Crea bloghop #7: Iets wat je nog nooit in het echt hebt gezien

Wat heb je nog nooit gezien. Als eerste kwamen de zeven wereldwonderen in me op. Volgens de ANWB zijn het er zelfs acht. Van deze zeven of acht wonderen, zag ik er één: het Colosseum. Deze komt niet in aanmerking voor de bloghop dus. En de andere wonderen? Ik zou een piramide kunnen fabriceren. Klinkt niet moeilijk en nog nooit van dichtbij gezien. Of veraf, wat dat aangaat. 

Ze lijken me geweldig, die wereldwonderen, maar ze zijn allemaal zover wég. Het is vast fantastisch om aan de voet van zo'n enorme piramide te staan, om over de Chinese muur te lopen of in de voetsporen van de Inca's Machu Picchu te bezichtigen. Overweldigend. Toch denk ik niet dat wij dergelijke reizen ooit gaan ondernemen. 

Natuurlijk is dat de opdracht ook niet "wat zag je nooit, maar wil je wel zien". Het gaat erom wat je nog nooit in het echt zag, en er is veel dat ik nog nooit zag. Er is ook veel dat ik wel gezien heb, maar altijd meer dat ongezien door mij op de aardbol bestaat. Of in het universum, laten we ons niet laten beperken. 

Maar wat, van al dat moois en minder moois kan of wil ik gebruiken voor m'n creabloghop.  

Ja..jeetje

Ik besloot tot iets dat niemand ooit gezien heeft, ook al zijn er mensen die beweren van wel. Het monster van Loch Ness. Of, Nessie, zoals hij (zij?) volgens mij in de volksmond heet. Klinkt zoveel vriendelijker. 

Dus dat was het 'wat', toen kwam het 'hoe'.  

Om te beginnen maakte ik een vlotte schets uit het hoofd. Best leuk al, al zeg ik het zelf. Lekker snel klaar ook met de opdracht zo. 

Maar er kwamen nog ideeën voor de uitvoering, bijvoorbeeld een collage van gekleurd papier. Nadeel: ik heb geen papier in de goede kleur(en) of tijdschriften die ik zou kunnen gebruiken. Wat te doen. Een tekening met pastelkrijt kan natuurlijk ook, maar wat als...

Het idee werd volledig geschrapt, toen er een kaartje binnenkwam via postcrossing. Een kaartje met daarop een stukje natuur aan de andere kant van de wereld, dat ik nog nooit heb gezien. Er staan in de kast twee dozen met kaartjes, waarop afbeeldingen staan van plekken op de wereld die ik nog nooit heb gezien. Er ging een creatief lampje branden in m'n hoofd, wat als...

Ik dook in dozen met ansichtkaarten. Zowel kaarten van postcrossing als kaarten van mijn oom en tante, die verre reizen maakten, als een doos met ansichtkaarten die de familie naar m'n oma stuurden. De kaart die ik eigenlijk zocht, vond ik niet. En omdat ik dat duiken steeds weer uitstelde, was er eigenlijk geen tijd meer voor de collage, die ik van plan was, dus maakte ik foto's van alle kaarten, die geschikt leken. Keuzes maken is niet mijn ding, zullen we maar zeggen. 

Uiteindelijk was dit toch niet naar tevredeneheid, dus besloot ik gisterenavond toch nog een collage te maken. Er was toch niets op tv. 

 

Fleurig niet? Mijn basis was de draak en de brug met de 'Harry Potter-trein' er boven. De huisjes vooraan en de brug linksachter zijn allebei San Francisco. Dat wit met groene gebouw rechts staat in Ukraïne en de Boeddha links komt uit India. 

Dit was toch nog leuk om te doen.  Met dank aan Conny's Quilts en Creaties voor deze leuke creabloghop-opdracht. Ik ben weer heel benieuwd wat anderen ervan gemaakt hebben. 

  ~~~

En dan hieronder nog de  foto's van de ansichtkaarten met allerlei plekken die ik nog nooit gezien heb. En er zijn nog veel en veel meer. Heel Oceanie heb ik niet gebruikt. 

Glenfinnan, West Highlands, Noordkaap, Lapland, Whitby Abbey Yorkshire, Vilnius Litouwen, Riga Letland, Helsinki Finland, Prehistorische tekeningen in een grot in Dordogne, Abbye d'Orval België, St Sophia Cathedral Ukraïne, Minsk Belarus, Alhambra Granada Spanje, Carcasonne Frankrijk, Acropolis Athene Griekenland, Kariya Museum Istanbul Turkije

China, Japan, China, India, Indonesia, China en meer China

Onderin: Moskou, St. Petersburg, Tai Mahal, Jerusalem

Alaska, Canada landschap, Quebec, Holland Michican, Los Angeles, San Francisco Golden Gate Bridge, Niagara Waterfal Canada, Chrijsler building New York

 

 

 

 

World Postcard Day

Afgelopen maand besloot ik weer eens wat met postcrossing te doen. De brievenbus bleef de meeste dagen ongezellig leeg, op wat leuke en lieve kaarten van vriendinnen en m'n zus na. Dat is altijd weer een blijde verrassing! Terwijl ik wat adressen 'trok', zoals we ooit op een forum noemden, zag ik reclame voor Wereld Postcrossing Dag. En... leuke kaartjes voor deze dag te sturen, die ik gelijk bestelde. Ze waren al snel binnen, zo leuk. 

Enigszins ongeduldig wachtte ik vervolgens op 1 oktober, dé dag om adressen aan te vragen en de kaartjes te sturen. Zo ongeduldig was ik, dat ik gisteren alvast adressen wilde aanvragen, maar zo werkt het natuurlijk niet. Vandaag was het dan eindelijk zover. Onderstaande kaartjes gaan naar:

• Rusland (4x)
• USA (2x)
• Taiwan
• Phillipijnen
• China 
• Duitsland

Het aanvragen van zo'n adres voelt als een loterij, vandaar waarschijnlijk dat we het 'een adres trekken' noemden. Elke keer is het weer een verrassing welk land je een kaartje mag sturen, hoe leuk het profiel is en hoeveel kaarten de persoon al ontvangen heeft. Hoewel ik 'meerdere kaarten naar hetzelfde land' uit heb staan, kreeg ik dus jammer genoeg wel vier keer een Russisch adres. Samen met Duitsland en de USA staat dit land dan ook in het rijtje 'meest verstuurde kaarten'. Nederland staat op de vierde plek! Niet gek voor ons kleine landje en de postzegelprijzen* van de laatste tijd. 

Taiwan en China voelden in het begin van postcrossing nog heel exotisch, maar deze landen staan op plaats zes en zeven in de lijst. Inmiddels heb ik al zoveel kaartjes gestuurd naar en ontvangen van deze landen, dat het bijna normaal voelt. Dat is het natuurlijk niet. 

In het kader van World Postcard Day mag je vandaag niet meer dan tien adressen aanvragen. Maar ik kan natuurlijk ook nog vriendinnen en m'n zus blij maken met kaartjes**. Tenslotte weet ik hoe leuk het is een kaartje te ontvangen. Er ligt ook nog een stapel kaartjes, die voor hen zijn. Ze zijn alleen nog niet verstuurd. Wereld Postcard Dag lijkt me daarvoor een uitstekend moment. 

* Ik bestel mijn postzegels bij postzegelsmetkorting.nl dat scheelt een klein beetje in de prijs én je krijgt een leuk assortiment aan verschillende postzegels om te plakken

** Nou hoop ik niet dat ze deze blog lezen, want dan is de verrassing weg..  of iemand verwacht een kaartje en ik vergeet haar. 

Oase in de stad

 "Als je ooit naar Londen gaat, moet je Richmond Park bezoeken", schreef Felicia me twee jaar terug op een kaartje van postcrossing. Een kaartje dat ik ontving toen ik nét terug was uit Londen. Op het kaartje staat een hertebok met varens op z'n grote gewei. Dit leek me iets dat ik wilde zien, dus zocht ik op waar Richmond Park zich in Londen bevindt. Wat bleek? Een week lang was ik er met de bus vlak langs gereden, van Kingston, waar wij sliepen, naar het huis van m'n zoon, dat zo'n beetje aan het park stond. Degene die het kaartje stuurde had misschien wel naast me gestaan toen ze het kocht. (zulke dingen vind ik leuk om me voor te stellen, maar de kans is natuurlijk erg klein)

Zoon is inmiddels verhuisd, maar woont nog steeds vlakbij het park, dus toen hij van 't weekend voorstelde om daar eens te gaan wandelen, vond ik dat een goed idee. Bij zoon was nog even wat zorg of ik wel zo'n eind kon wandelen, eventueel kon een vriend me naar het park rijden, dat scheelde weer bij elkaar zo'n twintig minuten lopen, maar volgens mij ging het wel goed komen. 

Het park was veel groter dan ik verwachtte, en ik had het op de kaart bekeken hè, maar ook fantastisch! Die hertebok op het kaartje was niet een zeldzaam gezicht, maar die dieren lopen daar echt tussen de mensen rond. Wij keken onze ogen uit. Zo jammer dat ik m'n camera niet mee had, maar als je tot op vijftig meter naar een roedel kunt lopen, is een telelens ook niet heel erg nodig. Sommige plaatjes waren mooier geweest met camera, maar dit is ook al een feest. Helaas begon het halverwege de wandeling te regenen. Uiteindelijk hebben we bijna twee uur gewandeld en genoten. 

Deze bok was net aan het burlen voor de foto

Veel mooie bomen in het park. Veel hele oude bomen, waar Robin Hood nog in geklommen kan hebben, zeg maar. Toch zette ik juist deze op de foto. 

Er staat op de borden dat je niet te dicht bij de herten mag komen, maarja, als ze langs het pad gaan grazen. Sommige herten zijn wel bang en rennen weg, anderen trekken zich erg weinig van je aan. 

Dit was de eerste bok die we zagen. We dachten dat het nep was, totdat z'n oor bewoog. Zoals altijd vulde ik gelijk in dat hij waarschijnlijk geirriteerd was, omdat het zondag was en er zoveel mensen in het park waren, die z'n rust verstoorden. 

En dan als laatste de plattegrond van het park. Wij hebben eigenlijk alleen de rechter driehoek gelopen. Langs de golf course 'naar beneden', toen naar het midden bij de koffie en over de stippellijnen weer terug. Het wandelen ging me goed af, maar eenmaal terug ging ik wel even met de benen omhoog. Doordat ik gisteren, de dag van onze terugreis, ook nog veel gelopen heb, heb ik wel spierpijn. Toch weinig last van de hielspoor, bijvoorbeeld. Het gaat de goede kant op!

Zoon gaat weer verhuizen, een eind van het park vandaan. Toch wil ik er zeker nog een keer heen met mooi weer. En een camera. 

Het kaartje van postcrossing

Weer eens een kaartje

De brievenbus bleef saai leeg, de laatste weken en zelfs maanden. Ja, ik heb lieve vriendinnen die af en toe een kaartje sturen. Ook m'n zus doet dat. Daar word ik altijd vrolijk van en ik probeer het ook zoveel mogelijk terug te doen. Maar verder was het dus saai in de brievenbus ... huis-aan-huisbladen, daar moest ik het mee doen. 

Dus... besloot ik weer eens kaartjes voor postcrossing te sturen. Niet teveel tegelijk, want dan komen de kaartjes soms in één keer binnen. Steeds een paar kaartjes. Spreiden. 

Dan duurt het dus ook langer voordat de 'hurray's' binnenkomen, waarná pas m'n adres vergeven wordt. 
Vandaag kreeg ik zo'n leuke hurray*, dat ik die hier gewoon wil delen: 

“Hello!

Thank you so much for your beautiful postcard!  It made my heart flutter like pages turning in a midnight story. There’s a special magic in hearing from a fellow bookworm wandering through words and worlds across the globe. Here’s to discovering more hidden treasures in books!

Sending greetings from Poland,"

Dit is het bijbehorende kaartje. Dat is ook wel één van mijn favorieten, moet ik zeggen.  

Over het algemeen ben ik al blij als er een 'thank you' in de hurray staat. Vaak staat er wat meer, een reactie op het kaartje of op een vraag die ik stelde. Heel soms is de hurray helemaal leeg. Dat is altijd jammer. Je doet toch best moeite voor zo'n kaartje. 

 * als een ontvanger een kaartje als ontvangen meldt, krijg een mail in je mailbox die begint met Hurray.. met anderen had ik het daarom altijd over 'de hurray's'. 

Meeting Postcrossing

 Vandaag weer een dag in foto's. Een postcrossingmeeting in Groningen. Het lopen ging goed, de pijn valt mee. Toch is zo'n dag dan wel weer vermoeiend. Op tijd eruit, de hele dag op pad met een groep, veel kletsen, mijn hoofd tolt. Elders in Nederland naar zo'n dag toe, wat een aantal van de aanwezige vrouwen dus doen, zit er voor mij waarschijnlijk niet in. Ik moet er niet aan denken ook nog een (paar) uur te moeten reizen. 

Martinikerk en toren

Groningen dus. Ik zette m'n fiets bij de fietsenkelder van het Forum. 

Groninger Museum vanaf Stadsbalkon

Hoofdstation vanaf Stadsbalkon

Koffie

De ontmoetingsplek was uiteraard het station. Ik was vroeg, dus haalde nog even een koffie. 

Ansichtkaarten muur Museumwinkel

Eerste stop: museumwinkel

Martinitoren vanaf het dak van het Forum

Uitzicht richting Groninger Museum en Station vanaf Forum

Toen het dak van het Forum, vanwege het uitzicht (en de winkeltjes in het Forum, waar ook leuke kaarten zijn)

Roltrappen in het Forum van halverwege naar beneden

Eigenlijk zijn die roltrappen me net te hoog

Geinige Koffiekan, Thee kan ook

Geinig hè

Het speciale Postcrossing meetingkaartje

Vervolgens kaartjes schrijven. Veel dames hadden ook een speciaal meetingboekje mee, waar we wat in konden schrijven

Cadeautjes

En we kregen cadeautjes! Het leek wel een kinderfeestje met een snoepzakje 😄

Vegan sushi en wrap

Na zo'n drukke dag maar makkelijk eten

Bubbelwijn Pierre zero 0,0%

En gelukkig had ik nog alcoholvrije wijn, want ik was éigenlijk wel toe aan een ontspannend wijntje, maarja, ik wilde dus geen alcohol meer. Dit was nét echt!

(Kerst)kaartjes

Ik houd van post, zowel het sturen als ontvangen. Daarom doe ik al jaren aan postcrossing, natuurlijk. Kerstkaarten stuur ik ook elk jaar weer, ook naar mensen die ik amper zie. Gewoon leuk. Helaas krijg ik er steeds minder terug, maar zo gaan die dingen.

Een (paar?) jaar terug ontdekte ik de mogelijkheid om via het ouderenfonds kerstkaarten te sturen naar, je raadt het al, ouderen. Naar mensen die vaak niet zoveel contacten meer hebben, ook geen nieuwjaarswensen via internet zien en graag post ontvangen. 

In de loop van het jaar vergeet ik dit soort acties altijd, maar gelukkig is er elk jaar weer een andere manier waarop ik ermee in aanraking kom. Dit keer kwam ik via de webloggerlijst (of twitter?) op het blog van Jennnsfigments en zij roept op om kaartjes te schrijven voor ouderen. Het adres waar de kaartjes heen moeten en voor wanneer je ze moet sturen, samen met wat andere tips, staan in haar blog. 

Fijn dat ik het weer vond!

Gelukkig heb ik ook al een goede hoeveelheid kerstkaarten aangeschaft (Linda Rusconi heeft leuke!) en decemberzegels zijn inmiddels ook in huis, dus  ik kan weer los.

World postcard day

Het is een uitstervende bezigheid, zo lijkt het. Het sturen van post. Gelukkig heeft ooit iemand postcrossing bedacht. 

Postcrossing?

 Ja. Heel simpel gezegd: je wordt lid van een site en vraagt daar adressen van vreemden over de hele wereld op. Je stuurt deze vreemden een kaartje, zij registreren het door middel van het nummer dat je erop gezet hebt (dat nummer krijg je automatisch op de site tegelijk met het adres) en op het moment dat deze persoon dat gedaan heeft, wordt jouw adres vrijgegeven aan vreemden. 

Het klinkt wel een beetje eng. Jouw adres wordt aan wild vreemden doorgegeven. Via internet. Is dat niet iets dat ontmoedigd wordt? Ja, op zich wel, maar de persoon die jouw adres krijgt, heeft zelf ook zijn of haar adres afgegeven. Of soms een postbus, dat klopt. 

Op zich kunnen deze personen ook niet zoveel meer met je adres dan opzoeken waar je woont. En dat doen sommigen ook. Die openen google maps en bekijken je huis. Niet zo heel spannend, wat mij betreft. Mensen uit buurlanden zouden je zelfs op kunnen zoeken. Maar dan? Dan staan ze voor je huis. Dat kan in principe sowieso elke willekeurige vreemde doen. 

Degene die jouw kaartje krijgt, heeft jouw adres niet, tenzij je dit afgeeft. 

Voor de statistieken: ik ben nu lid sinds 31 augustus 2012, heb 1613 kaarten verstuurd en 1621 ontvangen. Dat ik meer ontvangen heb dan verzonden, is niet helemaal waar. Niet elke kaart wordt geregistreerd, helaas. Na 62 dagen is je kaartje 'expired' en wordt je adres ook weer vrijgegeven om kaartjes aan te sturen. 

Oké, dat is dus postcrossing. Waarom is dat zo leuk? Ik vind het heel erg leuk om kaartjes te sturen én te ontvangen. Zoveel post krijgen we niet meer en wat we krijgen zijn rekeningen, overzichten of afspraakbevestigingen voor het ziekenhuis. Vaak schrijven mensen wat persoonlijks op hun kaartje en degene die jouw kaartje ontvangt kan bij het registreren jou ook een berichtje schrijven, waarin zij je bedankt voor de kaart, bijvoorbeeld, of antwoorden geeft op vragen die je stelde. Deze 'hurray' kan heel enthousiast zijn, omdat je net dát kaartje stuurde, waar mensen blij van werden. Dat is natuurlijk leuk te lezen. 

Mensen zetten in hun profiel vaak wat ze leuk vinden om te ontvangen. Wat hun hobby's zijn, welke boeken of films ze leuk vinden, hun favoriete dieren, enzovoorts. Zo kun je een beetje een kaartje uitzoeken. Als mensen hun kaartjes ook uploaden op hun 'wall' dan kun je ook zien wat ze al ontvangen hebben. En ze kunnen aangeven welke hun favorieten waren. 

Adressen kunnen heel bijzonder zijn. Zo stuurde ik ooit naar een persoon in India, waarbij het adres 'het tweede huis achter de bushalte' was, zo ongeveer. En zoiets komt dus ook nog aan hè. Dat kunnen wij ons slecht voorstellen. Of ook weer wel, want onze post doet ook z'n best. Mijn postbode vindt het altijd leuk, al die verschillende postzegels uit verschillende landen (hij ziet natuurlijk alleen de adreskant)

Veel mensen doen ook nog hun best op het kaartje, omdat mooi te versieren met stickers en washitape. Soms zijn de handschriften onleesbaar, dat is wel jammer. Ik heb in mijn profiel staan dat ik Duits en Frans kan lezen. Dat klopt wel, maar met Engels kan ik toch beter ontcijferen wat ergens zou moeten staan. 

Vandaag is het World Postcard Day. Ik weet niet of internationale posterijen deze dag in het even hebben geroepen of dat de site postcrossing dit gedaan heeft. Maar als je vandaag een adres opvraagt, en dus een kaartje stuurt, krijg je een 'stempel' bij je profiel. Gek genoeg werkt dat net zo goed als vroeger een sticker in je schriftje. Bijna elke fanatieke postcrosser trekt vandaag een adres. Of twee, want stel dat het kaartje niet geregistreerd wordt, dan krijg je je stempel niet!

Daarom vroeg ik vandaag vijf adressen aan. Er gaan drie kaartjes naar Duitsland, één naar de USA en één naar Rusland. Ja, die krijgen en sturen ook nog kaartjes. Veel Russen hebben anti-oorlog sentiment in hun profiel, valt me op. Dapper, denk ik, want ik kan me voorstellen dat de Russische regering dit niet graag ziet. 

Nu ga ik dus kaartjes uitzoeken die bij die profielen passen. Ik heb een hele la vol! Dan zoek ik daar leuke postzegels bij (ik bestel ze online en krijg zo oudere postzegels, waarvan je drie of vier moet plakken), wat schrijven over de afbeelding op de kaart of over mijn dag, het weer of het feit dat het wereld postcard dag is. De kaartjes naar Duitsland zullen er niet zolang over doen. Met een beetje geluk heb ik donderdag al een blij ontvangstmailtje, de hurray dus. En een stempel. 

Naast postcrossing vind ik het ook nog steeds leuk om naar vrienden en bekenden kaartjes te sturen. En ik heb genoeg op voorraad. Afgelopen week ook weer kinderpostzegels besteld. 

En jij, stuur jij nog wel eens een kaartje? 

De tijd gaat zo snel

Ineens moesten we weer autoruiten krabben, kwamen er kinderen met lampions langs de deuren wegens Sint Maarten en kijk, daar kwam Sinterklaas ook al in het land. Natuurlijk wist ik welke maand het is, mijn dochter werd eind oktober immers 19 en november volgt dan automatisch. Maar het kwam zo snél.

De tijd rent maar door en ik probeer het met zere knieën en tegensputterende kuit bij te benen. Weken vervagen door dagelijkse hoofdpijn, een combinatie van migraine, spanning en verstopte voorhoofdsholtes valt me lastig, aldus de dokter. Dus verkort ik door middel van mijn laatste verlofuren mijn werkdagen met een uurtje. Als het goed is, zing ik het hiermee net tot de kerst uit. De eerste dag dat ik effectief later begon, afgelopen vrijdag, voelde al rustiger. Ik ben benieuwd of het helpt of te snel went. 's Avonds snotter en snuif ik een neusspray. Mijn man hoopt vooral dat het snurken zo binnenkort weer tot het verleden behoort.

Van 't weekend stapte ik weer eens in de sauna met de bedoeling hiermee mezelf regelmatiger te verwennen, minstens 2x per week. We hebben zelf een infraroodsauna, dus op zich is dat te doen, maar raar genoeg komt het er vaak niet van. Het nadeel van de sauna is ook dat m'n huid nog droger wordt, waardoor het nog meer gaat jeuken. Dus smeer ik 2 soorten vette crème en een cortisonezalf, om dat te verlichten. Was zonder sauna overigens ook al nodig. Ik werd gék van de jeuk.

Zo pep ik mezelf op tot betere tijden met een minimum aan pijn en jeuk. Doe wat ik kan doen, wat logischerwijs zou kunnen helpen. Door de kou buiten verminderen de dagelijkse stappen, helaas. Ik kan me er slecht toe zetten extra wandelingen te maken, maar doe m'n best. Met dochter 2x per week naar de winkels, zij in de rolstoel, en ik wandel 1x per week naar het werk. Op die dagen haal ik de 10.000 stappen wel. Op de 2 trainingsavonden ook. En ook de posterijen stimuleren het wandelen. De dichtsbijzijnde brievenbus is verwijderd. Weer wat koude stappen erbij.

Zo wandelen we stilletjes aan naar het einde van het jaar.

Hobby: Postcrossing

Je stuurt een kaartje naar een willekeurige persoon in de wereld en krijgt vervolgens een kaartje van een ander willekeurig persoon terug. Dat is de essentie van postcrossing. Ik schreef er al eerder over.

Gisteren ben ik er weer eens uitgebreid voor gaan zitten. We hadden zaterdag een drukke, vermoeiende, dag met een barbecue ter ere van de verjaardag van mijn vader. Gezellig met een 'kampvuurtje' na, waarin we marshmallows roosterden. Het was koud, maar reuze gezellig. Het werd ook laat, dus erg veel energie had ik niet.

Aangezien het gisteren ook nog steeds koud was, was het wel een goed moment voor het schrijven van kaartjes, vond ik. Van de 23, die ik onderweg mag hebben, waren er alweer 8 geregistreerd, dus ik kon weer lekker aan de gang. Mijn laatje met kaartjes en het laatje met stickers, washitape, stempels en stiften kwamen op tafel en ik ging aan de slag.

Ik trok leuke profielen van mensen, die een paar honderd kaartjes verstuurd en ontvangen hadden. Geen nieuwelingen dus, maar ook geen duizenden kaartjes door te spitten om te voorkomen dat ik een dubbele stuur. Hoewel ik een helemaal nieuw profiel ook leuk vind, iemands eerste zijn is altijd speciaal, kijk ik graag naar kaartjes, die al ontvangen zijn. Daarnaast zegt het wat over de ontvanger, welke kaartjes favoriet gemaakt zijn, bijvoorbeeld.

Postcrossing is verder een makkelijke hobby. Ook als ik geen kaartjes stuur, vind ik het leuk om kaartjes op de site te bekijken. Je hoeft er niet creatief voor te zijn, kunt het zo een aantal dagen of weken laten liggen en originele ideeën zijn niet nodig. Eigenlijk kijk je vooral af bij anderen. Het is bij vlagen tussendoor wanneer ik energie heb te doen, je pakt het erbij en ruimt het weer op. Als je je kaarten netjes opruimt, ik heb er diverse pogingen toe gedaan, kun je het beste kaartje voor de ontvanger ook snel(ler) vinden en is een kaartje per dag helemaal snel verstuurd. En je bent toch even met wat anders bezig. Zit niet (weer) voor de tv of oeverloos op internet te surfen. Je doet ook nog wat aan je Engels, hoewel fouten natuurlijk nooit verbeterd worden.

Wanneer je een blije reactie krijgt op je kaartje, maakt dat je dag soms een beetje beter. Weten dat je inderdaad het goede kaartje uitzocht en dat je iemand hier blij mee maakte. Ik doe dan zelf ook altijd mijn best op de 'hurray', die ik schrijf. Vandaag kreeg ik bijvoorbeeld deze reactie, op een fiets die om een verkeersbord hangt (zo'n typisch Nederlands beeld, haha): Thank you so much for the cool bike postcard! It's fantastic! The stamps too are great. You are such a thoughful PXer. Thanks for making my day! Postzegels bestel ik trouwens op internet, oude exemplaren, waardoor je leuke fleurige combinaties kan maken.

Toen ik de hobby begon, had ik ook erg leuke ideeën over wat ik met ontvangen kaartjes zou doen. Inmiddels heb ik de meer dan 700 kaartjes in een doos zitten. Dat is op zich wel jammer, maar ze lopen niet weg, natuurlijk. Misschien dat ik over een (half) jaar ineens hét idee krijg en de energie en tijd om het ook daadwerkelijk uit te voeren. Het moet ook nog een idee zijn, die mijn man leuk vindt. Zo wilde ik wel zo'n kaartenmolen, maar dat idee is afgeschoten, helaas.

Ondertussen is het heel leuk om een kaartje te krijgen van ergens op de wereld. Ik sta weer voor met ontvangen, dus verwacht er elke dag weer één. Weten dat iemand z'n best voor je heeft gedaan. Even een kort contact met een andere wereldburger. Zo leuk dat dat kan!

Stemdag

Ik word wakker van een irritant geluid. De wekker! Of eigenlijk de telefoon, die ik gebruik als wekker. Kreunend draai ik me om en probeer 'm uit te zetten. Deze nieuwe telefoon heeft een precisiesysteem, waarvoor ik echt wakker moet worden, en dat wil ik nog niet! Het is vroeger dan op werkdagen en veel en veel vroeger dan op mijn normale vrije woensdag. Ik plaats mijn vinger moeizaam op het kruisje op het scherm en veeg 'm weg. Na 3x gaat het goed. Wederom kreunend draai ik me op m'n rug, met mijn arm over mijn ogen. Mijn bed is lekker zacht en warm, buiten is het nog donker. Even draai ik me nog op mijn zij en geniet van het warme dekbed om me heen.

Graag zou ik nog langer blijven liggen en genieten van dit gevoel, maar ik moet eruit. Vandaag stemmen we voor het Associatieverdrag met de Oekraïne en ik ben reserve-stembureaulid. Om 10 voor 7 zit ik er klaar voor; de (geleende) mobiel van het werk, mijn eigen mobiel en de huistelefoon liggen naast me. Mocht ik opgeroepen worden, dan is dat om/rond 7 uur op één van deze toestellen, maar geen idee welke. Wanneer ik om een paar minuten over 7 nog niet gebeld ben, controleer ik voor de zoveelste keer of mijn mobiele brigade het wel doet. Alles lijkt in orde. Kennelijk ben ik vandaag toch vrij. Voor het eerst in 12 jaar zit ik niet op een stembureau, ik was te laat met de online cursus voor zitten op het stembureau en kwam daarom niet meer in aanmerking. Het voelt raar.

Nadat ik, zoals elke week, koffie heb gedronken in het buurtcentrum, waar ik ook even bij het stembureau binnen loop en kennis maak met de mensen die wél op tijd waren met hun cursus, doe ik snel wat boodschappen en zit daarna thuis met een wat ongewoon kaal gevoel. Eigenlijk is het nu een gewone woensdag, alleen blijf ik rondlopen met de 2 mobiele telefoons, voor het geval dat.

Tijd voor afleiding. Vorige week vroeg ik 5 adressen aan op postcrossing en om niet de hele dag met het 'ziel onder mijn arm'-gevoel rond te blijven lopen, besluit ik de kaartjes eindelijk te schrijven. Eigenlijk veel te laat naar mijn zin. Omdat het uitzoeken en schrijven zo lekker gaat, vraag ik nog maar een adres aan, en nog één, en.. juist, nog één. Bij de 5 adressen van vorige week komen er nog 7. Ondertussen plaats ik ook mijn foto's van de afgelopen dagen op mijn andere blog. Dat schiet er nogal eens bij in, de laatste tijd. Na het schrijven van de laatste kaartjes, vind ik het eerst wel genoeg. Ze moeten nog gescand, de hond moet er nog uit en ik zou met mijn dochter gaan stemmen. Het is haar eerste keer.

Als we na het stemmen, kaartjes posten en boodschappen doen (ik koop een fleurig messenset en teveel ongezond lekkers), thuiskomen, zie ik dat ik het laatste adres nog geen kaartje heb gestuurd, dat moet nog even. Het is een Belg, voor de verandering kan schrijven in het Nederlands. Leuk! Hij krijgt een rijtje jonge koolmeesjes. Zorgvuldig kies ik er ook postzegels bij uit. Hoewel, ook daar ben ik bijna doorheen. Ondertussen zijn er 18 kaarten onderweg, mijn maximum is 22. Zal ik? Ik zal, snel vraag ik de laatste adressen op. Daarna bestel ik ook gelijk online nieuwe postzegels.

Waarom is postcrossing zo'n leuke hobby? Ik heb geen idee. Bij het aanvragen is er eerst de nieuwsgierigheid naar het volgende land: zou het wat speciaals zijn of (weer) Duitsland en/of Rusland. Daarna het profiel: elke keer een kleine ontmoeting met een persoon ergens ter wereld. Mensen vertellen kort wat over hunzelf, hun leven, hobbys en de kaartjes, die ze willen ontvangen. Een kaartje uitzoeken, uit mijn goed gevulde la met kaartjes, is ook altijd leuk. De kaartjes zijn natuurlijk altijd leuk, laatst ook nog gesorteerd door mijn dochter en dat probeer ik zo te houden. Gaat niet helemaal goed.
De kaartjes die ik stuur, schrijf ik zo'n beetje helemaal vol. Ik vertel onder andere over Aletta Jacobs, een oud en nieuw Groninger Museum, het Schröderhuis van Rietveld, waar ik woon en het weer.

Aan het eind van de dag zijn alle kaartjes onderweg, heeft dochter knakworstjes in bladerdeeg gemaakt en ben ik laat met eten koken. Nog steeds ben ik niet gebeld door de organisatie van de stemlokalen, dat zal nu ook wel niet meer gebeuren. Voor niets stond ik dus zo vroeg op, had nog wel een uur langer kunnen genieten van warmte in bed en slaap.

Hoewel het een rustig dagje was, waarin ik eigenlijk gewoon wat rondlummelde, zijn mijn rug en schouders stijf en pijnlijk door al het schrijven, uitzoeken en zitten achter de computer, ongeveer zoals het gevoeld zou hebben wanneer ik wel op het stembureau had gezeten. Alleen kan ik me nu weg laten zakken in een luie stoel, met de voeten omhoog. Voor de tv met DWDD, laptop en hond op schoot, stop ik een bladerdeeg-met-kaas hapje in mijn mond.  Heerlijk relaxed zo.

Vanavond kan ik ook lekker op tijd  naar bed, waardoor ik morgen hopelijk wat makkelijker wakker word. Ja, het was een fijne dag, maar toch hoop ik dat ik met de volgende verkiezingen weer een rol mag spelen op een stembureau.