#WoW: Afvinken

Lijstjes, sommige mensen zijn er gek op. Lijstjes maken en dan afvinken wat je hebt gedaan. Ik las zelfs eens van iemand, die een lijstje maakte van de lijstjes die ze heeft. Echt onvoorstelbaar voor mij. 

Voor mij is dat teveel planning. Lijstjes maken alleen al, dan nog bijhouden ook. Ik verzand in een gebrek aan overzicht door iets overzichtelijk te maken. Bovendien ga ik er nog steeds vanuit dat de lijstjes die ik in m'n hoofd heb, wel werken. Jarenlange ervaringen die het tegendeel bewijzen ten spijt. Want natuurlijk maak je onbewust lijstjes. Wanneer je naar de winkel gaat of op vakantie. En meestal gaat dat goed. Soms wordt er eens wat vergeten, maar zolang je met vakantie paspoort, pinpas en medicatie mee hebt, zit het meestal wel goed. Opladers, ook belangrijk. (door ervaring leert men)

Afvinken is wel leuk, natuurlijk. Het gevoel hebben dat je wat gedaan of bereikt hebt. 

Afvinken is een term die vaak wordt gebruikt om aan te geven dat een taak of item op een lijst is voltooid of afgerond. Het wordt vaak geassocieerd met het visueel markeren van een taak door er een vinkje naast te zetten, meestal in de vorm van een ✓-symbool. Dit wordt gedaan om aan te geven dat de taak is voltooid of de vereiste actie is ondernomen.

https://chat.openai.com

Het is niet helemaal waar dat ik geen lijstje maak. Ik maak bijvoorbeeld via Hebban achteraf een lijstje wat ik heb gelezen in een jaar. Ik neem mijzelf een hoeveelheid boeken voor bij de Readingchallenge en elk boek dat ik lees vink ik af. ✓, weer een boek gelezen.

Dit jaar doe ik mee aan de 'lees-uit-eigen-kast' (luek) challenge. 24 boeken lezen, die je voor 1 januari al in ongelezen in je boekenkast had staan en die nodig gelezen dienen te worden. Ik zette er ook boeken bij, die ik in december nog kocht, maar het gaat eigenlijk om nog oudere boeken. (stiekem kocht ik nog snel een (e-)boek voor deze lijst)  

Het oudste boek op deze lijst kocht ik in 1995. Nog met guldens! Die dag won ik een bedrag op een kraslot en daarvan kocht ik een boek. In die tijd schreef ik zoiets nog op in het boek. Dat boek moet sowieso op de luek'24-boekenlijst, want het wordt toch tijd dat deze ook eens gelezen wordt. Er stonden nog meer vergeten boeken in de kast, wachtend op aandacht. Ook boeken op de e-reader doen mee. Die worden soms nog sneller vergeten, doordat ze niet 'in het zicht' in de boekenkast staan.

In plaats van 24 heb ik inmiddels 30 boeken op mijn luek-lijst staan. Ik twijfel nog of ik dit weer terugbreng naar de 24 die ik écht wil lezen of dat ik het zo laat. Maak ik vooraf de keuze welke 24 boeken ik ga lezen, of denk ik achteraf 'oh mooi, er zijn 24 van gelezen, maar er zijn nog boeken over'. Zie? Lastig, lijstjes. Kopzorgen krijg je ervan. Voorlopig is de luek '24 mijn enige afvinklijstje van dit jaar. Al 4 boeken zijn er afgevinkt en de 5e ben ik aan het lezen.

 

#WoW betekent Write on Wednesday of Word of Week. Iedere woensdag verzint een van de deelnemers, deze week Karin, een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen. Zie ook https://verwondervrouw.nl/

#WOT: gewoonte

 Gewoontes, iedereen heeft ze. Goede en slechte, waarvan men zelf uit kan maken wat ze tot een goede dan wel slechte gewoonte rekenen. De tijd voor afrekenen met slechte en het aanleren van goede gewoontes is weer aangebroken. 1 januari is bij uitstek de dag waarop men zich voorneemt nog louter met goede gewoontes bezig te zijn en de slechte achter zich te laten. Of eigenlijk 2 januari, want op de eerste moet men nog bijkomen van de feestelijke afsluiting van de wat mindere keuzes in het leven. 

Gewoontes zijn gedragspatronen of handelingen die regelmatig en vaak bijna automatisch worden uitgevoerd, meestal als reactie op bepaalde cues of stimuli. Ze vormen een integraal onderdeel van ons dagelijks leven en kunnen zowel positieve als negatieve invloeden hebben op onze gezondheid, productiviteit en algemeen welzijn. openai.com

Het aanleren van een gewoonte duurt zo'n zesenzestig dagen, heb ik ooit geleerd. Zesenzestig dagen! Dat zijn drie maanden! De meeste goede voornemens sneuvelen lang voor die tijd. Dat heeft te maken met 'snelwegen' en 'zandwegen' in je hersenen (metafoor, uiteraard, maar niet helemaal) waarbij de snelwegen de ingesleten, vaak makkelijke, gewoontes zijn en de zandwegen de lastigere. Om je aan te houden dan, voor veel mensen. Na zesenzestig dagen zouden de zandwegen meer geëgaliseerd zijn en er meer geplaveid uitzien, terwijl de snelwegen gebreken beginnen te vertonen, met wat hobbels en gaten. Als het goed is en gaat, tenminste. 

Al jaren bestaan mijn goede voornemens uit het prolongeren van de goede gewoontes en het trachten af te remmen van de minder goede. En op zich gaat dat heel goed. Met het geluk dat ik gek ben op groente en fruit, gaat gezond eten me over het algemeen goed af. Bewegen wat minder. Niet (alleen) door gebrek aan snelwegen in m'n hoofd, waarover mijn gewoontes zouden moeten lopen, meer door gebrek aan een goed mechanisme, die dat bewegen moet faciliteren. Ja, mijn lichaam dus.. 

De afgelopen maand was ik een aantal zandweggetjes in m'n hersenen aan het egaliseren. Nadat ik al bijna geen alcohol meer dronk, heb ik wekenlang de suiker kunnen weigeren. Suiker als in koekjes en chocolade. Wat er in de maaltijden zit die ik neem, meestal allemaal vers, niet altijd, daar kijk ik niet naar. Dat gaat over het algemeen om grammetjes en vind ik niet interessant. Dat ik rond Sinterklaas speculaaskoeken, pepernoten en chocoladeletters af kon slaan, vond ik een grotere impact hebben. En dat zonder moeite!

Wandelen pakte ik ook weer op en ik durfde zelfs op een gegeven moment twee keer twintig minuten te lopen. Mijn voeten accepteerden dit redelijk. Daarnaast begon ik aan fysiofitness, goed bezig dus! 

En toen kwam er een kleinkind. Gezond(er) eten was in Londen lastig. En om te vieren dat er een kleinkind was, nam ik ook een wijntje. En een toetje. Naar het ziekenhuis wandelden we, dus beweging kreeg ik wel, maar lang niet wat ik op een normale werkdag doe. 

Weer thuis was het ineens (ja, zo voelde dat) kerst en was er visite en lekker samen eten, zoals dat gaat. Na de kerst volgden, als gewoonlijk, meer vrije dagen en nog wat familiebezoek. En lekker eten én wijn. 

Ineens ben ik dus weer 'terug bij af', qua goede gewoontes. Al twee dagen niet gewandeld, suikerbrood bij ontbijt én lunch en veel te laat naar bed. Vandaag besloot ik dat 1 januari dé dag is om de betere gewoontes weer op te pakken. Al zo'n zevenentwintig dagen waren ze aan het inslijten, dus ik was op weg. Die paadjes zijn niet gelijk weer in hobbelige zandwegen veranderd, neem ik aan. Gelukkig maar, want daar zou ik vast m'n enkel op zwikken. 

De eerste dag van januari, ook nog een maandag, ga ik er weer voor. Dan pak ik de goede gewoontes weer op. Of misschien toch op de tweede ... (ja, uitstellen is ook een gewoonte, die ik af zou moeten leren, maar laten we niets overhaasten) 

Elke week weer een WOT hoort natuurlijk ook tot de weer op te pakken goede gewoontes. 

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door Verwondervrouw of Karin verzonnen wordt.

Mijn mooiste boek van november

De herintroductie van een thema. 

Het was er dit jaar nog niet van gekomen, terwijl juist in tijden van blogrust een constante en herhaling wel handig is, maar hier is hij dan weer: 

mijn favoriete boek van de afgelopen maand

In november las ik zeven boeken en eigenlijk springt er niet één echt uit. Heb ik weer, haal ik een categorie uit het stof en kan ik er niet direct wat mee. Niet dat ik geen mooie boeken las, maar ze waren gewoon allemaal ongeveer even mooi, spannend of boeiend. 

Ik begon met One of us is Lying. Hier is ook een serie van op Netflix en daar had ik al van genoten. Van het boek nu dus ook. De 6:20 man van David Baldacci, Bezeten van Sander Blom en Escaperoom van Megan Goldin zijn allemaal leuke thrillers, heel andere insteek van het verhaal, maar spannend. Bezeten speelt zich af in de provincie Groningen, wat het af en toe nog iets leuker maakt, vind ik. 

Van Waar we niet over praten door Tracy Lien dacht ik dat het een thriller was, en hij is ook zeker spannend, maar gaat ook over Vietnamese vluchtelingen in Australië en hun problemen. Problemen die ik vorig jaar ook las in de boeken van Nhung Dam, een Nederlandse schrijfster wiens ouders ook vluchtten uit Vietnam. Best heftig en confronterend. Misschien is dit dan toch mijn mooiste boek. Of opvallendste boek.Of boek met meeste impact.

Via de actie Heel Nederland leest las ik Sonny Boy van Annejet van der Zijl. Ik had een roman verwacht, maar het was meer een beschrijving van het leven van Waldemar Nods en Rika van der Lans. Aangrijpend, frustrerend, maar wat een sterke mensen. Al jaren wilde ik dit boek lezen en ik ben blij dat ik het nu gedaan heb. Ook een boek met impact, trouwens, maar daarnaast een verhaal dat al vaker verteld en gelezen is. Dat gedeelte van de oorlog dan. Over Surinamers die in de jaren 1930 naar Nederland kwamen las ik eigenlijk nog nooit wat.

Als ik dan toch beschrijf welke boeken ik las, zal ik De dag dat de walvis kwam van John Ironmonger ook nog maar noemen. Weer een heel ander verhaal, interessant en vast met meer lagen dan ik erin teruglas, ondanks de bespreking achteraf in de leesclub. Een een boek over een pandemie geschreven in 2019 vond ik ook wel bijzonder. 

Dus, in plaats van mijn mooiste boek van de maand gewoon alle boeken op willekeurige volgorde. Ondertussen ben ik ook bezig in Eva van Cat Bohannon over het lichaam van de vrouw in de evolutie. Heel interessant, maar het leest niet zo snel. 

Kijk wat een leuk overzicht ik tegenwoordig heb door middel van een app!

(De WOT van deze week is vilein, hier kon ik echt helemaal niets bij verzinnen helaas)

#WOT: Kater

 "Ja, ik heb het partijprogramma maar eens doorgelezen, er staan goede dingen in, maar ook minder goede", vertelde een man die toegaf op de PVV gestemd te hebben in een straatinterview op tv. Het was een proteststem, want de VVD, daar geloofde hij niet meer in. Kennelijk vond hij tussen de 25 alternatieven maar één échte protestpartij, die het tegen de VVD kon opnemen. Volgens mij kun je als protest tegen VVD beter Partij voor de Dieren stemmen, maar daar was hij kennelijk niet opgekomen. Maar waar hij precies op gestemd had, dáár kwam hij pas achter, toen hij na het stemmen het partijprogramma bekeek. 

Ik hoorde verschillende redenen om op de PVV te stemmen, van 'gewoon een leuke gast' tot 'tijd voor iets anders' of 'hij zegt tenminste hoe het is'. Dat eerste is persoonlijk, maar Wilders is één van de langstzittende Kamerleden én komt bij de VVD vandaan. Oude wijn in nieuwe zakken, noem je dat geloof ik ook wel. 

Kater
Gevoel van onbehagen, teleurstelling, ontgoocheling na een grote, maar tevergeefse inspanning [bron]

Een kater voor het naar bed gaan
Hoe ik me voelde, toen ik erachter kwam dat de PVV wel eens de grootste partij kon worden, beschrijft Karin heel goed. Verbijsterde en geschokte berichten gingen in een vriendinnenappgroep heen en weer. Hoe was dit mogelijk? Ik sliep er slecht van. 

Ik weet dat er mensen zijn die kijken naar een paar aandachtspunten en daar hun partij bij zoeken. Ik weet ook dat de PVV een paar punten in zijn programma heeft, die best goed klinken. Ze hebben alleen een veel groter aantal punten, waarbij me de tenen krommen, de rillingen over de rug lopen en de kin me op de grond valt. Hóe kun je het denken, laat staan in je programma zetten?

Er zijn veel mensen die het niet goed hebben in Nederland. Veel van deze mensen voelen zich niet gehoord en zijn ongelukkig. Ik geloof alleen niet dat de PVV het antwoord voor hen is. Ik ben zelfs bang dat ze van een koude kermis thuiskomen.

Voor die mensen die het moeilijk hebben, is het misschien fijn als er een zondebok aangewezen wordt. Één oplossing voor alle problemen. Met alles wat ik op tv en in de (sociale) media zag, werd mij duidelijk dat de oplossing van Wilders een wassen neus is. Niet alleen niet haalbaar, het is niet de oorzaak en het lost niets op. Maar dat is mijn (linkse) bubbel. De mensen die PVV stemden, zagen dit kennelijk niet. Ze zagen wel de onvrede en de mensen, die in het PVV-straatje riepen dat ze wisten hoe het moest. 

Ik ben bang. Ik ben verdrietig. Niet alleen verdrietig over de uitslag. Ook verdrietig dat zoveel mensen zó boos zijn en het zó slecht hebben, dat ze voor de standpunten van de PVV kozen. De boze standpunten. De standpunten, waar heel veel Nederlands het heel moeilijk mee gaan krijgen en zelfs nu al hebben. De standpunten waarbij groepen mensen buitengesloten worden. En dan doel ik niet alleen op asielzoekers en moslims. Nee, de uitsluiting van de PVV gaat veel verder. Eigenlijk word je alleen als witte cis hetero (man) niet uitgesloten, als het aan de PVV ligt. Je mag er wel zijn, maar liever niet op de voorgrond. En beter dat je je niet uitspreekt, als je voelt dat je benadeeld wordt. Dan had je maar wit, cis en hetero moeten zijn. En gezond van lijf en leden. Dat 'diversiteitsgeneuzel', daar heeft de PVV niets mee. (staat letterlijk zo in het programma)

We leven in een vrij land, in een democratie. Iedereen mag een partij starten, iedereen mag op de partijen stemmen die er zijn. En het is mooi dat mensen stemmen. Het is jammer dat niet iedereen van te voren kijkt waar hij/zij op stemt en dan achteraf misschien denkt 'oh, hier sta  ik misschien toch niet zo achter', terwijl de betreffende partij inmiddels de grootste is. We gaan het zien en meemaken. 

Ondertussen wens ik iedereen veel goeds, het allerbeste en veel liefde toe. 

 

Mocht je willen weten waar mensen zoal voor vluchten, lees dan onderstaand boek eens. 
Zolang de citroenbomen bloeien van Zoulfa Katouh

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door Verwondervrouw of Karin verzonnen wordt.

#WOT: Utopie

 "Wereldvrede", hét antwoord op dé grote wens van iedereen, zou je denken. Een onmogelijke wens, ben ik bang, aangezien er een aantal zijn die best wereldvrede willen, als we maar naar hen zouden luisteren. 

"Doe wat ik zeg, en ik breng je vrede" Maar doen wat zij zeggen, kan betekenen dat er geen vrijheid is. Is dat vrede? 

Wereldvrede, een uptopie.

Utopie is een ideale wereld die niet bereikt kan worden, een onmogelijke werkelijkheid, een wensdroom. Ook kan een utopie een ideaal aanduiden waarnaar gestreefd wordt, bijvoorbeeld in de politiek of filosofie. Een utopie die gekenmerkt wordt door technologie is een technologische utopie. Het tegengestelde van een utopie is een dystopie of anti-utopie.
wikipedia.org

En ik kan me daar kwaad om maken. Ik kan me daar druk om maken. Ik word er ook verdrietig van. Waarom kan niet iedereen in vrede met elkaar leven. Wat maakt het uit dat je niet allemaal hetzelfde gelooft. Jouw God straft, dat hoef jij niet te doen, denk ik in mijn onschuld. 

En ook, waarom moet jij zóveel rijkdom, terwijl er anderen omkomen van de honger. Zoveel geld, dat je niet op kunt maken in je leven en toch anderen laten verhongeren. Wat is het nut? Alle rijken samen kunnen de armen voeden, kleden en onderdak geven en toch rijk genoeg blijven om ergens aan de top van de macht en rijkdom te blijven. Niet in de vorm van geven, maar in samenwerken. Gunnen. 

Ik praat langs de zijlijn in een betrekkelijk veilige omgeving. Geen geloof dat me dwarszit. Geen honger ook. Ik kom niets tekort in een warme omgeving. In mijn eigen bubbel leef ik de Utopie, maar er zijn teveel vensters naar de boze buitenwereld om erin te geloven, die utopie. 

Ik koester wat ik heb. 

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door Verwondervrouw of Karin verzonnen wordt.

#WOT: ongehoorzaam

 WAT?

            WOT?

Ja, Verwondervrouw postte vorige week op X (voorheen Twitter) dat ze de WOT miste. Karin voelde hetzelfde en ze besloten het vanaf nu samen op zich te nemen een WOT te verzinnen. Ik ben blij dat de dames dit weer op zich willen nemen. Vorige week viel het me wat rauw op het dak en sloeg ik over. Deze week zal me dat niet gebeuren. 

Ongehoorzaam: niet bereid gehoor te geven aan gestelde regels.

 Vanmorgen zag ik een filmpje op X (ook al op X) van een jongeman, die precies wist hoe het leven in elkaar zit en dat wel even zou vertellen. Zijn grote kennis ging vooral over het dé man en dé vrouw. "Vrouwen", zo zei hij, "willen het liefst volgen." De man dus. De man willen ze volgen. En dat vrouwen dat tegenwoordig niet probleemloos doen, dat ligt aan de media. 

Deze jongeman kwam wat lachwekkend op mij over. Jong en onwetend ook. Ik kan tegenwoordig bij dit soort verhalen alleen maar denken 'als de vrouw inderdaad alleen maar wilde volgen, dan waren er nooit feministen opgestaan.' Dan was het ook nooit in de media gekomen.

Toch?

Uiteraard hebben wij tegenwoordig vrijheden, waar hard voor gevochten is, maar ook voordat wij deze vrijheden hadden, waren vrouwen niet willoos en volgzaam. Als ik verhalen hoor over vrouwen in het verleden, dan waren ze juist sterk en eigenzinnig. Ongehoorzaam, noemden de mannen en de pastoor dat. Op de brandstapel moesten deze vrouwen en om daar niet al te veel weerstand tegen te krijgen, verzonnen ze de gevaarlijke heks, hét voorbeeld van de zelfstandige en vooral ongehoorzame vrouw. Ongehoorzaam volgens die mannen dus, die ook toen vonden dat vrouwen van nature volgzaam zijn. 

Ik weet niet hoe ik in die tijd zou hebben geleefd. Of ik braaf en volgzaam de huishouding had gedaan en de kinderen opgevoed. Waarschijnlijk wel, maar zou ik er dan net zo'n hekel aan gehad hebben als nu? Aan huishouden dan, niet aan de kinderen. 

Wat ik wél weet, is dat mijn schouders een soort van verstrakken, wanneer iemand mij vertelt dat ik iets moet doen. Als ik vroeger van plan was mijn kamer op te ruimen en m'n moeder zei vervolgens dat ik dat moest gaan doen, deed ik het niet. Het moest uit mezelf komen. 

Ik vermoed dat ik in vroeger tijden wel volgzaam zal zijn geweest. Ik ben niet zo'n rebel. Maar waarschijnlijk zou ik elke mogelijkheid hebben gegrepen om ongehoorzaam te zijn. Eigenwijs noemen wij dat ook wel. 

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door Verwondervrouw of Karin verzonnen wordt.

#WOT: Einde

Gisteren deelde Irene op Twitter dat ze per direct ophield met de WOT. Erg jammer vond ik dat, maar ik snapte het wel. Er leek niet veel reactie meer op haar WOT te komen en het 'waar doe ik het allemaal voor' gevoel zal steeds meer de boventoon zijn gaan voeren (ik vul hier maar even in). Zelf heb ik geprobeerd het zoveel mogelijk bij te houden, maar dat lukte niet altijd. En als ik wel schreef, vergat ik wel eens de link van mijn WOT onder haar blog te zetten, dus leek het voor haar of er geen respons was.

Na haar mededeling heb ik er nog over gedacht om het WOT-stokje over te nemen, maar ik ben bang dat ik hierin al snel verstek zal laten gaan. Om met Stuif es in te spreken "Dit is het einde... (dat doet de deur dicht)"

Einde: het einde zelfst.naamw. Uitspraak:   [ˈɛində] Verbuigingen:   einde|n, einde|s (meerv.) 1) plaats waar iets ophoudt Voorbeeld:   `aan het einde van de oprijlaan`Antoniem:   begin Synoniemen:   eind (1), end (1), uiteinde, ...Gevonden op https://www.woorden.org/woord/einde

Ik vind het jammer. Begrijpelijk maar jammer. (en ik val in herhaling)

Ik moet nu ook mijn eigen blogactiviteiten weer even onder de loep nemen en wat aanslingeren. De laatste tijd hing mijn blog van WOT's aan elkaar. Makkelijk misschien. Ik schreef wel andere stukjes, maar deze postte ik niet. Waarom niet? Omdat ik het zeurposts vind. Ik ben moe, ik heb pijn en boehoe wat heb ik het moeilijk. In zo'n blog heb ik geen zin. En m'n leven is ook niet continue moeilijk, maar dat zijn dan wel de zaken die ik uit typ, kennelijk. Nouja, verder hangt mijn leven ook vooral van werk, lezen en bezoekerscentrum aan elkaar. Niet echt inspirerend misschien. 

Maar goed, ik moet wat. Dit blog wil ik houden, tenslotte. 

Een tijdje terug heb ik al eens ergens een 'journal prompt-lijst' gekopieerd. Dat is een lijst met ideeën voor posts. Een soort eigen lijst met woorden, waar ik een post aan kan wijden, zeg maar. Mijn eigen WOT, maar dan op elke willekeurige dag. Nadat ik die lijst nog eens doornam, bleek ik er toch minder mee te kunnen dan ik gehoopt had, dus ik zoek verder. Of mogelijk stel ik er zelf eentje samen. En misschien krijg ik wel volgers op mijn Write On Willekeurigedagvandeweek. (WOW)

Het énige dat ik dan nog moet doen, is niet vergeten dat het alweer zover is. Weken vliegen voorbij. Maanden ook. En goede ideeën worden nog wel eens vergeten. Een 'boek van de maand'-post bijvoorbeeld. Verdwenen onder een stapel nog te lezen boeken, ben ik bang. (daar liggen wel meer goede ideeën)

Hóe ik het ga invullen, daar ga ik nog mee aan het werk, maar voor eerst is dit dus wat er speelt. Mocht iemand denken "hee, waar is de WOT van deze week?"

#WOT: Veiling

Ik moet er nog foto's van hebben, volgens mij, van de bloemenveiling in Aalsmeer. Een vriendin van mij werkte daar vroeger. In alle vroegte reed ze erheen vanuit Utrecht, over lege zesbaans wegen, naar hallen, waar op dat onmogelijke vroege tijdstip al druk gewerkt werd. 

Een veiling is een markt waarbij één of meer objecten worden toegewezen aan bieders aan de hand van welgedefinieerde regels. Deze regels specificeren voor elke bieder welke objecten hij wint en hoeveel hij moet betalen, afhankelijk van zijn bod en de biedingen van andere bieders.
wikipedia.org

 Die foto's zijn dan in het analoge tijdperk gemaakt en áls ik ze al heb, zijn het dia's. Kleine kans dus dat ik ze terug ga vinden. Wat mij bijbleef van deze veiling waren de ellenlange karren met snijbloemen. Zoveel! Als er foto's zijn, zijn ze daarvan. Ook bleef de spanning van de ronddraaiende veilingklok me bij wanneer drukt iemand het eerst af? Daar mochten natuurlijk geen foto's van. 

Jeetje, deze herinnering is toch al gauw dertig jaar oud. Of nog net een paar jaar ouder. Wat vliegt de tijd! De ronddraaiende klok is nu vast digitaal, als het tenminste nog zo gaat. 

Naast de bloemenveiling is er natuurlijk ook de groente- en fruitveiling en de kunstveilingen. Vooral die laatste is van een heel andere orde. Denk aan Sotheby's in Londen, waar artikelen voor miljoenen over de toonbank gaan. (zeg je dat zo bij een veilinghuis?) Het lijkt me bijzonder als je met een bordje in je hand onbeperkt kunt bieden. Bijzonder om mee te maken en nog bijzonderder (dat is Nederlands? Geen rood golfje eronder, goh) om zo ongelimiteerd te kunnen bieden. Op onzinnige zaken, zo lijkt het soms. Dat je een schilderij van een bekende meester voor een paar, nouja honderd, miljoen koopt, daar kan ik me misschien nog in vinden. Maar gebruiksvoorwerpen van ooit bekende mensen? Leuk hoor, maar wat moet je met de zakdoek van Dickens of een lepeltje van Shakespeare. Dan moet je wel een hele grote fan zijn. (ik noem maar wat hoor, geen idee of deze items ooit geveild zijn, waarschijnlijk niet, maar je hoort soms de wildste dingen)

Het meest aparte dat ik me van de laatste tijd herinner, qua veilingen, is het werk van Banksy, dat na aftikken door een versnipperaar ging. Daarna was het gewoon nóg meer waard! Het steeg 18 miljoen euro in waarde. Ná beschadiging. Gekkenwerk.

Oké, misschien is elke week een bosje bloemen kopen, die eerst op de veiling zijn gewaardeerd, nog gekker. Duurder uiteindelijk, want het kost alleen maar geld. Maar zo'n rij karretjes met bloemen, dat ziet er toch ook wel uit als een bepaald kunstwerk. Of lappendeken. Kijk hier maar, bij google search. Dan pak ik zelf even een bloemenfoto, die niet op een veiling gemaakt is.

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.

 

#WOT: water

Ik word wakker met het geluid van stromende regen. Hoe noem je dat eigenlijk? We hebben miezerregen, motregen, een hoosbui, buien en buitjes, maar de 'gewone' regen, die als een gordijn naar beneden valt, hoe noemen we die? Gordijnregen? (vanaf nu?) 

Dit deed me ook denken aan de WOT van vorige week, waar ik in verband met een druk weekend een WOTuesday van wilde maken, maar ook daar kwam ik niet aan toe. Dus maar een WOW (Let's WOW ourself, write over water*) 

Water: 1. (scheikunde) een geurloze, kleurloze en smaakloze vloeistof waarvan de moleculen bestaan uit één atoom zuurstof en twee atomen waterstof (H2O) ♢ Een mens kan geen dag overleven zonder water. 2. (meteorologie) regenwater; veel voorkomende neerslag … ensie.nl

Water, ik ben er gek op. Om te drinken, zo uit de kraan, met een blaadje munt of een schijfje citroen, met of zonder bubbels, warm als thee (in diverse smaken) of koffie. Water, heerlijk. Als ik twijfel over wat ik wil drinken, is water uiteindelijk vaak het antwoord (nee, niet direct met mout en hop, wat ook nog een optie is), al vergeet ik dat wel eens. 

Kijken naar water is ook een favoriete bezigheid. Nee, niet naar een glaasje water (hoewel bubbels intrigerend kunnen zijn) maar de zee, een meer, een rivier of gewoon een slootje, het is vaak allemaal mooi. Een groot wateroppervlak is voor mij rustgevend. Koel windje en vooral een zon erbij, zálig. Doe mij dat maar. 

Zo zocht ik afgelopen weekend in Schiedam ook naar een leuk terrasje aan het water, dat daar genoeg is, lekker in de zon. Als de stoelen comfortabeler waren geweest, had ik er uren kunnen zitten. 

Een huis aan het water is dan ook mijn ultieme wens, maar dat gaat hem niet worden waarschijnlijk. Nouja, met de regen heb ik wel een soort zwembad in de tuin. Moet ik het daar maar mee doen. 

*ja, nee, dat is geen goed Engels, dat weet ik

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt. 

#WOT: Denktank

 Ik wilde met mezelf gaan brainstormen over de WOT van deze week, maar toen zag ik de definitie

Denktank: 1) Forum van wijze mannen 2) Groep deskundigen 3) Groep geleerden 4) Groepdeskundigen 5) Tv-quiz encyclo.nl

Wacht, wát. Forum van wijze mánnen??

Hoe oud ís die definitie? Kan dat nog in deze tijd? Bestaat zoiets überhaupt (nog)? Naast dat dit me enorm verbaasde, schoot ik ook in de lach. Echt hou op met me*.

Gedachten buitelen door elkaar heen. Het stormt in mijn brein, zou je kunnen zeggen. Geen idee hoe ik hierop moet reageren of wat ik moet zeggen. System overload. 

*bliep*bliep*bliep*

Een zoektocht op internet levert qua denktank saaie plaatjes op. De brainstorm heeft creatievere uitingen, maar ik ben van allen bang dat ik ze niet mag gebruiken in verband met copyright enzo. 

Dus... kom ik tot de tank onder de denkers: De Denker van Rodin. Ooit ook door mij gefotografeerd in het Groninger museum, maar helaas kan ik die foto niet zo snel vinden. Dan maar een foto van wikipedia, die zijn rechtenvrij. 

Dames en heren: dé denktank in de Westerse wereld, mr. Denker himself. 

 

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt. 

 * (kan die uitdrukking nog? Nouja, ik gebruik hem nu voor het eerst, dus ik zeg 'doe maar'. Mijn blog, mijn achterhaalde opmerkingen)

#WOT: Stilte

Stilte is de ervaring van geen enkel geluid, of de ervaring van zo weinig geluid dat het als volledig natuurlijk en rustgevend wordt beschouwd. Stilte kan echter ook als beklemmend of bedreigend worden ervaren. 
wikipedia.org

Na een aantal hectische dagen, ben ik er wel weer aan toe. Een dag vol rust en stilte.
Hoezo druk? Wat deed ik dan zoal?

Donderdag ging ik na een normale werkdag (dus om zes uur opstaan) samen met een vriendin naar Noorderzon. Er was een interview met Mensje van Keulen en hoewel ik nog nooit van haar gelezen heb, lijkt ze mij op tv altijd een bijzondere vrouw. Het was een leuk interview en aangezien ik haar derde dagboek gekocht heb, zal ik binnenkort wél van haar lezen. 

Na nog een hapje en een drankje moest ik snel naar huis, want 's avonds ging ik met een andere vriendin naar Noorderzon. Dit keer een soort boektheater (schaamteloze reclame noemen ze het zelf) door Margôt Ros en Jeroen Kleijne over hun boek 'Zeg maar Agaath'. Betreffende vriendin zit in een rolstoel en daarom moest ik dus eerst naar huis, want ik nam haar mee in de auto. 

Geen tijd voor de WOT dus. 

Na een slechte nachtrust gingen man en ik vrijdag naar Helmond. Waarom sliep ik slecht? Zoon had 's avonds een première van zijn documentaire over Georgië. Nee, dat was het niet. Geen zenuwen over die première. Wat me wel wakker hield, is dat hij donderdags niet met het vliegtuig weg kon komen uit Boedapest, waar hij vakantie vierde met vrienden. Hun vliegtickets waren op mystieke wijze geannuleerd. En dus volgde er een race tegen de klok om over het spoor tijdig in Helmond aan te komen. Uiteraard kreeg hij te maken met vertragingen. Wij ook trouwens, want er waren zulke heftige regenbuien, dat we sommige momenten maar op de snelweg maar 50 kilometer per uur konden rijden. En er waren files. 

Afijn, wij waren net op tijd in Helmond om hem van het station te halen en iets te laat (zo'n 20 minuten) kwamen we het theater in. Trots zag ik hoe zoon na een reis van 26 uur toch nog een introductie deed voor de documentaire. 

Zaterdags hadden we een voorspoedige reis naar huis gelukkig. Na ongeveer een uurtje rust, gingen we naar vrienden waar we gezellig aten, dronken en wat live muziek aanschouwden. Heerlijk, leuk en gezellig, maar na al die hectiek ben ik dus toe aan rust. En stilte. 

Maar daar is de zondag ook voor, toch? 

Helemaal stil is het niet, trouwens, want één van de buren is een pad voor z'n deur aan het aanleggen en daarbij worden stenen gezaagd. Helemaal niet stil. Vreselijke herrie kun je wel zeggen. Het is niet anders. 

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.  

#WOT: sikkeneurig

"Ria is het zonnetje van de administratie", zo zei mijn stagebegeleider 30 jaar terug. "Behalve als het regent. Dan is ze wat sikkeneurig." 

Sikkeneurig: ‘chagrijnig zijn, lusteloos zijn’.
[bron met mooie uitleg: https://onzetaal.nl/schatkamer/lezen/uitdrukkingen/sikkeneurig]

Mogelijk gebruikte hij een ander woord. 'Niet te genieten' is misschien meer van toepassing, wanneer ik net in de stromende regen gefietst heb. En die stage was op een half uur fietsen, gedurende een oktobermaand met (in mijn herinnering) alleen maar regen. Mijn mentale zonnetje kwam waarschijnlijk pas na de eerste koffiepauze op, maar dan was ik ook vrolijk. Tot ik in die stromende regen weer naar huis moest. 

Niet alleen van regen word ik sikkeneurig. Ik kan ook hellig worden, wanneer mensen (op het werk) van procedures af proberen te wijken en daarmee mij werk in de schoenen willen schuiven, dat op hun bordje hoort. Niet altijd is het fout om van procedures af te wijken en ik wil best wel eens wat voor een collega doen, maar iets afschuiven, omdat je zelf ook niet zo goed weet hoe het op te lossen of daar gewoon geen zin in hebt, terwijl dat wel bij jouw werk ('taakomschrijving') hoort, daar kan ik niet zo goed tegen. Dat aapje houd je maar lekker op je eigen schouders. 

"Ria wat zie je eruit, regent het?", lachte laatst een collega, toen ik met de gelijkenis van een verzopen kat het pand betrad. Niet goed voor mijn humeur. Helemaal niet goed voor mijn humeur. Dat heb ik hem ook, in hele nette bewoordingen hoor, verteld.  Waarna hij natuurlijk nog harder moest lachen en andere collega's op mijn natte verschijning attendeerde. 

Ach, ik kan wel tegen een grapje en ja, ik snap de lol. Toch was ik een tijdje sikkeneurig.

Zo'n aapje wil ik wel op m'n schouder

 

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.  (vanwege omstandigheden zal Karin tijdelijk de WOT verzorgen)

 

#WOT: Confabuleren

Ik ben gek op mooie woorden. Het mooi zit hem niet zozeer in de betekenis als wel in de klank. Desalniettemin bijvoorbeeld. Heerlijk woord om te zeggen. Mijn lievelingswoord denk ik, terwijl de betekenis niet zoveel voorstelt. Helaas kan ik het ook niet zoveel gebruiken. Apparently in het Engels, is ook zo'n fijn woord. Iets gangbaarder.

Karin, die de WOT waarneemt, vond ook een mooie.

Confabuleren: het vertellen van verzinsels, meestal om leemten in het geheugen op te vullen
[bron met meerdere definities: https://www.encyclo.nl/begrip/confabuleren ]

Confabuleren. Ik had er nog nooit van gehoord, maar als je het zo ziet, kan het vanalles zijn, toch? Karin legt in haar blog nog specifieker uit wat het is. Eigenlijk zegt het ongeveer dat mensen hun eigen verhaal maken van wat ze zich kunnen herinneren. En de één herinnert zich meer dan de ander.

Volgens Wikipedia is het een stoornis van het geheugen, maar in mindere mate kom je dit toch ook wel tegen als je met een groepje een bepaalde dag probeert te reconstrueren. Ieder heeft andere herinneringen. Sommige mensen noemen dingen, die volgens anderen beslist niet gebeurd zijn. Mensen uit één gezin, kunnen een hele andere beleving van hun jeugd hebben. 

Ook bij ooggetuigen komt dit voor. Diverse getuigen zien andere dingen en vullen aan wat ze niet zo goed meer weten. Zo is bij de één het slachtoffer wit terwijl de ander zéker weet dat het om een donkere persoon gaat. Bijzonder dat waarnemingen zo kunnen verschillen en dan vullen we dus ook nog aan met wat we zelf logisch vinden. Aan de politie om uit ooggetuigenverslagen de overeenkomsten te halen.

In mijn eigen leven dacht ik hier verder niet echt bewust mee te maken te hebben gehad, totdat ik me het laatste jaar met m'n moeder herinnerde. Bepaalde verhalen die zij mij gedurende mijn hele jeugd verteld had, waren volgens haar nu ineens niet waar en/of waren heel anders gebeurd. Wat was hier aan de hand? Had zij de verhalen altijd anders verteld gaf ze er nu een andere draai aan of had ik de verhalen verkeerd onthouden?

We zullen het nooit weten. Ons leven wordt tenslotte niet 24 uur er dag opgenomen, zoals in de film The Truman Show. Gelukkig maar. En als ik nu een keer met mijn zus of iemand anders onenigheid heb over een herinnering , dan kan ik zeggen dat ik het anders heb geconfabuleerd.

Vergeet-me-nietje

(Ik wilde nog een mooie afsluitende zin met desalniettemin maken, maar het lukte niet.. )

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.  (vanwege omstandigheden zal Karin tijdelijk de WOT verzorgen)

 

Welke bloggers volg ik (en waarom?)

Toen ik dit blog begon, als onderdeel van een cursus, zette ik onder het kopje 'bloggers die ik volg' mijn medecursisten. Inmiddels heb ik deze weggehaald, omdat ze óf niet meer schreven óf waren verhuisd naar een andere bloggersite en ik heb geen idee waarheen. Jammer, want ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe het met ze gaat en of ze nog schrijven. Daarnaast had ik een kopje 'bloggers met fibromyalgie die ik volg', daarna werd dit 'bloggers met chronische pijn' of zoiets.

Ook op mijn andere blog heb ik zo'n rijtje staan. Vooral van bloggers die net als ik begonnen met een 'zeven dagen bloggen' uitdaging, geloof ik, maar ook met blogs waar ik via via terecht kwam en ik wel leuk vond. Deze week besloot ik eens te kijken wie er van al deze blogs eigenlijk nog actief zijn en wie ik eigenlijk nog zou volgen, want heel eerlijk? Zelf klik ik die blogs vrijwel nooit meer aan. In de tijd dat ik zelf vrijwel niet blogde is dat verwaterd. 

Aan de andere kant ben ik door de WOT en nu Blog de Zomer Door wel weer andere leuke bloggers tegengekomen. Dus tijd voor een update? 

Margje
De blog die ik al vanaf het begin volg, misschien al voordat ik mijn eigen blog had, is Margje. Margje begon op Libelle/Sanoma geloof ik. Ze is een leuke spontane vrouw met twee (inmiddels volwassen) kinderen en een aardige man. Ze speelt in een toneelgroep, leest, reist, kijkt Boer zoekt vrouw en af en toe heeft ze een winactie. 

Margje is daarnaast ook nog een geweldig lieve vriendin, die ik buiten de blog ook 'volg'. 

Huize Weltevree
Terwijl ik dit schrijf, denk ik ineens aan een andere lieve vriendin, wiens blogs ik via Facebook lees. Zij verdient uiteraard ook een plekje op deze lijst. Monique is een moeder van 5, leerkracht en begon haar eigen bedrijf Koala Educatie, voor opvoed- en leerondersteuning (erg kort door de bocht).

Leven met een beperking
Jacqueline van Salami stinkt en Maxlaadvermogen zijn twee bloggers die ik 'tegenkwam' toen ik zocht naar bloggers met pijn. Beide hebben ze Ehlers-Danos en maken gebruik van een rolstoel. Beide kunnen ze heel goed verwoorden met welke obstakels ze in het dagelijks leven te maken hebben. Ze bloggen niet meer heel actief, maar hun blogs zijn zeker de moeite waard. 

Leonie van Sugerframe heeft niet alleen fibromyalgie maar leeft ook, net als mijn oudste, met een conversiestoornis. Haar blog is niet meer zo heel actief, maar ik volg haar ook op twitter, waardoor ik nog redelijk op de hoogte ben van hoe het gaat.

Rianne van Koffie Digitalix schrijft over haar leven en werk en de avonturen van Toet & Co, te weten Toet, Rozifantje en Moeltje aka de Boyz. Haar blogs zijn altijd het lezen waard. (ik was haar even kwijt, toen ze van omgeving wisselde en ik even wat minder blogde, maar dankzij de webloggerlijst vond ik haar weer)

Fibromyalgieblog volg ik eigenlijk niet echt, maar is de eerste hit op google, wanneer je zoekt op blogger + fibromyalgie, dus ik vond dat deze bij de lijst moest. Nathalie geeft tips en reviews over allerlei onderwerpen betreffende leven met fibromyalgie. Misschien moet ik haar gewoon maar gaan volgen.

WOT
Via de Webloggerlijst ontdekte ik de WOT. Wat een leuk concept! En zo ging ik Verwondervrouw, Karin Blogt en Paul wekelijks lezen. Door de WOT komt er ook ineens wat digitaal verkeer op deze blog. Geen doel op zich, wel leuk. 

Naast deze personen volg ik ook nog 'blogcollecties'. Bloggersites, waar meerdere mensen op bloggen of links van hun blogs op achterlaten. Deze gaan vrijwel allemaal (deels) over bloggen met pijn en/of fibromyalgie. Zelf laat ik wel eens een link achter op de Fibroblogger directory. Wanneer ik tijd heb, kijk ik natuurlijk ook op de webloggerlijst of blogtrommel voor blogs. Helaas hebben sommige mensen zoveel reclames op hun site, dat ik ze direct weer wegklik, hoewel hun blog leuk is.

Ik zou echt willen dat ik tijd en energie had om alle leuke blogs die er zijn te lezen, maar in de dagelijkse realiteit kan ik deze bloggers al niet bijhouden. Er staan ook nog artikelen op Hebban hè! Ja, ook blogs. Over boeken uiteraard. En er zijn ook gewoon boeken te lezen. Bovenstaande blogs staan nu in elk geval keurig op rij hiernaast, zo blijf ik vanaf nu hopelijk weer een beetje bij.

#WOT: voorspellen

Vanaf volgende week wordt het beter, voorspellen diverse weermensen en weersites. Maar wees eerlijk, veel slechter kan het toch ook niet voor een zomer? Dat is nogal makkelijk te voorspellen. 

Voorspellen: een uitspraak doen over toekomstige gebeurtenissen
bron: https://www.ensie.nl/betekenis/voorspellen]

Ik heb een hekel aan regen. Het is niet voor niets dat Portugal ons favoriete vakantieland is. Daar is het overwegend droog (behalve als wij er zijn) Een beetje regen in de zomer kan ik nog best hebben. 's Avonds liefst. Wanneer we in bed liggen. Prachtig moment voor een goede hoosbui. Dan verdampt het ook niet gelijk en heeft het de tijd de grond in te trekken. Ideaal. Voor plant en mens. Dit mens dan.

Af en toe een buitje overdag is ook geen probleem, zolang er maar (veel) droge en zonnige dagen tegenover staan. Zonder wolken, liefst. En dat wordt al lastiger. 

Op weersvoorspellingen durf ik al bijna niet meer te vertrouwen. Wanneer er "alleen in het zuidwesten" regen voorspeld wordt, kan er bij ons in het noordoosten nog maar zo een bui vallen. Soms lijkt het of elke windstreek in onze achtertuin ligt. 

En dan buienradar. Wil je wat gaan doen op een bepaald moment, omdat het dan niet regent, blijkt het hemelwater alsnog met bakken naar beneden te komen. Heb ik van horen mopperen. Zelf gebruik ik buienradar eigenlijk nooit. Ik weet wel wanneer het regent: wanneer ik naar het werk moet en wanneer ik weer naar huis mag. (niet altijd, maar zelfs een collega viel dat een keer op) 

Vorige herfst werd ons een 'horrorwinter' voorspeld. Deze zomer zouden we een 'horrorzomer' krijgen, en daarmee bedoelden ze in de winter heel erg koud met veel sneeuw en in de zomer heel erg warm. Dit soort voorspellingen kun je met een korreltje zout nemen. En zelfs dat is een verspilling van het zout. De horrorwinter hebben we niet gezien en, nouja, ik vind dit een horrorzomer, maar dat is niet wat er bedoeld werd. 

Er blijken ook mensen te zijn die dit weer wél fijn vinden. Een collega noemde het vanmiddag nog 'fijn stabiel weer'. Anderen vinden dit beter dan 30+ en zon. Hoewel ik daar totaal niets van snap, ben ik er wel blij om. Dat in elk geval íemand nog geniet van dit weer. De afgelopen jaren zijn zowel de winter- als zomerliefhebbers niet echt aan hun trekken gekomen, maar de herfstmensen konden hun hart ophalen, lijkt me.

"Heerlijk hè, dat het even wat afkoelt", hoor ik regelmatig als we na drie dagen 25+ graden weer een bui hebben. Agressief word ik daarvan. Helemaal niet heerlijk. 30+ moet het zijn en het liefst een aantal weken. Met, óké dan, heeeel af en toe een buitje. Om de regenton te vullen. 

"De komende tijd gaan we de zon wat vaker zien", zegt Weeronline. Dat kan. Elke minuut zon is al meer dan ik de afgelopen dagen zag. (mogelijk overdrijf ik wel een als het over het weer en de zonminuten gaat) Om mezelf wat op te vrolijken heb ik maar een zonnebloem gekocht. Voor in de tuinkamer, want in de tuin worden ze opgegeten door de slakken. Dat kan ik je, door ervaring wijs geworden, zo wel voorspellen. 

Doe je mee?

#WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Verwondervrouw voorheen Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door @ireenbertholee verzonnen wordt.  (vanwege omstandigheden zal Karin tijdelijk de WOT verzorgen)