Here we go (again)?

Frieda Klein, uit de 'dagen'-boekenserie van Nicci French, tekent vaak om tot rust te komen en bij na te denken, en tekent dan altijd hetzelfde. Een wijnfles. Dit kwam in eerste instantie wat raar op mij over, maar inmiddels begin ik het te snappen, geloof ik. 

Altijd hetzelfde tekenen houdt in dat je niet een halve dag bezig bent met 'ik wil tekenen, maar wat zal ik eens tekenen'. Daarnaast baart oefening kunst. Met herhaling kun je mogelijk je gedachten ook beter leegmaken. Terwijl je je op weer dezelfde lijnen en schaduwen focust je gedachten de vrije loop laten gaan. 

Dus. In het kader van 'ik wil regelmatig wat tekenen, maar ik weet ook regelmatig niet wat', bedacht ik een item te zoeken, dat ik er bij kan pakken als ik 'de drang' krijg. Iets wat niet groot is, wat mee kan op vakantie. Dat niet te ingewikkeld is, maar wel leuk. 

Daarnaast lijkt het me nog steeds leuk om met een item een dagelijkse foto te maken. Als niet in het dagelijks leven, dan misschien wel tijdens de vakantie(s) en/of een uitje. 

En natuurlijk kunnen bovenstaande items dezelfde zijn! Iets dat ik met enige regelmaat teken (dagelijks of wekelijks durf ik al helemaal niet meer voor te nemen) en dat ook leuk is bij een 'dagelijkse' (vakantie-)foto. 

Zaterdagavond maalden de gedachten en ideeën door m'n hoofd, want wat neem ik dan. Toch weer een Sonny Angel of iets anders dat in huis is. Een giraffe? Genoeg om uit te kiezen en sommige hebben misschien wel het effect van een fles, qua vorm en herhaling. Zondag liep ik spiedend door de kamer. Wát komt in aanmerking?

Verrassend genoeg meer dan verwacht 

Van de Boeddha, het blije poppetje en het giraffe-badeendje hieronder, vind ik het blije poppetje eigenlijk het leukst voor 'prop' op een vakantiefoto. Kijk hoe blij en enthousiast! Helaas blijft het niet staan. Het is een stukje plastic, een sleutelhanger denk ik. De Boeddha en het eendje strijden om een tweede plek. Zowel voor tekenen, daar vind ik het poppetje niet zo geschikt voor, als voor de fotoprop. 

Toen viel mijn oog nog op deze drie items. De denker is een gum, het hondje lijkt op de hond die wij ooit hadden en het olifantje was ooit een verjaardagscadeautje, zo'n veertig jaar terug? Van deze drie komt wat mij betreft alleen de hond in aanmerking. Wat een schatje toch. 

Na wat gefröbel met ijzerdraad kreeg ik het poppetje te staan, maar of dit genoeg is voor foto's, of het blijft staan op onregelmatig oppervlak of bij wind, dat is de vraag. Het blijft een leukerd. 

Aangezien volgende week onze vakantie begint, moet de beslissing de komende vijf dagen vallen. En misschien wordt het gewoon helemaal niets van dat alles. 

Agenda

 Al sinds jaar en dag is mijn agenda digitaal. Reuze handig, want hij is op de telefoon te raadplegen en diezelfde telefoon geeft een waarschuwing als er een afspraak of verjaardag aan zit te komen. Helemaal goed dus, en toch..

Elk jaar kijk ik weer bij de nieuwe agenda's. Elk jaar! Al ruim vijftien jaar agendeer ik digitaal en al die tijd sta ik enkele weken/maanden per jaar verlangend bij de agenda's. Zowel in deze tijd als bij de schoolagenda's. Wat zijn ze mooi. En leuk, en wat nou als ik écht... Ja, ik ging een keer voor de bijl en kwam niet verder dan m'n naam voorin te zetten. Je zou kunnen denken dat dat me wel genas van het verlangen naar een papieren agenda, maar nee. 

Enkele weken terug zag ik weer een hele mooie van paperblanks. Daar ben ik toch al gek op. Niet alleen de agenda's maar ook hun schrijfboekjes. Tijdloos mooi. De agenda waar mijn oog op viel heeft een omslagpatroon van Portugese tegeltjes. Portugees! Ik was al bijna verkocht. Maar.. het verstand zegevierde. De agenda bleef in de winkel, samen met z'n agendavriendjes. 

In januari van dit jaar ontdekte ik ook een andere leuke toepassing van een agenda. Terwijl ik probeerde elke dag een kopje koffie te tekenen, zag ik op instagram dat sommige mensen een agenda gebruikten voor hun dagelijkse tekening. Ooooh, wat vond ik dat leuk. Dit kwam natuurlijk gelijk als optie in mijn gedachten, bij het zien van die leuke agenda met Portugese tegeltjes. Toch bleef die agenda nog steeds in de winkel, bij z'n agendavriendjes. Inmiddels is mij immers wel bekend hoe het gaat met de goede voornemens tot iets dagelijks doen op creatief vlak. 

Afgelopen maandag vond ik mezelf even heeel erg zielig. Niet alleen deed m'n knie nog zeer van een val bij het wandelen, ik was ook net gevallen met de fiets. Als troost liep ik de boekwinkel in. Een plek waar het altijd goed toeven is en m'n humeur wat verbetert. Ik zag m'n de agenda, liggend tussen z'n agendavriendjes. Hij ligt er nog! Hij kwam niet mee als troostaankoop en er kwam ook geen boek mee. Ik ben zo trots op mijn eigen standvastigheid. Ik zou mezelf bijna gaan belonen, met een leuke agenda bijvoorbeeld, zoéén met Portugese tegeltjes erop. 

Afijn, er is nu een deal tussen mij en mezelf. Als deze agenda in januari nog in de winkel ligt, nóg zo leuk is én met korting, dan koop ik 'm. -Zucht- Was het maar alvast januari. 

😍

Ik kan dan natuurlijk ook een goedkopere agenda kopen met dezelfde lay-out en steviger papier, zodat het tekenen beter gaat. Jaja, dat weet ik wel. Daar denk ik ondertussen ook over. 

Hoe gaat het met.. de poppetjes

Ruim twee maanden terug filosofeerde ik over weer eens een nieuw 365-dagen project, waar ook de blog mee gevuld kon worden. Enthousiast bladerde ik door vele pagina's op internet en er kwamen leuke ideeën langs. Uiteindelijk besloot ik toch houten poppetjes, die nog verder gevormd kunnen worden, waar kleren bij gemaakt moeten worden en die zelfs klompjes aan zouden kunnen, die wij al in huis hebben. 

Grootse plannen dus. En daar is het wel een beetje bij gebleven. In een hobbywinkel schafte ik me nog wat extra kralen aan, die net zo groot zijn als de hoofdjes, zodat ik daarmee kan oefenen voor het echte werk. Zoals gewoonlijk ben ik huiverig voor 'het echte werk', ook al is het hobby en voor de leuk. Plannen genoeg in het hoofd, maar zo bang dat de uitvoering niet gaat lukken zoals het in het hoofd zit, dat er maar geen uitvoering komt. Toch denk ik er bijna dagelijks aan hoe ik een en ander zal gaan aanpakken. 

Wat er zoals door m'n hoofd speelt
Hoe doe ik het haar
Waarvan maak ik de kleren (ik heb nog heel veel vilt wat ik wil gebruiken)
Plak ik de klompjes vast, zodat ze altijd dezelfde broek aan moeten hebben, of is er een andere oplossing
Wat is die oplossing
Hoe maak ik een gezichtje? Waarmee? 

Oké, die laatste is dus gelukt. Op één kraal. En die is best leuk geworden, al zeg ik het zelf. 

En zo gaat het dus met de poppetjes tot nu toe. Dat brainstormen is niet alleen deel van het proces, het is ook eigenlijk wel leuk. Overal waar ik ben, kijk ik om me heen of er is iets dat ik zou kunnen gebruiken en hoe ik dat zal doen. Die uitvoering? Die komt wel.

Inmiddels heb ik voor één poppetje een heel leuk idee. Dat moet dan wel binnen anderhalve week gerealiseerd worden.  

 Wordt vervolgd!

Zelf maken

Naar aanleiding van mijn idee om zelf een poppetje te maken voor een 365-dagen fotoproject (of 30 dagen, meer of minder kan ook) begon ik met zoeken op internet hoe ik dat eens aan zou pakken. Er ging een wereld voor mij open, die op zich niet altijd nieuw was. 

Eén van de eerste hits was het laten printen van een jezelf in 3D. Dit is natuurlijk erg leuk voor een foto-per-dag project op vakantie. Zo van "Kijk, ik ben nu hier" en dan een poppetje van jezelf op de voorgrond. Grappig. Maar niet voor nu. 

Andere opties die ik tegenkwam, waren poppetjes van een houten kraal en macramé, van wol, van houten kraal en wol, klei (uiteraard) en bloempotjes. Ze zijn er in groot en klein, van sleutelhanger tot decoratie in huis.

In mijn leven heb ik veel (heel veel) knutselspullen verzameld, voor steeds weer andere leuke projectjes. Er zijn ook zeker dingen gemaakt hoor, kettinkjes van kraaltjes en bloemen van panty's. (ja echt), dus de vraag was nu: wat heb ik nog en wat kan ik gebruiken. Kan ik het überhaupt nog ergens vinden, behoort ook tot de vragen. Of is het toch weggegooid, omdat het al zo lang in de kast lag. 

Zo had ik ooit van die vrolijk gekleurde pijpenragers (chenilledraad noemen ze dat nu), maar die kan ik niet meer vinden. Echt geschikte kralen heb ik ook al niet meer. Toch ooit tijdens een opruimwoede weggegooid, kennelijk. Heel erg vond ik het niet, toen ik online precies vond wat ik zocht: beweegbare poppetjes! 

Zijn ze niet leuk? 

 

De zoektocht naar geschikte knutselspullen is hiermee niet voorbij. De richting is wel anders, want: wat trek ik deze leuke poppetjes aan? Hoe maak ik gezichtjes? Waarmee? En het haar? Is het vilt, waar ik een doos van vol heb (en ik weet ook waar), geschikt? Krijgen ze eenmalige kleertjes of een garderobe? Kunnen ze de klompjes aan, die we ooit als geschenk bij tafeltennistoernooien weggaven, en waarvan een er nog een hoop over zijn? 

(het was nogal zoeken naar een foto, maar tadaaa. Meestal hebben we verschillende kleuren, in 2023 toevallig niet)

En als dát dan allemaal klaar en geregeld is, dan blijft de vraag: wordt het een project, hoe lang duurt het project (dit keer) en lukt het om niet in herhaling te vallen (buiten boeken en plantjes dan.. die blijven 'nieuw' toch?) Of... begint het project bij de aankleding van de poppetjes. 

Ze zijn binnen.. wordt vervolgd!

Wat was dat leuk!

Op zoek naar een bepaalde foto, scrol ik soms door mijn andere blog. Die met die foto's, zeg maar. Zo ook van de week, voor de bonusfoto bij het migraine-blog. Al scrollend kwam ik uiteraard langs de vele foto's met de Sonny Angels, waarmee ik een jaar lang een dagelijkse foto maakte. Of dat in elk geval probeerde. Scrollen door dat blog is een gezellige reis langs de Herinneringlaan* (Memory lane ja, haha**). 

Een 365-dagenproject. Het blijft toch kriebelen, maar het lukt me nooit. Niet elke dag een tekening, zelfs geen krabbel. Niet elke dag wat (voor mezelf) opschrijven of een foto, zelfs niet zonder dat ik ze plaats (want waarom en waarvan zou je elke dag een foto maken). Waarom wil ik het dan zo graag? Voor de herinneringen? Het terugscrollen? Het idee dat ik elke dag actief even wat anders doe dan een spelletje op de telefoon of op de bank voor de tv hangen? 

Oh, dat klinkt eigenlijk wel als een goede reden 

Dat andere blog begon zelfs als een 365-dagen project. Elke dag óf een tekening óf een foto óf een blog maken, wat variatie, me niet vastleggen bij één medium. Dit was nog voor de smartphone, dus een foto maken ging ook echt met de camera. Nét iets meer werk, maar dat was niet de reden dat ik het niet volhield. Instagram begon bij mij ook ooit als een 365-dagenproject, tenslotte. Net iets makkelijker, er hoeft geen foto overgezet te worden, geen blog geactiveerd, ook niets geworden. 

Dus blijft de vraag, waarom steeds die drang?  

• Ik ben elke dag even met wat leuks bezig
• Ik bekijk de wereld om me heen anders, want 'is dit een projectmoment' 
• Terugkijken is leuk (dus eigenlijk doe ik het ook voor later?)

Waarom lukt het niet? 

• Het blijft lastig iets élke dag te doen
• Het is lastig elke dag iets nieuws te verzinnen en als ik nu weer begin, zullen er waarschijnlijk herhalingen komen met het project in 2023. Werkplek, boek, plantje, etc. 
• Soms lukt het gewoon niet door gebrek aan inspiratie of leuke activiteiten, zie vorig punt

Of ik nou eigenwijs ben of dat het getuigt van een zeker doorzettingsvermogen, waarschijnlijk ga ik het binnenkort (uitstellen, nog een reden dat het niet lukt) weer proberen.  

En kijk nou...

Op m'n werk zit wel een heel leuk poppetje dat uitermate geschikt zou kunnen zijn voor een foto-per-dag projectje. Ze zit er al een tijdje. Eigenlijk al langer dan dat ik een geschikt poppetje zoek. Hoe opmerkzaam is dat van mij. 

Ze is wat warm gekleed, want eigenlijk is ze een kerstpoppetje. Misschien is het een idee om een paar van dit soort poppetjes te maken, één voor elk seizoen. Zet me gelijk weer aan het werk om iets anders te doen dan spelletjes op de telefoon of tv kijken. Of... waarschijnlijk maak ik de poppetjes terwijl ik tv kijk.  

 Het voelt nu al als een leuk project-idee dat niet uitgevoerd gaat worden, maar als ik over een (paar) jaar terugscrol door dit blog, dan is het wel een leuke herinnering. 

* Leuke naam voor een blog! 

 * * AI zegt: "Memory lane" kan op verschillende manieren in het Nederlands vertaald worden, afhankelijk van de context. De meest voorkomende vertaling is "een reis door het verleden" of "een tocht/wandeling langs herinneringen". Een meer letterlijke, maar minder gebruikelijke vertaling is "het geheugenlaantje". 

Foto's maken

Vorig jaar (haha) is me weer gevraagd of foto's te maken voor FES Magazine. Aangezien de vraag ruim op tijd was, en de persoon redelijk in de buurt woonde, zei ik graag ja. 

Vandaag hadden we afgesproken. Het was droog en niet erg koud, dus ben ik op de fiets gegaan. 

Ik vind het spannend, foto's maken in opdracht. Maak ik ze wel goed, is dit wat ze bedoelen. Gaat het überhaupt lukken. De vorige keer dat ik foto's voor het tijdschrift maakte, ging het om paarden, dus dat was sowieso buiten. Nu was het bij iemand binnen, altijd lastiger, en niet echt met een onderwerp, behalve de persoon zelf. En mogelijk iets in haar huis en/of haar hobby. 

Gelukkig speelt ze piano. En ze had een schát van een hondje. Ik ben redelijk tevreden. Zij ook, voor wat ze zag op het scherm van de camera. Nu de uitgever nog. *fingers crossed*. Gelukkig zijn we ruim op tijd, dus eventueel kan ik nog een keer heen voor een extra foto. En nee, ik kan de foto's hier nu natuurlijk niet laten zien. 

Op de terugweg maakte ik een foto voor het foto-per-dag-project van m'n andere blog. M'n Sonny Angel op de rugzak voor in m'n mandje. Zo kon hij tijdens het fietsen niet staan hoor. Het bleek hartstikke hard te waaien! Geen wonder dat de heenweg zo snel ging. 

Giraffekindje en een (op)nieuw project

Maak kennis met mijn Giraffekindje. De foto's zijn gemaakt in augustus 2014 en ik speelde met witbalans. 

Zojuist had ik ineens een nieuw idee, waar Giraffekindje deel van gaat uitmaken. Vanaf 1 januari gaat hij overal met me mee naar toe en ik zal elke dag een foto van hem maken. Ja, de aanzet tot een nieuw 365-dagen project, inderdaad! De foto's zullen als het goed is dagelijks geplaatst worden op mijn fotoblog. Terug naar de oorsprong, zeg maar. De intentie is niet dat het allemaal geweldig mooie en sfeervolle foto's worden. Gewoon een foto per dag, soms misschien een serie. Daarnaast zal ik waarschijnlijk mijn instagramvolgers er ook mee lastigvallen. Mogelijk krijgen die steeds een week-samenvatting. 

Giraffekindje is niet groot, hij past makkelijk in mijn hand en dus ook in de tas of jaszak. 

Ik ben benieuwd waar Giraffekindje en ik komend jaar allemaal langs zullen gaan en wat we tegen gaan komen. Ik ben ook zéér benieuwd of ik het 365 dagen vol ga houden, maar als ik het niet probeer, wordt het sowieso niets. 

Giraffekindje is een Sonny Angel, vleugeltjes heeft hen ook nog op z'n rug. En ohja, ik zoek nog een naam voor Giraffekindje, want dit klinkt zo onpersoonlijk. Iemand een idee? 

Giraffekindje vierde ook kerst.. (ik nam een voorschot op de foto per dag)