Fernweh

Zodra het weer kouder en natter wordt, en de dagen korter, groeit mijn verlangen naar andere oorden. Warmere oorden. Fernweh, noemen ze dat in het Duits. Fernweh is het tegenovergestelde van heimwee, dat verlangen naar huis betekent. Fernweh is meer het verlangen naar verre en onbekende oorden. 

 Vijfendertig jaar geleden was dit mij nog onbekend. Het koudere weer was bij mij niet favoriet, op regen en sneeuw mopperde ik veel en veelvuldig, maar het echte fernweh kende ik niet. Op zich is het dat nog steeds, want mijn verlangen is niet zozeer naar ónbekende oorden, als wel naar warme oorden. Die mogen best bekend zijn, als het er maar warm is. 

Het liefst zou ik nu, op dit moment, in de auto stappen en naar Portugal rijden. Daar is het nu zonnig en tegen de dertig graden. Heerlijk. 9 oktober 1990 stapte ik in het vliegtuig naar het Caribisch gebied. Mijn zus werkte daar en ik zou dat ook gaan doen. Helaas was het een slechte timing. De eerste Golfoorlog zorgde voor minder toerisme en dus inkomen. Na krap een half jaar zat ik op het vliegtuig terug naar huis, niet genoeg verdiend om er langer te blijven. Dat jaar begon mijn verlangen naar warme winters, waar dan ook. Vandaar ons huisje in Portugal. 

Kijk, drie jaar terug zat ik hier. Heerlijk toch?  

Helaas was dit 👇 wat we toen de rest van de week hadden. Nat, voor de tijd van het jaar.  

Maar alsnog zou ik nu dus graag die kant op gaan. Wanneer je naar je eigen plekje onder de zon verlangt, is het misschien toch eerder heimwee. Heimwee naar m'n 'home away from home'. 

Gelukkig schijnt vandaag hier in elk geval ook de zon. 

 

Warm hè

"Wel lekker hè, dat het weer wat afkoelt", zegt een collega tegen mij. Ruim vijftien jaar werken we nu samen, maar dat ik juist van warm weer houd, dat kunnen sommige mensen maar niet bevatten. Denk je dat ze je wel zullen kennen....

Nee, ik vind het niet lekker dat het afkoelt. Was juist zo blij met het warme weer. Eindelijk! Volledige blauwe lucht en volle zon hebben we amper gehad, maar in elk geval warm. En dan koelt het na een paar dagen alweer af. Juist in het weekend, wanneer we vrij zijn. 

"Het kan ons niet warm genoeg zijn", zeiden man en ik altijd, maar daar zijn we na een aantal dagen vierenveertig graden in Portugal een beetje van teruggekomen. Toch nog liever dat dan twintig graden en regen. 

Ja, ik weet dat er mensen zijn die heel veel moeite hebben met dat warme weer en dat vind ik echt heel vervelend voor ze. Voor die mensen moet het toch een troost zijn, dat de hele warme dagen amper voorkomen in Nederland. Bij hoge uitzondering hebben we dit jaar een tweede hittegolf. Dus qua echt warme dagen hebben we er, wat..., veertien in een jaar? En dan niet eens aaneengesloten, altijd afwisseling met koelere dagen. 

 

De warmte heeft ook zeker een positief effect op mijn lijf en pijn. Een paar jaar terug merkte ik in Portugal dat alle spieren in mijn lichaam ontspannen waren. Een voor mij ongekend gevoel. Normaliter moet ik meerdere keren per dag een aantal spiergroepen langs om ze actief te ontspannen. Bij nek en schouders, bijvoorbeeld. Nou kun je denken dat deze totale ontspanning natuurlijk bij vakantie hoort, maar terug in Nederland viel mij dezelfde ontspanning bij temperaturen boven de dertig graden op. Tussen de twintig en vijfentwintig vind ik het, zeker met wind, vaak alweer wat frisjes. Dat slaat ook nergens op, weet ik ook wel, maar zo werkt dat bij mij. Als het nog kouder wordt, merk ik dat m'n lichaam verstrakt. De hele winter zo'n beetje dus.

"Tegen kou kun je je kleden", wordt ook vaak gezegd. Maar als je alleen katoen kunt dragen, valt dat nog best tegen. Bovendien, ik wíl me niet kleden. Zeker niet in dikke lagen katoen. Ik loop het liefst met zo min mogelijk kleren aan, daarom heb ik het graag warm!

"Het moet zo warm zijn, dat het zweet je uitbreekt wanneer je in de schaduw zit en een bladzijde van je boek omslaat", zo zei ooit een andere collega. Met hem werkte ik nog geen jaar, maar hij snapte het. 

 

 

Ik kom hier voor m'n rust!

Het klinkt idyllisch, ons huisje in Portugal; middenin het groen met wuivend gras, geurende eucalyptus en ruisende dennen. Dé plek om tot rust te komen, het Portugese equivalent van het 'hutje op de hei'.
Totdat je wilt slapen. In de verte blaffen honden, om m'n hoofd zoemt een mug, onder de dakpannen (van metaal, dus geluid dringt door) nestjes van musjes en zodra het licht wordt een aantal duiven aan het 'roekoe-en' om ons heen.

Op zich kan ik er wel tegen. Als ik moe ben slaap ik (alleen die muggen kunnen me wakker houden), maar het werpt wel een ander licht op het ge-ijkte 'hutje op de hei', voor mensen, die niet tegen de herrie in een stad kunnen. Stil is het in de natuur ook niet.

Ondertussen genieten we weer enorm. Het is warm, wat goed is voor m'n pijn. Het is rustig, nouja, op al die vogels na dan, maar die horen erbij. We lezen, doen spelletjes Kolonisten van Catan, zwemmen en  hebben nu twee keer wat in de omgeving bezocht en ik heb ook al twee keer zelf gekookt.

Gisteren gingen we naar Praia de Galé, schitterende zandrotskust, maar moeilijk te bereiken.

Gelukkig rusten we vandaag. Mijn knieën branden.

Morgen gaat de oudste, die voor een weekje mee is, alweer naar huis. Man en ik gaan naar een muziekfestival in Lissabon. We slapen in een hotel.

Daarna nog twee weken vakantie. En rust.  Want die krijgen we echt wel.

Relax

Het houten bankje zit wat ongemakkelijk. Ik merk dat de kleermakerszit me niet zo goed afgaat, door stijve knieën. Waarschijnlijk wordt dat in de loop van de dag wel beter. De locatie maakt veel goed. Door het raam kijk ik uit over het Groninger landschap, weilanden zover het oog reikt, met in de verte een kerktorentje omgeven door rode daken. In een weiland vooraan liggen schapen als zwerfkeien verspreid, te genieten van de warme najaarszon die volop schijnt. Witte bast van een walnotenboom tekent scherp af tegen de blauwe lucht. Er hangen nog enkele noten aan deze verder kale boom. Andere bomen zijn verrassend groen voor deze tijd van het jaar. Een handjevol bladeren dwarrelt  naar beneden bij een zeldzaam zuchtje wind.

Binnen is het aangenaam warm. Langzamerhand lopen straaltjes zweet kriebelend over mijn huid naar beneden. Er hangt een geur, die ik niet helemaal kan thuisbrengen, maar die hier helemaal past. De geur van de sauna, waarin wij zitten.

Nu de wintertijd weer is ingegaan, de dagen korter worden, bladeren van de bomen vallen en het kouder is, gaat voor ons de saunatijd in. Een aantal malen gedurende de herfst- en winterperiode zoeken mijn man en ik de warmte. Of ik ga met een vriendin of onze dochter.

Een aantal jaren terug merkte ik dat ik de koude tijd van het jaar stukken beter doorkom, als ik af en toe dergelijke rust en warmte opzoek. Thuis hebben we een (infrarood-)sauna, en daar genieten we ook van, maar zo'n dagje 'welness' geeft extra rust en ontspanning. Je kunt in zo'n complex niet veel meer doen dan niets. Thuis blijven beslommeringen hangen, nadat we de sauna uit zijn moet de wasmachine aan (ze kunnen niet tegelijkertijd, want zitten op dezelfde groep) de hond eruit, de vaatwasser uitgepakt of een was gevouwen. Ondertussen is de tv aan of zitten we achter de computer. Er is altijd wat te doen.


In een saunacomplex heb je het druk met het plannen van je saunagang ten opzichte van de massage en je eten (wat overigens heerlijk is). Wat is slim, wat is handig en hoe is de verdeling het best. Je kunt kiezen tussen verschillende sauna's; Fins of stoom, binnen of buiten. Tussendoor hang je wat, lees je wat, praat je wat en voel je je schouders loskomen, kun je ineens weer achterom kijken en vallen je oogleden zo af en toe dicht. Bij mij althans, maar ook bij die dame, die gisteren bij de haard ineens een klein snurkgeluidje voortbracht. En, wat voor mij erg prettig is, je lichaam wordt door en door warm.

Gisteren hadden we pech, want de masseur werd ziek en dus moesten we zonder massage naar huis. In feite had de masseur natuurlijk meer pech. Opgewarmd, soepeler en met een zachte huid van de 'pakking' waar we de dag mee eindigden, reden we niet al te laat ontspannen naar huis.

Foto's zijn van Sauna 't Dalhuus in Wildervank waar wij nu al een paar keer met veel plezier zijn geweest. De sauna is gevestigd in een oud schoolgebouw en heeft een ongedwongen sfeer.