Verheugen op...

 "Zullen we hierheen?" appte man mij ruim een maand terug en hij stuurde een aankondiging van een tafeltennistoernooi op Sardinië mee. 

"Ja!", was mijn antwoord per omgaande. Hij schrok ervan. Zoveel enthousiasme voor een tafeltennistoernooi had hij niet verwacht. Maar ik zag alleen maar Sardinië en dacht 'Vakantie!!'. We waren toen druk bezig met de voorbereidingen voor een mogelijke verhuizing en hadden daardoor geen vakantieplannen. Het voelde of er niets te verheugen was. Ja, die verhuizing wel, maar daar kijk ik naar uit als een hoop werk. Het resultaat is leuk, maar de weg ernaartoe niet per se. Een vakantie om me op te verheugen, was dus precies wat ik nodig had. Man, altijd in voor een tafeltennistoernooi, ging een en ander in werking zetten.  

Inmiddels lijkt de verhuizing dit jaar van de baan. Er is, volgens man, nog een klein achterdeurtje, maar nu de eerste plannen, die door omstandigheden haast hadden, niet doorgaan, verhuizen we wat mij betreft niet eerder dan volgend jaar. Dan zijn we beide gestopt met werken en hebben we tijd en ruimte om rustig op zoek te gaan en te verhuizen. En dat geeft me rust. En nog een vakantie in het vooruitzicht, want ja, als we niet verhuizen is daar ineens weer tijd voor. 

Toch zal Sardinië het eerste vakantie-uitstapje zijn. Een plek waar ik nog nooit ben geweest. Terwijl man op zoek ging naar een slaapplek en allerlei reisopties, richtte ik mij op mijn eigen voorbereidingen. Zo weet ik al welk boek ik daar 'moet' lezen en waar een free library (minibieb) is. Diverse bookcrossers lieten daar al boeken achter. Uiteraard zocht ik ook al boeken uit om zelf gedurende de reis 'vrij' te laten. 

De free library zit in een hotel, dat vast te duur is voor ons. Ligt middenin het dorp én aan zee. We komen er waarschijnlijk wel eens langs, kan ik daar even kijken. Het boek is 'Een steek door het hart' van Piergiorgio Pulixi. Een tweede deel van een serie, die speelt op Sardinië. Het eerste deel las ik met de thrillerleesclub en toen wist ik al dat ik het volgende deel ook wilde lezen. Het was wel zo'n boek waarin de vrouwelijke hoofdpersonen typisch door een man geschreven zijn. Hopelijk is dat in deel twee minder opvallend (en irritant). Het verhaal was verder origineel en spannend. En op de goede locatie. 

 Dus nu tel ik de maanden, weken, dagen af voor deze minivakantie. Het toernooi duurt een weekend, wij gaan een week. (één boek is dus te weinig, als iemand nog tips heeft voor boeken op Sardinië?) Een week zon (hoop ik toch) en strand en nieuwe plekken ontdekken. Heerlijk om me op te verheugen! Ook op het toernooi en het ontmoeten van nieuwe mensen/tafeltennissers. 

 Ik had hier graag een foto van Sardinië geplaatst, maar zit met auteursrechten. Dus maar een foto met blauwe zee bijVilanova de Milfontes, Portugal.

Crea bloghop #8: Uitzicht uit jouw raam

Deze uitdaging plaatste mij voor een dilemma, want het uitzicht uit onze ramen thuis stelt niet zoveel voor. Op m'n werk maakte ik wat foto's uit het raam, het uitzicht is daar een stuk beter, maar niet echt fotogeniek. 

Toen ging ik denken wat dan wél een fotogeniek uitzicht zou zijn. Welk uitzicht zou ik wensen? 

Nou, dat bleek eigenlijk niet zo moeilijk, want m'n hele leven verlang ik al naar een huis met uitzicht op zee. Een tropische zee, zo'n blauwe. Omlijst met palmbomen. Tijdens het wegdromen, vergat ik bijna dat ik bezig was met een opdracht. 

Het mooiste bestaande en haalbare uitzicht waar ik vervolgens op kwam, is ons uitzicht van het huisje in Portugal. Vele ochtenden maakte ik een foto uit bed van dat uitzicht. Er staat een olijfboompje, daarachter een lage haag en daarachter is een soort dal met riet, gras en af en toe een grote kurkeik. Helemaal achteraan heuvels met nog meer kurkeiken. Rechts staat een grote cactus. De foto wordt nooit zo mooi als hoe ik het echt zie. 

De olijfboom is maar een sprietje. Nog wel. In gedachte zie ik graag zo'n mooie oude boom, met dikke gedraaide stam. Dat gaan wij niet meer meemaken, maar ik kan er wel over dromen...

Dus daar ging ik weer: hoe ga ik dit vormgeven. De foto's heb ik, maar zijn niet mooi genoeg. Wat nu? 

 Uiteindelijk komt het leven ertussen. We gaan een weekendje weg, er breekt een kies, dus op m'n vrije dag is er een tandartsbezoek. Er komen logees, dus het huis moet (tussen Bones door) opgeruimd en schoongemaakt en over het algemeen ben ik moe. 

Maandag in de trein, op weg om de logees op te halen, maak ik snel een foto door het vuile raam van de trein. Mijn uitzicht uit het raam. 

Mooi Nederlands landschap..

Inzoomen op de knotwilgen gaat iets minder goed. 

Ter referentie, hieronder het uitzicht uit het raam thuis, toen het laatst sneeuwde:

Op m'n werk:

In Portugal:

Hieronder de olijfboom, die ik ooit als uitzicht zou wensen.   

En het regent ook af en toe in Portugal..

 

Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht.  

De creabloghop heeft een korte pauze in verband met de feestdagen. De volgende is op 7 januari.  

Crea bloghop #4: laat je inspireren door ruïnes of treinstations

Inmiddels lijkt het mijn ding om de creabloghop vooral te benutten voor een uitgeschreven blog, dus een week voordat de nieuwe opdracht online moest, begon ik daar maar eens mee. Het uittypen is voor mij dé manier van brainstormen over het project. En hartstikke crea, dus helemaal goed. 

In feite kon ik me er makkelijk vanaf maken. Groningen heeft het mooiste station van Nederland. Ergens in mijn digitale archief heb ik er nog wel foto's van. Deze opzoeken en plaatsen en klaar is Ria. Maar valt dat onder 'laat je inspireren'? 

Dan heb je nog de ruïnes. Als ons station iets niet is, is het een ruïne, maar wat mij al jarenlang inspireert tot foto's die ooit misschien tekening worden, zijn de vervallen arbeiderswoninkjes in het Portugese land. Deze heb ik al eens geprobeerd te tekenen, maar ik ben dus nooit tevreden over mijn kunst(en). En ik zou ook niet weten waar die tekeningen nu zijn. 

Dus.. wat gaat het worden. Station of Portugees vervallen huisje. Of is er nog een derde optie? 
Ja, ik kan hier wel aan spanningsopbouw gaan doen, maar jullie zien het natuurlijk al hieronder. Terwijl ik dit typ, staat daar nog helemaal niets en is de uiteindelijke uitkomst één grote verrassing.  

Uiteindelijk heb ik door drukte op m'n vrije dagen, afnemende energie en nog wat noodzakelijke activiteiten vandaag, toch maar weer gekozen voor een foto. Deze ruïne-huisjes staan overal in Portugal in de omgeving waar wij altijd zijn. Ooit maak ik hier een tekening van. Misschien zelfs een schilderij. 

De schaapjes ernaast kijken niet zozeer naar mij als wel naar de hond, waar ik op dat moment mee liep. Deze had trouwens totaal geen interesse in ruïne of schaap, maar wilde door, terug naar de camping, waar hij z'n ontbijt zou krijgen en weer in de schaduw kon liggen. 

Bedankt Conny voor de ideeën van de creabloghop!

Fernweh

Zodra het weer kouder en natter wordt, en de dagen korter, groeit mijn verlangen naar andere oorden. Warmere oorden. Fernweh, noemen ze dat in het Duits. Fernweh is het tegenovergestelde van heimwee, dat verlangen naar huis betekent. Fernweh is meer het verlangen naar verre en onbekende oorden. 

 Vijfendertig jaar geleden was dit mij nog onbekend. Het koudere weer was bij mij niet favoriet, op regen en sneeuw mopperde ik veel en veelvuldig, maar het echte fernweh kende ik niet. Op zich is het dat nog steeds, want mijn verlangen is niet zozeer naar ónbekende oorden, als wel naar warme oorden. Die mogen best bekend zijn, als het er maar warm is. 

Het liefst zou ik nu, op dit moment, in de auto stappen en naar Portugal rijden. Daar is het nu zonnig en tegen de dertig graden. Heerlijk. 9 oktober 1990 stapte ik in het vliegtuig naar het Caribisch gebied. Mijn zus werkte daar en ik zou dat ook gaan doen. Helaas was het een slechte timing. De eerste Golfoorlog zorgde voor minder toerisme en dus inkomen. Na krap een half jaar zat ik op het vliegtuig terug naar huis, niet genoeg verdiend om er langer te blijven. Dat jaar begon mijn verlangen naar warme winters, waar dan ook. Vandaar ons huisje in Portugal. 

Kijk, drie jaar terug zat ik hier. Heerlijk toch?  

Helaas was dit 👇 wat we toen de rest van de week hadden. Nat, voor de tijd van het jaar.  

Maar alsnog zou ik nu dus graag die kant op gaan. Wanneer je naar je eigen plekje onder de zon verlangt, is het misschien toch eerder heimwee. Heimwee naar m'n 'home away from home'. 

Gelukkig schijnt vandaag hier in elk geval ook de zon. 

 

Zo stil is het er niet

 In één van m'n vorige blogs vertelde ik over mijn tinnitus. Sinds dit voorjaar heb ik last van een voortdurende piep in mijn oren.  Hierin noemde ik de angst dat ik niet meer zou kunnen genieten van de stilte in Portugal. Deze angst bleek ongegrond. Dit had ik kunnen weten, had ik mijn eigen eerdere blog over Portugal gelezen. Het is daar namelijk helemaal niet stil! De hele dag hoor je de wind in de bomen en het (droge) gras, honden blaffen in de verte en vogels overal om je heen. Het meest de Turkse Tortel, een duif uiteraard. Zoals je overal altijd duiven hoort.

Tijdens een storm afgelopen voorjaar is de boom voor ons huisje omgewaaid. Ja, dat ging net goed, ons huisje staat er nog. Dilemma 'boom nu of straks weg' is ook voorbij. De haag is wat omlaag en het uitzicht is nu nóg mooier! En door veel regen, ook dit voorjaar, is het moerassige gebied waar we op uitkijken weer drassig. Dit levert een keur aan vogels op. Zoveel, dat ik de Merlin Bird ID downloadde, want wat vliegt daar nou allemaal rond? Het resultaat verbijsterde. Blijkbaar stikt het er van de bijeneters, maar die hoorden we alleen maar. Ze komen niet even gezellig bij ons in de heg zitten, jammer genoeg. Het Sint-Helenafazantje kende ik niet, maar die vliegen, weet ik nu, de hele dag kwetterend rond. De roodborsttapuit hoorden we niet zoveel, maar zag ik wel dagelijks. In de heg!

Vogels die we de hele dag door horen

 

's Avonds zijn er andere geluiden. Kikkers en krekels, maar ook de nachtzwaluw, houden zich niet stil. Af en toe is er een uil, waarvan ik nu weet dat het de bosuil is, die dus nooit in de boom voor het huisje zal gaan zitten, helaas. 

Al met al, nooit stil daar in Portugal. En zodoende weinig last van de tinnitus, die boven de 'stilte' uit te horen zou zijn. Sowieso minder last van de tinnitus. Inmiddels zijn we een week thuis en de piep dringt weer naar de voorgrond. Geen idee waardoor precies. Is het hier stiller waardoor ik het beter hoor, of is de piep écht harder? 

Een filmpje met 'stilstaand' beeld. Het gaat vooral om het geluid van kikkers en krekels.

Hieronder nog een foto van de ravage van de omgewaaide boom (niet mijn foto)

Leesoverzicht van juni

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Vakantiemaand juni

op 06 juli 2025 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

In juni ging ik met vakantie, om te beginnen naar Servië. Al eerder vroeg ik hiervoor boekentips, maar ik kwam terecht op Doggerland en van de Servische boeken is daardoor niets meer gekomen. Ik houd ze verder wel in gedachte! 

Ik begon de maand met The bullet that missed van Richard Osman. Het was even geleden dat ik van De Moordclub (op donderdag) gelezen had, dus ik moest er qua personages weer even inkomen. Ik kan er wel van genieten. Van kneuterig naar overdreven en met humor. 

Voor mijn thrillerleesclub begon ik toen in Misleiding uit de Doggerlandserie van Maria Adolfson. Ik had al vaker van deze serie gelezen, waarschijnlijk hier op Hebban (waar anders) maar juist door alle enthousiasme kan ik me wel eens tegen laten houden. Maarja... er werd gestemd en dit boek werd gelezen. Ik zat er al snel in en wilde Doggerland niet meer verlaten. Tot mijn vreugde zag ik dat de hele serie bij de onlinebieb te leen is. Dus dat deed ik en twee weken lang leefde ik mee met Karin Eiken en haar vriendengroep. Hoewel we met de leesclub af en toe wel verzuchten dat er nou nooit eens een rechercheur lijkt te zijn zonder trauma in het verleden en dat voor mij niet echt gehoeven had, mag ik toch deze rechercheur wel. Haar doelgerichtheid, het nét even buiten de lijntjes gaan en haar intuïtie, die haar op het laatste moment nog wel eens in de steek laat. Ondertussen gebeurt er ook vanalles in het privéleven van Karin, waarin zij echt een groei doormaakt. 

Van Adolfson vind ik het enorm knap dat ze een hele eilandengroep weet vorm te geven. Een land met een geschiedenis, cultuur en eigenaardigheden. Elk eiland z'n eigen identiteit, hoewel de bevolking is opgebouwd uit Engelsen, Nederlanders, Zweden en Denen. Omdat dit niet bestaande land zo compleet is weergegeven, dat je er bijna heen zou willen, komt hij op mijn 24-landenlijst. 

Na Misleiding las ik nog: Stormwaarschuwing, Tussen de duivel en de zee, Rennen of sterven, Valwind en Noodzakelijk kwaad. Ja, dan mist er inderdaad nog een deel, maar ik zat aan het maximum aantal boeken bij de online bieb, dus het laatste deel moest even wachten. 

Dus ik begon aan De wraak van Balthasar van Jeroen Windmeijer
Een boek dat ik al geleend had, omdat het me een goed boek leek om in de vakantie te lezen. En ik had gelijk. Ook zonder vakantie een fijn boek, trouwens. Ik heb echt bewondering voor de bijbelkennis van Windmeijer (die van mij is nihil) en zijn historische uitleg bij verhalen uit de geschiedenis. Het verleden komt echt tot leven en krijgt een soort echo in het heden. 

Het was weer een spannend boek. En toevallig las ik hem net uit toen de Jeroen Windmeijer-challenge startte. Of ik het gepland had. 

Inmiddels weer in Portugal aangekomen, ons vaste vakantieland, kocht ik een Dolle Tweeling in het Portugees en mijn leessnelheid zakte gelijk in. Hoewel ik de verhaallijn en dialogen wel kan dromen, gaat het toch minder snel dan gedacht. Maar dat geeft niet. Daarvoor heb ik m'n readingchallenge een stuk lager gezet dan anders en alsnog zit ik er al bijna aan. 

Op de foto trappen naar het Petrovaradin Fortress in Novi Sad

Het boek van juli

In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Mijn boek van juli

op 01 augustus 2024 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Al eerder vertelde ik dat ik mij wilde gaan toeleggen op het leren van een nieuwe taal. Ik zou daarom een Pauze nemen van mijn leesclubs en mijn leesdoel voor dit jaar ging omlaag.

De taal? Portugees.
Onder mijn blog, dat ik hieraan wijdde, werd al terecht opgemerkt dat ik mij ook echt toe moest leggen op Portugees en niet Braziliaans, wanneer ik de taal van ons continent wilde leren. Aangezien het online lastig is te zien welke boeken in het Portugees dan wel Braziliaans geschreven zijn, ging ik in Portugal zelf op pad om boeken te kopen.

Eigenlijk koop ik op vakantie in andere landen altijd wel een boek, maar dat is dan altijd in het Engels. Nu dus Portugees. Dat bleek in de boekwinkel waar ik was nog een uitdaging; niet alleen stonden de genres door elkaar, ook stonden young adults tussen de adults en boeken van dezelfde schrijver niet per definitie bij elkaar. Ik zag veel boeken van mijn WILL, maar die leken me nog wat te lastig in deze nieuwe taal.

Uiteindelijk kocht ik A pirâmide vermelha (de rode piramide) van Rick Riordan. Dit is de schrijver van onder andere Percy Jackson en van die serie heb ik genoten. Bovendien zag de eerste pagina er wel leesbaar uit. Welgemoed begon ik eind juni aan dit boek.

Het viel wat tegen. Niet alleen bleek mijn Portugese kennis (nog) niet toereikend, ook is het lezen in een nieuwe taal niet echt ontspannend. Omdat ik regelmatig vertalingen op de telefoon moest opzoeken, was lezen buiten lastig. En dat is jammer op vakantie in Portugal. Verder is lezen over het algemeen ontspanning, maar dit was werken. En als ik een beetje moe was of hoofdpijn had, pakte ik het boek dus niet. Ook 'even snel tussendoor' lezen, kwam er niet van. Een 525 pagina's tellend boek neem je ook al niet zo makkelijk mee in je tas.

Voor mijn (gebrek aan) Portugese kennis bleek google translate dé uitkomst. Klinkt logisch, maar niet altijd al ik gewoon een vertaling zoek. Dan is vertalen.nu mijn 'go - to' site, omdat deze meerdere vertalingen geeft. Google translate vaak maar 1. Maar wat google translate dan weer heeft, is de fotofunctie. Je hangt je telefoon boven een zin of pagina en deze wordt in z'n geheel vertaald! Niet in perfect Nederlands, maar het kan wel helpen om de strekking van het verhaal te volgen. Het verraste me ook wel eens. Zo las ik 'Carter verloor z'n zwaard' en ik dacht 'huh, had Carter een zwaard??'

Aangezien dit boek het eerste deel is van een trilogie en ik de rest eigenlijk ook wel in het Portugees wil lezen, ging ik online op zoek naar de volgende delen. Hierbij stuitte ik op een Portugese wiki-pagina waarop stond dat de titel "As Crónicas dos Kane" Braziliaans was, en "As crónicas de Kane" Portugees. Ik was in de war. Kocht in dan in Portugal toch een boek in de Braziliaanse taal? Echt onderscheid kan ik er nog niet in maken, maar één verschil ken ik wel: hond is in het Braziliaans cachorro en in het Portugees cão. En gelukkig speelde Anubis een rol in het verhaal. Een Egyptische god met een hondenkop. Maar vervolgdelen kopen wordt een uitdaging, heb ik gemerkt*.

Afijn

Al met al deed ik dus een tijdje over dit boek. Het is een leuk boek, echt in de stijl van Rick Riordan. Tieners die verwikkeld raen in een strijd der goden en hun verhaal zelf vertellen. Dit keer een broer en een zus, die om de beurt het verhaal vertellen en tijdens dat vertellen ook af en toe een kwinkslag naar elkaar doen. Hierin zit vaak humor en die snapte ik ook. (meestal, ik zal een hoop gemist hebben)

Toen aan het eind van het boek de gevechten gedaan waren en het verhaal afgerond werd, het leven weer meer normaal was zeg maar, had ik google vertalen een stuk minder nodig. Of dat nou kwam doordat er minder rare woorden gebruikt werden, ik de taal eindelijk wat beter machtig was of omdat het boek úit moest en ik geen geduld meer had om op te zoeken, dat weet ik niet. Feit is wel dat ik het nog nét in juli uitlas, het werd nachtwerk en misschien was het technisch gezien al augusutus, nadat ik er 5 weken over deed! Het is lang geleden dat ik zo lang over een boek deed.

Augustus begin ik met een Nederlandstalig boek, dat ik in Rome had willen lezen. Rome van Kikki van Dijk. Even weer lezen als ontspanning, maar ik heb gelukkig in Portugal nog 2 boeken gekocht. Die ga ik ook zeker nog lezen. De taal moet actief blijven. Mijn leesdoel van dit jaar moet vermoedelijk nog verder omlaag. Dat dan weer wel.

~~~

*bij het blauwe mannetje kan ik de boeken wel digitaal aanschaffen, maar dan zijn ze alleen te lezen in kobo+, dus of op de app op m'n ipad, wat ik niet fijn vind lezen, of een kobo-ereader aanschaffen. Ook niet wat ik wil.

Boeken van juni

 In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Boeken van juni, een half jaar voorbij

op 30 juni 2024 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Zondag 30 juni. Het is Hebban uitleesdag, maar  niet voor mij. Ik begon afgelopen week in een boek van 525 pagina's. Dat zou op zich geen probleem zijn geweest, aangezien ik ook vakantie heb. Sterker nog, in normale vakantieomstandigheden was hij al uitgeweest, maar... het boek is in het Portugees! En dát lees net even iets langzamer. Een stuk langzamer, moet ik wel zeggen. Maar..., met trots kan ik mededelen dat ik er toch al 2 hoofdstukken op heb zitten. Het gaat gestaag. Ik probeer zo globaal mogelijk te lezen, niet in details elk woord opzoeken, en ik lijk het verhaal in elk geval te snappen, tot nu toe. Het is ook niet een heel moeilijk boek. Ik lees nu De rode piramide van Rick Riordan. Nouja, A Pirâmida vermelha dus. Met pen en papier tussen de bladzijdes en google translate op de telefoon ernaast. 

Maar wat las ik wél afgelopen maand? Dankzij de vakantie in elk geval weer eens wat meer. Totdat ik in Portugees begon dus. 

Alles wat had kunnen zijn - Ayọ̀bámi Adébáyọ̀
Het eerste boek van de maand van Hebban. En wat en bijzonder boek! Een boek waarbij je de cultuur en etiquette van Nigeria leert kennen. Een cultuur met veel respect voor ouderen. Zoveel, dat je zelfs je oudere broer of zus niet gewoon met zijn of haar naam aanspreekt. Een cultuur, waarin het de normaalste zaak is dat meisjes een goede studie doen, maar het beste wat een meisje/vrouw kan bereiken is toch trouwen. 

Het is een verdrietig verhaal, waarin de levens van twee jonge mensen uit geheel verschillende milieus samenkomen, nadat ze een tijdje aan elkaar schuurden. De flaptekst zegt al veel, maar niet alles. Daarvoor moet je het boek echt zelf lezen. 

Yellowface - Rebecca F. Kuang. 
Nu ik toch met de boeken van de maand bezig was, deze ook nog maar. 

Het leest als een luchtig boek door het taalgebruik, maar toch is het best een intens verhaal. Wat me opviel is de opmerking die zo ook ongeveer in Moederland van Milouska Meuleman terugkwam: "we hebben al iemand uit deze etnische minderheidsgroep, we hoeven er niet nog één" En dat mensen die deze opmerkingen maken zichzelf waarschijnlijk níet racistisch vinden. 

Al met al een aanrader!

Terug naar Insulinde - Elle van Rijn
Een LUEK '24 boek. Vorig jaar kwam deze zomaar in mijn tas, toen ik in de winkel was voor een ander boek. En wat ben ik blij dat deze daar terecht kwam. Wat een intens boek, met onvoorstelbare ellende over een sterke jonge vrouw. 

Schaakmat - Joanne Harris
Een spannend verhaal over verschil in achtergronden, wrok en vooroordelen. Volgens mij had ik dit boek al een keer in de regenboog top 1000 zien staan en 'wist' ik daardoor iets, dat je als lezer niet zo snel zult verwachten? Neemt niet weg dat de ontknoping een verrassing was. 

Ook dit boek stond al enige tijd op m'n boekenplank en behoorde dus tot de LUEK '24. 

De man met duizend gezichten - Lex Nooteboom
Winnaar van de Hebban Thrillerprijs en beschikbaar bij de online bieb. Een goede reden om dit boek te lezen (en wat handig, zo'n online bieb als je op vakantie bent!) Een spannend verhaal vol intriges. Heerlijk. 

Agaath gaat viraal - Margôt Ross en Jeroen Kleijne
Na de vorige boeken was ik wel weer toe aan wat lichters. Dit boek stond al een tijd op m'n ereader en komt derhalve ook in aanmerking voor de LUEK '24. 
Een heerlijk verhaal, over een oudere weduwe met een open mind. Een oudere vrouw zoals we allemaal hopen zelf oud te worden. Ik wel tenminste. Hoewel ik nu Hip Hop al aan me voorbij laat gaan, dus misschien wel niet. 

Duivelsbocht - Robert Bryndza
Vakantie, echt zo'n moment om de boeken die je op je ereader hebt verzameld eens te gaan lezen. Ik had al eens van Bryndza gelezen, maar dat was het eerste deel van een serie. En de rest van de serie ben ik nog niet aan toegekomen. Omdat ik dácht dat dit boek daar ook bij hoorde, las ik 'm dus eerst niet. (ik kreeg het boek via een bookchoice-aanbieding, geloof ik) Maar nu wel. Heerlijk spannend boek! 
Ik had wel eerder dan de politie door waar gekeken moest worden, maar misschien lees ik meer thrillers en detectives dan die betreffende agenten/rechercheurs. Door de manier waarop het geschreven was, is dat niet zo erg, maar ik heb wel meerdere keren gemopperd "kijk dáár nou eens!"

Op zoek naar meer spannende boeken, die ik al eens wilde lezen, stuitte ik op Box en Cultus van Camilla Läckberg en Henrik Fexeus. Eveneens te lezen via de online bieb. (maak ik reclame? Zou kunnen. Ik vind het zo'n uitkomst dat je de bieb binnen handbereik hebt tijdens de vakantie) Net als in de andere boeken van Läckberg, lees je naar mijn idee af en toe iets teveel mee met de gedachten van personen in de boeken. Ik hoef niet niet per se steeds weer te lezen dat (bepaalde) mannen vrouwen alleen zien als lustobject. Ik geloof het zo wel. Een keer benoemen om een beeld de schetsen van een persoon, oké, maar dan weet ik het wel. 

In elk geval zijn de verhalen inderdaad spannend. Dat wat ik hierboven schreef, lees ik maar overheen. De verhalen zitten op zich weer goed in elkaar en ze lezen fijn. 

Nouja, en toen begon ik dus in een Portugees boek, gekocht in een Portugese boekwinkel (Livraria). Een boekwinkel, zoals ik ze niet gewend ben. Genres doorelkaar, niet op alfabet. Niet de boekwinkel van de omslagfoto. Dat was een tweedehands boekwinkel, met stápels boeken en grote tassen vol. Niet te doen. (mensen die mij op instagram volgen hebben dit al kunnen zien.. )

Ik zag veel boekenvan mijn WILL in beide boekwinkels, maar die zijn waarschijnlijk nog net iets te moeilijk. Helaas kan ik niet een stapel meenemen, om het Portugees ook in Nederland bij te houden. (maar ik verwacht nog een boekwinkel op het vliegveld en ik betwijfel of ik me daar nog in kan houden...)

Ondertusen ben ik ook heel benieuwd naar het volgende boek van de maand! Ik zoek ook nog inspiratie voor Rome.

WoW: Aandacht

Ik neem een pauze, zei ik tegen de dames van mijn leesclubs. Niet van lezen, wel van de twee verplichte boeken per maand. Hoe leuk ook, ik neem even een pauze. 

Ik neem ook een pauze van de readingchallenge. Nee, ik stop niet met lezen, maar waarschijnlijk gaat m'n doel omlaag. 

Wat is er aan de hand? Niets ernstigs. Ook niet echt iets heel erg leuks, maar ik wil mijn aandacht even ergens anders op richten. Waarop? Portugees. 

Aandacht: Alles wat je aandacht geeft, groeit 
Aristoteles, 384-322 v.C

Ik ben geen talenwonder. Ooit deed ik eindexamen Duits, maar ik kan er amper een gesprek in voeren. Engels gaat goed, hoewel ik daar geen eindexamen in deed. Dit komt mede doordat ik ooit een half jaar in een Engels sprekend gebied doorbracht. Dan moet je wel. En om het bij te houden, lees ik nog regelmatig een boek in het Engels. Op televisie is er natuurlijk veel in het Engels en oja, mijn oudste woont in Londen en is getrouwd met een Engelsman. Engels gaat dus goed, gelukkig, want Portugees leren kan op de een of andere manier alleen vanuit het Engels. En alleen naar het Braziliaans. Dat schijnt te verschillen van Portugees als Vlaams van Nederlands. Ik hoor het verschil nog niet en hoop dat het in Portugal geen probleem wordt.

Waarom dan nu Portugees? 
Vanwege ons huisje in Portugal natuurlijk. Wanneer we over een paar jaar pensioneren, willen we daar graag langere tijd heen. En dus leek het me leuk om ook die taal te leren. 

Op zich gaat het wel, dat Portugees. Op duolingo dan, een taal-app, waarmee ik mij al ruim drie jaar bezig houd met Portugees. Vorig jaar ben ik een cursus gaan doen bij het talencentrum van de Universiteit in Groningen. Momenteel doe ik het vervolg daarop. Kan ik nu een gesprek voeren in die taal? Nee. Sterker nog, wanneer ik dat probeer, poppen er veel te veel Franse woorden in m'n hoofd op. Een taal die ik ook vroeger leerde op school, maar geen examen in deed.

Nu wil ik mij tijdelijk gaan onderdompelen in Portugees. Mijn aandacht richten op die taal. Ik kijk op Netflix een Braziliaanse serie*, ik doe nog steeds elke dag duolingo en ik vond boeken in het Portugees. Een boekje met korte verhalen in eenvoudig Portugees, maar geen kinderboek, en met Engelse uitleg. Speciaal om de taal te leren dus. Daar zijn nog twee delen van, die ik ga bestellen. Het is best grappig om ineens een verhaal te snappen in een taal die nog nieuw voor je is. Mathilda van Roald Dahl vond ik als .pdf op internet en O jardim secreto (ja, de geheime tuin) bij een online winkel. 

Stoppen met lezen doe ik niet. Natuurlijk blijf ik lezen. Maar ik wil het gevoel hebben dat ik tijd heb voor deze nieuwe taal. En in die taal wil ik zo goed worden, dat ik daar ook boeken in kan lezen. Dat is voor mij dé manier om een taal bij te houden. Maar de leessnelheid zal daarmee omlaag gaan, waarschijnlijk. 

*Bom dia, Verônica, een serie gebaseerd op boeken van Raphael Montes en Ilana Casoy. Het voelt wat onnatuurlijk zo. Meestal als ik zie dat een serie op boeken is gebaseerd, lees ik liever de boeken. Maar misschien komt dat nog.  

 #WoW betekent Write on Wednesday of Word of Week. Iedere woensdag verzint een van de deelnemers, meestal Karin of Irene, een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen

Zomervakantieactiviteiten #blogzomerdoor

Vakanties zijn bij mij meestal niet actief. Nu niet en ze zijn het ook nooit zo geweest. Mijn ouders waren meer van de strandvakanties met af en toe een plaatsje bekijken en dat is ook eigenlijk wel helemaal mijn vakantie. Zonder strand, tegenwoordig, omdat man daar niet zo van houdt, maar als het maar warm is. 

Tijdens zo'n vakantie vroeger heb ik wel gesurfd en haalde zelfs een windsurfdiploma! Ik heb ook een keer de waterski's onder gehad, maar dat was doordat m'n zus meer van actie hield en een groepje vrienden opduikelde die waterskieden. Ook is er tijdens vakantie wel eens een zeilbootje gehuurd.

Verder is activiteit tijdens vakantie voor mij vooral wandelen en zwemmen. En wandelen dan bijvoorbeeld in de steden die we bezoeken, zoals Porto en Lissabon. De lange wandelingen langs de Douro en Taag waren achteraf voor m'n voeten dan weer niet zo'n goed idee, maar wat was het mooi. En actief!

Mijmerend over vakanties en Portugal, herinner ik me ook ineens de waterpolotoernooien, die we hielden en uiteraard het Internationaal Tafeltennistoernooi O'Barao. Internationaal, want er deden een Belg en een Portugees mee. Man won dat toernooi uiteindelijk met een biertje in z'n linker- en een koekenpan in z'n rechterhand. De koekenpan moest hij gebruiken als batje, dat was zijn 'handicap', omdat de rest anders helemaal geen punten scoorde tegen hem. Dat leverde hilarische taferelen en een blessure aan z'n elleboog op.

Maar verder? Nee, verder geen actieve activiteiten. Geen spectaculaire manieren om van bergen af te komen, zoals canyoning, skiën of abseilen. Hier hoef ik niet eens over na te denken. Wel zijn we naar een muziekfestival en optredens geweest in Lissabon. Ook vrij actief, toch En leuk! En ook wel weer relaxed.

Waar ik écht over na heb moeten denken of ik het écht wel wilde en wat ik toch heb gedaan, hoe eng ik het ook vond, was de kabelbaan. In Lissabon. En het was mooi, een handige manier om je te verplaatsen ook, maar het blijft eng. Voor mij tenminste. Hoe mooi ook, het blijft iets waar ik een volgende keer echt weer over na moet denken of ik het wel of niet zal doen. 

 

Tot zover mijn heldenverhaal. 

De blog is geschreven naar aanleiding van Ik blog de zomer door van met-k.com

Boeken van juni

 In 2025 stopt Hebban met de blogs op de website. Daarom kopieer ik in november 2025 een aantal oude blogs hierheen. In elk geval de maandoverzichten. Soms nog andere blogs die het bewaren naar mijn idee waard zijn. 

Raar genoeg is de lay out steeds weer anders.

Juni, vakantielezen

op 23 juli 2023 door Ria van Boeken tot Blog  

+1

Juni is voor mij de grote vakantiemaand. Een maand om boeken te lezen, waar ik eerder niet aan durfde beginnen, in verband met gebrek aan tijd en concentratie. Wat las ik?

The Midnight Library - Matt Haig
Wat een fantastisch boek. Een boek dat je aan het denken zet en je tevreden maakt met het leven. Mij wel in elk geval. 

Het lied van ooievaar en dromedaris - Anjet Daanje
Een bijzonder boek. Geweldig geschreven. Alsof je daadwerkelijk onderzoeken leest uit vroeger tijden over de zussen Drayden. Echt knap gedaan. Ook de andere verhalen, waarvan Mary Elize onderdeel uitmaakt zijn grandioos door de herhaling. Parallelle vertellingen, waardoor zaken verduidelijken. 

Ik vond het wel een lastig boek. Net zo dik als Atlas, maar het lezen ging zoveel langzamer. Misschien ook doordat ik zo'n dik boek van papier minder makkelijk oppak als eenzelfde dik boek op de ereader. Toch, hoe langer het geleden is dat ik het boek las, hoe meer het bezinkt en hoe mooier ik het nog ga vinden. En ik vond het al mooi. Kennelijk moet het bezinken. 

Op advies van mijn man begon ik vervolgens in de Amos Decker-serie van David Baldacci. Achter elkaar las ik vervolgens De geheugenman, De laatste mijl, Het motief, Doodskleur en Verlossing. Een fijne serie, kun je dus wel stellen. Amos Decker is een soort anti-held. Anders dan de geharde, getrainde agenten waar Baldacci (te) vaak over schrijft, die alles weten en alles kunnen en weet ik niet wat. Decker weet veel, want hij vergeet niets. Ondertussen is hij ook lang en te zwaar. Bovendien vindt hij sociale omgang moeilijk. Maar hij lost wel de mysteries op.

Toch wilde ik op den duur wat anders. Op vaderdag las ik Spijkerschrift van Kader Abdolah. Toepasselijk, want het gaat over een zoon, die het spijkerschrift, een zelfverzonnen schrijftaal van zijn vader, probeert te ontcijferen. Tegen de achtergrond van Perzië/Iran met steeds verschillende leiders en dus regels en wetten, leer je al lezende de doofstomme Aga Akbar, vader van Ismaiel kennen. Maar ook Ismaiel en zijn strijd voor vrijheid in Iran. 

De Amos Decker-serie bestaat uit zeven boeken, dus ik besluit ik met Ondergronds en De lange schaduw. Decker wordt wat emotioneler. En er komt toch een typische geharde en getrainde Baldacci-held langs, Robie, die ook een eigen serie heeft. 

Dit keer geen boeken die zich afspelen in Portugal terwijl ik in dat land verblijf, maar voordat we naar Noorwegen vertrekken, zet ik wel drie boeken op de e-reader, die zich afspelen in Oslo en omgeving. 

Poema - Merete Junker
Dit boek speelt zich af in Porsgrunn, zo'n 50 km van waar ik mij bevind. Zodra ik erin begin, kom ik erachter dat het een deel 2 in een serie is. Jammer dat ik dat niet eerder wist. Aan het eind besef ik ook dat Junker doorging met de serie over Mette Minde, maar dat deze niet meer vertaald zijn in het Nederlands. Wel jammer. 
Het boek is spannend, maar niet heel erg spannend. Er zit een goed plot in. Het leest ook lekker. 

Rode sneeuw - Jørn Lier Horst
Dit boek speelt zich af in de plaats waar ik ben. Het eerst lijk wordt zo ongeveer om de hoek gevonden. Het blijkt ook deel 7 van een serie te zijn, maar dat is niet erg. Het is een spannend verhaal, vol verwikkelingen. Eén ontdekking in het verhaal verrast me niet. 

Dit boek lees ik eigenlijk de eerste dagen van juli uit, maar hoort nog zo bij de vakantie, dat ik hem bij juni laat.

Begin juli lukte schrijven en bloggen even niet zo. Daarom komt dit overzicht wat laat. Maar.. het is er.