Aan de slag

 Ik keek naar mezelf en zag dat het niet zo goed was, om maar eens vrij te quoten naar een wereldbekend boek. Het gaat niet zo best en het is tijd om het roer (weer eens) om te gooien. 

Wat is er aan de hand? Ik ben nog nooit zo zwaar geweest. Pijn en frustratie zijn hiervan de oorzaak. Door pijn minder bewegen en uit frustratie meer eten. Niet altijd ongezond, wel teveel, zeker voor iemand die amper beweegt. 

Mijn conditie is zodoende ook slechter, dan hij ooit geweest is. En hij was al niet zo goed. Een marathon hoef ik niet te lopen, die ambitie heb ik gewoon nooit gehad, maar iets langer kunnen wandelen zonder buiten adem te raken? Ja, dat hoort wel bij mijn leeftijd. 

Maarja, dan komen we bij het laatste euvel: de pijn. De hielspoor weigert over te gaan, inmiddels ben ik weer bij de fysio voor shockwave therapie, dit keer. Één keer gehad en m'n voet heeft nog nooit zo'n pijn gedaan. En hij heeft al heel veel pijn gedaan. Daarnaast heb ik belachelijk veel last van hoofdpijn. Ja, dat had ik altijd al, maar laatst merkte ik op dat ik 'al' twee dagen geen hoofdpijn had gehad. Auch. 

Omdat ik denk dat ik het 'keren' niet allemaal alleen aankan, heb ik me aangemeld voor een GLI traject. Een wat? Een gecombineerde leefstijl interventie. Beweegprogramma, zoals ze dat zelf noemen. Ik schreef er al eerder over. 15 maart had ik de intake. Dat klonk wel lekker snel, maar ze zitten erg vol, kennelijk. Volgende week ga ik pas écht bij de diëtiste van start. Daarna kan 10 mei (!) bij de leefstijlcoach terecht en 12 mei pas bij de beweegcoach. Dan zijn we dus twee maanden verder dan de intake. En drie maanden nadat ik belde voor de eerste afspraak. Niet te geloven. Over de groepsbijeenkomsten heb ik nog niets gehoord. 

Dan toch zelf maar
Hoewel ik dus dacht dat ik niet alleen kon veranderen, ben ik toch maar vast begonnen. De hometrainer is sinds vorige week écht in gebruik. Al vijf dagen fietste ik voor de tv, 25-30 minuten! Ik ben dus weer naar de fysiotherapeut gegaan voor de hielspoor en vandaag naar een ander voor de hoofdpijn. Nog steeds loop ik dagelijks m'n ommetje van 20 minuten en nog steeds heb ik hele zere voeten. Daarom denk ik er nu over om toch het zwemmen weer eens te proberen. Alleen bij het idee al reageerde mijn huid met jeuk, dus misschien wacht ik nog even. Het eten is met allerlei verjaardagen en feestdagen nog even een rommeltje, maar het echte frustratie-eten lijkt even op een laag pitje. 

Zoals ik al schreef, verwacht ik er eigenlijk niet veel van. Misschien is dat geen goede insteek, maar resultaten uit het verleden maken mij vrij moedeloos. Toch is niets doen ook geen optie, wanneer ik actiever oud wil worden. NU is het moment om er wat aan te doen. Hoe dan ook. 

Daar ga ik weer

 "Als je pijn hebt, moet je toch gaan bewegen, dan gaat het vaak wel over"

Een aantal jaren geleden volgde ik via het werk een soort cursus om af te vallen. Deze cursus werd gegeven door een fysiotherapeut en een diëtiste. De fysiotherapeut deed de intake en hield ook persoonlijke gesprekken. Met zowel fysiotherapeut als diëtiste waren er groepsbijeenkomsten. 

Uiteraard vertelde ik in mijn intakegesprek aan de fysiotherapeut over mijn fibromyalgie en de frustratie die de pijn opleverde. Dat het bewegen lastig maakt. Bovenstaande opmerking maakte hij vervolgens in de groepsles. Bij mij kwam dit als een klap in het gezicht. Natuurlijk weet ik dat bewegen in veel gevallen helpt tegen pijn, maar als het MIJ zou helpen tegen de pijn, had ik alláng geen pijn meer. Ik moest mijzelf de rest van die bijeenkomst blijven vertellen dat de opmerking voor de groep gold en niet voor mij persoonlijk, maar mijn vertrouwen in deze man was weg. En in het programma ook. Van de diëtiste hoorde ik ondertussen ook niets nieuws. 

Inmiddels zijn we vele jaren verder. Afvallen wilde in die jaren niet of nauwelijks. Als ik al een keer afviel, door onder andere meer te bewegen, kwam mijn lichaam met een nieuwe pijn, zoals achillespees en hielspoor, waardoor ik vervolgens weer minder ging bewegen. En uiteindelijk door frustratie meer snoepen. Vooral het afgelopen jaar merk ik dat ik in een sterke neerwaartse spiraal zit en er niet meer uit kan komen. Niet eens genoeg om in elk geval op gewicht te blijven. Ik ben zwaarder dan ooit. 

Hulp
Met tegenzin heb ik besloten dat ik hulp nodig heb. Ondanks dat ik in theorie al veel weet over gezond leven, qua eten en bewegen, is de praktijk een lastig probleem. Toevallig zag ik bij ons gezondheidscentrum een flyer voor een GLI-programma. Gecombineerde Leefstijlinterventie. Beweegprogramma, noemen ze het zelf kort. In dit programma word je 2 jaar lang begeleid door een diëtiste, fysiotherapeut en coach. Met een BMI (Body Mass Index) boven de 30 wordt het automatisch vergoed. Ik kom hier dus voor in aanmerking. 

Ik heb de diëtiste gemaild met informatie over mijn pijn en frustratie en dat ik zoveel mogelijk veganistisch eet, dus ook graag hulp wil om voldoende voedingsstoffen (eiwitten en bepaalde vitamines) binnen te krijgen. Ook volgens haar kom ik in aanmerking. Via de huisarts is inmiddels een verwijzing gestuurd. Een afspraak zal binnenkort wel gemaakt worden. 

Ik verwacht geen wonderen van het programma. Ik ben zelfs bang dat ik, net als die vorige keer, weinig nieuwe inzichten zal krijgen. Bezig zijn met mijn leefstijl doe is al zolang onderdeel van mijn leven. Maar ik heb weer een zetje in de goede richting nodig en juist het groepsgebeuren lijkt me wel eens fijn. 

"Als ik geen discipline had, was ik al ver over de 100 kg"

Doel
Mijn doel is overigens niet eens meer om (veel) af te vallen en op een gezond BMI te komen. Dat klinkt misschien ongemotiveerd, maar is gebaseerd op ervaringen van de laatste 10 jaar. Ik wil uiteraard wel wát afvallen, maar verder vooral mijn conditie weer op hoger niveau brengen en hulp bij bewegen en minder pijn. Veel afvallen als doel, is voor mijn gevoel vragen om teleurstelling. Graag kom ik nu van enige frustratie af, zodat ik ook qua  eten mij weer vaker kan zetten tot gezondere keuzes. Het is niet dat ik mij hierin nu volledig laat gaan hoor. Welnee, dan zou ik nog minstens 20 kg zwaarder zijn dan ik nu ben. Maar ik schreef van de week al dat ik wel wat selectiever mag zijn met wat ik zoal in mijn mond stop op een dag. 

Bewegen
Inmiddels heb ik de afgelopen tijd al wat positieve veranderingen aangebracht. Qua bewegen dan. Al 64 dagen loop ik in elk geval 1x per dag een ommetje (2x levert nog steeds meer pijn aan de hielspoor op) en vandaag heb ik de hometrainer weer eens tevoorschijn gehaald. Om 's avonds bij de tv te fietsen. Wie weet, misschien helpt dat tegen pijn. 

Doorlopen

Vandaag zit ik op dag tachtig-op-een-rij van elke dag negenduizend stappen of meer. Dat is dus al vanaf 11 juli, net niet vanaf onze vakantie, doordat ik die week door de leesclub één dag dat magische getal niet haalde. Peanuts. Het overgrote deel van de dagen, op vijf of zes na denk ik, zat ik boven de tienduizend.

Mijn doel is honderd dagen op rij boven de negenduizend stappen. Dit vergt soms planning. De meeste dagen lukt het wel, door de wandelingen met de hond, twee keer per week lopend naar het werk en extra wandelingen op de andere dagen (want de hond wil écht niet zoveel lopen). Van 't weekend had ik twee verjaardagen en wandelde ik dus al voor de visites aan. Komende dinsdag is weer een leesclubdag en nu al vraag ik mij af: hoe ga ik dat doen? Lopend naar het werk kan niet, tussen werk en leesclub door is niet veel tijd, weer met fiets aan de hand wandelen, totdat het polsbandje trilt? Zoiets zal het wel worden.

Ondertussen ben ik ook bezig gezonder eten en dus met afvallen. Bij het voedingscentrum houd ik af en aan al sinds augustus 2012 bij hoeveel ik weeg, uiteraard met het doel af te vallen. Er zitten nogal wat gaten in de lijst van dagen, weken en maanden dat ik me hier even wat minder mee bezig hield.

Het 'leuke' van zo'n archief, is dat je kunt zien hoe het de afgelopen jaren ging. Zo was mijn gewicht twee jaar terug eind september vrijwel hetzelfde als nu, rond de éénentachtig kilo. In de tussentijd ben ik alleen maar zwaarder geweest, net als daarvoor. Op 13 juli 2013 woog ik het laagst van die hele periode, tachtig kilo. De dag daarna gingen we met vakantie en de drie daarop volgende weken kwamen er vier kilo's bij. Dat is ruim vijf jaar terug! En al die tijd aankomen en afvallen en weer terug. Zeker zo'n dertig kilo in totaal, afgevallen maar dus ook weer aangekomen. Manman, wat een energie zat daarin. Wat een strijd.

Zo'n datum drukt je ook met de neus op andere feiten, bijvoorbeeld dat er ook al zo'n vijf jaar bepaalde broeken in de kast liggen, die ik nooit heb kunnen dragen. Ai.

In elk geval houd ik nu niet alleen m'n gewicht  maar ook wat ik dagelijks eet bij bij de eetmeter, zodat ik niet in de verleiding kom om door te eten. 

Maar wat is nu verder het effect op mijn lichaam?  
Er is duidelijk verbetering in mijn conditie. Trappen loop ik makkelijker op, benen lijken sterker. Tegen de wind in fietsen gaat makkelijker. Verder voel ik me vooral, zoals ik me voelde toen ik in een (winter-)periode hardlopen opbouwde tot de vijf kilometer. De pijn wordt niet minder. Als het de afgelopen tijd al minder was, kwam dat volgens mij eerder door het warme weer. Dat had ook grote invloed op mijn huid, kennelijk, want de eczeem komt ook overal weer terug. En ik maar denken dat dat wegbleef door m'n gezondere eten.

Wanneer de honderd dagen op rij gelukt zijn, blijf ik natuurlijk wandelen. Ik zal alleen minder streng zijn. Een leesclubdag loop ik dan wel zoveel mogelijk, maar ik doe geen moeite om de tienduizend stappen vol te krijgen. Tenslotte fiets ik op die dagen ook meer dan anders.

Stappen en fruit

"Doe je aan de lijn?" een collega kijkt mij vragend aan, belangstellend ook, terwijl ik tijdens de koffiepauze van een stuk meloen geniet. Wonderlijk vind ik dat. Ik geniet namelijk van zo'n stuk meloen, waarom wordt zoiets geassocieerd met lijnen? Lijnen lijkt een synoniem voor 'jezelf tekort doen' of 'afzien' en zo'n stuk meloen is voor mij het tegenovergestelde van dat.

Nou wil het geval dat ik wel af wil vallen. Mensen die mijn omvang zien, zullen zich dat waarschijnlijk ook wel voor kunnen stellen, maar ik houd niet van het woord 'lijnen', net als dat ik nooit van 'zondigen' spreek, wanneer ik wat lekkers en bovendien ongezonds neem.

Deze maand eet ik toevallig een meer verschillend fruit dan anders. Het is 'Alfabetmaand' bij foto-per-dag en ik heb als thema 'Nederlandse benamingen voor fruit en groente'. (zie mijn andere blog) Nog nooit at ik in 1 maand zoveel verschillend fruit, aangevuld met groente, want we hebben niet voor elke letter een fruit. Ik dacht dat alleen de Q, X en Y een probleem op zouden leveren, maar een simpele letter als de E bleek al lastig of eigenlijk onmogelijk. Afijn, ik dwaal af.

Interesse in de medemens is niet verkeerd. Persoonlijk denk ik wel eens dat interesse snel verward wordt met bemoeizucht of het vellen van een oordeel. Maar waarom de vraag 'doe je aan de lijn?' Dat hoeft natuurlijk allemaal niet, maar door zo'n op zich onschuldige vraag als voel ik me bijna aangevallen, merk ik. Waarom zo'n persoonlijke vraag naar aanleiding van het eten van een meloen? Waarom niet gewoon iemand complimenteren met het eten van deze meloen en eventueel commentaar geven op de soort.

Het mooie is, ik ben de afgelopen weken zo bezig met mijn aantallen stappen en het zoeken naar fruit op alfabet, dat ik, mede door het mijden van suiker en alcohol, gewoon afval. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik met de suiker ook een aantal andere ongezonde producten als chips, cup à soup en curryketchup links heb laten liggen. Samen met mijn dagelijkse stukje pure chocolade schrapte ik zo maar liefst 200 kilocalorieën per dag. Zoals ik jaren terug al merkte maar kennelijk vergeten was, je richten op gezonde lekkere traktaties voor jezelf, zoals allerlei soorten fruit, helpt beter bij afvallen dan gaan zitten sippen dat je een gebakje misloopt.

Mijn antwoord op de vraag was "Nee". Zonder verdere uitleg, want waarom zou ik ook nog. "ja, ik wil wel gewicht verliezen, maar nee.. ik doe niet aan de lijn. Ik zet (weer) de stap naar een blijvende verandering van mijn eet-, beweeg- en leefwijze, waarmee ik mijn conditie weer opbouw en hopelijk gewicht verlies" Dat is een veel te lang en gedetailleerd antwoord, waar deze collega vast niet op zat te wachten.

 

Afvallen (en fibromyalgie)

Ik ben te zwaar, daar kan ik niet omheen. Feiten zijn feiten en dit is een feit. Toch is een ander feit dat ik niet ongezond eet. Ik eet gewoon teveel van het gezonde, vooral noten gaan er goed in.En ik beweeg weinig, dat is waarschijnlijk ook een feit.

Mensen met fibromyalgie blijken vaak ook wat dikker te zijn. Volgens mij is (nog) niet bekend of dat bij de aandoening kan horen, of dat het komt doordat mensen met pijn minder bewegen. 'Gewoon wat meer bewegen' is een niet makkelijk op te volgen advies als je dagelijks pijn hebt en vermoeid bent. En mogelijk hun frustratie hierover meer weg-eten. Als je als dik persoon bij de dokter komt met pijn, wordt wél vaak gezegd dat je 'eerst maar eens moet afvallen'. Ik heb hierover gefrustreerde verhalen gehoord. Daarom ben ik wel blij dat ik de diagnose kreeg toen ik een gezond gewicht had, want automatisch denk je zelf ook wel eens 'als je nou niet al dat extra gewicht mee zou zeulen...'.

Fruit, een gezonde keuze

Zo'n 14 jaar terug had ik hetzelfde gewicht als nu, maar ongezonde eetgewoontes en een niet veel gezondere levensstijl. Toen ik in 1 winter een maat groeide, terwijl ik mezelf élke maandag voornam af te gaan vallen, was ik het zat en stapte naar een diëtist. Daar werden, moet ik zeggen, een hoop open deuren ingetrapt. Voor de mij van tegenwoordig, tenminste. Toen was het nieuw voor mij dat je voor afvallen juist moet eten. 3 maaltijden en 3 tussendoortjes. Ik mocht geen calorieën gaan tellen, maar kreeg een boekje, waarin stond voor welke voedingsmiddelen ik het best kon kiezen. En dat hoefde niet eens altijd gezond, maar wel met mate.

Doordat ik ook 2x per week een uur ging zwemmen en, door een baan dichterbij, dagelijks de fiets nam, viel ik al snel zo'n 8 kilo af. Daarna ging het langzamer, maar dat gaf niet, want gestaag ging mijn gewicht omlaag. In 2,5 jaar kwam ik op mijn streefgewicht, 20 kilo eraf.

Ik voelde me geweldig, hoewel ik me nog steeds druk maakte over hoe dik ik er uitzag in die en die broek, dat er vetjes hier en daar zaten, hoe m'n billen blubberden. Eigenlijk was ik niet helemaal tevreden. Wel blij, niet tevreden. Kennelijk had ik verwacht er weer zo uit te komen zien als 'op de heenweg', toen ik aankwam maar alles nog wel redelijk strak was.Toen ik jonger was dus, en nog niet 2 kinderen had gebaard.

Zonder al te veel moeite bleef ik 5 jaar op mijn streefgewicht. Ik kwam er zelfs af en toe onder! Toen ging ik hardlopen en nouja.. dat verhaal heb ik verteld. Ik kreeg ineens weer meer pijn, een diagnose en zo langzamerhand ging ik minder bewegen. Het eten hield ik redelijk op peil, zo dacht ik. Toch kwam ik, ondanks dat ik op mijn eten lette, in een aantal jaren de 20 kilo er weer bij met een bonus van 5. Mijn conditie bleef wel beter dan 14 jaar terug. Niet meer zo goed als 10 jaar terug, maar een trap loop ik nog zonder problemen op, toen lag ik bovenaan echt op apegapen!


'Hoe kan dat?', vragen veel mensen zich af. (vooral slanke mensen) Hoe kan het, dat je bij de eerste 5 kilo niet aan de rem trekt en in elk geval op dat gewicht blijft? Waarom ben je dan niet een paar weken streng(er) voor jezelf om weer af te vallen en om in die ene maat te blijven passen? Ik heb echt geen idee. Volgens mij was ik regelmatig streng, deed ik niet zoveel anders als toen ik op gewicht bleef, maar gestaag werd ik dikker en dikker. Er waren ook zeker momenten van frustratie, momenten die ook wel weken konden duren, waarin ik niet oplette wat ik at, omdat ik kennelijk ongeacht wat ik deed toch wel dikker werd. Maar je gewoontes omgooien van ongezond naar gezond geeft natuurlijk ook meer resultaat, dan wanneer je in de basis gezond leeft.

Een beetje pure chocola is
gelukkig niet slecht

Een paar jaar terug, toen ik op mijn zwaarst was, schrok ik zo van de weegschaal dat ik het ineens toch weer kon: afvallen. In een half jaar tijd ging er, zonder al te veel moeite zo leek het, weer 9 kilo af. Helaas weet ik niet hoe dat kwam! Want, nogmaals, ik deed niet zo heel raar anders. Mogelijk had het ook te maken met stress, waar wij toen privé mee te maken hadden, want in de vakantie die volgde kwamen er ook 'ineens' weer 5 kilo bij. Op dat gewicht ben ik nog. Stabiliseren kan ik kennelijk weer.

Maar nu ben ik het echt zat. Het moet er echt af. Afgelopen maandag ben ik (wéér) begonnen met opschrijven wat ik eet. Ik heb een plan voor meer bewegen (en moest mezelf alweer afremmen, want teveel ineens geeft zoveel pijn dat er daarna maar zo een week niets van bewegen komt, daar moet ik voor waken!). Woensdag maakte ik 'before' foto's. Dat maakt het gevoelsmatig echt, want bij een 'before' heb je automatisch de bedoeling dat er een 'after' komt en dat ik die over een (paar) jaar trots kan laten zien in combinatie met die van vandaag.

Afvallen, ik ga er voor! Ik kon het en ik kán het.