Het (on)eindige verhaal

Naast de WOT schrijf ik momenteel niet veel, dat is misschien opgevallen. Schrijven, inspiratie en zin gaan bij mij op en neer. Momenteel houd de WOT mij nog gaande, maar er speelt wel één en ander. 

Of eigenlijk, wat al speelde, speelt nog steeds, met een tandje erbij. 

Hoe dat zo?
Nou, de hielspoor wil maar niet stoppen. En van een pijntje achter bij de hak is het uitgegroeid tot een volledig geïrriteerde voetzool. Of zoiets. De revalidatiearts had er een mooi woord voor. 

Hoe wordt dit aangepakt?
Eerdere dreigementen met onderbenen in het gips worden nog steeds niet uitgevoerd. Gelukkig maar waarschijnlijk. Bij de revalidatiearts zat ook een speciale schoenmaker, die een paar van mijn schoenen aan gaat passen. Ik krijg een superzacht voetbed. Mijn voeten moeten in de watten gelegd en ik mag zo min mogelijk lopen, om mijn voeten zoveel mogelijk rust te geven.

De ommetjes app heb ik maar weer van de telefoon gegooid. Zodra ik weer mag, start ik vrolijk opnieuw. Nog een keer en nog een keer, als een echte Teletubbie. 

Over Teletubbies gesproken, er zijn nog meer overeenkomsten, want al een jaar lang amper kunnen lopen had een niet zo positieve invloed op mijn gewicht. Ach, Teletubbies zijn leuk, toch? (en soms wat irritant, oké dan, hand in eigen boezem)

Slippers
Naast dat ik zo min mogelijk mag lopen, mag ik al helemaal niet meer op blote voeten lopen. Dat was nog een tegenvaller, want ik loop graag op blote voeten. Of alleen met sokken aan, als het wat kouder is. Mag niet meer dus. Slippers moet ik dragen als de schoenen uit zijn. Hoeven geen dure slippers te zijn, als ik er maar op loop. Zelfs onder de douche!

Om het feest nog groter te maken kreeg ik ook nog zweepslag in de kuit. Dit hielp wel bij het rusthouden, maar zo kon ik niet naar de winkel om slippers te kopen. De algoritmes op facebook en instagram hadden de schoenmaker al gehoord en zo kreeg ik steeds maar weer reclame van vrolijke slippers. En als ik iets kon gebruiken, was het wel wat fleur en vrolijkheid. En het gemak van online inkopen.

Zie hier mijn aanwinsten. Leuk hè! Ik word er echt vrolijk van. En serieus, gisteren heb ik er de hele dag op gelopen en het lijkt te helpen ook nog. Minder voetpijn dan zaterdag. (maar zaterdag liep ik veel meer)

Dus, hoewel ik bang aan het worden was dat de voetpijn tot een oneindig verhaal verwordt, geeft dit me hoop op verbetering. Morgen naar de schoenmaker voor de aanpassingen aan mijn schoenen.

#WOT: veranderen

 Ik vind mijzelf altijd een goede bankzitter. Ik zit er veel en graag, doe er bijna alles wat ik leuk vind om te doen. Dit verandert wanneer ik er niet af kan of mag. Dan lijk ik helemaal geen goede bankzitter, maar juist iemand die heel veel dingen wil doen, die niet op de bank kunnen. 

Veranderen: Zodanig aan iets werken of iets behandelen dat het anders wordt.
[bron: encyclo.nl]

Het leven kan op elk moment zomaar ineens veranderen. Zo wilde ik van de week op mijn fiets stappen en scheurde tijdens die beweging mijn kuitspier. Zweepslag. Ik veranderde van een niet zo mobiel persoon naar een nog immobieler persoon. De dag ervoor had ik namelijk van de revalidatiearts in het ziekenhuis gehoord dat ik nog zo min mogelijk mag bewegen. Mijn voeten, die de hielspoor ontgroeid zijn en nu gewoon helemaal zeer doen, geïrriteerd zijn tot het uiterste ofzo, moeten rust. Een speciale schoenmaker gaat een paar schoenen aanpassen, met extra zachte inlegzolen. Voor wanneer ik nog wel ga lopen. Fietsen mag ik met die arme voeten nog wel doen, maar opstappen is nu dus een probleem. 

De enige constante in het leven is dat alles verandert.

De laatste tijd lijkt mijn lichaam sneller te veranderen en vooral in negatieve zin. Ik was al te dik, maar door de hielspoor bewoog ik minder en bleef ik hetzelfde eten. Oké, misschien wel meer. Frustratie enzo. Dus werd ik logischerwijs nog dikker. Ondertussen gaat mijn conditie met sprongen achteruit tot een punt dat ik het amper nog conditie durf te noemen. Daar wil ik verandering in brengen, dus meldde ik me aan voor een GLI traject. 

Ik doe m'n best. De frustratie van de uitkomst bij de revalidatiearts kocht ik niet af met lekker eten, maar met een heerlijk dik boek. En met het mooie weer was het geen straf om overal heen te fietsen. Mijn lichaam lijkt daar anders over te denken. Het lijkt wel of dat alleen maar wil veranderen in een couchpotato. 

Na een paar dagen zitten balen op de bank, dagen waarin het nieuwe boek al uitgelezen is en een nieuwe gestart, probeer ik mijzelf toch weer bijelkaar te rapen en nog langzamer te veranderen in een persoon, die wat aan beweging doet. Gisteren hometrainer, fietsen mag als het niet zeer doet. Vandaag oefeningen op internet gezocht die je bij zweepslag moet doen én ze gedaan. Daarnaast binnen mijn kunnen wat aan de hobby 'planten' gedaan. Dat is dus zo goed als niets, maar ik was even van de bank.

Het frustreert. Steeds als ik m'n best doe te veranderen in een actiever, sterker en fitter persoon, komt m'n lichaam weer met een harde STOP. Alsof het niet wil veranderen, behalve naar een soort zachte vette zitzak als in de film Wall-e. Maar niet als ik het kan helpen! Ik zal veranderen! Fit en slank zal ik niet meer worden, maar fitter en slanker dan nu is zéker een veranderdoel. 

Wie wel erg goed was in bankliggen, was de hond. Inmiddels is het alweer twee jaar geleden dat we hem moesten laten inslapen. Ook dat was een hele verandering. 

  Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.  (vanwege omstandigheden zal Karin tijdelijk de WOT verzorgen)

Proberen? (zelfmedicatie)

 "Ik moest van de dokter gewoon 4 weken ibuprofen slikken, daarna afbouwen, en nu ben ik ervan af", zegt een collega. Hij had ook hielspoor, maar nu niet meer. Met ibuprofen. 

Het klinkt zo simpel. Gewoon 4 weken ibuprofen. Maar is dat ook handig, zonder overleg met de huisarts. Moet ik geen maagbeschermer (deze collega slikte dat al) en is er geen risico dat ik ga overbelasten, net als met de naproxen (die ook al niet hielp).

Naast dat het zou kunnen helpen voor hielspoor (fingers crossed) vraag ik me ook af of het invloed zal hebben op de hoofdpijn. Dat kan in positieve of negatieve zin. Denk aan pijnstillingsafhankelijke hoofdpijn (ja, dat kan dus). Juist daarom ben ik altijd terughoudend met pijnstilling. Als de pijn nog te doen is, slik ik niets. Gelukkig ben ik in de omstandigheid dat ik die keuze (nog) heb. 

Omdat ik mijn eigen huisarts deze week niet kan bereiken (voorjaarsvakantie), ik geen zin heb in weer een invaller en morgen naar een museum ga, besloot ik in elk geval deze week de zelfmedicatie toe te passen. Gisterenmiddag begon ik. Vanmorgen vergat ik ze prompt. Zo schiet dat niet op, natuurlijk. Het leek gisteren ook niet tegen welke pijn dan ook te helpen, trouwens. Tot zover mijn eerste indruk. 

Waarschijnlijk slik ik morgen even volop medicatie en laat ik het dan weer gaan. Ik durf niet. 

Tussen de middag wel, zoals alweer 2 weken, gewandeld. Ondanks de pijn. Mooi hè. 

Grijze wolk

Vanmorgen werd ik chagrijnig wakker. Nou is wakker worden sowieso niet mijn favoriete moment van de dag (maar niet wakker worden is ook niets, dus wat doe je eraan) en helemaal niet als de wekker gevoelsmatig een uur te vroeg afloopt, maar vanmorgen was het pet. 

Wat was er aan de hand? Gisterenavond strompelde ik weer door het huis. Zere voet. Ja, die voet van die achillespees en hielspoor. Die voet. Die hielspoor. Overdag deed het al zeer, maar ik wilde niet gelijk in januari al opgeven, dus ging tóch naar yoga, alwaar we voornamelijk staande oefeningen deden. Ik deed vervolgens een deel maar liggend, want staan was geen optie meer. 

Chagrijnig dus. Met een hint van een grijze wolk rond m'n hoofd. Vermoedelijk komt die extra pijn van het fietsen afgelopen zaterdag. Ik kan tenminste niets anders bedenken. Het zal toch niet aan de ommetjes van maximaal 25 minuten liggen? 

Behandeling
Wat is er na de spuit zoal aan gedaan? De fysiotherapeut behandelt de hielspoor met EPTE. 

Wat?  

Echogeleide Percutane Therapeutische Electrolyse. 

Haha, nu weet je nog zoveel. 

EPTE is "een nieuwe en zeer effectieve behandelmethode voor het herstellen van chronische peesblessures dit wordt ook wel Tendinopathiën genoemd". Praktisch houdt het in dat de fysiotherapeut een dun naaldje in de zijkant van mijn voet steekt en daar dan stroom op zet. Door echogeleiding wordt het naaldje op de goede plek geplaatst, net tegen de pees. Baanbrekende resultaten worden ermee geboekt. Thuis moet ik ook nog oefeningen doen, maar niet de eerste 2 dagen na de behandeling. 

Helpt het?
Nouja, en ik ben dus nog niet bijzonder enthousiast. Meest effectieve behandeling tot nu toe was toch de spuit, maar als je dan na 2 maanden alweer veel pijn hebt, valt over die effectiviteit ook te discussiëren. Wanneer ik wandel voel ik nog steeds een druk links onder de voet, dus eigenlijk heb ik het gevoel dat m'n steunzool ook al niet zo effectief is. 

En ik ben er zat van. Ik ben er zó zat van. En als ik ergens heel erg zat van ben ga ik eten. Liefst zoet en/of vet. Nog liever beide. Zo heb ik ineens zin in taart of gevulde koeken. Er gaan weken voorbij dat ik aan dat soort dingen helemaal niet denk, nu wel. Veel en vaak. Maarja, taart en gevulde koeken eten, wanneer bewegen er niet inzit, is natuurlijk niet zo'n goed plan. Sowieso al niet, maar nu helemaal niet. Nog meer frustratie. 

Vandaar de chagrijn, de grijze wolk, met hier en daar een bliksemschicht. Omdat een en ander nu even uitzichtloos lijkt, qua pijn. Vanwege de boosheid op mijn lichaam. Ik doe zó m'n best om alles goed te doen, maar het helpt allemaal niets, zo lijkt het. En nu heb ik ook geen zin meer in m'n best doen. Liefst kroop ik weer terug in m'n warme bed, diep onder het dekbed. Maar daar gaat het ook niet van over. En eens moet ik toch dat bed weer uit.

Afbeelding van https://www.portretloket.nl/

Hij zit erin

 "De komende rustig aan doen, dus niet springen of rennen", zegt de aardige dame die mij vanmorgen mijn hielspoorinjectie gaf. Alsof dat überhaupt een optie was. 

Ik heb goede moed. De vorige injectie in april werkte gelijk goed, voor zover ik me kan herinneren. Het kan zijn dat ik daardoor teveel ineens gedaan heb. Dat we op vakantie naar Portugal gingen, heeft misschien ook niet geholpen. 

Dit keer heb ik een plan. 

Allereerst heb ik vandaag vrij genomen. Mijn plan voor vandaag is zitten met m'n voet(en) omhoog. Natuurlijk wel regelmatig opstaan, voor de broodnodige beweging, thee en daarop logischerwijs volgend toiletbezoek. Als dat me niet in beweging zet, is het m'n horloge wel, die me vertelt dat ik alweer bijna een uur zit. (drammer)

Vervolgens de fysiotherapeut. Gisteren zag ik op de internetsite van onze fysiotherapeut dat ze zowaar een hielspoorbehandeling hebben. Misschien was het handig geweest als ik dat eerder ontdekt had. Mijn bedoeling is nu een afspraak, wanneer de voet beter lijkt te gaan. Hopelijk volgende week. Met hem wil ik dan een plan opstellen, om een volgende hielspoorblessure te voorkomen en m'n conditie weer wat op te bouwen. Klinkt goed, toch? 

En wanneer lijkt dat wandelen weer een optie is, meld ik mij opnieuw aan bij de app Ommetje, zodat deze mij weer stimuleert het dagelijks wandelen vol te houden. Dat gaat vast wel lukken, want juist in het begin krijg je vaak medailles, en daar ben ik gek op. Bovendien is het prettig om op zo'n app dagelijks te zien, hoelang je je uitdaging al volhoudt. 

Maar nu eerst rustig aan doen. Tv kijken en lezen. Misschien krijg ik deze maand nog een tweede boek uit. Wie weet. 

Niet zo sterk

Ik zit op de bank. Op de televisie is een programma, dat ik eigenlijk helemaal niet wil zien. Mijn man zette de televisie aan, na even gekeken te hebben ging hij wandelen. De afstandsbediening ligt bij de stoel waar hij in zat. Ik zit op de bank. Hij komt zo wel weer terug. 

De blog heet 'Sterker dan pijn', maar zo voelt het op dit moment niet. Ja, overdag nog redelijk, maar 's avonds is het een drama. Ik kan niet meer op m'n voeten staan, zo zeer doet de hielspoor. Vooral de eerste stappen zijn vreselijk. Als ik eenmaal wat heen en weer gelopen heb wordt het beter, maar ik zie zo tegen die eerste stappen op. 

Morgenvroeg heb ik een afspraak bij de huisarts. Mijn eigen huisarts is er weer niet. Ik krijg een huisarts in opleiding. Eigenlijk had ik liever mijn eigen huisarts, maar ik wil ook graag snel hulp. Dus hoop ik dat deze hio dat heeft. Een snelle oplossing is er natuurlijk niet. Tenminste, daar ga ik niet van uit, maar hopelijk is er iets voor. Een oplossing, zodat ik 's avonds niet alleen maar op de bank zit, bang om een stap te zetten. En zodat ik ooit, in de toekomst, weer kan wandelen. 

Ik zit op de bank en heb pijn. De pijn is sterker dan ik. 

Nog even een mooi plaatje van vandaag. De 'oprijlaan' naar bezoekerscentrum Reitdiep van het Groninger Landschap. Het varken liep steeds zo lekker buiten te grazen.

Kleine deceptie

 "Daar kan ik niets aan doen", zegt de huisarts, als ik hem vertel van mijn hielspoor. Hij laat me niet eens uitpraten. Het is een vervanger van mijn eigen huisarts en heeft precies de reactie waar ik bang voor was. Las hij mijn vorige blog?

Het zal best dat deze man goed is in z'n werk, en zijn manier van doen zal vast ook een aantal mensen aanspreken, maar mij niet. Na zijn eerste negatieve antwoord legt hij uit dat het tot nu toe bewandelde pad voor mijn hielspoor de route is, die hij ook gegaan zou zijn. Nou, poeh, wat een opluchting dat hij zich kan vinden in de behandeling van degene die hem inhuurt, zoals hij dat zelf zegt. 

"Soms doen ze zo'n voet een paar weken in het gips", laat hij vervolgens vallen. Dat had mijn eigen huisarts naar aanleiding van de achillespees-ellende ook al eens gezegd, waardoor ik hier al over nagedacht had. "Doe maar!", was dan ook mijn antwoord, maar hij ging er verder niet op door. 

Ik krijg nu eerst naproxen. "Dat is een pijnstiller én ontstekingsremmer", zo legt hij uit. Het voordeel hiervan is deels behandeling, doordat het ontstekingsremmend werkt, en verder het dempen van de pijn. Of ik wist wat het nadeel van een pijnstiller is? Ja, natuurlijk weet ik dat. Dat je daardoor weer teveel gaat doen. Het eeuwige dilemma. 

We hadden het al gehad over mijn smartwatch. Hij concludeerde dat het aantal stappen dat ik nu doe, zo'n vijfduizend op een dag, niet teveel is. Daar moet ik me dan maar aan houden, zo ongeveer. En dan over drie weken terugkomen. Kijken of de pillen geholpen hebben. Zo niet, zijn er twee opties: orthopedisch chirurg, maar die willen snijden, of revalidatiearts. 

Het leek wel of deze huisarts mijn reacties wilde testen met z'n 'kan ik niets aan doen', 'gips' en nu het snijden. Maar ik wil dat er wat gebeurt, wát dan ook.  Kom maar op met gips of zet het mes erin. Op deze manier door is geen optie.

Gezien deze manier van communiceren heb ik het maar niet over m'n pijnlijke handen gehad. Of het stipje, dat ik soms lijk te zien als ik lees en dat mee lijkt te bewegen met mijn ogen. Daarvoor ga ik wel op een andere dag naar mijn eigen huisarts, met wie ik wél goed kan praten. En met deze pijnstiller zal de pijn in m'n handen ook wel minder worden. Net als andere pijnen. Hier kan ik me dan wel stilletjes op verheugen. 

Gelukkig is het nu weekend. Het enige dat echt helpt voor achillespees- en hielspoorellende is rust, aldus de huisarts, dus ik ga me houden aan dat doktersadvies. 

Fijn weekend!

Een totaal niet gerelateerd plaatje: ik dacht dat mijn gele roos dood was, maar ineens staat hij in bloei!

Gá dan

 "Ik ga ermee naar de dokter" zeg ik tegen mijn man. Hij kijkt mij zuchtend aan. Eerst zien dan geloven. Ik roep dit namelijk al een aantal weken. Vooral 's avonds, wanneer ik bijna huilend van de pijn door het huis strompel. 

Mijn hielspoor wordt niet minder. Na een (gruwelijke) spuit in april werd het al snel beter, maar ik ben weer terug bij af. Of nog verder afgedaald, geen idee. Uiteraard moet ik daar dan mee naar de dokter. 

In mijn omgeving hoorde ik mensen, die van hun huisarts (nieuwe) inlegzolen moesten proberen. Dus besloot ik eerst naar de podotherapeut te gaan voor nieuwe zolen. Deze man is altijd zo optimistisch. Nieuwe zolen, goed stretchen (wat ik al drie keer per dag doe, op advies van de huisarts, maar oké) en de pijn is binnen de kortste keren over. Ongeveer hetzelfde verhaal als bij mijn achillespees, waar ik nog steeds last van heb. 

Helaas ging de podotherapeut gelijk na aanmeten met vakantie, dus duurde het vier weken voordat ik mijn nieuwe zooltjes kreeg. Dat is nu twee weken terug. Je zou zeggen dat dat genoeg tijd is, om te oordelen over het nut van deze nieuwe zolen. Maar ik ben ook naar de dierentuin geweest, wat niet mijn slimste zet was, dus wil ik het wat langer de tijd geven. 

Heel eerlijk? Ik ben bang. Bang dat de dokter wéér gaat zeggen dat hij niets aan mijn pijn kan doen. Zoals zo vaak. Of bang dat ik wéér naar de fysiotherapeut moet, waar ik allerlei behandelingen krijg, die (weer) niet werken. 

En ja, waarschijnlijk is het, net als met de achillespees, niet slim om te lang door te lopen. Mogelijk maak ik het daarmee erger.

"Gá dan", zegt mijn man. Jaja, oké, hij heeft gelijk. 's Avonds is de pijn het ergst, maar dan kan ik niet bellen. Gelukkig kan afspraak maken tegenwoordig online, dus dat heb ik net gedaan. 

Het is zover!

 Jaja, hij komt eraan: een weekend zonder afspraken! Rust! Nietsdoen! Er komt zelfs geen 'behalve misschien...' opmerking in m'n hoofd. Gaat het lukken?

Vanavond nog wel uit eten. Alweer? Ja, alweer. Met andere disgenoten dit keer. Gezellig. Zin in.

Hoe ga ik mijn rustige weekend dan invullen? Tot mijn grote frustratie mag ik dus niet wandelen. Wederom meldde de podotherapeut dat ik zoveel mogelijk alles met de fiets moest doen. Ruim drie jaar terug zei hij dat ook al. (en ja, ik ben weer te laat naar hem toegegaan) Afgelopen zaterdag sloeg ik deze vermaning bijna in de wind. Een loopje naar het winkelcentrum moest toch kunnen? Na een paar honderd meter, besefte ik dat dat juist niet goed was. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat mijn hiel(spoor) dit luidkeels verkondigde. Oeps

Zondag was ik zó moe, dat mijn lichaam elke keer dat ik opstond aangaf weer te willen zitten dan wel liggen. Of de zwaartekracht verdubbeld was, ik kwam amper overeind. Toch heb ik nog drie kwartier met m'n man gefietst 's middags. Nog wat beweging, want rust roest, en erg gezellig. 

Op mijn vrije woensdag ben ik alleen gaan fietsen. Komend weekend is het plan ook een paar rondjes te rijden. In plaats van een wandeling. Maar in tegenstelling tot wandelen, heb ik bij fietsten meer een doel nodig. Gelukkig zijn er nog een paar minibiebs in de omgeving, die ik wil bezoeken. En misschien ga ik nog wat foto's maken bij het bezoekerscentrum.

Ondertussen groeit mijn frustratie weer over deze situatie. Een hielspoor blijkt zelfs nog vervelender dan een geïrriteerde achillespees. Of ik kan me die pijn niet meer goed herinneren. De spuit die ik erin gehad heb, heeft een tijdje geholpen, maar de pijn is terug. De oefeningen helpen niet, kennelijk en nu dus alle hoop op de nieuwe zolen, die pas in augustus komen. 

Vooreerst dit weekend rustig aan doen dus. Niet wandelen, wel fietsen en lezen. Genieten van het mooie weer en proberen mijn frustratie los te laten. Mopperen op m'n lijf maakt het leven alleen maar zuurder en het helpt niets.

Nou dát weer

Ik ben boos. Op m'n lichaam. Ik weet dat dat niet zinvol is, iets met accepteren ook, maar .... AAAaaargh

Wat is er aan de hand? Nou, iets aan de voet eigenlijk. Hielspoor. Dit is een pijnlijke pees onder je hiel, de naam zegt het al een beetje. Hoe dat komt? Wandelen. Je weet wel, die rustige beweging met een minimum aan blessures. Behalve dan bij mij. Eerst m'n achillespees en nu dit. 

Wat is er aan te doen? Stretchen (dat hielp ook zo goed bij de achillespees, not), fijne schoenen (daar let ik altijd al op), gelzooltjes in de schoen onder de hak en minder wandelen. En ik was zo goed bezig weer. Vanwege de achillespees niet te lang achter elkaar. Half uurtje naar het werk, twintig minuten tijdens de lunch en weer half uurtje naar huis. Of half uurtje lunch en 's avonds nog half uurtje met m'n man, op dagen dat ik de fiets nam. De achillespees vond het best. De fascia plantaris of aponeurosis plantaris (peesplaat onder de hiel) niet. Eerst viel het nog wel mee tijdens het wandelen, maar dat is niet meer zo. Ook tijdens lopen doet nu zeer. En opstaan na een tijdje zitten? Het ziet eruit als bij een hoogbejaarde. Een niet al te fitte hoogbejaarde dan. Niet zo iemand van 82 jaar die nog marathons loopt of graag een Elfstedentocht wil schaatsen.

Dus ik wandel weer minder, ga weer op de fiets naar het werk. Gelukkig kun je bij ommetje nu ook je fietsritten registreren door FIETSRIT bij de challengecode in te vullen. En gelukkig is het heerlijk (fiets)weer, waardoor ik meer geneigd ben de fiets ook daadwerkelijk te pakken. Als het regent en waait, loop ik liever. 

Maar, al met al baal ik dus als een stekker. Ben ik gevoelsmatig wéér terug bij af. Altijd maar weer die rem. Mijn lichaam heeft écht een hekel aan bewegen en gooit alles in de strijd om mij zittend op de bank te houden, zo lijkt het. En daar baal ik dan weer ontzettend van, maar dat had ik al gezegd. 

Hopelijk ben ik op 7 april weer zover hersteld, dat ik mee kan doen aan de Wandel naar je werk-dag. Ja, ik probeer maar positief te blijven.