Pagina's

zondag 30 augustus 2026

Leesoverzicht augustus

 Allereerst een 'correctie' op vorige maand. Kennelijk heb ik hier niet goed geteld. Volgens mijn statistieken, die ik altijd onderaan plaats, had ik vorige maand 20 landen gelezen. Maar in de Hebban-app, waarin ik de landenchallenge voor mijzelf geplaatst heb, zat ik al op 23. Daardoor heb ik deze maand met mijn derde boek de challenge al gehaald! Uiteraard blijf ik zoeken naar 'nieuwe' landen. 

Wat las ik deze maand

De erfgenamen - Anna Hope

Na het overlijden van hun vader komen zijn kinderen voor het eerst sinds lange tijd weer bijeen in het huis waar ze opgroeiden. Frannie, de oudste, zal volgens het erfrecht van de oudste het landhuis erven. Samen met haar vader heeft ze de afgelopen 10 jaar veel energie gestoken in het 'rewilden' van de grond. 

Hoewel de 3, inmiddels volwassen, kinderen in hetzelfde huis opgroeiden, hebben ze elk heel verschillende herinneringen aan hun kindertijd. Spanningen lopen op als het gaat om de erfenis en hun onderlinge verhoudingen, in aanloop naar de begrafenis. 
Dit alles wordt op een mooie manier beschreven door Hope. Tijdens het lezen wil ik regelmatig een aantal koppen tegen elkaar slaan. Niet in de laatste plaats ook van de moeder, die zich wel heel afzijdig houdt. 


Verkeerde afslag - Nicci French
Het vierde boek van Nicci French over rechercheur Maud O'Connel. 

Er wordt een vrouw vermoord. Doordat je als lezer over de moord, en wat daaraan voorafgaat, leest, weet je dat de gedoodverfde dader niet de moordenaar is. Door een uitspraak van de dader, kom je er plotseling achter wie het dan wel is en dat zet de hele moord, en het onderzoek, in een ander daglicht. Vanaf dat moment lees je het verhaal ook vanuit zijn gedachten. Dat frustreert af en toe, je wilt roepen en gillen, waarschuwen dus, maar dat gaat natuurlijk niet. 

Het is een bookchoiceboek waar ik naar uit keek, want de eerdere boeken met Maud had ik al gelezen. Nu dus weer wachten op de volgende, als die tenminste komt. 



Een grappig boekje. Een verhaal dat verteld wordt door een bijzondere elfjarige. Het is lief, grappig en chaotisch. Ik weet niet of andere dit hebben, maar sommige verhalen doen wat met mijn hoofd. Dit verhaal is in mijn hoofd heel druk. Ik hoor of voel steeds rumoer om me heen. Maar dat geeft allemaal niet in dit verhaal. 

Het speelt zich af in Zwitserland en is daarmee mijn 24e land van dit jaar. Voor het verhaal maakt het land op zich niet zoveel uit. Het past ook in, weer, een andere challenge 'Lees meer Frans', want Dicker blijkt Franstalig. Die uitdaging gaat nog niet zo goed. Doel van de challenge is 5 boeken van franstalige origjne, dit is de eerste voor mij dit jaar. 


De nomade - Anya Niewierra

Met een volle e-reader, boeken van bookchoice en een stapel fysieke boeken, zou je denken dat ik genoeg te lezen meenam. Toch downloadde ik nog wat boeken van de online bieb. Dit boek en het boek van Dicker. 2 boeken die ik al langer wilde lezen. 2 landen ook, die ik nog niet gelezen had, dit jaar. 

De nomade speelt zich grotendeels af in Duitsland, dus dat land vink ik hiervoor af. Het is een spannend verhaal waarbij het verleden van de vader van Olga Liebke ineens vragen oproept. Wanneer ze op onderzoek uitgaat, komt ze voor verrassingen te staan en blijkt haar onderzoek zelfs gevaarlijk te zijn. Als lezer word je, zoals je al verwacht, op het verkeerde been gezet, maar wát is dan het goede been. Daar kom je pas laat achter. 
Mooi hoe Niewierra het verleden altijd weer met het heden weet te verweven. Bovendien leer ik altijd weer wat nieuws over de Europese geschiedenis in haar boeken. 

Stormkind - Michael Robotham

Dit boek stond al een tijd op m'n e-reader. Ineens was ik eraan toe. 
Het is een spannend verhaal over onder andere vluchtelingen in het Verenigd Koninkrijk en de krachten en geldstromen daar omheen. 
Daarnaast leer je Evie en Cyrus kennen, die een bijzondere relatie met elkaar hebben. Evie kan zich niet haar hele achtergrond herinneren. Cyrus was ooit haar therapeut, maar heeft nu de rol van een soort grote broer. Ook hij heeft last van demonen uit het verleden. Met gevaar voor eigen leven onderzoeken ze een ongeluk met een vluchtelingenboot en duiken ze in het verleden van Evie. 

Spannend!

Het laatste slachtoffer - Alexander Colin

De tweede bookchoicethriller van deze maand. 
Een spannende thriller, waarin een seriemoordenaar een fout maakt en één van zijn laatste slachtoffers het overleeft. Haar traumatherapeut krijgt echter het gevoel dat er meer speelt dan Amelie wil vertellen en gaat zelf op onderzoek uit 

In het boek lees je mee met Max West, de therapeut, een makelaar en zijn vrouw en af en toe met een mysterieuze Sara. Wie Max West is, dat weet je, maar wie zijn die andere personenen en hoe passen ze in het verhaal? 
Spannend en verrassend. 
Het boek speelt zich af in België, weer een land dat ik nog niet las dit jaar. 


Torenhoog en mijlen breed - Tonke Dragt

Op mijn lueklijst van 2026 staat het boek Ogen van Tijgers van dezelfde schrijfster. Op Hebban werd mij verteld dat ik dan eigenlijk eerst dit boek moest lezen. Hoewel ik altijd genoten heb van de boeken van Dragt, had ik er toch niet zo'n zin in. Afgelopen week downloadde ik het boek toch ook maar van de online bieb. Ik was er toch. Sja, en toen ik niet wist wat te gaan lezen, het boek er maar bijgepakt. Stoppen kan altijd nog, tenslotte. 

In het begin gaat het wat moeizaam. Pas halverwege het boek krijgt het verhaal me enigszins te pakken. Ik denk wel dat ik het boek als kind verslonden zou hebben. Echt mijn ding: ontdekken en enigszins ongehoorzaam zijn, naast bepaalde krachten, die bereikbaar lijken.  


Kay Scarpetta - Patricia Cornwell: 
Fataal weekend, Corpus delicti en Al wat overblijft

In het voorjaar vertelde ik al dat ik deze serie wilde gaan lezen. Toen koos ik eerst voor de achtdelige netflixserie en láter, volgend jaar ofzo, zou ik dan aan de boeken beginnen. Maar toen had ik vakantie, even geen idee wat te gaan lezen en besloot ik tot deel één. Voor het geval het zou bevallen, downloadde ik gelijk ook deel twee en drie van de online bieb. En het beviel. In de boeken zit (bijna) alles wat ik in zo'n serie fijn vind. Het begint met een goede moord en er is een 'puzzel' om deze moord op te lossen. (natuurlijk is dat niet de eerste verdachte, voor liefhebbers van het genre is dat geen spoiler) Daarnaast is er nog familiedrama en een persoonlijk verhaal. 

Apart is het, dat deze eerste boeken begin jaren '90 geschreven zijn, toen er nog volop gerookt werd in de kantoren, de computer in opmars was en DNA-onderzoek in de kinderschoenen stond. In deel drie staat er al af en toe een bordje 'hier liever niet roken' op kantoor. DNA-onderzoek duurt zo een maand. Dat vertraagt het onderzoek enorm, natuurlijk. 

Wat ik toch lastig vind, is dat ik door het kijken van de serie een beeld heb van bepaalde personen, die eigenlijk niet bij de beschrijvingen passen. Dat is het nadeel van eerst op tv kijken. Ook liggen relaties anders dan in de tv serie en ik weet niet of deze ontwikkeling nog komt of dat dit een aanpassing was van Netflix, zoals ook Bones en Rizzoli & Isles aangepast zijn. Dat ga ik zien. 

Het appelmeisje - Tina N. Martin
Een boek voor mijn thrillerleesclub (anders was ik doorgegaan met Scarpetta, denk ik) 

Het boek is opgebouwd uit verschillende verhalen, die aan het eind samenkomen. Dit gebeurt vaker in een boek, maar in dit boek zijn er wel heel veel verschillende verhalen. Een gezinsgeschiedenis die begint in 1977 gaat door het hele boek heen, maar ook anderen worden random opgevoerd, zo lijkt het. Er is een moord, er wordt een meisje vermist en er zijn bijbelteksten. Daarnaast is er natuurlijk de rechercheur, met haar eigen verhaal. 
Door al dat switchen van perspectief, verhaal, plek en tijd raak ik af en toe de draad kwijt. Heb ik al eens over deze persoon gelezen? Wie is dit? Waar zijn we? Op ongeveer de helft van het boek gaat het een bepaalde kant op, die ik kan volgen. Uiteindelijk is het mozaïek klaar en zie je het hele plaatje. 
Door het taalgebruik en de (overdreven?) beschrijvingen, zag ik een en ander al aankomen. 
Dat taalgebruik is wel een dingetje, soms. Ik vraag me af of het aan de vertaling ligt, want af en toe lopen zinnen raar. De overdreven beschrijvingen liggen vast aan de schrijfster, maar dat wordt verder in het boek minder opvallend. (bijvoorbeeld in de beschrijving van het boek staat al 'de eenzame collega'. Dat eenzaam had van mij niet gehoeven)


De zoon van de verhalenverteller - Pierre Jarawan
Eigenlijk wilde ik verder met Scarpetta, maar dit boek stond ook al een tijdje naar me te knipogen in de kast. Geen luek, zolang nog niet. Gekocht tijdens de boekenweek dit jaar. Viel zomaar in m'n mandje, geloof ik. 

Wat een mooi verteld indrukwekkend verhaal. Heel mooi verteld. De zoon is ook zeker een verhalenverteller. Zeker een verhaal dat zal blijven hangen in mijn hoofd. Veel informatie over de geschiedenis van Libanon, vooroordelen, haat en hoop, en in het licht van gebeurtenissen in die omgeving op dit moment, nog steeds heel actueel. Een beetje zoals ik had na het lezen van 'Duizend zonnen' van Khaled Hosseini. 
En nog weer een nieuw land dus. 

Hoewel de maand nog niet voorbij is, denk ik dat dit wel zon beetje is voor deze maand. Er is nog geen idee wat m'n volgende boek zal zijn. Een Scarpetta? Maar deze maand komt het vast niet meer uit. Zo wel, dan tel ik hem bij de maand september op. De lijst hier is wel lang genoeg eerst, tenslotte. 

Het was een goede leesmaand. Een fijne leesmaand en een afwisselende leesmaand. Dat zijn de mooie leesmaanden. Door de vakantie was er natuurlijk ook alle tijd. 

En nu op naar het volgende boek, welke dat ook zal zijn. (eigenlijk moet er ook nog wat gebeuren aan de creabloghop)

Statistieken na deze maand
12 boeken gelezen deze maand, dus totaal nu 63 van de voorgenomen 75 gelezen
Geen boeken uit eigen kast, houdt het totaal op 12
4 nieuwe landen, maakt totaal 27 verschillende landen (en 2 verschillende fantasielanden)  

 De checklist heb ik weer niet helemaal bijgehouden. Nieuwsgierig naar de Hebban checklist? Klik dan hier.




woensdag 26 augustus 2026

Nog even over de vakantie

 Voor de vakantie had ik een mooi voornemen: een vakantie art-journal bijhouden. Mooi plan. 

Maar...
Voor het eerst in jaren heb ik totaal níet getekend, tijdens de vakantie. Normaliter maakte ik wel één of twee tekeningen, maar dit keer niets, noppes nada. Er was gewoon totaal geen aandrang om een potlood op te pakken en een lijn op papier te zetten. Uiteraard ging het boekje steeds mee, maar het werd er niet bij gepakt. Heel wonderlijk, omdat ik meestal na een aantal rustige dagen juist zin krijg om te tekenen. 

Ik ben wel op zoek geweest naar een nieuw tekenboekje, want de zin in tekenen komt vanzelf een keertje terug, maar helaas vond ik niets leuks. Even heb ik me afgevraagd of ik van m'n vakantieboekje nu dan maar m'n gewone tekenboekje zal maken, na de pensionering volgend jaar is er immers niet echt meer een vakantie, maar nee, ik ga mezelf natuurlijk niet het plezier ontnemen een nieuw boekje te kopen. Inmiddels is er een nieuw exemplaar aangeschaft. Gewoon zwart. Zonder ringband, wat mijn oude wel heeft. Daar heb ik nog een tijdje over getwijfeld, maar ben toch voor simpel gegaan. 

Verrassing...
Er was wél ineens zin in kralen rijgen. Dat heb ik vroeger veel gedaan. Vooral in de zomer. Dan maakte ik allemaal leuke enkelbandjes. Hiervoor kreeg ik nu weer ideeën, maar uiteraard had ik dan weer geen kralen bij me. Voor de toekomst wel een leuk idee. 

En verder
Wat ik veel heb gedaan is lezen. En gewoon genieten van het uitzicht. En nog een beetje teveel een spelletje op de telefoon. 's Morgens wandelen deed ik slechts twee keer. Niet dat het wandelen niet lukte, maar voor mij is vakantie ook rustig opstaan en daar hoort om 8 uur 's morgens wandelen dan weer niet bij. 

De plantjes, die ik meenam zoals ik in de eerste vakantieweek vertelde, kregen bijna elke dag water. De meesten lijken aangeslagen te zijn. Ik heb goede hoop. Daarnaast heb ik een citroengeranium geprobeerd te stekken. Er is een deel van de dakgoot waar het in de ochtend altijd drupt, voornamelijk door condens. Daar staat nu een grote pot onder met een geraniumstek erin. Hopelijk slaat deze óók aan. Het krijgt in elk geval elke dag water. 


Achter ons huisje, of eigenlijk aan de voorkant, staat een geranium die nog van de vorige eigenaar was. Ook deze kreeg elke dag water en is waarschijnlijk net van de uitdrogingsdood gered. Hij begon zelfs al te bloeien, terwijl het blad nog niet ontvouwd was. Als dat maar goed gaat. 

En ohja...
Wat ik dus ook niet heb gedaan, is alvast een en ander maken voor de crea bloghop. De lijst met opdrachten kopieerde ik naar m'n telefoon en af en toe scrolde ik hier wat doorheen. Hier kwam één idee uit: een huiselijk voorwerp op een vreemde plek. Dit is de eerste opdracht in januari. Maar ondersteboven? Stapelen? Al die andere ideeën voor de eerste weken? Géén idee nog. Dus dat gaat de komende weken/maanden weer laatste moment haastwerk worden. Ondertussen denk ik wél over een thema voor alle bloghops, want waarom zou ik het simpel houden, tenslotte. Kan ik mooi in m'n nieuwe boekje mee beginnen. 

Ik heb er zin in.



zondag 23 augustus 2026

De laatste twee vakantieweken

 Een weekoverzicht, wat een goed idee. Alleen lukte het op vakantie niet zo. Er is niet echt een fijne tafel om met laptop aan te zitten (buiten zie ik het scherm nooit goed, ook in de schaduw niet) en met laptop op schoot was me eigenlijk te zweterig. 

Afijn, inmiddels weer thuis, tijd voor een korte samenvatting?

Nee, sorry, het wordt een lange samenvatting, qua foto's, want we hebben nog wat moois gezien. Girafje Raffie werd ook weer tevoorschijn gehaald. 

Maandags zette man de anti-muggentent op het terras. We hebben er veel van genoten. Ook overdag was het daar goed zitten. Het muggengaas leek ook de wind wat tegen te houden. Hierbij een mooie foto van ons terras. 


Dinsdag zag man bij vertrek van 'buren' dat de buurman een mooi schilderij opruimde. Hij vroeg ernaar. Buurman bleek dit schilderij zelf te hebben gemaakt en wilde het wel verkopen. We zijn nu trotse bezitters van een echte Johan Groot. Zie meer van zijn werk op Tableau Fresco.

Op de voorgrond de stam van een kurkeik met daaronder gevlekte schaduw. Op de achtrgrond meerdere grillig gevormde kurkeiken

Woensdag gingen we naar Lagos in de Algarve. Man had een leuke B&B geregeld en we hebben een fantastisch uitzicht vanuit Our House. (ja zo heet de B&B. Paar dagen dat liedje in ons hoofd gehad)


We aten bij een leuke strandtent. Man had van z'n werk een rode klip meegekregen, met de opdracht hier een mooie foto mee te maken. De collega met de mooiste foto krijgt hiervan een uitvergroting. Volgens man voldoet een foto met Raffie het Girafje niet. Ik vond het wel leuk. (Raffie stelde zich vervolgens dramatisch aan)


Man regelde een bootreisje naar grotten (dacht hij) en we gingen alvast op verkenningstocht naar het station van Lagos waar het verzamelpunt is. Kijken hoe we er konden komen, hoelang dit zou duren en of het lastig te vinden was. 
Antwoorden: lopend (de bus duurde ons te lang, maar kwam uiteindelijk op dezelfde tijd bij het station als wij), zo'n 45 minuten en nee, zolang ik google maps geloof en niet een tussendoorweg denk te kunnen nemen (15 minuten extra lopen)


Op verschillende terrasjes ontdekte ik mixdrankjes, zonder alcohol. Met allerlei fruit erin dus hartstikke gezond, toch? (wel heel zoet ook). Het ziet er ook zo feestelijk uit!

Langs het strand van Lagos liggen lange paden van hout. Plankieren? Geen idee hoe je het noemt. Hierop was heen en weer lopen van B&B naar plaatsje helemaal geen probleem eigenlijk. Bovenstaande foto is tijdens de zonsverduistering genomen. Dankzij een paar dames met een eclipsbril hebben we hier ook nog net wat van kunnen zien. 

Donderdag dus het bootreisje. Niet naar grotten, maar langs de Ponta da Piedade. Schitterende rotsformaties, waarvan ik zoveel foto's maakte, dat het moeilijk kiezen is welke te plaatsen. Ze staan op telefoon en laptop ook allemaal door elkaar, want ik verzamelde foto's van de camera, mijn eigen telefoon en telefoon van man. Een impressie:








De tocht was inclusier lunch en tijd om te zwemmen. Helaas heb ik geen adequate zwemkleding, dus duurde dat gedeelte ons wat lang. De volgende keer gaan we wél naar de grotten van Benagil, hoewel man niet zo van boten houdt lijkt ook dat hem nog erg mooi. 

Daarna zijn we nog het plaatsje in geweest en liepen we weer terug. Man keek 's avonds voetbal. 

Vrijdag weer terug naar ons huisje, via een alternatieve route. Onderweg riep ik ineens MINIBIEB, waarna man accuut de auto parkeerde en ik boeken weg kon leggen. Goed geconditioneerd die man!


We wilden nog wat eten bij Mute in Porto Covo, maar daar was niets van onze gading, terwijl je daar zo heerlijk op het dak kunt zitten met uitzicht op zee. We dronken er dus wel wat. 



En wat valt er te vertellen over de rest van de vakantie? 
Er was een feest in een nabijgelegen dorp, waar ik niet heenging want 3 dagen Lagos was eerst wel weer genoeg activiteit. Het was heel leuk, vertelde man. Er was een rockband bestaande uit drie vrouwen, die oude hits in een nieuw rock-jasje goten. Klinkt goed. 

Zaterdags was er weer karaoke en ook deze keer was het heel gezellig. 

De dagen erna plakte man het bord van Catan onder onze glazen tafel, zodat het niet meer steeds kan verplaatsen en wegwaaien. Dit was even wennen, maar wel grappig. Helaas vielen de volgende dag alweer kaartjes naar beneden. 



De laatste dagen in Portugal was ik ziek. Erge hoofdpijn, misselijk en diarree. Laatste keer dat ik me zo voelde had ik Covid. Aan man dus de taak om onze laatste dag op te ruimen. Hij maakte ook waslijnen, hing de was op, handdoeken en doeken die we altijd bij het huisje laten, ruimde de anti-muggentent weer op, bracht afval weg enzovoorts. Had ook nog een gezellige afscheidsborrel voor. Ik was nog net in staat m'n eigen koffer in te pakken, wat vooral inhield alles vanuit de kast in de koffer mikken. Er ging minder mee terug dan heen, dus ruimte zat. 


Vrijdag gingen we weer naar huis. Aangezien ik twee dagen amper gegeten had, was het eerst afzien op het vliegveld, maar na inchecken en wat eten en drinken, voelde ik me weer goed genoeg om even de boekwinkel in te gaan (😁) Ziehier mijn buit. Asterix in Lustania speelt zich af in Portugal, vertelde m'n zus me een tijdje terug. Helaas heb ik niet goed opgelet en kocht ik de Engelse versie. 


In het vliegtuig heb ik me goed vermaakt met de woordzoeker. Veel onbekende woorden, maar toch ook bekende en een aantal, waarvan ik denk dat ik die zou moeten kennen. Man en ik spelen inmiddels ook wordfeud in het Portugees, dit zou me wel eens kunnen helpen. 



Op Schiphol hebben we weer wat gegeten, terwijl we wachtten tot het weer de daluren waren en om 21.12 arriveerden we op Station Groningen. Hè hè.


Gisteren gingen we op verjaardagsvisite bij de oudste zus van man. Verder deed hij ook boodschappen en ging naar de kapper. Ik deed was en verder weinig. 

Vandaag is man naar een tafeltennistoernooi (waar haalt hij toch de energie vandaan?) en ik ben heerlijk de hele dag alleen thuis. Doe nog een was, lees wat, kijk wat tv en lees stukken voor de vergadering, waar ik morgen de werkdag weer mee begin. 


dinsdag 11 augustus 2026

De tweede vakantieweek

 De tweede week van de vakantie was rustig. Rustiger dan ik gewild had. Daar kom ik zo op. 

Maandag besloten we in onze strijd tegen de muggen de klamboe, die eigenlijk voor op het terras bedoeld was, binnen om ons bed op te hangen. Zie hieronder het bijzondere resultaat. Inmiddels heb ik m'n nachtkastje ook bij de tent in. Helaas weten muggen ons zelfs ín deze tent te volgen, geen idee hoe. 



Dinsdag maakte ik deze foto van de mier. Het ging me vooral om de mier met de lange droge dennenaald. Het was een behoorlijke worsteling voor hem deze te verplaatsen en geen van de andere mieren hielp. Integendeel, ze liepen er zelfs gewoon óverheen, hun eigen kruimeltje trots omhoog houdend, Het zijn vrij grote mieren en elk jaar zijn ze weer een bron van vermaak. Zolang ze buiten blijven dan. 

Woensdag maakte ik deze foto van eens de andere kant van ons huisje. We kwamen terug van voor, waar we net gegeten hadden. Ja, koken doen we weinig deze vakantie. 


Donderdag lag ik de hele dag met migraine op bed. We zouden naar het huis van de campingeigenaren gaan en daar gezellig eten, maar dat ging dus niet door. Er zijn ook geen foto's van die dag. 

Vrijdag was ik nog steeds niet fit. Vooral misselijk en duizelig. Man besloot daarom om de, inmiddels geleverde, gazebo/partytent op te gaan zetten. Deze moet er wél voor zorgen dat we 's avonds muggenvrij nog buiten kunnen zitten. Met nog een beetje hulp van mij, lukte het de gazebo te plaatsen. 



's Avonds was er een enorm gezellige muziek/karaoke-avond. Terwijl voorgaande jaren vooral mijn man zong en bij hem liedjes aangevraagd werden, waren er nu een aantal jongere Portugezen, die vol enthousiasme klassieke Rock ten gehore brachten. Jong en oud, Nederlander en Portugees, allen stonden naast elkaar te swingen op het terras. Een geweldig gezicht. 

Geen foto's van want het is een naturistencamping en dus maken we geen foto's van dit soort gelegenheden. De herinneringen zitten wel in het hoofd. 

Helaas bleek onze mooie gazebo op een wespennest te staan. We hadden daar al wat meer wespenactiviteit geconstateerd, maar dit niet verwacht. En een tent die muggen buiten houdt, houdt wespten binnen. Hoewel deze 's avonds meestal niet meer actief zijn, zit dat toch niet prettig. 
Zaterdag hielp Jeff van de camping dus het nest te verwijderen. Het is toch zonde van zo'n kunstwerk. 



Ik was wel weer fit genoeg om voor te eten en daar een heerlijke sangria bij te drinken. Altijd mooi, dat uitzicht op het zwembad. 

Zondag gingen we uiteindelijk toch nog naar het huis van de campingeigenaren. Het is echt een paradijsje daar. We hebben er gezellig een aantal spelletjes hitster gedaan en gegeten. 


En zo zat de week er alweer op. Zondag heb ik ook voor het eerst eens gezwommen en hoewel m'n horloge hier tegen zou moeten kunnen, in Nederland heb ik dit al heel vaak gedaan, heeft hij nu ineen één keer kuren. De batterij loopt in een paar uur leeg. En dit is misschien voor het volgende weekoverzicht, maar het zwemmen was zondag en de frustratie is van nu, vandaar. 


dinsdag 4 augustus 2026

Hoe was de eerste vakantieweek?

 Jaa, het weekoverzicht, dat ik zou gaan bijhouden. Wat ik tot nu toe nog niet heb gedaan, maar dat is de schuld van de vakantie. Heb je een week, waarin wat gebeurd, post ik niets. Logisch natuurlijk. Bovendien zou het net achter het leesoverzicht aankomen, dus wat 'lucht' tussen de overzichten is ook niet verkeerd. 

Afijn, hoe was de (vorige) week. 

Maandags gingen we op vakantie. Jeej. Met de trein naar Schiphol en verder met het vliegtuig naar Lissabon. Daar huurden we een auto en hadden net als vorig jaar problemen bij de verhuur. Ik weet niet meer wat vorig jaar het probleem was, maar dit jaar moet ineens je voornaam uitgeschreven worden op je creditcard. Dat doen ze in Nederland (nog) niet, dus er zullen meer landgenoten last mee krijgen. We lazen al dat Radar hier een item over maakte. 

Volgens de verhuurder staat het in de voorwaarden, maar wij lezen hierin alleen dat de huurder van de auto dezelfde naam moet hebben als degene op de creditcard. En dat is het geval. Nouja, man heeft er achteraan gebeld en het geld dat we bij moesten betalen hebben we van het Nederlandse bookingsbureau alweer teruggekregen. Maar zo reden we wel een uur later richting camping dan gepland. 

Raffie staat niet elke dag op de foto,
maar heet begon goed




Dinsdag deden we 's morgens boodschappen, aten we voor (elke dinsdag en donderdag is er om 13.00 uur een uitgebreide, lekkere en gezellige lunch) en werden we 's avonds verrast door onverwacht bezoek. 



Ja, een vreselijk mooi beestje, maar wel een zwerver, die kennelijk gevoerd is door vorige 'bewoners'. Dat doen wij niet, want we willen niet de hele vakantie een kat bij het huisje (ik ben superallergisch) en we weten dat voeren meer zwervers aantrekt. Maar wat is het moeilijk. Hij is mooi, lief, vréselijk aanhalig en voelt zich helemaal thuis. 

Hij is ook de reden dat we steeds alle deuren moeten sluiten, wanneer we even over de camping gaan. 

Woensdag deden we overdag zo'n beetje niets. Aan het eind van de middag gingen we naar Setúbal, waar man ging tafeltennissen bij een vereniging waar hij elk jaar een (paar) keer heengaat. Terwijl hij tafeltenniste, maakte ik een wandeling van ruim een uur, naar een minibieb (uiteraard). Deze was helaas zo goed als leeg. Ik liet 2 boeken achter. Verder maakte ik heel veel foto's voor Polarsteps tijdens de wandeling. 

daar gaat hij...



Elke keer dat man gaat tafeltennissen, wandel ik door het Parque do Bonfim en geniet van deze geweldige beelden van Maria Pó


Setúbal heeft wat met dolfijnen. Die zwemmen ook in de rivier.

Donderdag plantte ik eindelijk de stekjes die ik meegenomen had van huis. Ben benieuwd hoe ze het gaan doen. Óf ze het gaan doen. De bovenste had nam ik met wortel en al mee. Voor die heb ik goede hoop. Het zijn vetplantjes die thuis ook (te) weinig water krijgen, dus als de stekjes aanslaan, overleven ze het waarschijnlijk wel. 


Na 3 nachten lastig gevallen te zijn door muggen, besloten we de meegebrachte klamboe op te hangen. Het resultaat was niet helemaal wat we ervan hoopten. Zie links wat de webwinkel beloofde en wat we uiteindelijk hadden. Maar, we hadden een mugvrije nacht en dat was al wat. 



Vrijdag ging ik ook eens mee met de ochtendwandeling. Samen met de hond nam ik het korte rondje. 



Zaterdag wandelde ik ook weer. Maakte wel een foto van een zwart hondje dat Bobby en mij achtervolgde, maar het was zo'n klein hondje, dat je hem amper op de foto ziet, want hij liep natuurlijk snel weg, toen ik m'n mobiel pakte. 

Zoekplaatje

We zitten weer volop in de Catan-competitie. Het spel is inmiddels zo oud, dat we de kaartjes van elkaar los moesten breken, voordat we ze van het stapeltje konden pakken. Tijd voor een nieuw spel, waarschijnlijk zeer binnenkort. Eén van de cijfers is inmiddels ook een bierdopje, omdat het origineel kwijt is. Hierbij de foto van het spel dat ik won. Toen stond het 2-2. Inmiddels is het 7-2. Ja, inderdaad, sinds zaterdag heb ik niet meer gewonnen. 


Zondag begon erg mistig Terwijl ik ontbijt voor mezelf klaarmaakte, kwam er weer een nieuwe bezoeker langs. Ook een mooi, lief beestje, dat er geen problemen mee had in de deuropening te wachten, maar uiteraard ook niets kreeg. 



Tot zover onze eerste vakantieweek. 

Ergens deze week hebben we ook geprobeerd de terrasklamboe op te hangen, maar die viel helaas ook al tegen. Mijn bedoeling was deze aan de overkapping op te hangen en dan overdag de doeken opzij te binden, zoals gordijnen, maar deze klamboe had maar 1 ingang, dus dat kon niet. Bovendien waaide het alle kanten op. Teleurgesteld het ding weer omlaag gehaald en man heeft inmiddels een 'gazebo' besteld, die we op het terras gaan zetten. Dit alles om ook 's avonds muggenvrij buiten te kunnen zitten. 

Wordt vervolgd. 
Ik zeg wel dat er nu eindelijk wat gebeurt, maar eigenlijk gebeurt er verder in de vakantie vrij weinig. Elke dag een foto voor Polarsteps maken is al lastig. Ik zal Raffie eens weer tevoorschijn halen.