Maandagmorgen

"Goedemorgen, kunt u mij misschien even overeind helpen?" Ik voel me oud en stijf. Zojuist zwikte ik m'n enkel door een oneffenheid in het pad, dat in het donkere wijkpark natuurlijk niet te zien was. Daar zat ik, met m'n schone kleren middenin een plas met modder en ik kwam met geen mogelijkheid omhoog. Gelukkig ben ik niet de enige die 's morgens wandelt in het donkere park. Na een paar minuten zag ik een donkere schim van een stevige man op me afkomen, naast hem een even donkere hond. Uiteraard wilde hij me omhoog helpen. Hij wilde me zelfs nog thuisbrengen! Dat was gelukkig niet nodig, maar ik ben blij dat er de meeste mensen zo vriendelijk nog zijn.

Het begon vanmorgen juist allemaal zo goed. Na een week met pijn, waarin ik het liefst met een slaapzakje op de bank of in een luie stoel bivakkeerde, boek of tv en thee erbij, leek de pijn weer geweken en verheugde ik me op de training vanavond, het zwemmen morgenvroeg, de wedstrijd donderdag en het toernooi zondag. Jawel, een drukke volle beweegweek.

En toen ging ik onderuit, met als gevolg een dikke enkel en kapotte knie.

Met tranen van frustratie in m'n ogen strompelde ik naar huis, mopperde wat op m'n man dat ik een oud stijf wijf ben, kleedde me om en fietste naar het werk. Bewegen is goed voor een blessure, heb ik me laten vertellen. Dus ging ik ook net als anders voor elke kop koffie of thee naar boven, maar daar kwam ik snel van terug. De trap voelde als een martelwerktuig en bij elke stap omlaag leek m'n enkel het op te geven. Niet prettig, dus maar een kan heet water mee, voor die broodnodige thee. Ook nog een keer van de trap vallen leek me teveel van het goede. (sowieso.. )

Qua thee had ik wel een goede smaak voor vandaag, trouwens. Deze is gelukkig de rest van de week ook lekker, zelfs in het weekend. 

In de loop van de dag kreeg ik langzamerhand last van m'n schouders, waarschijnlijk door het opvangen bij de val. Goede reflexen! Maar vervelend.

Gelukkig voel ik me goed genoeg om vanavond te gaan trainen.  Of ik morgen ga zwemmen, dat weet ik nog even niet. Ik ga wel beter oppassen bij de ochtendwandeling met de hond.

Vakantie: bevalt het? Nou, het valt wel.

Ik heb het gewoon weer gedaan. We waren gisteren naar Sines, een havenstadje in de buurt, waar Middeleeuwse festiviteiten zijn dit weekend. Straten staan vol met allerlei kraampjes, er lopen mensen in klederdracht en eten wordt geserveerd op keramieken 'dakpannen'. Voor zowel de dakpannen als de mokken waar je uit drinkt geldt, dat je betaalt voor het product, en kunt kiezen tussen terugbrengen, waarna je je geld terug krijgt, of houden. Onze dakpan ging terug, mijn mok hield ik. Er staat een embleem op van het betreffende feest. Thuis hebben we er ook een aantal van een zelfde feest in Silves, 3 jaar terug.

Nadat we in Sines alles wel gezien hadden, wilden we nog wat gaan drinken in Porto Covo, een kleiner plaatje, ongeveer een half uur rijden langs de kust naar het Zuiden. Terwijl mijn man de auto parkeerde, viel me op dat er voor de parkeerplaats een stoeprandje zat. Ik zag het, maar registreerde het niet. Dat deed ik pas toen ik uit de auto stapte en terwijl ik wat tegen mijn man wilde zeggen ineens mijn linker enkel zwikte over het betreffende randje en met mijn rechter knie en scheenbeen op datzelfde stoeprandje terecht kwam. "Ah stoeprandje" schoot het door me heen, met een aantal krachttermen, moet ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen. Daarna zag ik, in ongeveer diezelfde seconde, mijn camera met de lens naar beneden op de grond komen. Camera en tasje had ik nog niet omgehangen en deze beschermden mijn handen tegen het doorgaans meedogenloos harde asfalt.

Mijn man stond er, zoals wel vaker de afgelopen 22 jaar, geschrokken en hulpeloos bij, niet bij machte mij tijdig op te vangen. Toegegeven, dat heeft hij in die jaren af en toe wel kunnen doen, maar dit keer was ik nog te ver weg. Hoewel ik al zittend dacht nog wel terrasje te kunnen pakken, bleek bij opstaan dat dat wel heel optimistisch gesteld was. Voor deze ene keer besloot ik eens niet 'stoer' (anderen noemen dat ook wel dom) te zijn, maar gewoon te gaan zitten, in de auto dus, en terug naar de camping te gaan. Man haalde een paar flesjes water, zodat ik wat kon koelen, en we gingen weer terug.

Op de camping heb ik inderdaad vooral gezeten, maar prettig was het niet. Gelukkig was er met mijn camera en lens niets aan de hand. De mok, op het feest gekocht, is wel kapot.

Na een nacht van slecht slapen, stond ik vanmorgen stijf en pijnlijk op. Niets nieuws onder de zon, eigenlijk. Pijnlijk op een nieuwe plek, er zit een behoorlijke bult onder mijn rechterknie, maar niet echt veel stijver dan anders. Mooi dus, hopelijk kan ik na een paar dagen rust komende week nog wel genieten van Lissabon en Sintra.