, dus dat land vink ik hiervoor af. Het is een spannend verhaal waarbij het verleden van de vader van Olga Liebke ineens vragen oproept. Wanneer ze op onderzoek uitgaat, komt ze voor verrassingen te staan en blijkt haar onderzoek zelfs gevaarlijk te zijn. Als lezer word je, zoals je al verwacht, op het verkeerde been gezet, maar wát is dan het goede been. Daar kom je pas laat achter. 

Mooi hoe Niewierra het verleden altijd weer met het heden weet te verweven. Bovendien leer ik altijd weer wat nieuws over de Europese geschiedenis in haar boeken. 

Stormkind - Michael Robotham

Dit boek stond al een tijd op m'n e-reader. Ineens was ik eraan toe. 

Het is een spannend verhaal over onder andere vluchtelingen in het Verenigd Koninkrijk en de krachten en geldstromen daar omheen. 

Daarnaast leer je Evie en Cyrus kennen, die een bijzondere relatie met elkaar hebben. Evie kan zich niet haar hele achtergrond herinneren. Cyrus was ooit haar therapeut, maar heeft nu de rol van een soort grote broer. Ook hij heeft last van demonen uit het verleden. Met gevaar voor eigen leven onderzoeken ze een ongeluk met een vluchtelingenboot en duiken ze in het verleden van Evie. 

Spannend!

Het laatste slachtoffer - Alexander Colin

De tweede bookchoicethriller van deze maand. 

Een spannende thriller, waarin een seriemoordenaar een fout maakt en één van zijn laatste slachtoffers het overleeft. Haar traumatherapeut krijgt echter het gevoel dat er meer speelt dan Amelie wil vertellen en gaat zelf op onderzoek uit 

In het boek lees je mee met Max West, de therapeut, een makelaar en zijn vrouw en af en toe met een mysterieuze Sara. Wie Max West is, dat weet je, maar wie zijn die andere personenen en hoe passen ze in het verhaal? 

Spannend en verrassend. 

Het boek speelt zich af in België, weer een land dat ik nog niet las dit jaar. 

Torenhoog en mijlen breed - Tonke Dragt

Op mijn lueklijst van 2026 staat het boek Ogen van Tijgers van dezelfde schrijfster. Op Hebban werd mij verteld dat ik dan eigenlijk eerst dit boek moest lezen. Hoewel ik altijd genoten heb van de boeken van Dragt, had ik er toch niet zo'n zin in. Afgelopen week downloadde ik het boek toch ook maar van de online bieb. Ik was er toch. Sja, en toen ik niet wist wat te gaan lezen, het boek er maar bijgepakt. Stoppen kan altijd nog, tenslotte. 

In het begin gaat het wat moeizaam. Pas halverwege het boek krijgt het verhaal me enigszins te pakken. Ik denk wel dat ik het boek als kind verslonden zou hebben. Echt mijn ding: ontdekken en enigszins ongehoorzaam zijn, naast bepaalde krachten, die bereikbaar lijken.  

Kay Scarpetta - Patricia Cornwell: 
Fataal weekend, Corpus delicti en Al wat overblijft

In het voorjaar vertelde ik al dat ik deze serie wilde gaan lezen. Toen koos ik eerst voor de achtdelige netflixserie en láter, volgend jaar ofzo, zou ik dan aan de boeken beginnen. Maar toen had ik vakantie, even geen idee wat te gaan lezen en besloot ik tot deel één. Voor het geval het zou bevallen, downloadde ik gelijk ook deel twee en drie van de online bieb. En het beviel. In de boeken zit (bijna) alles wat ik in zo'n serie fijn vind. Het begint met een goede moord en er is een 'puzzel' om deze moord op te lossen. (natuurlijk is dat niet de eerste verdachte, voor liefhebbers van het genre is dat geen spoiler) Daarnaast is er nog familiedrama en een persoonlijk verhaal. 

Apart is het, dat deze eerste boeken begin jaren '90 geschreven zijn, toen er nog volop gerookt werd in de kantoren, de computer in opmars was en DNA-onderzoek in de kinderschoenen stond. In deel drie staat er al af en toe een bordje 'hier liever niet roken' op kantoor. DNA-onderzoek duurt zo een maand. Dat vertraagt het onderzoek enorm, natuurlijk. 

Wat ik toch lastig vind, is dat ik door het kijken van de serie een beeld heb van bepaalde personen, die eigenlijk niet bij de beschrijvingen passen. Dat is het nadeel van eerst op tv kijken. Ook liggen relaties anders dan in de tv serie en ik weet niet of deze ontwikkeling nog komt of dat dit een aanpassing was van Netflix, zoals ook Bones en Rizzoli & Isles aangepast zijn. Dat ga ik zien. 

Het appelmeisje - Tina N. Martin
Een boek voor mijn thrillerleesclub (anders was ik doorgegaan met Scarpetta, denk ik) 

Het boek is opgebouwd uit verschillende verhalen, die aan het eind samenkomen. Dit gebeurt vaker in een boek, maar in dit boek zijn er wel heel veel verschillende verhalen. Een gezinsgeschiedenis die begint in 1977 gaat door het hele boek heen, maar ook anderen worden random opgevoerd, zo lijkt het. Er is een moord, er wordt een meisje vermist en er zijn bijbelteksten. Daarnaast is er natuurlijk de rechercheur, met haar eigen verhaal. 

Door al dat switchen van perspectief, verhaal, plek en tijd raak ik af en toe de draad kwijt. Heb ik al eens over deze persoon gelezen? Wie is dit? Waar zijn we? Op ongeveer de helft van het boek gaat het een bepaalde kant op, die ik kan volgen. Uiteindelijk is het mozaïek klaar en zie je het hele plaatje. 

Door het taalgebruik en de (overdreven?) beschrijvingen, zag ik een en ander al aankomen. 

Dat taalgebruik is wel een dingetje, soms. Ik vraag me af of het aan de vertaling ligt, want af en toe lopen zinnen raar. De overdreven beschrijvingen liggen vast aan de schrijfster, maar dat wordt verder in het boek minder opvallend. (bijvoorbeeld in de beschrijving van het boek staat al 'de eenzame collega'. Dat eenzaam had van mij niet gehoeven)

De zoon van de verhalenverteller - Pierre Jarawan
Eigenlijk wilde ik verder met Scarpetta, maar dit boek stond ook al een tijdje naar me te knipogen in de kast. Geen luek, zolang nog niet. Gekocht tijdens de boekenweek dit jaar. Viel zomaar in m'n mandje, geloof ik. 

Wat een mooi verteld indrukwekkend verhaal. Heel mooi verteld. De zoon is ook zeker een verhalenverteller. Zeker een verhaal dat zal blijven hangen in mijn hoofd. Veel informatie over de geschiedenis van Libanon, vooroordelen, haat en hoop, en in het licht van gebeurtenissen in die omgeving op dit moment, nog steeds heel actueel. Een beetje zoals ik had na het lezen van 'Duizend zonnen' van Khaled Hosseini. 

En nog weer een nieuw land dus. 

Hoewel de maand nog niet voorbij is, denk ik dat dit wel zon beetje is voor deze maand. Er is nog geen idee wat m'n volgende boek zal zijn. Een Scarpetta? Maar deze maand komt het vast niet meer uit. Zo wel, dan tel ik hem bij de maand september op. De lijst hier is wel lang genoeg eerst, tenslotte. 

Het was een goede leesmaand. Een fijne leesmaand en een afwisselende leesmaand. Dat zijn de mooie leesmaanden. Door de vakantie was er natuurlijk ook alle tijd. 

En nu op naar het volgende boek, welke dat ook zal zijn. (eigenlijk moet er ook nog wat gebeuren aan de creabloghop)

Statistieken na deze maand
12 boeken gelezen deze maand, dus totaal nu 63 van de voorgenomen 75 gelezen
Geen boeken uit eigen kast, houdt het totaal op 12
4 nieuwe landen, maakt totaal 27 verschillende landen (en 2 verschillende fantasielanden)  

 De checklist heb ik weer niet helemaal bijgehouden. Nieuwsgierig naar de Hebban checklist? Klik dan hier.