De suikerchallenge, hoe het ging.

Hoewel ik geen doomdenker wil zijn, hangt de mogelijkheid van diabetes 2 als een soort zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Mijn moeder at gezond, bewoog (enorm) veel en had een gezond gewicht. Toch kreeg ze op haar zestigste de diagnose diabetes 2. Ook haar vader had het al in een tijd dat er niet veel gesnoept werd. Met mijn overgewicht en beperktere beweging, is het waarschijnlijk niet de vraag óf ik het krijg maar wanneer. Zelfs mijn vorige huisarts, meestal een scepticus wanneer ik weer eens ergens mee kwam, zei meer dan tien jaar terug al "ja, dan moeten we je toch maar eens testen." Uiteraard blijft er altijd een mogelijkheid dat ik níet de erfelijkheidsjackpot heb getrokken en er eens een keertje een erfelijke aandoening aan mijn lijf voorbij gaat. Voorlopig gaat het tenslotte nog goed. 

Mijn moeder raakte enorm gefrustreerd. Mensen om haar heen bleven maar zeggen dat afvallen en gezond(er) eten haar zouden 'genezen', maar dat hielp allemaal niet. Bij haar viel er niet zoveel te verbeteren. Dezelfde frustratie als ik heb bij afvallen, denk ik. 

Hoewel ik over het algemeen gezond eet, ging het de laatste tijd, nog voor de vakantie in Sardinië, behoorlijk de verkeerde kant op. Er waren (veel) verjaardagen op het werk, die gevierd werden met gebak. Er waren verjaardagen in mijn privéleven, er lag ineens ijs in de vriezer, gratis van de Lidl, en er was dus vakantie. Dat is sowieso al niet een periode die uitblinkt in gezond eten. 

Dus deed ik vorige week mee met de suikerchallenge van het Diabetesfonds. Niet zozeer om te leren hoe ik gezond zou moeten eten, maar meer als een soort 'reset'. Pas op de plaats. Wanneer ik me voorneem geen suiker te nemen, kan ik wél ineens taart, koek en snoep laten staan. Dus tijdens een leesclubavond nam ik geen koekjes en stukjes chocolade. Tijdens een etentje met m'n man geen toetje. En het was niet eens moeilijk. 

De challenge bevestigde eigenlijk wat ik al weet. Over het algemeen eet ik niet heel veel toegevoegde suikers. Onderstaande evaluatie in de mail onderstreepte dit nog. 

Terugkijkend op hoe het ging, bleek dat ik niet anders at. Mijn tussendoortjes zijn al fruit en groente. In het dagelijks leven drink ik alleen maar suikervrije frisdrank (bruiswater en soms cola zero), koffie en thee. En als er geen verjaardagen zijn, of ijsjes in de vriezer, krijg ik verder niet veel suiker binnen. 

Maar door hier een week mee bezig te zijn, bracht de challenge mij precies waar ik wilde zijn: weer even terug bij normaal. En dan gaat het niet over beter slapen,meer energie en afvallen, wat voor veel mensen een positieve bijkomstigheid lijkt te zijn van een week minder of geen suiker, maar wel weer vertrouwen in mijn eigen eetgewoontes. Zelfs deze week weigerde ik nog een ijsje, een stuk cake en een koek. Leuke bijkomstigheid is een aantal nieuwe recepten om uit te proberen. Opvallend: niet alle recepten in de mails of het gratis receptenboek staan ook op de website. 

Nu maar weer verder zoals het gaat. Zo gezond mogelijk eten en leven en het spook van diabetes zo lang mogelijk op afstand houden. 

Daar is ie weer... de suikerchallenge

Het was de afgelopen tijd bar en boos met mijn suikerinname. Dat begon al op Sardinië, waar we dagelijks ontbeten met gevulde croissants. Heel lekker, heel zoet en totaal niet vullend, eigenlijk. Maar goed, een weekje.. en veel meer ontbijtmogelijkheden leken er niet te zijn (op onze laatste dag zag ik dat je ook gewoon brood met omelet kon bestellen... we zullen onze minieme kennis van het Italiaans maar de schuld geven). De hotelketen in Londen, waar we de week daarna zaten, heeft geen mogelijkheid tot een broodje kaas. Wel is er een compleet Engels ontbijt met baked beans, bacon en meer van dat fraais. Van die dingen, die ik niet eet en al helemaal niet als ontbijt. Het alternatief is: zoete broodjes. En ja, er is ook yoghurt met muesli. Wat we verder aten staat me eigenlijk niet meer zo bij. Volgens mij hebben we niet veel gesnoept. 

Weer thuis ging ik van de ene verjaardagsvisite naar de ander en er lag ineens een doosje ijsjes in de vriezer. Gratis bij de Lidl. Zo lief. Al met al had ik dus een enorme suikerinname de afgelopen maand. Bijzonder genoeg viel ik wél een kilo af, dus even was daar de gedachte om de visie op afvaldiëten te herzien. Gekheid natuurlijk, al die suiker is niet goed. 

In diezelfde tijd kwam er een pop-up of iets dergelijks van de Nationale Suikerchallenge van het DiabetesFonds langs. Dat leek mij een goed idee. Uitdagingen doen het meestal wel goed bij mij en even weer afkicken van al die zoetigheid krijgt op deze manier een "kickstart". Ik deed al eerder aan deze challenge mee, maar toen at ik in het dagelijks leven eigenlijk niet zoveel suiker. In elk geval niet zoveel als ik de afgelopen tijd at. 

Het DiabetesFonds geeft aan dat meedoen aan de challenge vijf voordelen heeft. 

1. Meer energie. Eet je (te)veel suiker en niet veel gezonde producten, dan krijg je vaak te weinig vezels, vitaminen en mineralen binnen. Omgaan met suiker kost je lichaam veel energie. Laat je koek, snoep en zoete dranken staan, is je bloedsuikerspiegel meer in balans en daardoor voel je je fitter en vrolijker. 
   
   Nou heb ik deze ervaring niet na het eten van minder suiker, maar het is goed om te weten. 
   
   
2. Je kunt makkelijker afvallen. In producten met (toegevoegde) suikers zitten vaak ook meer calorieën. Klinkt logisch. Deze producten skippen maakt afvallen dus makkelijker. 
   
   
3. Je verkleint het risico op diabetes type 2. Met overgewicht heb je een grotere kans op diabetes 2. Vooral door dranken met suiker verhoog je het risico. Nou drink ik nooit dranken met suiker, dus dat scheelt dan weer, maar overgewicht heb ik natuurlijk wel. En mijn moeder had ook diabetes, terwijl zij totaal geen overgewicht had. Een goede reden dus om te suikerminderen. Maar dat wist ik al eerder. 
   
   
4. Je hebt minder last van je buik. Suiker in voeding kan leiden tot diarree, winderigheid en een opgeblazen gevoel. Hmm. Ik heb altijd last van winderigheid en aan het eind van de dag vaak ook van een opgeblazen gevoel. Ook als ik geen (toegevoegde) suikers eet. Vaak heb ik juist het idee dat ik meer last heb van gezond eten. Tijdens mijn FODMAP-dieet kwam ik daar natuurlijk ook achter. Cashewnoten en appels zijn echt daders hierin. Soms heb ik wel het idee dat (teveel) suiker leidt tot hoofdpijn, maar het kan ook dat ik meer zin in zoete producten krijg, wanneer migraine in aantocht is. Dat is dus een lastige. Op Sardinië had ik totaal geen hoofdpijn. 
   
   
5. Je slaapt beter. Nou gaat bij mij het slapen sowieso op en neer, maar het is wel een feit dat ik door vermoeidheid meer zin krijg in zoet eten. 
   Bron: DiabetesFonds

Vandaag begon de challenge. In mijn mailbox was gelijk al een mail met allerlei tips en trucs. Vandaag is een normale werkdag, zonder jarigen, dus erg moeilijk zal het voor mij niet zijn. De gezonde tips voor tussendoor, behoren al tot mijn dagelijkse (eet)gewoontes, zoals fruit- en groentesnacks of noten in plaats iets zoets. 

Wat ik lastig vind zijn toegevoegde suikers. Zo eet ik dagelijks pindakaas waar iets van suiker in zit en ook de tomatenketchup is (iets) gezoet. Zelf vind ik de hoeveelheden zo miniem, dat ik er geen vervanging voor zoek. Bij de pindakaas gaat het (ongeveer) over 1 gram per ontbijt. De ketchup zo'n 3,5 gram, maar dat gebruik ik maar één keer per week. Het is wel bijna één suikerklontje. Ook de vleesopvolgers bevatten vast suikers (dat heb ik nog niet opgezocht), maar ook daarmee kom ik nog steeds niet aan de zesentachtig* suikerklontjes per week. Om te zien hoeveel suiker ik precies binnenkrijg, met mijn (suikervrije) voedingspatroon, houd ik een weer eens een week mijn eetmeter bij het Voedingscentrum bij. Dat is sowieso altijd een goede stok achter de deur. 

Het DiabetesFonds hamert in de informatie erg op de zoete frisdrank, koek en snoep. Normaliter zit dat totaal niet in mijn eetpatroon. De afgelopen tijd toevallig wel belachelijk veel (voor mijn doen) en daar moet dus weer verandering in komen. Daarvoor is deze challenge een goede start. De eerste uitdaging is een leesclub, morgenavond. 

*86 suikerklontjes is zo'n 344 gram suiker, volgens de eetmeter van het Voedingscentrum. 

Fiasco?

 De suikerchallenge ging niet helemaal zoals gepland. Of helemaal niet, eigenlijk. 

De eerste twee dagen gingen juist heel goed. Ik was met collega's in een hotel en ik nam géén koek bij de koffie en thee. De honing op de brie was een vergissing, die ik te laat doorhad en het toetje 's avonds was yoghurt, gezoet met watermeloen. Tenminste, dat vertel ik mijzelf. Supertrots dus, dat ik in elk geval de verleidingen bij de koffie had weerstaan en bij het laatste onderdeel óók de Merçi- en Celbration-chocolaatjes. 

Kijk mij eens sterk zijn!

Oranjekoek

Op woensdag had ik een heerlijk dagje voor mezelf en 's avonds een vergadering van het Groninger Landschap. Daar lag oranjekoek. Zoet, roze en plakkerig en maar zo in m'n mond. 

Hè?

Ik dacht er niet eens echt bij na, nam gewoon. (en daarna een tweede, want tja)

Nu ik de challenge toch al niet gered had, kon het plakje cake op het werk ook wel (aaah, tóe nou Ria, er is nog precies één plakje... zwák ben ik), het ijsje dat thuis voor me in de vriezer lag net zo én het ijsje na de barbecue ook op het werk, was ook geen vraag meer. Hagelslag op de croissant? Wat anders. De week was toch al 'verpest'. Ondertussen kreeg ik mails van het Diabetesfonds, met allemaal complimentjes dat ik het zo goed deed. Ik voelde me bijna schuldig. 

Naast dat ik dus een vrij ongewone week heb gehad qua suiker (in een normale week eet ik niet elke dag cake en koek en ijs) gaat het bewegen ook niet zo goed. De dagelijkse wandeling zit behoorlijk in het slop. Beweegdoelen haal ik niet en het doet me ook niet zoveel. Natuurlijk is de ontspanning in dat opzicht goed, geen stress hier, maar bewegen is ook belangrijk. 

Wat nog wel heel goed gaat is alcoholvrij blijven. Van 't weekend wel de fles alcoholvrije Martini geopend, om gewoon eens wat ánders te proeven dan water en thee en koffie. Geen idee eigenlijk of het smaakt naar gewone Martini, want dat was niet echt mijn drankje. Verder drink ik eigenlijk wel altijd suikervrij, bedenk ik me. Bij de barbecue bleef het bij bruiswater. 

Het gekke is, ik heb momenteel best een goed gevoel. Denk dat ik de komende week geen moeite zal hebben om suikervrij te leven. En genoeg te bewegen. Zal ik me dan toch wat beter gaan voelen inmiddels? We gaan het zien. Ik neem me even helemaal niets voor, maar toch wél, zoals elke maandag een mooi begin van goede voornemens is. 

Suikerchallenge

Maandag begint de suikerchallenge. Maandag begint ook een tweedaagse scholing van m'n werk. We zitten in een hotel. Het diabetesfonds stuurt me ter voorbereiding van de challenge allemaal mails, waarin staat hoe ik m'n challenge kan voorbereiden. Maar ik zit dus in een hotel. 

Zodra ik probeer te plannen, ontstaat er kortsluiting in m'n hoofd. Dat begint al bij het eerste koffiemoment, want daar wordt vast alleen koek en cake bij geserveerd. Hoe ondervang ik dat? Een bakje druiven meenemen? En 's middags bij de thee dan? Een hele bak fruit mee? Geen wijntje nemen bij het eten is echt zoveel makkelijker dan geen koek bij de thee. Of zelfs nee zeggen tegen een toetje. 

Wat ook niet helpt, is dat ik juist de laatste tijd moeite had om geen zoete producten te eten. Mijn voornemen was de suikerchallenge per 1 juni te beginnen, maar dat is mislukt. Ik ben vermoeider dan normaal en als ik vermoeid(er) ben, krijg ik meer zin in zoetigheid. Thuis kan ik dat nog enigszins ondervangen met allerhande gezonde alternatieven, op het werk is er sowieso niets te eten als ik het niet meeneem, maar in een hotel? En dan zijn twee scholingsdagen, waarbij er continu interactie is, steeds mensen om me heen, natuurlijk ook nog vermoeiend. 

Gelijk komt er ook zo'n stemmetje in m'n hoofd, die me vertelt dat ik best wel wat kan nemen. Ik eet immers haast geen suiker, op normale dagen. Ondanks mijn zoete trek, lukte het thuis om de suikerinname te beperken tot een stukje pure chocolade in de avond. Meestal. Wat maken dan die twee dagen scholing uit? Dan verplaats ik toch gewoon de week? Kan ook nog hè, twee dagen later beginnen.

Ik denk daar dus nog over. Waarom zou ik mezelf tenslotte in de stress 'challengen'. Daar krijg ik alleen maar zoete trek van. 

Edit: wat ik fijn vind van het diabetesfonds: ik had aangegeven dat ik vegetarisch eet en krijg dus alleen vegetarische eettips. 

Daar ga ik weer

 De enthousiasmerende mailtjes stromen alweer binnen. Het is bijna zover, leuk dat je meedoet en het aftellen is begonnen. Na een "losbandige" meimaand, waarin ik van mezelf "gewoon" alcohol mocht drinken en me tegoed mocht doen aan zoetigheid, staan de uitdagingen weer voor de deur. 

Per 1 juni begint bij IkPas "Fit voor de vakantie", een beetje mosterd naar de maaltijd voor mij, maar goed. Het gaat om het alcoholvrije idee. Over twee weken begint de suikerchallenge. Die duurt gelukkig maar een week en ik wil 'm nu al uitstellen. 

Geen alcohol blijkt bij thuiskomst gelijk al amper een probleem. Oké, ik dronk nog een paar wijntjes bij het huwelijksfeest vorige week, maar ik wisselde voornamelijk cola en bruiswater af. (aangezien ik thuis een sodastream gebruik, is 'spa' eigenlijk niet de goede aanduiding, bedacht ik me) Thuis drink ik voornamelijk thee en bruiswater met of zonder stukje fruit of smaakje.

Geen suiker is echt lastiger. De afgelopen dagen liep ik echt dagelijks te zoeken naar een zoete versnapering. Veel is er niet in huis, dat scheelt, maar maakt wel dat ik blijf zoeken. Altijd als ik moe ben, zoals nu, lijkt de behoefte aan suiker veel groter. Op tijd naar bed is dus m'n oplossing nu. Ondertussen stuurt het Diabetesfonds me mails met lekkere gerechten zonder suiker. Me daar maar eens in verdiepen dan. Daarnaast ga ik ook maar weer eens invullen bij de eetmeter van het voedingscentrum wat ik zoal eet en of er (ernstige) tekorten zijn bij belangrijke vitamines en mineralen, die voor een goede energiebalans zorgen. Tijdens de vakantie wil die balans nog wel eens uit het lood raken. Een vast ritme, zoals bij werkweken, kan dat voorkomen.

Over twee weken, wanneer de officiële suikerchallenge begint, heb ik een tweedaagse training van het werk. Waar natuurlijk cake en koeken bij de koffie en thee zijn. Als dat voor m'n neus staat, blijf ik er zo moeilijk af. En is er mogelijk ook nog geen vervanging, zoals je bij alcohol wel altijd hebt. Over alcohol maak ik me dus ook voor die dagen niet zo druk. Het lukt vast wel zonder. Beter zelfs, dan is de kans op  hoofdpijn 's morgens een stuk minder. Maar wat neem ik bij de koffie en thee?

Eigenlijk zou ik voor mezelf de challenges gisteren al beginnen. De eerste dag van de maand is een mooi startpunt maar de eerste dag van de week ook. Zoals gezegd, met alcohol was dat geen probleem, maar zowel gisteren als vandaag is er gebak op het werk. En dit weigeren lukt me (nu) niet. De drang is niet groot genoeg. Het 'dit verdien ik' en 'ach dat ene gebakje' gevoel is groter. Net als het 'neezeggen is zonde (nu kan het nog)'. 

Ja, de suikerchallenge wordt nog een uitdaging.

Hoe gaan de challenges?

 Gisterenavond haalde iemand z’n gitaar naar de bar en we zongen gezamenlijk wat liedjes. House of the rising sun, Laat me (Shaffy), Het land van Maas en Waal en iets van John Denver, dat soort dingen. Ik humde wat mee, wel bekend met de tekst, totdat Jolene van Dolly Parton kwam. Uit volle borst ging ik de anderen voor en het werd zelfs gewaardeerd. Ongekend, voor mijn ‘zangtalent’.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik alleen voor publiek zing, hoe klein ook, als ik drank op heb. In de auto zing ik uit volle borst, de kinderen hebben dit ook te voorduren gehad, maar daar houdt het mee op. Totdat er drank in zit. Ooit op Schiermonnikoog zong ik zelfs met het voltallig Shantykoor liedjes van André Hazes (sr) aan de bar. Dan ben ik écht ver heen.

Een alcoholvrije vakantie is het dus niet geworden, maar na die eerste avond dat ik teveel wijntjes nam, ben ik wel voorzichtig geweest. Ik drink niet in het huisje, op één avond met Portugees bezoek na, en ook voor bij de bar houd ik het op dagen bij cola zero en bruiswater. Alleen… dat drinkt lang zo lekker niet weg, op den duur. In Lissabon heb ik ook alcoholvrije cocktails genomen, mocktails dus. Een dure hobby, maar het voelt toch feestelijker dan een glaasje water of cola. 

Ook met suiker houd ik me redelijk in, maar ik merk dat ik het nu begin te vergoelijken met ‘ach, deze éne week nog’. Op de één of andere manier kan ik hier ook minder vervanging vinden. Zo is het broodbeleg niet erg gevarieerd. 

We hebben een fijne vakantie, een heerlijke vakantie en dat hangt niet af van de hoeveelheid alcohol, die genuttigd wordt. Toch kan alcohol mij verder brengen, dan ik zonder alcohol zou gaan. Nooit over een bepaalde grens, maar zingen in het openbaar bij een gitaar, bijvoorbeeld wel.  

Biertje voor man, alcoholvrije piña colada voor mij

*Schouderklopje*

De verleiding
Vorige week stond er op m'n werk suikerbrood en banketstaaf  voor m'n neus. Ik nam niets. NIETS! Vervolgens kwam er iemand met een tompoes, of ik die wilde... Echt niet?? Zeker weten? Normaal ben ik niet zo standvastig, en dat weten ze, maar toen wel. Ik nam hem niet.

Ik was buitensporig trots op mezelf. Omdat ik dit voor m'n suikerchallenges nergens af kan vinken, heb ik bij IkPas een 'Koning Nee' badge geactiveerd. Die maak ik met de alcohol toch niet op, want ik kom maar niet in de verleiding. Heb er ook nog steeds niet echt trek in. In suiker wel. Vooral 's avonds vraag ik me wel eens af hoe ik dit kan vervangen. 

Ook tijdens het afgelopen weekend weg heb ik geen alcohol of suiker genomen. Geen aperitiefje of wijntje bij het uit eten, terwijl ik niet hoefde te rijden, geen toetje naderhand. Wel een radler 0,0, dat is eigenlijk wel weer suiker. Maar.. niet m'n koekje bij de koffie (vond m'n man wel lekker), geen hagelslag op brood, hoe lekker ik dat ook vind op een croissantje. 

Nog steeds gaat het vrij makkelijk. Gewoon niets is voor mij toch makkelijker dan misschien af en toe. Voor zolang het duurt, blijft daar als bezwering achteraan komen. Ik merk nog steeds dat suiker veel meer dagelijks langskomt. Dat ik vaak op een dag de beslissing 'Ja of Nee' moet nemen. Met alcohol is dat eigenlijk alleen in het weekend. En dan nog niet, als we thuisblijven. In elk geval niet bij de kassa van een willekeurige winkel (paaseitjes) of op m'n werk. 

Voordelen
Merk ik voordelen van geen suiker? Ik lijk minder hoofdpijn te hebben. Nou is mijn hoofdpijn sowieso grillig aanwezig, dus is het moeilijk in te schatten. Ook is m'n hoofdpijn vaak gerelateerd aan de cyclus, en ook die is grillig. Altijd al geweest, momenteel weet ik er niets meer van, hoe die gaat. 

Verder gaat slapen nog net als anders. Ik val niet af (integendeel, misschien doordat ik ter vervanging nu vaker noten neem?), m'n huid is niet mooier en ik voel me niet fitter. Hetzelfde riedeltje eigenlijk weer als eerder dus. 

De trek in zoete tussendoortjes blijft. Of, niet zozeer in een zoet tussendoortje, maar een niet te omschrijven 'iets'. Noten vervangen dat niet, fruit ook niet echt. En dat terwijl ik al heel lang niet dagelijks een zoet tussendoortje nam.

Vakantie en de challenges
Volgende week heb ik vakantie. Qua suiker- en alcoholrestricties heb ik nog niets gepland. Eens kijken of er behoefte is of niet. Ik ben van plan niets te nemen, zolang het weigeren nog zonder al te veel moeite lukt, maar als ik echt zin heb in een rosé of toetje, dan neem ik die gewoon.

Alwéér een challenge?

Ik doe mee aan de alcholvrije challenges van Ikpas. Dat is inmiddels duidelijk. Ik doe mee met ommetje, de wandel- (en fiets-)challenge van de Hersenstichting. Ik doe al jaren de readingchallenge van Hebban. En nu, nu zit ik nog te denken over een suikerchallenge. Waarom? Omdat ik overgewicht heb. Omdat ik een angstbeeld van diabetes 2 in het vooruitzicht heb en omdat ik me wat misselijk en wee voel, na het eten van bijvoorbeeld gebak. Geen goed teken.

Waarom dan een challenge
Ach, ik houd dus van uitdagingen en het blijkt dat dat voor mij werkt, zo'n uitdaging. Nou wil het geval dat het Diabetesfonds in juni een challenge van een week geen suiker heeft, maar dat is pas in juni. En ik wil NU. Vooral omdat geen suiker me momenteel vrij makkelijk af gaat. Misschien is dat ook wel een beetje valsspelen. Misschien heb ik dan ook helemaal geen challenge nodig om het vol te houden.

Het klinkt op zich niet zo moeilijk, geen zoete dingen eten. Zeker omdat er tegenwoordig zoveel lekkere producten ook suikervrij op de markt zijn, zoals frisdrank, drop en chocolade. En als je het niet wilt, dan haal je het toch gewoon niet in huis? Maar er zit ook een lastige kant aan.

Wanneer je bij een borrel komt en je wilt geen alcohol, dat is er nog een lading frisdrank aanwezig, tegenwoordig ook vaal alcoholvrij bier, en anders is er koffie, thee of water. Als je geen suiker wilt, dan is er bij de koffie ... niets. Het Diabetesfonds heeft hier ook niet echt een oplossing voor. Hun oplossingen, rijstwafel of stuk fruit, is voor mijn gevoel vooral voor thuis. Ik ga toch geen rijstwafel mee nemen naar een verjaardagsvisite?

Dit heeft dus een plan van aanpak nodig, want als de tafel voor mij vol staat met koek (of paaseitjes!) en er is geen alternatief, dan is de kans groot dat ik 'deze éne keer' toch over de schreef ga en wél dat plakje cake neem. Of één paaseitje (of twee..) En dat wil ik dus niet. Het rare is dat ik dit probleem met vlees totaal niet heb. Als ik ergens ben waar alleen vlees op tafel staat, en ja, dat is gebeurd, dan neem ik gewoon niet meer dan m'n spaatje rood. Maarja, geen vlees eten is natuurlijk vanuit een ander principe. En voor vlees zijn over het algemeen ook altijd weer alternatieven.

Hoe pak ik het aan?
Ik vraag me af hoe ik dat jaren terug deed, toen ik drie maanden lang geen zoetigheid nam. DRIE maanden. Ging ik toen nergens op visite? Of ging ik alleen rond borreltijd? Of nam ik bij die enkele verjaardag toch maar een gebakje? Ik heb geen idee meer. 

Het eerste alternatief dat in me opkomt is fruit. Terwijl anderen aan hun zoete verleiding zitten, neem ik een mandarijntje. Andere ideeën komen zo niet in me op. Met de zomer in aantocht komt er ook meer lekker fruit, maar een mandarijntje is voor nu makkelijk om eventueel mee te nemen en makkelijk tussendoor te eten. Een mandarijntje is van het zomer dan weer niet zo makkelijk te verkrijgen. Een suikervrij gebakje dan? Nee, laat maar. Een yoghurtje, dat zou nog kunnen. Of gewoon nee zeggen.  Vrijdagmiddag lukte me dat al. Cake én paaseitjes voor m'n neus en ik nam niets. Voelde me heel erg sterk, maarja, het is de eerste week. En gisterenavond had ik juist enorme zin in iets zoets. Koek, cake of chocola. Dat er dan ook nog lekkers gebakken werd in de tv-serie die ik keek hielp niet. 

Wil ik echt zover gaan, dat ik helemaal stop met suiker? Dat is ook nog een goede vraag. Net als met de alcohol. Met suiker acht ik die kans stúkken kleiner. Ik heb nu al een stemmetje in m'n hoofd met 'jamaar, dán kan ik toch wel wat nemen..' en dan denk ik aan ijs tijdens vakantie en een gebakje bij een verjaardag.

Challenge
Dan komen we aan de challengekant van het verhaal. Geen georganiseerde challenge is geen badges of medailles, die kwistig virtueel uitgedeeld worden. Natuurlijk, het is een challenge met mezelf en als het lukt is dat al voldoende beloning. Uiteraard. Maar hoe kan ik mezelf nog meer motiveren? Kán ik mezelf meer motiveren, of is juist de gezamenlijkheid van challenges de stok achter de deur? Ik schrijf me eerst maar eens in voor de Nationale Suikerchallenge, om mezelf na m'n vakantie weer bij de les te krijgen en te motiveren.

Misschien is het idee van het misselijke en weeë gevoel, dat ik de laatste tijd kreeg na het eten van suikerrijke producten, eerst ook gewoon motivatie genoeg.