Open monumentendag

Gisteren was het open monumentendag en ik had mij aangemeld voor de bemensing van het Stadhuis. Eerst had ik nagevraagd hoelang een dienst zou duren, aangezien een hele dag staan voor mij teveel is. Het bleek maar een dagdeel, slechts tweeënenhalf uur zelfs. 

Aangezien mijn dienst om half drie begon, besloot ik met een fikse omweg naar de stad te fietsen. Voor de beweging uiteraard. En 's morgens was het mooi zonnig, dus heerlijk. 

Tegen de tijd dat ik op de fiets stapte, pakten donkere wolken zich samen boven stad en ommeland. Net als vrijdag liet ik mij niet tegenhouden. Weerapp en weeronline zeiden dat het niet eerder zou gaan regenen dan drie uur en dan was ik allang in het stadhuis. 

Na een fijne fietstocht, waarbij de ondersteuning op een gegeven moment zo laag mogelijk gezet werd, omdat de accu ineens heel snel leeg leek te gaan, kwam ik met de eerste regendruppels op de Grote Markt aan. Toch regen eerder dan gezegd, maar gelukkig niet nog eerder. 

Het was leuk in het stadhuis. Enthousiaste bezoekers, blije mensen en mensen, die snel een regenbui ontvluchtten. Mensen uit het buitenland, toeristen en/of (buitenlandse) studenten, die niet wisten dat ze in ons stadhuis waren of waar het gebouw voor diende. Maar ook mensen, die blij waren eindelijk eens het gebouw van binnen te kunnen bekijken. En een collega, die z'n kinderen ging laten zien waar we elke twee weken vergaderen. Denk ik. 

Ik stond vooral bij de ingang, folders van het stadhuis weg te geven. Toen de Nederlandstalige folders* op waren, ging ik vrolijk door met de Engelse. Dit was voor de meeste mensen geen probleem. Ook deze folders gingen schoon op. 

Ter voorbereiding van de dag, had ik me wat verdiept in ons stadhuis. Tot mijn verbazing was het gebouw ooit U-vormig. Dat heb ik nooit geweten. Op onderstaande gravure is het rechts nog net te zien. 

Ook leuk is de sterrenhemel in de ontvangsthal waar wij stonden. De sterren staan symbool voor stad en ommeland. De grote ster in het middn is dan de stad, de andere sterren de omliggende dorpen. 

De afbeeldingen in de trouwzaal herkende ik van de trouwfoto's van mijn ouders. Hieronder 'Scheepvaart'. Op andere muren heb je nog landbouw en het stadhuis zelf. Op de website van kunstpunt Groningen kun je ze beter zien met uitleg. Allen geschilderd door Ploegschilder Johan Dijkstra. 

Veel mensen hadden ook nog interesse in het schilderij de Paardenkeuring op de Grote Markt van Otto Erelman. Deze hangt op de eerste verdieping van het stadhuis. We gaven er ook prints van weg. Deze gingen schoon op. 

Als dank voor m'n aanwezigheid kreeg ik een reep chocolade en een pakje kaarten met Groninger afbeeldingen, waaronder Etta Palm! Had niet gehoeven, maar ik vond het wel leuk. Rond half vijf barstte er weer een behoorlijke regenbui los, maar gelukkig werd het om vijf over vijf weer droog en zo was het fietsen wederom geen straf. 

Ik was wel heel blij dat ik lekker relaxed op de bank kon zitten, 's avonds. 

*Ik heb de folder gelinkt, maar als je hem uitprint, is hij lastig te vouwen én onleesbaar. 

#WOT: Wat is kunst?

 Kunst, wat is het? Laten we beginnen met de definitie:

Kunst is het vermogen om dat wat in geest of gemoed leeft of gewekt is, op zodanige wijze tot uiting te brengen, dat het kan ontroeren door schoonheid. Kunst is een ambacht dat bedoeld is om de zintuigen te prikkelen.
[bron: https://www.ensie.nl/redactie-ensie/kunst]

Heb je daar wat aan? Ik niet. 

Kunst, ik ben er al lange tijd door geïntrigeerd. Wat maakt dat het ene schilderij als een geweldig [duur] kunstwerk gezien wordt en een ander, in mijn ogen zelfde soort, exemplaar als kitsch? Wat mis ik? Wist ik het maar. 

Vroeger, ooit, op de havo, langer geleden dan ik graag vertel, waren de alfa-vakken niets voor mij. Oh wat was ik blij met wiskunde, natuurkunde en scheikunde. Geen geschiedenis, geen jaartallen en vooral: geen kunstgeschiedenis. Drie keer raden voor welke cursus ik me al een aantal keren bijna heb aangemeld? Nou? Juist, kunstgeschiedenis. Terwijl ik ondertussen ook al graag boeken lees, waaruit ik ook leer over de geschiedenis. 

Wat weet ik van kunst?
Er is kunst, waarvan ik weet dat het kunst is want dat heb ik zo geleerd, dat ik hartstikke mooi vind. Vincent van Gogh z'n schilderijen bijvoorbeeld. Geweldig. En zo lekker opvallend van hem ook. Kun je haast niet de mist mee ingaan. 

Lastiger wordt het met de eerdere en andere schilders. Of van dezelfde periode. Wie dan ook. Manet of Monet. Zeg het maar. 

Wanneer ik naar een museum ga, en dat ga ik graag, maakt het me niet eens altijd uit wie wat schilderde. Vaak vind ik het gewoon mooi. Andere keren vraag ik me af waarom ik het bijzonder zou moeten vinden. Vandaar die cursus dus. Ik heb het gevoel dat ik wat mis, wanneer ik de schilderijen bewonder. Ja, mooi of niet mooi, maar welke lagen zitten er nog meer in? 

Dus ik kocht boeken over de symbolen in de schilderkunst en keek naar kunstprogramma's op tv. Ik zie het nog steeds niet en ik geloof niet dat ik het snap. Ik leerde wel andere dingen. Dat kunstenaars uit een bepaalde periode bepaalde vruchten schilderden, die toen nog niet gangbaar waren in Nederland. Dat ze bloemen bij elkaar in een vaas zetten, die niet tegelijkertijd bloeien. Echt een interessant kijkje in de geschiedenis. Ik heb een rijtje schilderijen van dezelfde schilder wel eens 'het Instagram voordat er Instagram was' genoemd.  Maar buiten dat ik schilderijen mooi, dat ik compositie bewonder en dat ze me een bijzonder inkijkje kunnen geven in het dagelijks leven van ooit, weet ik verder ook waar ik naar kijk? 

Moet je kunst snappen?
Kunst is een ambacht die moet ontroeren, aldus de definitie. Is het dan écht belangrijk dat ik weet waar ik naar kijk? Is het niet genoeg om het mooi te vinden? Of juist niet? 

Gaandeweg leer ik steeds meer, maar die cursus, die komt er nog wel eens. Misschien dat ik dan ook eindelijk een bevredigend antwoord krijg op wat kunst nou eigenlijk is. 

Zou Nijntje Mondriaan echt mooi vinden? Of vooral de primaire kleuren. 

  Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.  (vanwege omstandigheden zal Karin tijdelijk de WOT verzorgen)

 

Vakantie! Ontmoeting onderweg

"Ik heb nog meer!" Opgewekt komt kunstenaar Frans Epping aan met een aantal ordners, die hij bovenop de andere legt, die al op tafel liggen. Onderweg naar het vliegveld in Bremen gaan we even van de weg voor een versnapering. Het witte café aan een snelstromend riviertje leek een uitgelezen plek. Buiten op het terras bestellen we koffie en echte Duitse 'Kuchen'. We zitten nog niet aan het gebak of een opvallende verschijning komt bij ons tafeltje; zwarte hoed op lange grijze haren, een kort zwart jasje met een dubbele rij glimmende knopen over een zwart overhemd met daaronder een zwarte spijkerbroek. Om zijn pols een brede leren armband, op zijn gezicht een brede glimlach. Het enthousiasme straalt eraf. Wanneer hij eens op zijn hoofd krabt, blijkt dat zijn hoed aan de bovenkant open is, een lange grijze haarlok hangt er ineens uit.

De ordners zijn gevuld met foto's van zijn kunst en krantenknipsels over hem en zijn werk. Bijvoorbeeld een beeld bij een woningbouw onderneming in Zwolle en portretten op hout. Wanneer we, later dan gepland, verder willen rijden, roept hij ons nog binnen om zijn schrijfmuseum te bekijken. Langs de wanden verschillende leesplankjes, typemachines en andere schrijfwaren. Oude schoolplaten aan de muur en een vitrine vol met 'schrijfijzers' van over de hele wereld. Trots laat hij een boekje zien, dat is geschreven op palmbladeren. Wanneer we eindelijk in de auto zitten, komt hij nog snel aangelopen met een klein doosje als afscheidsgeschenk: er zitten 2 schrijfijzers uit India in.

Na deze leuke en bijzondere ontmoeting, die ons nog lang zal bijblijven, hebben we een voorspoedige reis naar het zuiden van Spanje. Het is lang geleden dat ik vloog, dat was even weer wennen. Het inchecken is volledig veranderd. Helaas zijn grote delen van Europa bewolkt, maar Barcelona zien we in het avondlicht schitteren onder een volle maan. Vanaf vliegveld Alicante rijden we in een volgepakte Volkswagen Polo, eigenlijk te klein voor 4 volwassen en hun bagage, volgens de aanwijzingen van onze eigen tomtom naar ons tijdelijk onderkomen. Het huisje overtreft onze verwachtingen, met het zwembad, dakterras en zelfs een vaatwasser. Hier zullen we ons de komende week best thuisvoelen.

De verhuurster deed wat boodschappen voor ons, zo aardig!, zodat we nog even met een biertje kunnen ontspannen, voordat we in bed duiken.