Eten en gegeten worden

 De zomer. Warm weer, zon, veel buiten en vers fruit. Ik ben er gek op. Nadeel van de zomer is toch wel hooikoorts en het vliegend ongedierte. Nadat we ons huis aan alle kanten van horren voorzien hebben, zijn het binnen vooral nog de fruitvliegjes. Maar dan héb je er ook gelijk een aantal. 

Ook op m'n werk is dit een probleem. Dagelijks gaan er minimaal drie stuks fruit mee, waarop de fruitvliegjes meeliften. Vooral de bananen zijn een bron, maar die zijn ook zo lékker! In deze tijd van het jaar zorg ik ervoor dat ik de afvalzakjes wat vaker vervang, maar laatst was ik op vrijdag ziek en dat heb ik geweten. 's Maandags werd ik zo'n beetje aangevallen door een wolk van fruitvliegjes. Alsof ze mij ook wel op wilden eten. 

Er zijn veel tips en trucs voor het vangen van deze irritante beestjes. Er zijn speciale fruitvliegjesvallen, maar (appel-)azijn met wat afwasmiddel zou minstens zo goed werken. Of een banaan in een afgesloten pot met kleine gaatjes in de deksel, ranja in zo'n zelfde potje, met of zonder wijn/alcohol, of.. nouja, zoek maar op. 

Zelf ben ik erg gecharmeerd van de vleesetende plantjes. In een vorige blog plaatste ik al een foto van mijn favoriet. Helaas waren deze tijdens mijn vakantie gesneuveld, dus toog ik vorige week gewapend met een cadeaubon die ik kreeg op m'n verjaardag (vier maanden terug en ik had 'm nog!) naar een tuincentrum. Helaas... het aanbod was minibaal en mijn favorietje was er al helemaal amper. Slechts een klein sprietje. Toch gingen er een aantal mee, dan maar wat andere soorten, hoewel de Kaapse Zonnedauw (de favoriet) tot nu toe het beste resultaat gaf. Ook een bananenplantje ging mee. Dat ik een bonsailiefhebber ben, beschreef ik al eerder, en dan is zo'n kleine bananen'boom' toch wel heel lastig om achter te laten. Ik zag 'm al staan. Op kantoor, want thuis is er geen ruimte voor.  

 Afgelopen weekend liet ik een bloempot vallen en dus moest ik naar de bouwmarkt, waar deze vandaan kwam. En wat bleek? Daar was mijn favoriete vleesetende plantje nog wel! Precies twee stuks vond ik, na lang zoeken. Dus nu ben ik helemaal blij. Op kantoor staat er een mooi aantal op de vensterbank, boven de afvalbak, ook wel bekend als kweekbak voor fruitvliegjes. Thuis staat er, ook op de vensterbank, een ander assortiment.   

 

Dit zijn de plantjes op m'n werk. Linksachter een Kaapse Zonnedauw die de zomervakantie net wel/net niet overleefd heeft. Vooraan het sprietje dat ik in het tuincentrum vond, daarnaast de gewone Zonnedauw, wat een kleintje hè, en achteraan de Kaapse Zonnedauw uit de bouwmarkt. Met een volume, zoals ik ze graag zie. De banaan past er mooi tussen, als plant nog geen leverancier van voedsel voor z'n buren. Achterin staat een waterfles, om regenwater in mee te nemen, want deze plantjes zijn eigenzinnig en willen geen kraanwater. En een basilicum, voor bij de tomaatjes op m'n brood. 

 

Deze plantjes staan thuis op de vensterbank. Iets meer variatie. In de brede 'kokers' achterin zat ooit een vlieg klem. Ik geloof niet dat daar veel fruitvliegjes in komen. 

 Nu zou je kunnen zeggen dat het kweken van de fruitvliegjes belangrijk is, om de plantjes in leven te houden. Gáán met die banaan!

 

Tuinkamer, planten en vorst

Vroeger had je bij landhuizen en kastelen de Oranjerie. Hierin werden 's winters de citrusbomen en andere exotische planten gezet, die in de zomer in grote potten in de tuinen stonden. Deze bomen kwamen uit het Mediterrane gebied en waren niet winterhard. De Oranjerie had een een groot raam op het zuiden, om zoveel mogelijk zonlicht en -warmte op te vangen. Er stonden bakjes met water in. Zodra hier een laagje ijs op kwam, werden er kleine kacheltjes gestookt, zodat de vorst nét uit de Oranjerie bleef. De naam Oranjerie verwijst naar de sinaasappelbomen of 'oranjes'. 

Tenminste, zo heb ik het ooit geleerd. Ik heb de wikilink niet goed genoeg doorgelezen om te zien of deze het tegenspreekt. 

Ik heb een tuinkamer. Hierin staan een citroen-, sinaasappel-, limoen- en mandarijnenboompje. Een heuse oranjerie, zo zou je kunnen zeggen. De mandarijn is zelf gezaaid, de rest voor een klein bedrag gekocht. Er staat ook een olijf en, mijn pronkstuk, een granaatappel. Deze granaatappel is niet mijn pronkstuk omdat hij zo geweldig mooi is, maar omdat ik hem uit zaad opkweekte in 1996. Van tientallen zaailingen is deze als enige over. Lange tijd hield ik hem klein (zie foto) maar nadat ik las dat er pas bloemen komen als je niet snoeit, heb ik hem uit laten groeien. Er hebben nog steeds geen bloemen in gezeten. 

Over de winterhardheid van de granaatappel spreken boeken en websites elkaar tegen. Daarom haalde ik mijn 'boompje' (inmiddels wel vijf keer zo groot als op de foto hiernaast) vorig jaar in huis toen het ging vriezen. Maar dat was pas in januari, of later zelfs. Nu is het al koud (stervenskoud) in december. Nu de plant al binnenhalen lijkt me niet zo'n goed idee. Vooral ook, omdat de woonkamer eigenlijk veel te warm is voor deze plant en hij is inmiddels te groot en zwaar om op zolder te zetten, waar de temperatuur meer geschikt is voor overwintering (ook koud dus).

Dit jaar heb ik de pot ingepakt in de kussens van de tuinstoelen en vlak voor het raam bij onze woonkamer gezet. In de tuinkamer heb ik twee bakjes met water staan: één bij het raam aan de tuinkant en één bij de granaatappel in. Vanmorgen, na een stevige nachtvorst (-8), was het water in het bakje aan de tuinkant stijf bevroren. Het water bij de granaatappel niet. Hoezee! Op het water in de twee gieters, halverwege, lag een dun laagje ijs. 

Nu twijfel ik wel een beetje wat ik met de citrusplanten moet doen. Eigenlijk wil ik ze naast de granaatappel aan de woonkamerkant zetten, maar ze hebben dopluis. Zouden deze in de winter overlopen en de granaatappel besmetten? Of ga ik erop gokken dat ze dit wel overleven zo? De mandarijn heeft het vorig jaar ook gered, tenslotte. Net als de ficus, de orchidee en de aloë. Momenteel staat de lidcactus uit het huis van m'n moeder gewoon bijna te bloeien! 

Ziehier vooraan de ingepakte granaatappel, inmiddels wel gesnoeid. De lidcactus op de voorgrond staat binnen. Inmiddels heb ik de houtwol (of papiersnippers) uit m'n kerstpakket gebruikt om ook de bovenkant te beschermen.

We hebben overigens wel een elektrische kachel in de tuinkamer, maar deze hangt qua verwarming niet handig, namelijk vlakbij de deur aan de muur. En eerlijk gezegd vind ik het zonde om energie en geld te verspillen om planten voor bevriezing te behoeden. Of eigenlijk: om de granaatappel hiervoor te behoeden, omdat ik die al zolang heb. M'n pronkstuk. 

#WOT: Stemming

 Stemming: het gevangen worden in een aanhoudend ervaren van een bepaalde emotie. Een stemming is een zijnstoestand.

Stemming kan voor mij allesbepalend zijn en zo veranderlijk als het weer van de afgelopen weken. Ik kan een ontzettend mooi boek hebben liggen, waar ik me al tijden op verheug, en dan toch niet in de stemming zijn het te lezen, bijvoorbeeld. 

Op zich is mijn stemming of humeur over het algemeen positief. Ik ben wel tevreden met mijn leven zoals het is. Maar er zijn wel invloeden van buiten af. Zoals het eerder genoemde weer, maar ook m'n pijn. Pijn is natuurlijk vanbinnen, maar het beïnvloed m'n stemming van buiten. Klopt dat? Geen idee. Het is in elk geval wel lastig, want de pijn kan ik niet geheel beïnvloeden. Ook al zoals het weer. 

En als weer en pijn dan samenspannen, kan ik daar erg chagrijnig van worden. Dat probeer ik dan heel Zen allemaal naast me neer te leggen, maar probeer dat maar eens als er een pijnlijke bol tegen je oog drukt en je door de stromende regen naar het werk moet. Als je schouder continu voelt alsof er een bankschroef op aangedraaid staat en je je voet wel even af wilt schroeven, om verlost te zijn van de aanhoudende steken. 

Ik kan blij zijn met blauwe lucht en zon die naar binnen schijnt, hoewel dat zeer doet aan m'n ogen en dus hoofd. Ik kan genieten van een (droge) wandeling door park of bos, de vogeltjes die om me heen fluiten maken me blij, terwijl m'n knieën het gevoel hebben dat ik er elk moment doorheen kan zakken.

 Oh, en dan word ik natuurlijk ook nog steeds geregeerd door hormonen. Zit alles mee qua weer en pijn, zeilt er toch nog een donderwolk met me mee, van hormonale oorsprong. 

De laatste tijd merk ik dat ik m'n stemming probeer te verbeteren met eten. Niet zo'n goed idee natuurlijk, nu beweging met de hielspoor moeilijk gaat. En dat dat dan weer beter niet kan, is ook al niet te best voor m'n humeur.

Zo, dit wordt een beetje een chagrijnige blog zo. Dat zal komen doordat m'n stemming vandaag niet al te best is. Waar ik gisteren blij van werd? Herfstkleur in m'n bonsai.

 

 Mooi hè?

En van een doos met kinderzwerfboeken om in m'n Kinderzwerfboekenstation of wel m'n minibieb te zetten.

Heerlijk toch!

 

Vandaag was ik in elk geval wel in de stemming voor een blog. Deze rolde zo uit het toetsenbord.

 

 

 #WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door Ipixitude verzonnen wordt.   

 

Nog meer appels

Ooit, een hele tijd geleden, stond ik voor de Bonsaiclub Noord met een standje op een tuinbeurs, ergens in Noord Nederland. Ontzettend leuk en gezellig om te doen. Achter ons stond een standje van een vereniging ter behoud van oud Groningse fruitrassen, de Noordelijke Pomologische Vereniging (denk ik) 

Als bonsailiefhebbers vonden wij hun werk enorm interessant. Ter plekke entten ze het fruitras van je keuze op een sterkere onderstam. Meestal doe je dat op een onderstam van ongeveer een meter, wij, als bonsailiefhebbers, wilden onze fruitboom natuurlijk zo klein mogelijk en zo kregen wij een onderstam van een paar centimeter. De medewerkers van de NPV vonden onze vraag leuk en deden hun best. 

Voor een bonsai is het van belang dat je een dikke stam krijgt. Tenminste, dat is een manier. Omdat bij mij ook veel boompjes het leven lieten, door een gebrek aan verzorging, plantte ik mijn Groninger Kroon (een appelsoort) in de volle grond, nadat mijn peer (geen idee meer welke) het niet had gered in het potje. Voordeel van de volle grond is, dat je boompje sneller groeit, waardoor die dikkere stam sneller een feit is dan in een pot. 

Het nadeel van die volle grond is, dat groei niet belemmerd wordt. Niet bonsaimensen zullen dat als voordeel zien. Ook een ent met een onderstam van slechts een paar centimeters groeit lekker door, zodat ik nu een volgroeide appelboom in de tuin heb. Voorgaande jaren snoeide ik deze nog, maar dit jaar kwam ik er niet aan toe. Gevolg: héél veel appels! 

Maar wanneer pluk je die? 

Ik had al eerder appels van deze boom, een stuk of zes per keer, maar die smaakten alsof ik te enthousiast te vroeg geplukt had. Dat wil ik nu dus voorkomen. Op internet lees ik dat de Groninger Kroon eind september, begin oktober geplukt kan worden. Ik lees op algemene sites over appels, dat je ze kunt plukken wanneer ze hun kleur (beetje rood) hebben, makkelijk loslaten als je ze vastpakt of wanneer ze al op de grond vallen. 

Nu is het niet eind september, maar mijn appels kleuren al redelijk rood maar niet zo rood als ze volgens de soortengids horen te zijn. Wanneer ik tegen een tak stoot vallen er een aantal en, het is jammer, er hangen er zelfs te rotten in de boom (dat is goed voor insecten, dus vooruit). 

Dus wat nu? 
Zijn mijn appels vroeger gerijpt, door het weer? Zou zomaar kunnen. Moet ik ze toch laten hangen? Pff.. lastig hoor. 

Veel bloesems in het voorjaar, waren al een voorzichtige indicatie voor de oogst nu. 

Appel, van zaad tot...

Jaren terug, ik dacht een paar jaar maar na het opzoeken van foto's bleken het er negen, vond ik uitgelopen zaden in een appel. In meerdere appels. Enthousiast als ik kan zijn, potte ik ze thuis in potjes. Helaas heeft geen van deze plantjes het overleefd. Niet het goede jaargetijde? Het was tenslotte september, niet direct de tijd van het jaar, waarop je met zaailingen aan de slag gaat.
Of niet genoeg water? Ik weet het niet meer. 

In de jaren die hierop volgenden, vond ik nog wel eens uitgelopen zaden, maar geleerd van vorige ervaringen deed ik hier niets mee. Tot twee weken terug. Ik besloot de zaden in een nat doekje mee naar huis te nemen en weer eens een poging te wagen. Thuis zette ik ze in een kasje. En nu? Nu komen ze gewoon al uit! En ze zijn al groter en sterker dan die van negen jaar terug. 

Nu zit ik dus met het dilemma, ga ik ze in eigen potjes zetten of laat ik ze nog even in hun kasje.

(ik denk dat ik het antwoord al weet, want ik ben niet zo goed in afwachten)

(ik kan natuurlijk ook een deel in een potje doen en een deel in het bakje laten)

Bonsai, een update

Helaas een trieste mededeling: de plantjes die ik meenam uit Portugal hebben het geen van allen gered. Toen ik ze op een koude dag binnen zette om ze te beschermen tegen de mogelijk komende vorst, legden ze binnen een paar uur het loodje achter het raam. De ironie, gezien de matige winter. Buiten hadden ze het waarschijnlijk wel overleefd.

Lijsterbesje

 Dan verder louter goed nieuws! Het ienimienie lijsterbesje, dat ik voor de gein in een klein potje zette, doet het nog gewoon. De rest van de eerder genoemde plantjes ook. Een topje, dat ik afknipte van een andere lijsterbes, loopt ook gewoon uit. Totaal onverwachts! Nu heb ik dus een leuke opstelling van allerlei kleine plantjes en als het weer blijft zoals het dit gehele jaar al is (nat, vooral erg nat) dan overleven ze de zomer ook wel. Met die kleine potjes is dat altijd lastig.

De plantjes staan momenteel ook gezellig opgesteld. Mag je dat zeggen over een serieuze boom als een bonsai? Ik denk het wel. Ik wel.

Opstelling

De chaenomeles, waar ik eerder over schreef, doen het goed. Ze lopen allemaal uit in elk geval. Ook daarvan heb ik een paar takjes in de grond gestoken, wie weet wat ze gaan doen.

Aan de prunus, die ik 9 april kocht, heb ik nog weinig gedaan. Enkele middagen heb ik naar z'n stam zitten kijken, maar er komt niets in me op wat ermee te doen. Dus.. dan eerst maar niets.  Hij is inmiddels wel uitgebloeid. Volgens mij is snoeien en verpotten in het najaar ook beter, dus ik kan hem nog een hele zomer bekijken.

Wat te doen?

Aan het eind van de maand ga ik weer naar Portugal, vliegen dit keer. Het kriebelt me wat. Er staan natuurlijk nog vele en vele plantjes, klaar om mee te nemen. Uitgroeien tot volwassen bomen kunnen ze daar toch  niet. Maar lukt dat in het vliegtuig? Heb ik ruimte voor zo'n fles met inhoud? Naar alle waarschijnlijkheid niet.

Rolstoelwandelen

Wat was het dit weekend heerlijk weer! Daar wilde ik natuurlijk wat mee, maar wat? Logischerwijs zou ik zeggen: in de tuin werken, maar daar had ik geen zin in. Zo wordt het nooit wat daar, dat is natuurlijk niet zo slim, maar ik wilde wat minder belastend doen. Aangezien dochter er ook uit moest van mij, lekker even naar buiten, besloot ik gisteren met haar te gaan wandelen. Als het lukte naar een bouwmarkt in de buurt, maar anders gewoon een rondje. Wat mijn lichaam maar aangaf.

Tot mijn verrassing ging het allemaal best goed. Een soort 'wind mee'-gevoel. Voor ik het wist stonden we aan het kanaal, dat ons nog scheidde van de bouwmarkt. Er is daar een sluisje, waarmee je het water kunt oversteken, via de sluisdeuren. Daar was de tegenvaller: de sluisdeur die dicht was, was niet te betreden per rolstoel. En daar stonden we dan, wat nu? Net toen ik peinzend over het water stond te staren en me afvroeg 'proberen of terug', kwam er een bootje aan. Even vond ik het sneu voor de roerganger, hij kon immers niet verder, maar toen bleek de sluis vanaf het water te bedienen! Met een luid gepiep begon de goede sluisdeur zich te sluiten. Mooi! Konden we er toch langs!

Het duurde even voordat de deur dicht was.  Passeren best eng, achterwaarts in verband met hobbels, maar lopen tussen de plantjes in de bouwmarkt (of een tuincentrum) maakt mij altijd vrolijk. Dus was het het waard. Omdat dochter niet met een volle schoot terug wilde, kocht ik slechts 1 boompje, vrolijk bloeiend en mogelijk bonsaimatereiaal, dat in mijn rugzak paste en wat aardbeienplantjes. Voor mijn rust, en gewoon de lekker, aten en dronken we nog even wat bij het restaurantje.

Op de terugweg was ik blij te zien dat de goede sluisdeur nog dicht was, anders had ik het bedieningspaneel misschien geprobeerd te bereiken, of ik had een omweg genomen. Die namen we trouwens toch wel, ik voelde me zo goed!

Dat was vandaag wel anders. Vooral knieën en onderrug/bekken voel ik. De trap af was vanmorgen al een probleem. Daarom vandaag rustig aan gedaan, vooral de rug in de zon gehad als ik buiten was, en weer niet in de tuin gewerkt. Wel genoten van de plantjes, die nu vanavond al duidelijk verder uitgelopen zijn dan vanmorgen.

Het weer gaat de goede kant op. Daar word ik blij van. Van wandelen, plantjes en bloemetjes ook. Mijn dochter is altijd leuk gezelschap, al zit ze dan in haar rolstoel. Dus uiteindelijk ben ik blij dat we gisteren op pad geweest zijn. De pijn trekt gelukkig alweer weg.

Bonsai, de Chaenomeles (Japanse Kwee)

Ooit, een tijdje geleden of eigenlijk jaren terug kocht ik ze: kleine plantjes van de Japanse kwee. Ze bloeien zo mooi en ook nog vroeg in het voorjaar. Bovendien zijn het uitstekende plantjes voor een bonsai. Om ze wat dikker te maken, de stam wat ouder te laten lijken, zette ik ze in de volle grond. Naast het terras, zodat ik al vroeg van hun bloemen kon genieten.

Zo verging de tijd. De plantjes groeiden hard, elk jaar knipte ik lange uitlopers terug, soms wel 2x. Bloeien deden ze ook, tot mijn genoegen. Rode bloemetjes tot halverwege de schutting. Wát? Zo hoog? Ja, ondanks het snoeien dus.

Chaenomels x superba 'Crimson and Gold'
Shoninblog

Afgelopen winter zag ik op pinterest steeds vaker lieve, leuke kleine bonsai met 1 of 3 bloemen en een stevige stam; ik vond de tijd rijp om mijn eigen plantjes om te gaan vormen naar zoiets moois. Het weer werkte wat tegen, maar gisteren was het zover: ik zou die plantjes wel 'even' uit de tuin halen en in passende potten zetten. Even. Dat viel behoorlijk tegen, want terwijl ik bovengronds de uitlopers jaarlijks terugsnoeide, werden ondergronds de wortels meters lang. Ook had ik in al mijn enthousiasme van bloeiende plantjes bij elkaar, een aantal hyacinten om de plantjes gepoot en die lopen al behoorlijk uit.

Chaenomels bonsaibark.com

Het werd roppen, het werd mopperen en het werd uiteindelijk met grof geweld vernietigen, ben ik bang. De hyacinten staan er niet meer. De chaenomelessen braken af en verloren hun wortels voor een groot deel. Naast de basisplantjes waren enorm veel uitlopers gekomen, die ik gelijk maar weggeknipt heb. Mogelijk had ik beter de basisplantjes weg kunnen halen en een aantal uitlopers over kunnen laten. Daaraan dacht ik te laat.

Inmiddels staan ze in hun potten; een paar kale stronkjes. In 1 pot zitten ook nog 2 wortelformaties, die mogelijk nog uitlopers krijgen. We hebben het tenslotte wel over een sterke plant en op voorhand al weggooien is zonde.

Wat leerde ik hiervan? Alleen bovengronds snoeien is niet genoeg, ook ondergronds moet er regelmatig gekortwiekt. Ik houd mijn hart vast, heb namelijk een tijdje geleden (jaren terug) een aantal bomen in de tuin geplant: Paardekastanjes, eiken, beuken en esdoorns. Bovengronds heb ik ze altijd keurig gekortwiekt, ondergronds ... dat kan nog wel eens een probleem zijn. Maar dat is voor een volgende keer. Nu moet mijn lichaam eerst bijkomen van het roppen. Er zijn weer eens spieren aangesproken, die het de laatste tijd erg rustig gehad hadden. Die mogen daar wel even van uitrusten.

Chaenomels ameblo.jp

Ook hoeft zo'n stam natuurlijk helemaal niet dik te worden, als ik het boompje maar klein houd.

De foto's van deze blog zijn niet van mij, er staat bij waar ze wegkomen. Ik vond ze op Pinterest.

Kriebels!

Vele jaren geleden zette ik een vlinderstruik in de tuin, met de bedoeling dat dit ooit een bonsai zou worden. Er staan veel van dat soort uit de kluiten gewassen voornemens in mijn tuin. Terwijl de struik groeide, kreeg hij een mooie gedraaide stam. Het idee voor bonsai werd sterker, wat zou dat mooi worden!

Door omstandigheden, werk, kinderen, regen op mijn vrije dagen en mogelijk al pijn, snoeide ik de struik een tijdje niet. Ik wist het toen niet, maar kennelijk kunnen ze daar niet tegen. De struik stierf en vormde zo een best mooi silhouet achterin de tuin. Ik liet hem daar maar. De bonsai-to-be er omheen namen al mijn snoeivaardigheden en de groene bak in beslag. Deze struik ging geen kant meer op, tenslotte. En binnenkort ging hij weg.

Een paar jaar terug stond ik inderdaad met de snoeischaar in de hand voor het karkas, dat eens een trotse veelbloeiende struik vol met vlinders was. Op het moment dat ik de schaar erin wilde zetten, vloog een roodborstje op me af, ging op de tak zitten die ik waarmee ik wilde beginnen en keek me paniekerig aan. Kennelijk vond hij mijn snoeivoornemen helemaal geen goed idee. In de hoop dat dit vogeltje bezig was met een nestje in of rond de struik, liet ik het weer met rust. Tot vandaag.

Hoewel de takken breekbaar zijn, moest ik bij de dikkere exemplaren echt een zaag(je) gebruiken. Half doorzagen en het brak. Lekker werk. Het ruimde snel op. Als laatste zette ik de zaag ergens middenin de stam. Gelijk liepen er in paniek tientallen pissebedden uit een gat. Ik ben niet bang voor pissebedden, maar hiervoor deinsde ik toch even terug.

Wederom neem ik afstand van de struik, eigenlijk nog een stronk. Een dode krokelige stam achter nog groene (redelijk) kleingehouden bomen. Het insectenhotel, dat ik nog ergens in de tuin wilde hebben, blijkt er gewoon al te staan. Moet hij weg? Is het niet handiger om vogels de kans te geven in elk geval hiermee de winter door te komen?

De groene bak is alweer vol, een mooie rem op mijn werkzaamheden, zodat ik niet teveel doe. Met deze stam kan ik nergens heen. Hij staat (nog) niet in de weg en mag eerst blijven. Dat roodborstje heeft trouwens nooit een nestje in de buurt gebouwd. Misschien dat ik hiermee nog andere vogels lok, of een roodborstje, dat mag ook. Ik weet inmiddels wel dat de roodborstjes, die we 's winters zien, hier helemaal niet nestelen.

Nog steeds lekker weer

Het begint een bonsaiblog te lijken, maar dat is het echt niet hoor. Ik ben alleen zo lekker bezig en op deze manier kan ik mooi bijhouden wanneer ik wat met de boompjes heb gedaan.

Gisteren was ik door omstandigheden vrij (nee, helaas niet vanwege Gronings Ontzet, daar krijgen ambtenaren sinds een paar jaar geen vrij meer voor). Ik keek eens naar de plantjes die buiten staan, waaronder een ficus. Deze heb ik geërfd van mijn oma, zo'n 14 jaar terug. In deze periode is hij niet gegroeid, zo lijkt het, en ik ben bang dat ik daar volledig de schuld voor op me moet nemen. Hij heeft het overleefd, dat is het wel. Maar bovenin zitten wel leuke takjes, terwijl onderin 1 uitloper zit. Ik prakkiseerde niet lang, pakte een snoeischaar en knipte de top af.

Stekjes van de ficus

Nu is het een hele kale stam, maar hopelijk komt er onderaan meer blad. Van de takjes bovenin sneed ik nog stekjes. Volgens mij is het stekken van een ficus mij slechts één keer gelukt. Laat dit maar de tweede keer zijn, zo bedacht ik me.

Uitloper van de kurkeik

Daarnaast zag ik zojuist tot mijn blijdschap dat een kurkeikje, dat ik al had opgegeven, want helemaal bruin blad, onderaan uitloopt. Ik stond nog net niet te springen van blijdschap, want ik heb namelijk spierpijn van tafeltennis donderdagavond en nogal enthousiast wii-en zojuist.

Ja, wii-en.. zo'n computerspel, waarbij je zelf in beweging blijft. Al jaren had ik niet getennist en nu voel ik dat aan m'n bovenarm. Na nog even 10 minuten op het balanceboard heb ik nog meer spierpijn in de bovenbenen. Tijdens het sporten, tennis en baseball dit keer, probeer ik altijd zo goed mogelijk de houding aan te nemen, die bij de originele sport ook hoort. Een beetje met gebogen knieën dus. En dat werkt, kennelijk.

Nog meer bonsai

'Foei, wat een woei', zo zou je het weer momenteel kunnen omschrijven. Gelukkig is daar in de tuin niet zo veel van te merken.

Het was een heerlijke week. Tafeltennis begon weer. Ik heb zo'n 2 uur intensief getraind, was moe, kreeg spierpijn maar voel me goed. Donderdag en vrijdagmiddag nam ik vrij, om lekker in de tuin te zitten. Een week terug hebben we iemand met een bosmaaier het onkruid tussen de tegels weg laten halen. Ineens is in de tuin zijn weer fijn. Ik ben gek op een tuin, maar niet zo op tuinieren. Ik houd van een groene tuin en dat is dan weer handig als je niet van tuinieren houdt, maar het onkruid tussen de tegels was teveel groen én teveel werk om weg te halen. Zo verging mij het plezier van de tuin een beetje. Dat is nu gelukkig weer terug.

De afgelopen week heb ik gesnoeid, een aantal bomen achterin de tuin is veel te groot geworden. Een oerwoud, noemt mijn man het. In het voorjaar kon ik er nog doorlopen, nu niet meer, ook al zit de groene container al voor de tweede keer vol met snoeiwerk.

Lijsterbes

Stukje bij beetje haal ik ook steeds meer onkruid uit de borders. Haagwinde en heermoes woekert tussen de gewenste planten door. Terwijl ik dit verwijder, kom ik ook zaailingen van bomen en struiken tegen. Ongewenst op die plek, dus onkruid, maar met potentieel. Enthousiast heb ik er een aantal in potjes gezet. Meer bonsai in de dop. Weer met weinig overlevingskans, omdat dit een verkeerde tijd van het jaar is voor oppotten. Maar ach, anders moesten ze toch dood.

Liguster

Een klein lijsterbesje zette ik in een grillig schaaltje. Eigenlijk hoop ik wel dat deze het redt, want het ziet er nou precies zo uit als ik me voorgesteld had. Daarom ook zo gezet, dat het niet zo snel uitdroogt. Een kleine liguster heb ik in een grotere pot gezet. Als deze overleefd, en het lijsterbesje niet, komt die in dat schaaltje. De lijsterbessen op de steen lijken aan te slaan. Niet allemaal, maar ze zien er nog beter uit dan ik verwacht had. Wie weet hoe dat gaat.

Zo staan ze nu bij elkaar op een tafeltje voor de schutting, waar ze de hele dag zo'n beetje in de halfschaduw staan.

Gisterenavond hebben we ook nog een leuk feest gehad. Mijn schoonzus werd 50 jaar. Ook al heb ik me helemaal uitgeleefd op de dansvloer en werd het vrij laat, de pijn is nog steeds binnen de perken. Ik werd zojuist wel ineens heel moe. Nu dus lekker verder van de tuin genieten.

Hobby

"Hoe blijven Japanse boompjes in pot zo klein?" Deze vraag werd ruim 30 jaar terug gesteld bij het programma 'Daar vraag je me wat', waar wij thuis graag naar keken. Voor het eerst maakte ik kennis met bonsai, de Japanse kunst van een boom in pot. Zo'n boom ziet eruit als een volwassen boom die al een vol leven achter zich heeft. Vooral dat laatste is erg belangrijk. En de balans in de vormgeving. Dat leerde ik allemaal veel later.

De dag nadat het programma op de buis was, zocht ik boeken over dit onderwerp in de bibliotheek. Zo ging dat toen nog. Er was zowaar informatie, niet veel trouwens. Helaas bleken de boompjes vooral buiten te horen en had ik bij mijn ouders niet zoveel ruimte. Ik probeerde van alles binnen, maar dat werd geen succes.

Granaatappel uit 1996

Jaren later, toen ik zelfstandig woonde, had ik diverse boompjes buiten op een balkon. Toen mijn leven een wending nam, en ik voornamelijk niet thuis was, bleek deze hobby daar niet tegen te kunnen. De boompjes al helemaal niet.

Inmiddels zijn we jaren, zelfs decennia verder. Halverwege de jaren '90 vierde mijn hobby hoogtijdagen. Ik had (weer) een balkon vol met boompjes en toen we verhuisden naar een eengezinswoning, speciale ruimte in de tuin. Binnen stond de vensterbank vol en ik werd lid van een bonsaivereniging. In ordners hield ik een archief bij over de vorderingen en ik maakte massa's foto's. Analoog! Ze liggen nog steeds ergens in een doos. Allemaal erg leuk, maar weer overleefden de meeste boompjes niet. Af en toe vergat ik ze bijvoorbeeld water te geven, en aangezien ze in een kleine pot leven, kunnen ze daar niet zo goed tegen.

Toen ik er achter kwam dat ik misschien beter in kon zetten op een makkelijke variant van mijn hobby, gericht op de toekomst, werden veel exemplaren in de tuin gezet. Uitdrogen is er niet meer bij, nu hoef  ik ze alleen nog maar klein te houden. In de tuin worden de stammen mooi dik, beter dan in een pot. Over het algemeen lukt het best. Het feit dat ik geen metershoge kastanje- of eikenboom in de tuin wil, is wel een stok achter de deur. Bij enkele bomen ging het toch mis. Zo heb ik nu een volgroeide appelboom. Ook leuk.

Gelegenheids 'kas'

Eén binnenbonsai doet het al sinds 1996: een granaatappel. Er waren er ooit ongeveer 10, deze laatste is een volhouder. In een echt kleine pot durf ik 'm niet meer te zetten, trouwens.

Na jarenlang mijn hobby op een laag pitje te hebben gehad, ging het afgelopen jaar in Portugal weer kriebelen. Eerder was ik thuis alweer aan de slag gegaan met mandarijnenpitten. In Portugal staan zoveel mooie kurkeiken! En rond ons huisje stonden veel zaailingen. Hoewel deze in het verleden het vaak niet redden als ik ze meenam, besloot ik het weer te proberen. De exemplaren die ik uitkoos, stonden toch op plekken waar ze nooit een grote boom kunnen worden. Onder onze veranda, bijvoorbeeld. Tot mijn blijdschap vond ik daar ook een klein olijfboompje! Ik maakte van een frisdrankfles een 'kas' en zo kwamen ze mee naar Nederland.

2 kurkeikjes en een olijf

Vanmiddag heb ik deze boompjes overgezet in echte potten. De kurkeikjes hadden niet echt veel wortel, maar ze lijken het te redden. Juist degene met een redelijke wortelkluit werd bruin. Het olijfje ziet er gewoon goed uit.

Eenmaal bezig nam ik ook andere boompjes in de tuin onderhanden. Laatst viel een pot kapot, deze boompjes zijn weer gepot. En een aantal zaailingen van de lijsterbes, waar mijn tuin vol mee staat, heb ik op een steen gepoot. Ziet dat er niet leuk uit? Overlevingskans nihil, maar ik heb weer een foto voor de verzameling. Digitaal dit keer.

Lijsterbes op steen

Tot mijn grote frustratie voel ik deze bezigheden nu wel in schouders en handen. Daar had ik niet op gerekend, maar het trekt vanzelf weer weg, ga ik van uit. Toch bizar eigenlijk, dat ik na al die jaren nog steeds ergens in kan duiken, zonder na te denken over eventuele gevolgen. Ik denk echt totaal niet over pijn, die ik kan krijgen door bepaalde bezigheden. Tot zover acceptatie en gewenning.

Gelukkig, doordat het kleine boompjes zijn (en blijven) heb ik voor de vormgeving in de toekomst geen dik ijzerdraad nodig om te vormen. De grote exemplaren worden door liefhebbers bewerkt met dremels en gevormd met dik draad. Zo krijgen ze hun 'oude' uiterlijk. Mijn boompjes moeten eerst maar eens in leven blijven.