#WOT: veranderen

 Ik vind mijzelf altijd een goede bankzitter. Ik zit er veel en graag, doe er bijna alles wat ik leuk vind om te doen. Dit verandert wanneer ik er niet af kan of mag. Dan lijk ik helemaal geen goede bankzitter, maar juist iemand die heel veel dingen wil doen, die niet op de bank kunnen. 

Veranderen: Zodanig aan iets werken of iets behandelen dat het anders wordt.
[bron: encyclo.nl]

Het leven kan op elk moment zomaar ineens veranderen. Zo wilde ik van de week op mijn fiets stappen en scheurde tijdens die beweging mijn kuitspier. Zweepslag. Ik veranderde van een niet zo mobiel persoon naar een nog immobieler persoon. De dag ervoor had ik namelijk van de revalidatiearts in het ziekenhuis gehoord dat ik nog zo min mogelijk mag bewegen. Mijn voeten, die de hielspoor ontgroeid zijn en nu gewoon helemaal zeer doen, geïrriteerd zijn tot het uiterste ofzo, moeten rust. Een speciale schoenmaker gaat een paar schoenen aanpassen, met extra zachte inlegzolen. Voor wanneer ik nog wel ga lopen. Fietsen mag ik met die arme voeten nog wel doen, maar opstappen is nu dus een probleem. 

De enige constante in het leven is dat alles verandert.

De laatste tijd lijkt mijn lichaam sneller te veranderen en vooral in negatieve zin. Ik was al te dik, maar door de hielspoor bewoog ik minder en bleef ik hetzelfde eten. Oké, misschien wel meer. Frustratie enzo. Dus werd ik logischerwijs nog dikker. Ondertussen gaat mijn conditie met sprongen achteruit tot een punt dat ik het amper nog conditie durf te noemen. Daar wil ik verandering in brengen, dus meldde ik me aan voor een GLI traject. 

Ik doe m'n best. De frustratie van de uitkomst bij de revalidatiearts kocht ik niet af met lekker eten, maar met een heerlijk dik boek. En met het mooie weer was het geen straf om overal heen te fietsen. Mijn lichaam lijkt daar anders over te denken. Het lijkt wel of dat alleen maar wil veranderen in een couchpotato. 

Na een paar dagen zitten balen op de bank, dagen waarin het nieuwe boek al uitgelezen is en een nieuwe gestart, probeer ik mijzelf toch weer bijelkaar te rapen en nog langzamer te veranderen in een persoon, die wat aan beweging doet. Gisteren hometrainer, fietsen mag als het niet zeer doet. Vandaag oefeningen op internet gezocht die je bij zweepslag moet doen én ze gedaan. Daarnaast binnen mijn kunnen wat aan de hobby 'planten' gedaan. Dat is dus zo goed als niets, maar ik was even van de bank.

Het frustreert. Steeds als ik m'n best doe te veranderen in een actiever, sterker en fitter persoon, komt m'n lichaam weer met een harde STOP. Alsof het niet wil veranderen, behalve naar een soort zachte vette zitzak als in de film Wall-e. Maar niet als ik het kan helpen! Ik zal veranderen! Fit en slank zal ik niet meer worden, maar fitter en slanker dan nu is zéker een veranderdoel. 

Wie wel erg goed was in bankliggen, was de hond. Inmiddels is het alweer twee jaar geleden dat we hem moesten laten inslapen. Ook dat was een hele verandering. 

  Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.  (vanwege omstandigheden zal Karin tijdelijk de WOT verzorgen)

Aan de slag

 Ik keek naar mezelf en zag dat het niet zo goed was, om maar eens vrij te quoten naar een wereldbekend boek. Het gaat niet zo best en het is tijd om het roer (weer eens) om te gooien. 

Wat is er aan de hand? Ik ben nog nooit zo zwaar geweest. Pijn en frustratie zijn hiervan de oorzaak. Door pijn minder bewegen en uit frustratie meer eten. Niet altijd ongezond, wel teveel, zeker voor iemand die amper beweegt. 

Mijn conditie is zodoende ook slechter, dan hij ooit geweest is. En hij was al niet zo goed. Een marathon hoef ik niet te lopen, die ambitie heb ik gewoon nooit gehad, maar iets langer kunnen wandelen zonder buiten adem te raken? Ja, dat hoort wel bij mijn leeftijd. 

Maarja, dan komen we bij het laatste euvel: de pijn. De hielspoor weigert over te gaan, inmiddels ben ik weer bij de fysio voor shockwave therapie, dit keer. Één keer gehad en m'n voet heeft nog nooit zo'n pijn gedaan. En hij heeft al heel veel pijn gedaan. Daarnaast heb ik belachelijk veel last van hoofdpijn. Ja, dat had ik altijd al, maar laatst merkte ik op dat ik 'al' twee dagen geen hoofdpijn had gehad. Auch. 

Omdat ik denk dat ik het 'keren' niet allemaal alleen aankan, heb ik me aangemeld voor een GLI traject. Een wat? Een gecombineerde leefstijl interventie. Beweegprogramma, zoals ze dat zelf noemen. Ik schreef er al eerder over. 15 maart had ik de intake. Dat klonk wel lekker snel, maar ze zitten erg vol, kennelijk. Volgende week ga ik pas écht bij de diëtiste van start. Daarna kan 10 mei (!) bij de leefstijlcoach terecht en 12 mei pas bij de beweegcoach. Dan zijn we dus twee maanden verder dan de intake. En drie maanden nadat ik belde voor de eerste afspraak. Niet te geloven. Over de groepsbijeenkomsten heb ik nog niets gehoord. 

Dan toch zelf maar
Hoewel ik dus dacht dat ik niet alleen kon veranderen, ben ik toch maar vast begonnen. De hometrainer is sinds vorige week écht in gebruik. Al vijf dagen fietste ik voor de tv, 25-30 minuten! Ik ben dus weer naar de fysiotherapeut gegaan voor de hielspoor en vandaag naar een ander voor de hoofdpijn. Nog steeds loop ik dagelijks m'n ommetje van 20 minuten en nog steeds heb ik hele zere voeten. Daarom denk ik er nu over om toch het zwemmen weer eens te proberen. Alleen bij het idee al reageerde mijn huid met jeuk, dus misschien wacht ik nog even. Het eten is met allerlei verjaardagen en feestdagen nog even een rommeltje, maar het echte frustratie-eten lijkt even op een laag pitje. 

Zoals ik al schreef, verwacht ik er eigenlijk niet veel van. Misschien is dat geen goede insteek, maar resultaten uit het verleden maken mij vrij moedeloos. Toch is niets doen ook geen optie, wanneer ik actiever oud wil worden. NU is het moment om er wat aan te doen. Hoe dan ook. 

Daar ga ik weer

 "Als je pijn hebt, moet je toch gaan bewegen, dan gaat het vaak wel over"

Een aantal jaren geleden volgde ik via het werk een soort cursus om af te vallen. Deze cursus werd gegeven door een fysiotherapeut en een diëtiste. De fysiotherapeut deed de intake en hield ook persoonlijke gesprekken. Met zowel fysiotherapeut als diëtiste waren er groepsbijeenkomsten. 

Uiteraard vertelde ik in mijn intakegesprek aan de fysiotherapeut over mijn fibromyalgie en de frustratie die de pijn opleverde. Dat het bewegen lastig maakt. Bovenstaande opmerking maakte hij vervolgens in de groepsles. Bij mij kwam dit als een klap in het gezicht. Natuurlijk weet ik dat bewegen in veel gevallen helpt tegen pijn, maar als het MIJ zou helpen tegen de pijn, had ik alláng geen pijn meer. Ik moest mijzelf de rest van die bijeenkomst blijven vertellen dat de opmerking voor de groep gold en niet voor mij persoonlijk, maar mijn vertrouwen in deze man was weg. En in het programma ook. Van de diëtiste hoorde ik ondertussen ook niets nieuws. 

Inmiddels zijn we vele jaren verder. Afvallen wilde in die jaren niet of nauwelijks. Als ik al een keer afviel, door onder andere meer te bewegen, kwam mijn lichaam met een nieuwe pijn, zoals achillespees en hielspoor, waardoor ik vervolgens weer minder ging bewegen. En uiteindelijk door frustratie meer snoepen. Vooral het afgelopen jaar merk ik dat ik in een sterke neerwaartse spiraal zit en er niet meer uit kan komen. Niet eens genoeg om in elk geval op gewicht te blijven. Ik ben zwaarder dan ooit. 

Hulp
Met tegenzin heb ik besloten dat ik hulp nodig heb. Ondanks dat ik in theorie al veel weet over gezond leven, qua eten en bewegen, is de praktijk een lastig probleem. Toevallig zag ik bij ons gezondheidscentrum een flyer voor een GLI-programma. Gecombineerde Leefstijlinterventie. Beweegprogramma, noemen ze het zelf kort. In dit programma word je 2 jaar lang begeleid door een diëtiste, fysiotherapeut en coach. Met een BMI (Body Mass Index) boven de 30 wordt het automatisch vergoed. Ik kom hier dus voor in aanmerking. 

Ik heb de diëtiste gemaild met informatie over mijn pijn en frustratie en dat ik zoveel mogelijk veganistisch eet, dus ook graag hulp wil om voldoende voedingsstoffen (eiwitten en bepaalde vitamines) binnen te krijgen. Ook volgens haar kom ik in aanmerking. Via de huisarts is inmiddels een verwijzing gestuurd. Een afspraak zal binnenkort wel gemaakt worden. 

Ik verwacht geen wonderen van het programma. Ik ben zelfs bang dat ik, net als die vorige keer, weinig nieuwe inzichten zal krijgen. Bezig zijn met mijn leefstijl doe is al zolang onderdeel van mijn leven. Maar ik heb weer een zetje in de goede richting nodig en juist het groepsgebeuren lijkt me wel eens fijn. 

"Als ik geen discipline had, was ik al ver over de 100 kg"

Doel
Mijn doel is overigens niet eens meer om (veel) af te vallen en op een gezond BMI te komen. Dat klinkt misschien ongemotiveerd, maar is gebaseerd op ervaringen van de laatste 10 jaar. Ik wil uiteraard wel wát afvallen, maar verder vooral mijn conditie weer op hoger niveau brengen en hulp bij bewegen en minder pijn. Veel afvallen als doel, is voor mijn gevoel vragen om teleurstelling. Graag kom ik nu van enige frustratie af, zodat ik ook qua  eten mij weer vaker kan zetten tot gezondere keuzes. Het is niet dat ik mij hierin nu volledig laat gaan hoor. Welnee, dan zou ik nog minstens 20 kg zwaarder zijn dan ik nu ben. Maar ik schreef van de week al dat ik wel wat selectiever mag zijn met wat ik zoal in mijn mond stop op een dag. 

Bewegen
Inmiddels heb ik de afgelopen tijd al wat positieve veranderingen aangebracht. Qua bewegen dan. Al 64 dagen loop ik in elk geval 1x per dag een ommetje (2x levert nog steeds meer pijn aan de hielspoor op) en vandaag heb ik de hometrainer weer eens tevoorschijn gehaald. Om 's avonds bij de tv te fietsen. Wie weet, misschien helpt dat tegen pijn.