Oase in de stad

 "Als je ooit naar Londen gaat, moet je Richmond Park bezoeken", schreef Felicia me twee jaar terug op een kaartje van postcrossing. Een kaartje dat ik ontving toen ik nét terug was uit Londen. Op het kaartje staat een hertebok met varens op z'n grote gewei. Dit leek me iets dat ik wilde zien, dus zocht ik op waar Richmond Park zich in Londen bevindt. Wat bleek? Een week lang was ik er met de bus vlak langs gereden, van Kingston, waar wij sliepen, naar het huis van m'n zoon, dat zo'n beetje aan het park stond. Degene die het kaartje stuurde had misschien wel naast me gestaan toen ze het kocht. (zulke dingen vind ik leuk om me voor te stellen, maar de kans is natuurlijk erg klein)

Zoon is inmiddels verhuisd, maar woont nog steeds vlakbij het park, dus toen hij van 't weekend voorstelde om daar eens te gaan wandelen, vond ik dat een goed idee. Bij zoon was nog even wat zorg of ik wel zo'n eind kon wandelen, eventueel kon een vriend me naar het park rijden, dat scheelde weer bij elkaar zo'n twintig minuten lopen, maar volgens mij ging het wel goed komen. 

Het park was veel groter dan ik verwachtte, en ik had het op de kaart bekeken hè, maar ook fantastisch! Die hertebok op het kaartje was niet een zeldzaam gezicht, maar die dieren lopen daar echt tussen de mensen rond. Wij keken onze ogen uit. Zo jammer dat ik m'n camera niet mee had, maar als je tot op vijftig meter naar een roedel kunt lopen, is een telelens ook niet heel erg nodig. Sommige plaatjes waren mooier geweest met camera, maar dit is ook al een feest. Helaas begon het halverwege de wandeling te regenen. Uiteindelijk hebben we bijna twee uur gewandeld en genoten. 

Deze bok was net aan het burlen voor de foto

Veel mooie bomen in het park. Veel hele oude bomen, waar Robin Hood nog in geklommen kan hebben, zeg maar. Toch zette ik juist deze op de foto. 

Er staat op de borden dat je niet te dicht bij de herten mag komen, maarja, als ze langs het pad gaan grazen. Sommige herten zijn wel bang en rennen weg, anderen trekken zich erg weinig van je aan. 

Dit was de eerste bok die we zagen. We dachten dat het nep was, totdat z'n oor bewoog. Zoals altijd vulde ik gelijk in dat hij waarschijnlijk geirriteerd was, omdat het zondag was en er zoveel mensen in het park waren, die z'n rust verstoorden. 

En dan als laatste de plattegrond van het park. Wij hebben eigenlijk alleen de rechter driehoek gelopen. Langs de golf course 'naar beneden', toen naar het midden bij de koffie en over de stippellijnen weer terug. Het wandelen ging me goed af, maar eenmaal terug ging ik wel even met de benen omhoog. Doordat ik gisteren, de dag van onze terugreis, ook nog veel gelopen heb, heb ik wel spierpijn. Toch weinig last van de hielspoor, bijvoorbeeld. Het gaat de goede kant op!

Zoon gaat weer verhuizen, een eind van het park vandaan. Toch wil ik er zeker nog een keer heen met mooi weer. En een camera. 

Het kaartje van postcrossing

Eigen schuld

GLI wijsheid
Vorige week ging het bij de GLI  onder andere over het aanleren van goede gewoontes. Eigenlijk zou het over eten gaan trouwens. De begeleidster beweerde dat pijn een signaal van je lichaam is. Als je pijn hebt, is gaat er iets niet goed. Met goed eten en bewegen, los je dit probleem weer op, maakte ik op uit haar verhaal. Ik had geen zin in discussie. Was er alweer helemaal klaar mee, ook vanwege andere opmerkingen, maar hoe verklaart zo iemand dat mijn pijn juist érger werd toen ik wél bewoog én gezond at? Ik deed vast toch iets ergens niet goed. Of ik dacht niet positief genoeg. 

Eigen schuld
Ik weet niet waar het vandaan komt, maar het zat sowieso al diep; het gevoel dat (een deel van) de pijn mijn eigen schuld is. Dit gevoel had ik al voordat er op internet over las, dus voordat ik bepaalde 'goeroes' kende. Je weet wel, die positivo's, die je vertellen dat je jezelf gezond kunt denken. En als dat niet doet, dan doe je het niet goed, dat denken. (of nog erger "manifesteren")

Dat gevoel heb ik dus al heel lang, dat ik het niet goed doe. Op de één of andere manier geen goeroe bij nodig. 

Bewegen
Ik weet niet hoe ik eraan kom, dat gevoel, en heb ook geen idee hoe ik eraf kom. Het gevoel wordt misschien nog wel gestimuleerd door de herinnering aan de revalidatie. Pijn vermindert door bewegen, is me verteld. En deels is dat ook wel zo geweest. Maar de hielspoor en alle daaruit voortvloeiende pijn kwam niet van het op de bank zitten. 

Strijd en stress nu in m'n hoofd. Wat deed ik fout en wat doe ik nu verkeerd? En hoe keer ik dat om? 

Ja, dat is niet zo moeilijk, zou je denken. Meer pijn door minder bewegen, dus meer gaan bewegen en de pijn neemt af. Maar daar zit 'm de crux. Het lukt me niet, dat meer bewegen. Er staat thuis een hometrainer, ik zocht filmpjes over stoelfitness en deed het ook, er is een yogamat en ook daarvoor zijn er zijn oefeningen.. het lukt me niet. 's Avonds ben ik moe en heb ik pijn en kan ik me er niet toe zetten. Gaan wandelen was zoveel makkelijker en prettiger. Dat voelde niet als een taak maar als ontspanning én het was goed voor me. Nouja, totdat er een achillespees en hielspoor voor gingen liggen, natuurlijk.

Toen het mooi weer was, heb ik nog grote afstanden gefietst, maar met herfstweer stap ik wat minder makkelijk op de fiets, terwijl dat voor wandelen nooit een probleem was. 

Waar ik nu ook nog enorm tegenop zie is de spierpijn die meer bewegen zal gaan opleveren, naast de al aanwezige zeurende pijn. Als ik mensen zie op tv of in facebookreclames, die zo fit zijn en blijven (zeggen ze) met 'simpele' grondoefeningen, dan denk ik automatisch 'kan ik ook'! Maar ik doe het niet. 

Eten
Net als bewegen is gezond eten goed voor je. Dat weet iedereen. Er is wel discussie over wat gezond is, maar de meeste richtlijnen komen overeen: zoveel mogelijk vers/onbewerkt en gevarieerd. Ik heb jarenlang, steeds een paar weken/maanden per keer, op voedingscentrum.nl bijgehouden wat ik at. Niet alleen om af te vallen, maar ook om te controleren of ik alle voedingstoffen, vitaminen en mineralen wel genoeg binnenkreeg. Voor een plantaardige eter nog best een uitdaging, zéker als je darmen eigenlijk niet zo goed tegen bonen kunnen, maar een eiwittekort kan ook weer tot pijn leiden.

Gezond eten lukt op zich heel goed. Niet teveel eten ook. Af en toe chips gaat per handje, niet meer per zak. Chocolade per stukje in plaats van een reep. Toch ben ik (veel) te zwaar. Ook mijn eigen schuld, speelt er door mijn hoofd. Hoe ik ook m'n best doe om af te vallen, wat zonder voldoende beweging nog lastiger is, het lukt niet. 

In theorie weet ik dat ik het nu 'goed' doe. Ooit kwam ik aan door ongezond eten en te weinig beweging. Dat was dus zeker mijn schuld. Ik was altijd zo makkelijk op gewicht gebleven, dat ik niet geloofde dat ik aan zou komen. Hartstikke positief gedacht, maar eigenlijk ontkenning en in zekere zin ook onkunde. Want als ik wilde afvallen, deed ik dat op een ongezonde, verkeerde manier. 

Met behulp van een diëtiste viel ik indertijd af met gezond(er) eten en meer beweging tot een gezond gewicht en dat gewicht behield ik ook jarenlang. Maar als je eenmaal te dik ben geweest is op gezond gewicht blijven lastiger en na herhaaldelijk aankomen weer afvallen ook. Volgens de eerder genoemde diëtiste van het GLI-traject at ik wel gezond maar te weinig. Huh? Ik kwam toch aan? 

"Pijn kost ook energie", zei ze. Daar had ik nooit bij stilgestaan. Omschakelen naar zonder angst toch weer wat meer eten is lastig.

Willen en moeten
Misschien kan ik de beproefde methode  van 'moeten vervangen door willen' ook hier maar eens uit de kast halen. Ik moet niet bewegen, ik wíl. Dat schijnt motiverender te werken en stress te verlagen. Voorlopig voelt het alsof ik mezelf ermee voor de gek houd. En wie weet, misschien is dat ook wel de oplossing. Toch manifesteren. Mezelf vertellen dat de pijn mijn eigen schuld is, is in feite toch ook mezelf een leugen vertellen. (zelfs als ik het zo schrijf, denk ik nog dat het niet zo is. Hardnekkig hoor) 

Goede gewoonte
Gedurende de GLI-bijeenkomst drong het wel tot me door dat het aanleren van goede gewoontes nooit een probleem was, totdat één van die goede gewoontes, het bewegen, leidde tot pijn en en dat weer tot minder bewegen, de minder goede gewoonte.Wiens schuld is dat? Het blijft maar spoken in mijn hoofd. 

Wat doe of deed ik fout? 
Ook al vertel ik mezelf keer op keer dat het zo niet werkt.

Hopelijk kan ik volgend jaar een keer 'het ommetje' lopen rond het bezoekerscentrum Reitdiep.

Weer aan de wandel

 "Dat moet je je voet vragen", beantwoordt de fysiotherapeut mijn vraag of ik weer kan wandelen. Aangezien mijn voet vrij weinig (voor haar doen) geprotesteerd heeft tegen de ruim 15.000 stappen van afgelopen zaterdag, beschouw ik dat maar als groen licht van zowel voet als fysiotherapeut. Ik ga weer wandelen. 

Het is vandaag de eerste dag van de winter én de eerste dag van mijn kerstvakantie. De kans dat deze combinatie resulteert in dagenlang niet buiten komen, doet mij besluiten mij weer opnieuw aan te melden bij de ommetjesapp. Opnieuw aanmelden? Ja, als nieuw lid heb ik weer alle voordelen van snelle medailles en dergelijke. En ik ben bang dat ik deze motivatie wel kan gebruiken, zo met vakantie in de winter. 

Ik begin voorzichtig met twee keer vijftien minuten, is mijn plan. Kijken hoe de voet het vindt. In elk geval ben ik best tevreden dat het me lukte voor 9.00 uur erop uit te gaan. Gelukkig was het dan ook droog. 

En kijk, ik krijg zelfs punten voor m'n allereerste ommetje!

Op Gezondheidsnet.nl kun je nog zeven redenen vinden waarom wandelen in de winter gezond voor je is. 

Hij zit erin

 "De komende rustig aan doen, dus niet springen of rennen", zegt de aardige dame die mij vanmorgen mijn hielspoorinjectie gaf. Alsof dat überhaupt een optie was. 

Ik heb goede moed. De vorige injectie in april werkte gelijk goed, voor zover ik me kan herinneren. Het kan zijn dat ik daardoor teveel ineens gedaan heb. Dat we op vakantie naar Portugal gingen, heeft misschien ook niet geholpen. 

Dit keer heb ik een plan. 

Allereerst heb ik vandaag vrij genomen. Mijn plan voor vandaag is zitten met m'n voet(en) omhoog. Natuurlijk wel regelmatig opstaan, voor de broodnodige beweging, thee en daarop logischerwijs volgend toiletbezoek. Als dat me niet in beweging zet, is het m'n horloge wel, die me vertelt dat ik alweer bijna een uur zit. (drammer)

Vervolgens de fysiotherapeut. Gisteren zag ik op de internetsite van onze fysiotherapeut dat ze zowaar een hielspoorbehandeling hebben. Misschien was het handig geweest als ik dat eerder ontdekt had. Mijn bedoeling is nu een afspraak, wanneer de voet beter lijkt te gaan. Hopelijk volgende week. Met hem wil ik dan een plan opstellen, om een volgende hielspoorblessure te voorkomen en m'n conditie weer wat op te bouwen. Klinkt goed, toch? 

En wanneer lijkt dat wandelen weer een optie is, meld ik mij opnieuw aan bij de app Ommetje, zodat deze mij weer stimuleert het dagelijks wandelen vol te houden. Dat gaat vast wel lukken, want juist in het begin krijg je vaak medailles, en daar ben ik gek op. Bovendien is het prettig om op zo'n app dagelijks te zien, hoelang je je uitdaging al volhoudt. 

Maar nu eerst rustig aan doen. Tv kijken en lezen. Misschien krijg ik deze maand nog een tweede boek uit. Wie weet. 

Waarom eigenlijk?

 Ik schrijf de laatste tijd nogal eens over de challenges die ik doe. Een mens kan zich afvragen: Waarom eigenlijk? 

Goede vraag!

Ik zit met een ziekte/aandoening, waarvan men niet weet hoe ik eraan kom, laat staan hoe ik er eventueel af zou kunnen komen. Dit is een frustrerend maar ook onzeker pad. Heb ik ooit wat gedaan, waardoor ik nu pijn heb of heb ik nu gewoon pech. Niet dat ik nu kan veranderen, wat ik vroeger deed, maar misschien is er nog wat terug te draaien. 

Veel is onbekend over fibromyalgie, maar wat wél bekend is, is dat een gezonde levensstijl voor iedereen goed is. En een gezonde levensstijl houdt bijvoorbeeld in, dat je gezond eet en regelmatig beweegt. Nou is regelmatig bewegen met pijn en vermoeidheid best lastig, vind ik, en alleen maar gezond eten ook. 

Er zijn mensen, die zich 'gewoon' voornemen iets te gaan doen en die doen dat dan ook. Bij de meeste mensen komt er uiteindelijk toch de klad in, een aantal pakt het voornemen daarna weer op en houdt zich er weer aan. (of zo heb ik mij laten vertellen, door deze supermensen op internet, die nooooit niet bewegen en áltijd heel gezond eten) 

Dit klinkt fantastisch en ik heb er grote bewondering voor. En op een aantal punten ben ik misschien ook al zover. Ik eet nog zelden een reep chocolade in één keer op of een zak chips in één keer leeg. Dat heb ik afgeleerd, ergens langs de route van gezonder eten. Met dagelijks bewegen heb ik meer moeite. Als ik nergens heen hoef, zit ik liefst de hele dag op de bank. Daar kan ik eerlijk over zijn. 

Dus begon ik met uitdagingen. Een aantal jaren terug met dagelijks 10.000 stappen per dag, waarvoor ik een stappenteller aanschafte en wat ik 100 dagen volhield (en waar ik een zere achillespees aan overhield, niet handig of motiverend) Nu heb ik m'n smartwatch, waarmee ik stappen maar ook activiteiten bijhoud. Mijn doel is niet meer 10.000 stappen per dag (vanwege die achillespees), maar ik kom hier toch nog vaak aan. Een beetje door te smokkelen, want m'n telefoon blijkt stappen te tellen als ik fiets. Hier kan ik niets aan veranderen, maar op dagen dat ik veel gefietst heb, is dat ook wel weer handig. Daarnaast heb ik dagelijks een 'training' van een half uur (vaak een wandeling of fietstochtje) en een activiteitsdoel. Meer dan een uur per dag ben ik 'actief'. Geen idee hoe dit precies berekend wordt, want ik haalde het niet altijd en ik zit/lig toch niet 23,5 uur per dag?

Ook activeer ik mezelf met de ommetjesapp van de Hersenstichting. Minimaal twee ommetjes per dag, waar ik punten voor krijg en ergens in een ranglijst beland. 

Tot zover dus beweging. Voor gezond eten is er niet echt een challenge. In elk geval niet één die me aanspreekt. Maar er is dus wel IkPas en de suikerchallenge van een week. Bijhouden wat ik eet op het voedingscentrum is geen challenge, maar stelt me wel voor de uitdaging om alle voedingsstoffen binnen te krijgen binnen mijn beperkte kcal-inname. Niet een afval-challenge, maar een 'ik wil niet aankomen'-noodzaak. 

Je zou kunnen zeggen dat mijn readingchallenge goed is (geweest) voor mijn mentale gezondheid. Een uitdaging is lezen niet meer, het is weer een ingesleten gewoonte en ik ben blij dat ik dat weer meer doe. Een fijn luisterboek zet me zelfs aan het wandelen. 

Dus, waarom?

Nou, ik probeer mezelf te motiveren zo gezond mogelijk te leven om zo min mogelijk last te hebben van mijn fibromyalgie. Omdat dat het enige is waar ik wél invloed op heb, of het nou helpt of niet. 

Daarom!

En wandelen door onze groene en fleurige wijk is ook zeker geen straf. Jammer dat het steeds regent. 

Nou dát weer

Ik ben boos. Op m'n lichaam. Ik weet dat dat niet zinvol is, iets met accepteren ook, maar .... AAAaaargh

Wat is er aan de hand? Nou, iets aan de voet eigenlijk. Hielspoor. Dit is een pijnlijke pees onder je hiel, de naam zegt het al een beetje. Hoe dat komt? Wandelen. Je weet wel, die rustige beweging met een minimum aan blessures. Behalve dan bij mij. Eerst m'n achillespees en nu dit. 

Wat is er aan te doen? Stretchen (dat hielp ook zo goed bij de achillespees, not), fijne schoenen (daar let ik altijd al op), gelzooltjes in de schoen onder de hak en minder wandelen. En ik was zo goed bezig weer. Vanwege de achillespees niet te lang achter elkaar. Half uurtje naar het werk, twintig minuten tijdens de lunch en weer half uurtje naar huis. Of half uurtje lunch en 's avonds nog half uurtje met m'n man, op dagen dat ik de fiets nam. De achillespees vond het best. De fascia plantaris of aponeurosis plantaris (peesplaat onder de hiel) niet. Eerst viel het nog wel mee tijdens het wandelen, maar dat is niet meer zo. Ook tijdens lopen doet nu zeer. En opstaan na een tijdje zitten? Het ziet eruit als bij een hoogbejaarde. Een niet al te fitte hoogbejaarde dan. Niet zo iemand van 82 jaar die nog marathons loopt of graag een Elfstedentocht wil schaatsen.

Dus ik wandel weer minder, ga weer op de fiets naar het werk. Gelukkig kun je bij ommetje nu ook je fietsritten registreren door FIETSRIT bij de challengecode in te vullen. En gelukkig is het heerlijk (fiets)weer, waardoor ik meer geneigd ben de fiets ook daadwerkelijk te pakken. Als het regent en waait, loop ik liever. 

Maar, al met al baal ik dus als een stekker. Ben ik gevoelsmatig wéér terug bij af. Altijd maar weer die rem. Mijn lichaam heeft écht een hekel aan bewegen en gooit alles in de strijd om mij zittend op de bank te houden, zo lijkt het. En daar baal ik dan weer ontzettend van, maar dat had ik al gezegd. 

Hopelijk ben ik op 7 april weer zover hersteld, dat ik mee kan doen aan de Wandel naar je werk-dag. Ja, ik probeer maar positief te blijven. 
 

Groetjes uit...

"Ik moet je wat vertellen, maar ik weet niet hoe ik het moet zeggen"
Zo begon mijn man een tijdje terug een gesprek. Gelukkig had hij me ook net verteld nog steeds erg blij met me te zijn, want toen hij nog een paar minuten aan het hakkelen was van 'hoe zal ik het zeggen' en meer van dat soort frasen, sloeg de angst me om het hart.

"WAT", riep ik hem dan ook toe, "Is het in elk geval wat léuks?"

Geschrokken keek hij me aan. Ja, het was wel leuk. Hoezo? En uiteindelijk kwam het hoge woord eruit: ter ere van ons 25 jarig samenzijn in oktober, had hij een weekend weg gepland naar Porto. Hij wilde me er ter zijner tijd mee verrassen, maar er moest verlof opgenomen en hij twijfelde een beetje over de bestemming. Of ik daar wel heen wilde.

Uiteraard was ik blij en enthousiast (en opgelucht). Porto stond nog op m'n verlanglijstje en een weekend samen weg is altijd leuk.

Afgelopen week waren we dus weg. In Porto. Wát een mooie stad! En heerlijk weer! Toen we aankwamen was het gewoon 26 graden! Zodra we in het hotel kwamen, hebben we de spullen neergezet en een terrasje opgezocht. Aan de rivier de Douro, waar we nog vaker zouden komen. Het licht was schitterend.

Omdat er voor de dagen in Porto niet zulk warm weer voorspeld was, had ik hier met kleding niet op gerekend. Gelukkig man wel. En gelukkig kon ik dus zijn (extra) korte broek aan. Hij zat met verrassend goed. Ik heb het drie dagen aangehad. De temperatuur ging de dagen erna een stuk omlaag, maar het bleef zonnig en zo was het toch heerlijk.

Porto is mooi, maar niet vlak. Dat wisten we natuurlijk. Hoewel we bij aankomst een OV kaart kochten, waarmee je 72 uur van het openbaar vervoer gebruik kunt maken, hebben we dat slechts twee keer gedaan. Voor de rest hebben we gelopen.

De eerste dag zochten we een bepaalde winkel, Bunker Store, dat man op internet had gevonden. Iets met hardrock en lp's. Het bleek erg lastig te vinden, want middenin in een winkelcentrum zonder aanduiding aan de buitenkant, en zo liepen we die morgen al vele kilometers. In het winkeltje hoorden we van het optreden van de Nederlandse band Pig Frenzy in een klein kroegje, Woodstock 69, die avond. Dat leek ons ook wel leuk.

Na het winkeltje was het Hardrock Café de volgende stop, iets makkelijker te vinden. Dat de naam buiten op het pand stond hielp wel. Hier hebben we even rondgekeken en heerlijk gegeten. Grote lol gehad met de bediening. Bij binnenkomst liepen we gelijk al tegen een Nederlandse werkneemster aan. Een amicale Portugees voorzag ons van eten en drinken.

Na het Hardrock Café wilde ik per se naar Livraria Lello, een boekwinkel waar J.K. Rowling het uiterlijk van een winkel bij Harry Potter op gebaseerd heeft. Ook  hier was het weer even zoeken, maar gelukkig werd het redelijk snel gevonden. De boekwinkel kost vijf euro entree,  maar die krijg je terug als je een boek aanschaft. Man bleef buiten op een terrasje. Die vond het onzin om entree te betalen voor een winkel, een boekwinkel ook nog. Ik genoot. En omdat ik van twee aardige Nederlandse dames ook hun entreekaartjes kreeg, kon ik meer boeken kopen met korting.

Nadat we qua winkels alles gezien hadden wat we zochten, besloten we terug te gaan naar ons hotel. 's Avonds hebben we inderdaad nog het bandje bekeken, ergens in een klein kroegje waar helaas nog werd gerookt. Het was leuk, de muziek wel goed, maar véél te luid voor de kleine ruimte. We zijn uiteindelijk dus vrij snel weggegaan, het was ook al erg laat.

De tweede dag bezochten de kathedraal en vervolgens gingen we naar de overkant van de rivier.  Heerlijk gegeten bij een Italiaans restaurant, wat rondgelopen en weer terug.

 

Onze langste wandeling was terug van het strand, waar we zaterdags heen gingen. Heen namen we de bus en we hebben heerlijk op een terrasje in de zon en uit de wind gezeten. Eigenlijk wilden we niet meer weg, maarja.  We besloten het eerste stuk te lopen, en als we moe werden de bus te pakken. Het werd zo'n tien kilometer! En nee, dat was geen planning, maar we zochten een terrasje en die een stukje verderop leek steeds nét iets leuker. Dus liepen we dan weer door. Uiteindelijk namen we een terrasje redelijk in de buurt van het centrum en toen was de bus niet meer nodig 'voor die paar haltes'. Deze wandeling was dan wel weer vlak, heerlijk langs de rivier, anders had ik het niet volgehouden. Sowieso had ik al dat lopen niet volgehouden, als ik de afgelopen weken niet zoveel gewandeld had, denk ik.

Zondags was alweer de laatste dag. Man had op internet een Nederlandse kroeg gezocht, want wilde graag naar de klassieker Ajax tegen Feijenoord kijken. Ik zou me wel vermaken op een terrasje met een boek. De zon scheen nog steeds volop en uit de wind was het nog steeds heerlijk. 's Morgens hebben we de hoge loopbrug (waar ik mij één keer op gewaagd heb en verder echt niet weer, want hoogtevrees) eens van een andere kant benaderd. Verder nog wat door de stad gelopen en uiteindelijk weer gegeten bij de Italiaan aan de overkant.

Al met al heerlijke maar vermoeiende dagen. Voor herhaling vatbaar, maar dan moet ik wel in conditie blijven. Doorwandelen dus.

Honderd dagen

"Is het een bepaalde challenge ofzo?", vragen zowel mijn huisarts als fysiotherapeut, terwijl ze me enigszins verbaasd onderzoekend aankijken. Ook anderen stelden mij die vraag al: Waarom per se honderd dagen?

Hoe het begon
In het begin was het geen doel, honderd dagen lang meer dan tienduizend* stappen lopen. Ik wilde wel, zoals voorgaande jaren en voornemens, zoveel mogelijk aan die tienduizend stappen komen. Maar al snel lukte dit twee weken aaneensluitend. En toen een maand. En langer. Daar begon het te kriebelen... hoe lang zou ik dit volhouden?


Doorzetten
Hoe langer de periode werd, dat het mij lukte tienduizend stappen op een dag te lopen, hoe meer moeite ik er ook voor ging doen. Eerst was het gewoon twee keer per week lopend naar het werk, een keer tafeltennissen en de andere dagen een extra rondje door de wijk en omgeving. Maar naarmate de weken vorderden, kwamen er natuurlijk momenten dat ik er niet zoveel tijd voor had. En zo ging ik er op een zaterdag op tijd uit om 's morgens nog te kunnen wandelen voordat ik de rest van de dag op visite zou zijn. Een andere keer liep ik juist 's avonds na een verjaardagsvisite nog even een klein uur, om maar aan m'n stappen te komen. Of ik ging op tijd weg liep een tijdje met m'n fiets aan de hand, als ik 's avonds ergens heen moest, en m'n stappen nog niet gedaan had.

Luisteren
Wat me heel erg geholpen heeft zijn luisterboeken. Ik luisterde klassiekers, die ik ooit las (Eline Vere en Van  de koele meren des doods) of nog wilde lezen (20.000 mijlen onder zee en Moby Dick), mede omdat deze gratis in de luisterbieb te luisteren zijn. Het boek Kolja van Arthur Japin, door hem zelf voorgelezen, boeide mij zo dat ik er zelfs voor omliep, om zo lang mogelijk te kunnen luisteren. Dit boek was een gratis zomeraanbieding. Uiteindelijk zal ik waarschijnlijk lid worden van de bibliotheek, om ook nieuwere boeken te kunnen beluisteren, maar voorlopig geniet ik nog van de oude tijden die herleven.


Wat deed het met me
Honderd dagen tienduizend stappen lopen houdt onder andere in: honderd dagen niet ziek melden, want dat zou natuurlijk niet kunnen. En dat hoefde ook niet. Sinds onze vakantie in juli heb ik me niet ziek hoeven melden met migraine. Of dit aan het wandelen ligt of andere oorzaken heeft, dat weet ik niet, maar prettig was het wel. Ik heb wel op vrije dagen uren met hoofdpijn in bed doorgebracht, maar na zo'n dag was het dan eigenlijk wel lekker om tóch een stukje te gaan wandelen. Gelukkig lukte dat. Gelukkig zijn er medicijnen, die mij voldoende helpen.

Verder viel ik in die honderd dagen ook acht kilo af, mede doordat ik bijhield wat ik at. Mijn lichaam voelt sterker, trappen worden makkelijker genomen bijvoorbeeld.

Helaas is het niet allemaal positief; mijn achillespezen zijn dik en pijnlijk en waarschijnlijk moet ik het de komende periode rustiger aan gaan doen, om dat weer af te laten zakken. Daar baal ik best van. Daarnaast protesteerden mijn knieën natuurlijk ook regelmatig, net als mijn voeten. Dat ik vanaf de winkels regelmatig meer boodschappen meenam dan gepland en dus met zware bepakking liep, hielp natuurlijk niet. 

En nu
Het weer wordt slechter, dus volhouden wordt sowieso een grotere uitdaging. Wind en regen zijn niet echt mijn favoriete omstandigheden voor een wandeling. Vanaf morgen heb ik een andere stappenteller, een smartwatch. Aan mijn serie van honderd dagen komt dus sowieso een eind, voor wat betreft de app die dit voor mij registreert. Aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant ga ik er natuurlijk voor om met de nieuwe dataregistratie óver de honderd dagen te gaan, hoewel ik ook denk dat ik minder streng voor mezelf ga zijn. Niet meer een stuk lopen met de fiets aan de hand. Of misschien wel, een nieuwe challenge met mijzelf. Zodra die achillespezen mee gaan werken.

* het doel op mijn stappenteller is 9000 stappen, omdat hij niet alle stappen blijkt te tellen. De eerste maand zat ik daarom een keer of vijf tussen de 9000 en 10.000 stappen, maar zoals op het overzicht te zien is, zit ik met m'n gemiddelde ruim boven de 10.000 dus dat is wel rechtgetrokken

Mijn lijf protesteert

"Ik ben bang dat je omgeving toch gelijk heeft", zegt Vincent, mijn fysiotherapeut.  Met de honderdste dag in zicht, besloot ik toch maar eens naar de dokter te gaan met mijn pijnlijke achillespezen. Hij verwees me door naar de fysiotherapeut. Zo kwam ik bij Vincent, een nieuw gezicht bij een mij zo bekend Centrum voor Fysiotherapie. Niet alleen ik kwam er al vaak, ook mijn gezinsleden kennen ze er goed. 

Wandelen op slippers is ook
niet zo goed voor de pezen

Vincent heeft gelukkig begrip voor mijn streven om de honderd dagen vol te maken. Als fysiotherapeut is hij er ook helemaal voor, dat ik zoveel mogelijk lopend doe, zo zegt hij. Toch is het goed als ik wat rustiger aan doe, om te voorkomen dat de kwaal verergert.

"Ik geef je voor de komende week wat oefeningen mee", zo zegt hij, "en dan gaan we het de volgende keer eens hebben over rustiger aan doen." Gelukkig had ik al genoemd dat ik eigenwijs kan zijn en vertel hem dat man en ik de week ná volgende week een citytrip gaan doen, waarbij natuurlijk ook (veel) gelopen zal worden.

"Begrijpelijk", zo zegt mijn leuke fysio, waarna hij besluit dat we dan daarná toch echt moeten gaan praten over rustiger aan doen. Ik knik braaf.

Met het huidige mooie weer zou je zeggen dat wandelen makkelijk gaat, maar juist vandaag was ik liever blijven zitten. Heerlijk, lezen in de tuin. Maarja, die honderd dagen hè. Eigenlijk ben ik bang dat ik het volgende week inderdaad rustiger aan zal gaan doen. Het weer zal toch wel een keer verslechteren, het doel is gehaald en m'n pezen doen pijn. Niet alleen de omgeving, zelfs de fysiotherapeut zegt dat ik misschien even wat stappen moet minderen.

Maarja, dan heb ik als het goed is wél mijn nieuwe slimme horloge. En daarmee kan ik natuurlijk ook doelen stellen. Bovendien telt dan ook andere beweging meer mee, zoals fietsen. Ermee blijven zitten lijkt me jammer. We zullen het zien, wordt vast vervolgd.

Wat een heerlijke herfst

Going smart?

Mijn man heeft een smartwatch, een tijdje ook al. Ik geloof zelfs dat zijn slimme horloge ooit voor mij aanleiding was tot het kopen van een stappenteller. Een goedkoper alternatief en wat zou ik verder met zo'n ding doen.

De stappentellermislukking van afgelopen zomer was een soort van smartwatch; hij liet me bijvoorbeeld ook weten als ik meldingen op mijn telefoon kreeg. Ik werd er kriegel van, tijdens het lezen begon m'n bandje steeds weer te trillen. Toen de connectie tussen telefoon en bandje steeds uitviel, vond ik dat dus ook niet zó heel erg.

Nu heeft man een nieuwe smartwatch, want na een update deed de oude ineens de helft niet meer, maar de batterij was wel veel sneller leeg. En deze doet zoveel meer! Hij heeft een hoogtemeter, waardoor man weet hoevaak hij trapliep (is dat belangrijk? Niet echt maar wel leuk), ook fietsen en andere activiteiten zijn vrij makkelijk te selecteren. Ik moet daar eerst de telefoon bij pakken. Daarnaast geeft het horloge een beschaafd piepje als er wat op zijn telefoon gebeurt (gelukkig appt man niet zoveel als ik) en kan hij er zelfs mee antwoorden of bellen! Nog even de auto ermee besturen en we zijn gearriveerd in het Knightrider-tijdperk.

En nu kriebelt het: wil ik ook zo'n slim horloge? Eigenlijk is mijn antwoord vooral dat ik (ook) een horloge wil. Mijn stappenteller voldoet, maar zien hoe laat het is, is vooral bij daglicht erg moeilijk. Een horloge en stappenteller om één pols, is natuurlijk weer lastig. En als ik dan toch een smartwatch wil, mede vanwege het horloge, wil ik een ronde. Eén met ouderwets horloge-uiterlijk en weergave van een 'analoog' klokje.

En die zijn er! En ze zijn mooi! Dus wil ik 'm NU!

Huh?
Wat?

Wil ik een smartwatch?
Er is twijfel, maar ik voel mezelf langzamerhand neigen naar een volmondig JA. Nu nog niet hoor. Eerst wil ik met m'n stappenteller het stappendoel honderd dagen volmaken. (dat is inmiddels over elf dagen, dus niet zo heel ver meer weg) Nog beter is natuurlijk een heel jaar te volmaken, maar dat is dus nog wél een behoorlijke periode. Logisch zou zijn het horloge voor mijn verjaardag te vragen. Heb ik nog ruim een half jaar om te twijfelen, zoeken en vergelijken.

En er ís veel keus. 

Ook heel veel horloges, die er helemaal niet zo 'smart' uitzien. Gewoon, mooi. Poeh, lastig hoor. Gisteren liep ik een rondje in zo'n megawinkel. Ik denk dat dit 'm wordt.

Hoeveel dagen nog tot m'n verjaardag?

Doorlopen

Vandaag zit ik op dag tachtig-op-een-rij van elke dag negenduizend stappen of meer. Dat is dus al vanaf 11 juli, net niet vanaf onze vakantie, doordat ik die week door de leesclub één dag dat magische getal niet haalde. Peanuts. Het overgrote deel van de dagen, op vijf of zes na denk ik, zat ik boven de tienduizend.

Mijn doel is honderd dagen op rij boven de negenduizend stappen. Dit vergt soms planning. De meeste dagen lukt het wel, door de wandelingen met de hond, twee keer per week lopend naar het werk en extra wandelingen op de andere dagen (want de hond wil écht niet zoveel lopen). Van 't weekend had ik twee verjaardagen en wandelde ik dus al voor de visites aan. Komende dinsdag is weer een leesclubdag en nu al vraag ik mij af: hoe ga ik dat doen? Lopend naar het werk kan niet, tussen werk en leesclub door is niet veel tijd, weer met fiets aan de hand wandelen, totdat het polsbandje trilt? Zoiets zal het wel worden.

Ondertussen ben ik ook bezig gezonder eten en dus met afvallen. Bij het voedingscentrum houd ik af en aan al sinds augustus 2012 bij hoeveel ik weeg, uiteraard met het doel af te vallen. Er zitten nogal wat gaten in de lijst van dagen, weken en maanden dat ik me hier even wat minder mee bezig hield.

Het 'leuke' van zo'n archief, is dat je kunt zien hoe het de afgelopen jaren ging. Zo was mijn gewicht twee jaar terug eind september vrijwel hetzelfde als nu, rond de éénentachtig kilo. In de tussentijd ben ik alleen maar zwaarder geweest, net als daarvoor. Op 13 juli 2013 woog ik het laagst van die hele periode, tachtig kilo. De dag daarna gingen we met vakantie en de drie daarop volgende weken kwamen er vier kilo's bij. Dat is ruim vijf jaar terug! En al die tijd aankomen en afvallen en weer terug. Zeker zo'n dertig kilo in totaal, afgevallen maar dus ook weer aangekomen. Manman, wat een energie zat daarin. Wat een strijd.

Zo'n datum drukt je ook met de neus op andere feiten, bijvoorbeeld dat er ook al zo'n vijf jaar bepaalde broeken in de kast liggen, die ik nooit heb kunnen dragen. Ai.

In elk geval houd ik nu niet alleen m'n gewicht  maar ook wat ik dagelijks eet bij bij de eetmeter, zodat ik niet in de verleiding kom om door te eten. 

Maar wat is nu verder het effect op mijn lichaam?  
Er is duidelijk verbetering in mijn conditie. Trappen loop ik makkelijker op, benen lijken sterker. Tegen de wind in fietsen gaat makkelijker. Verder voel ik me vooral, zoals ik me voelde toen ik in een (winter-)periode hardlopen opbouwde tot de vijf kilometer. De pijn wordt niet minder. Als het de afgelopen tijd al minder was, kwam dat volgens mij eerder door het warme weer. Dat had ook grote invloed op mijn huid, kennelijk, want de eczeem komt ook overal weer terug. En ik maar denken dat dat wegbleef door m'n gezondere eten.

Wanneer de honderd dagen op rij gelukt zijn, blijf ik natuurlijk wandelen. Ik zal alleen minder streng zijn. Een leesclubdag loop ik dan wel zoveel mogelijk, maar ik doe geen moeite om de tienduizend stappen vol te krijgen. Tenslotte fiets ik op die dagen ook meer dan anders.

Op dreef

Het gaat goed. Je zou haast zeggen dat het niet beter kan. Ik loop al zesenzestig dagen mijn stappendoel van 9000 stappen per dag. De laatste dertig dagen zelfs meer dan 10.000 stappen en ook de weken daarvoor waren meestal boven dat zo mooie ronde bedrag! Het is ongekend en ik wil er niet mee stoppen. Toch...

Er is een maar, helaas. Al sinds enige tijd zijn mijn achillespezen dik en doen ze zeer. Gisteren had ik ook pijn in de kuitspieren, vermoedelijk door tafeltennis de dag ervoor en de yoga de dag dáárvoor. Aan anderen durf ik dit al niet meer te vertellen, want iedereen reageert met 'je moet naar de dokter', maar dat wil ik niet. Die schrijft natuurlijk rust voor en ik zit al op zesenzestig dagen!

Dus ik smeer tegen ontstekingen (noem geen merk), dat lijkt te helpen, en daarnaast koel ik een paar keer per dag. Ook heb ik, eindelijk, goede wandelschoenen gekocht. Het lijkt te werken, maar gisteren was wel een dieptepunt.

Naast het wandelen let ik ook goed op wat ik eet. Online vul ik dagelijks mijn voeding in. Dit heeft, samen met het wandelen, gelukkig resultaat en eindelijk verlies ik weer eens wat gewicht. Dat is een andere reden, waarom die stappen per dag zo belangrijk voor me zijn. Stel dat ik stop, wat dan? En stel dat ik slechts een week stop, is de motivatie er dan nog om weer te beginnen? Nu wring ik me in allerlei bochten om op dagen, dat ik geen tijd heb om tussendoor even drie kwartier te wandelen, toch aan die stappen te komen. Al een aantal keren liep ik 's avonds op de heenweg met de fiets aan de hand, om over die 9000 stappen verder te fietsen naar mijn activiteit van die avond.

Gelukkig is het weekend. Vandaag en morgen loop ik meerdere korte afstanden, in plaats van één lange wandeling. Mijn doel is om in elk geval de honderd dagen vol te krijgen. De pijn in de kuiten is al minder. Het gaat me vast lukken!

Bewondering en trots

Er zijn een aantal mensen waar ik grote bewondering voor heb. Bekende mensen, zoals Nelson Mandela en Maarten Luther King, die opstonden voor hun recht. Ook voor bekende mensen met fibromyalgie, zoals Sinaed O'Conner, Morgan Freeman en Lady Gaga, en ik ben ze bijna dankbaar dat ze uitkomen voor hun pijn en op die manier hopelijk meer begrip genereren bij het grotere publiek.

Maar er zijn ook onbekende mensen, voor wie ik bewondering heb. Één van hen is mijn zus. Mijn zus is vier jaar ouder dan mij en werkt in het onderwijs. Naast haar baan is ze erg druk met allerlei activiteiten. En deze vakantie liep ze samen met haar man de Incatrail in Peru.

De wat?

De Incatrail. 

Hoog in het Andesgebergte van Peru loopt een route, die de Inca's in vroeger dagen liepen. Hij eindigt bij Machu Picchu. De reis duurt vijf dagen en vier nachten; is vijfenveertig kilometer lang.

Terwijl ik hier trots zat te verkondigen dat ik al vijfenveertig dagen mijn tienduizend stappen per dag haal, liep mijn zus op één dag elf uur op grote hoogte. In de kou ook nog. Nadat ze deze route gelopen hadden, niet elke dag elf uur gelukkig, gingen ze nog naar Rainbowmountain. Zeveneneenhalf uur wandelen over bergtoppen en door een dal, door sneeuw, hagel en onweer.

Ondanks dat ik haar 'niet wijs' verklaar, want wie gaat er nou voor z'n lol door hagel en sneeuw lopen, terwijl het in Nederland over de dertig graden is,  heb ik ook diep respect. Mijn zus leeft namelijk ook met pijn en toch doet ze dit maar even, dagen wandelen op vier kilometer hoogte, terwijl ik vorig jaar nog geen tien minuten volhield in de Alpen. Heuvels, in vergelijking.

Ze hebben de afgelopen weken geweldige dingen gezien, wij zien de foto's, die ze veelvuldig maakt. Het is geweldig, wat ze toch maar weer voor elkaar gekregen heeft.

Respect.

Vandaag kregen we een kaartje, leuk he.

De stappenteller(s)

Vakantie; 3 juli 2018*
Ik heb een zorgzame man. Hij haalt 's morgens brood van 'voor', hij dekt de ontbijttafel lekker in de zon en maakt voor mij mijn (oplos-)koffie. En als dat allemaal gedaan is, kom ik nog eens uit bed.

Wanneer we vervolgens op pad gaan, heb ik al snel toch meer stappen gedaan dan hij, volgens onze stappentellers. We hebben dezelfde, door hem op hetzelfde moment aangeschaft. Een luxe exemplaar, die niet alleen de stappen meet, maar ook tijd aangeeft, net als temperatuur en eventueel je hartslag en bloeddruk. Daarnaast kan hij aangeven, wanneer je berichten op je telefoon ontvangt.

Volgens onze oudste, die een week mee is met vakantie, komt het verschil in stappen doordat ik kleinere stappen neem. Bovendien loop ik de afstand dubbel, aangezien ik vaak even terug of zijwaards ga, voor (weer) een foto; stapje naar voren, twee stapjes terug, zoiets. Het klinkt logisch, maar volgens man kloppen de tellers gewoon niet. Tijd voor een experiment.

Omdat ik om een aantal redenen niet helemaal tevreden met m'n nieuwe stappenteller was (hij verliest vaak de connectie met de telefoon en lijkt de stappen van dagen terug niet vast te houden, zodat ik niet echt een overzicht heb van de gelopen stappen) nam ik ook m'n vorige stappenteller mee. Op een dag switchten we 's nachts op twaalf uur, toen alle stappentellers 0 stappen aangaven, van exemplaar. Man ging een dag met twee bandjes op stap, ik nam m'n oude.

Het was voor mij een goede dag. Ik blijk tijdens onze uitjes dus inderdaad veel meer stappen te nemen dan man. Beide stappentellers om zijn arm, gaven nagenoeg hetzelfde aantal stappen aan, terwijl ik veel meer gelopen had. Man snapt het niet, ik eigenlijk ook niet. Zijn mijn stappen echt zoveel kleiner? Loop ik écht zoveel heen er weer met m'n fototoestel?

Nu
Inmiddels zijn we ruim zeven weken verder en onze vakantie is alweer zes weken geleden. Ik heb m'n oude stappenteller omgehouden, of eigenlijk m'n tweede. De eerste ging immers na een half jaar kapot. Eigenlijk bevalt deze best goed. De meldingen bij berichtjes op de telefoon, gingen al snel irriteren (ik heb een vriendinnengroep, die af en toe flink los kan gaan). Het leidde maar af van andere bezigheden. De hartslag kan deze ook meten en bloeddruk mat de nieuwe ineens niet meer.

En ik ben trots. Het stappendoel staat op 9000 stappen en ik heb dit doel inmiddels vierenveertig dagen achter elkaar gehaald! En vijfenveertig dagen terug zat ik er nét niet aan, doordat ik een rondje met de hond als meer stappen ingecalculeerd had en het ineens 's nachts twaalf uur geweest was, waardoor de stappen weer op nul stonden. Maar in feite haalde ik het doel toen bijna.
Van die vierenveertig dagen zat ik zeker negenendertig boven de 10.000 stappen.

De reden dat het momenteel zo goed gaat, is dat ik wandelen met een luisterboek ontdekt heb. 's Avonds na het eten kijk ik hoeveel stappen er gezet zijn en aan de hand daarvan kies ik in m'n hoofd een wandelrondje uit. Het maakt niet uit of ik elke avond hetzelfde rondje loop, want ik luister naar een boek. En met een fijn boek, wandel ik zo een iets grotere ronde, om wat langer te kunnen luisteren. (Kolja van Arthur Japin en door hem zelf voorgelezen, is als luisterboek een aanrader. Nog zeven dagen gratis in de luisterbieb) Wat mij opvalt tijdens het wandelen, kun je op mijn andere blog zien.

Ondertussen houd ik ook m'n eten alweer bij, dus ik ben goed bezig, al zeg ik zelf.

* Het eerste gedeelte schreef ik tijdens onze vakantie.

Dipperdedip

Een dip, een duik of een tijdelijk oponthoud. De laatste tijd was er weinig actie op het gebied van schrijven, fotograferen en zelfs lezen. Het schrijven en fotograferen zat sowieso al op een lager pitje, zéker hier, op mijn boekenblog verschijnt nog redelijk regelmatig een stukje, maar ik gaf het lezen daarvan de schuld. Als ik dan zelfs dát niet meer doe, wat deed ik dan?

Eh.. nou.. weinig?
Na mijn vakantie begon het. Terwijl ik in mijn vakantie de boeken met moeite weglegde (actief is m'n vakantie uiteindelijk nooit geworden), had ik eenmaal thuis diezelfde moeite om er één op te pakken. Dat lag niet aan de boeken. Na de vakantie had ik geen rust in m'n hoofd, op de één of andere manier. Afspraken vulden in rap tempo de agenda, sneller dan ik bij kon houden.

Inmiddels is het stof wat gedaald. Afspraken bleken m'n hoofd meer te vullen dan m'n agenda. De boeken, waar ik na m'n vakantie aan begon, zijn uit, en ik zit alweer middenin een volgende (van de volgende). Ik schreef ondertussen ook twee boekenblogs en voilà, ook hier ben ik weer.

Terwijl ik niet las, schreef of fotografeerde, lag ik niet diep depressief onder het dekbed hoor. Ik zat wel ineens vaker voor tv, maar deed tevens m'n best voor de 10.000 stappen, tafeltenniste en speelde gewoon wat spelletjes, op tafel en op internet. Ook ging ik uit eten met een vriendin en naar een theatervoorstelling met diezelfde vriendin. In Zwolle genoten we van Shirma Rouse zingt Aretha Franklin. Een aanrader!

Ook schreef ik me in voor de kernjury van de NS Publieksprijs en ben gekozen. Volgende week haal ik de zes geselecteerde boeken op in Utrecht. Het is een hele happening. Binnen vier weken moet ik ze lezen én beoordelen.

Nu ik dus weer schrijf en lees, wordt het misschien ook wel tijd het fototoestel weer ter hand te nemen. Het is buiten schitterend weer en, mede dankzij onze 'geweldige' zomer, staan overal volop paddenstoelen. Komt gelijk m'n stappen ten goede.

(Ik zag dat ik de afgelopen tijd één keer per maand een blog schreef hier. Dat is nog best regelmatig. Ik ben er nog, ga echt niet weg)

Cursus in Amsterdam

Ik weet niet wat het is met mij en Amsterdam. In feite kom ik er niet vaak en ken ik de stad niet echt, al was ik er een paar jaar terug een week. Toch.. als ik ergens moet zijn, kijk ik globaal op de kaart en loop ik vanaf het Centraal Station zonder al te veel problemen naar de plek van bestemming. Tenminste, dat is me nu een aantal keren gelukt, zo ook zaterdag, toen ik naar cursus ging.

Abraham Storck 1679
het Paalhuis Nieuwe Brug

Ik nam een vroege trein, zodat ik naar alle lust kon verdwalen en toch nog op tijd zijn, maakte nog snel een foto van de plattegrond van de grachtengordel en ging op weg. Lopend langs één van de vele grachten, stelde ik me voor hoe het hier was in de tijd van Rembrandt: de geluiden op straat van gillende kinderen, blaffende honden, schreeuwende moeders en vloekende werklui. Klossende paarden op onverharde straten, die piepende en rammelende wagens trokken. Deftig geklede dames tussen zwervers in vodden.Weldoorvoede handelaren naast magere bedelaars. Alles doordrenkt met de geur van houtkachels en uitwerpselen.

Hoe anders is dat nu? Geluiden komen vooral uit auto's, fietsers en het belletje van de tram, die zelf vrij stil is. Op straat hoor ik amper de Nederlandse taal; mensen uit allerlei windstreken vergapen zich aan de smalle gevels. Overal worden foto's gemaakt met grote camera's of mobieltjes. Druk is het nog steeds, de sterke geur van wiet omringt mij regelmatig.

2017 rij voor Anne Frankhuis

Nadat ik redelijk rechtstreeks (volgens mij) de cursuslocatie bereikt heb, ga ik ervan uit dat ik met een kleine omweg met hetzelfde gemak het station terug zal vinden. Dat valt een beetje tegen. Op een gegeven moment zie ik links de Dam, die ik aan mijn rechterkant verwachtte. Het geeft niet, ik vermaak mij wel. Vanaf dit punt volg ik (ongeveer) de bordjes en zoek ondertussen een plek om wat te eten. Dat valt niet mee, zo op de zaterdagavond. Wanneer ik eindelijk ergens zit, duurt het te lang voordat mij gevraagd wordt of ik wat wil en wat dan wel, dus ik vertrek weer, om er zeker van te zijn mijn trein te halen. Salades haal ik bij de AH to go. Ook lekker. Op zoektocht naar het toilet ontdek ik restaurantjes zoals ik ze zocht, aan de achterkant van het station. Weet ik dat voor de volgende keer.

Al met al heb ik ruim 14.000 stappen gezet en ik voelde er niet eens zoveel van, 's avonds. De volgende dag wel, dus ik doe het rustig aan. Vandaag, maandag, komt de reactie pas echt. Opstaan gaat moeilijk en mijn benen voelen zwaar.Ik fiets wel naar het werk.

Wanneer ik mijn stappenteller app nog even check op de stappen van zaterdag, zie ik dat ik zowel de heen- als de terugweg 44 minuten heb gewandeld. Nou heb ik heen nog een rondje gelopen op zoek naar cursus, maar óf het was niet zo heel rechtstreeks als ik dacht, óf terug was een minder grote omweg. Laat ik dat maar in het midden laten. Ik heb in elk geval heerlijk gewandeld en kwam zonder zoeken op de plek van bestemming. Ben benieuwd hoelang ik daar de volgende keer over doe.

De tijd gaat zo snel

Ineens moesten we weer autoruiten krabben, kwamen er kinderen met lampions langs de deuren wegens Sint Maarten en kijk, daar kwam Sinterklaas ook al in het land. Natuurlijk wist ik welke maand het is, mijn dochter werd eind oktober immers 19 en november volgt dan automatisch. Maar het kwam zo snél.

De tijd rent maar door en ik probeer het met zere knieën en tegensputterende kuit bij te benen. Weken vervagen door dagelijkse hoofdpijn, een combinatie van migraine, spanning en verstopte voorhoofdsholtes valt me lastig, aldus de dokter. Dus verkort ik door middel van mijn laatste verlofuren mijn werkdagen met een uurtje. Als het goed is, zing ik het hiermee net tot de kerst uit. De eerste dag dat ik effectief later begon, afgelopen vrijdag, voelde al rustiger. Ik ben benieuwd of het helpt of te snel went. 's Avonds snotter en snuif ik een neusspray. Mijn man hoopt vooral dat het snurken zo binnenkort weer tot het verleden behoort.

Van 't weekend stapte ik weer eens in de sauna met de bedoeling hiermee mezelf regelmatiger te verwennen, minstens 2x per week. We hebben zelf een infraroodsauna, dus op zich is dat te doen, maar raar genoeg komt het er vaak niet van. Het nadeel van de sauna is ook dat m'n huid nog droger wordt, waardoor het nog meer gaat jeuken. Dus smeer ik 2 soorten vette crème en een cortisonezalf, om dat te verlichten. Was zonder sauna overigens ook al nodig. Ik werd gék van de jeuk.

Zo pep ik mezelf op tot betere tijden met een minimum aan pijn en jeuk. Doe wat ik kan doen, wat logischerwijs zou kunnen helpen. Door de kou buiten verminderen de dagelijkse stappen, helaas. Ik kan me er slecht toe zetten extra wandelingen te maken, maar doe m'n best. Met dochter 2x per week naar de winkels, zij in de rolstoel, en ik wandel 1x per week naar het werk. Op die dagen haal ik de 10.000 stappen wel. Op de 2 trainingsavonden ook. En ook de posterijen stimuleren het wandelen. De dichtsbijzijnde brievenbus is verwijderd. Weer wat koude stappen erbij.

Zo wandelen we stilletjes aan naar het einde van het jaar.

Stand der stappen

"Je gemiddelde is de afgelopen week verbeterd ten opzichte van de weken ervoor" vertelt mijn smartcoach mij opgewekt op de stappenteller-app in het zondagse activiteitenoverzicht. Zowel het aantal stappen als de hoeveelheid slaap is verbeterd. Zo werk ik aan een gezond en gelukkig hart, aldus mijn coach.

Wanneer ik opsta weet ik nog niet zo zeker of ik me wel zo gezond en gelukkig voel. Billen, heupen, bovenbenen, knieën, enkels en voeten doen me zeer. Niet zo prettig. Geheel tegen mijn gewoonte in, maak ik deze morgen maar een kleine wandeling met de hond. Ik besluit tot een welverdiende rustdag. Er is een boek te lezen, er zijn postcrossingskaartjes te schrijven. Genoeg te doen, waarvoor ik geen stap hoef te verzetten.

In de loop van de dag gaat het beter en in de middag lopen hond en ik dan toch de grotere ronde. Fijn dat de pijn toch weer afzakt. Aan het eind van de dag kijk ik wat ontstemt naar mijn amper 4000 stappen. Dat is wel een heel karige score, maar rust is rust. Het is goed zo.

Wanneer ik na het eten weer met de hond loop, kriebelt het toch. De hond reageert knorrig, als ik me niet beperk tot het rondje vijver. Het is toch avond? Gelaten loopt hij met me mee door het park, maar als ik ineens een onbekende afslag neem, die ons duidelijk nog verder van huis voert, stribbelt hij echt tegen. Bij elke afslag daarna die we (wel of niet) nemen en die nóg verder weg voert, houdt hij z'n poten stijf. Hij Wil Niet, zoveel is duidelijk, maar het is lekker weer, droog en haast geen wind, dus hij moet. Klaar. Pas als we in een natuurgebied nabij lopen, merkt hij dat we voor hem de goede kant opgaan en kijkt hij zelfs nieuwsgierig naar de koeien, die we passeren. Als hij voor me uit huppelt, flapperen z'n oortjes vrolijk op en neer.

Thuisgekomen ploft hond op de grond en ik zet thee. Daarna check ik m'n stappenteller: 9213 stappen zijn er nu gezet. Vanavond nog kaartjes posten en de 10.000 zijn toch weer gehaald.

A day in the park

Wanneer mensen mij vragen hoeveel ik beweeg en of ik ook sport, zeg ik steevast dat ik minimaal 1 dag per week naar het werk wandel. In werkelijkheid is dat er de laatste weken tot maanden slechts zelden van gekomen. Eén van de oorzaken is de ziekte van mijn dochter en dat een half uur reistijd dan gewoon te lang kan zijn, voor ad hoc oproepen van haar kant. Inmiddels is het vakantie en is dochter thuis. Op stel en sprong opgetrommeld worden, is nu niet aan de orde. Daarom besloot ik zondag, dat dit stukje beweging maar weer eens in ere hersteld moest worden. Maandag weer aan de wandel.

Ik trof het. De weersvoorspellingen waren goed, en het actuele weer sloot zich daar nu eens bij aan. Het kon zelfs wel eens mooier zijn, dan voorspeld! (dat ik dat nog mag meemaken) Dus stond ik vanmorgen op tijd en op ging op weg. Zoals altijd vond ik het weer genieten. Het half uur is zo om.

Vanmiddag was het weer zowaar nog steeds erg prettig. (ik reken nergens meer op momenteel, qua zon) Als zomer- en zonliefhebber vind ik het weer niet zoals het zou moeten zijn zomers, maar het is beter dan die regen al de tijd, dus was ik blij. Zo blij, dat ik zelfs de drang op voelde komen tot het maken van een vlog. Ik loop namelijk door een heerlijk park annex natuurgebied richting mijn wijk. Een park waarin mensen wandelen, samen, met kinderen of de hond, skaten, fietsen en zelfs paardrijden. Een park, dat sowieso 2 wijken bediend, maar waar volgens mij ook veel mensen van buiten die wijken vertoeven met mooi weer. Dit wilde ik nou wel eens delen.

Maar.. ik houd eigenlijk niet van zo vlogs. Dientengevolge heb ik totaal geen idee hoe ik zoiets in elkaar steek en of dat haalbaar is, lopend met een telefoon voor me uit. Daarom maakte ik foto's, om hier een serie van naast de tekst te plaatsen. En zojuist ontdekte ik hoe ik van verschillende foto's een animatie kan maken. Geen vlog, maar ook geen lange rij van foto's onder elkaar.

Het gaat wel wat snel misschien.., hoe ik dat aanpas, moet ik nog leren. De eerste foto is mijn schaduw en zo loop ik naar huis.

Overigens was de stappenteller ook blij met de uitvoering van mijn bewegingsplan. Toen ik bijna thuis was, vernam ik een jubelend getril rond mijn pols: ik passeerde de 10.000 stappengrens. In totaal zette ik 13.470 keer de ene voet voor de ander. Dat is het dubbele van het gemiddelde aantal stappen van vorige week. Niet verkeerd dus, zo'n dagje wandelen.

Vakantie: Mooi Sintra

"Het is 7 kilometer naar boven, dat is ver mevrouw."
"Het is wel 1,5 uur lopen!"
"Naar beneden is makkelijker dan naar boven, u kunt dan door het park met trappetjes en mooie uitzichten"
"Ik kan de rit personaliseren en we stoppen gewoon als u een foto wilt maken. Onderweg vertel ik alle wetenswaardigheden van de omgeving"

We komen uit het Toeristeninformatiekantoor van Sintra en voor ons staat een aardige jongeman, die aanbiedt ons met zijn auto naar boven te rijden. Voor een klein bedrag, natuurlijk. Het is eigenlijk een vriendenprijsje, dat snappen we. Ik ben eigenwijs. Ik wil lopen. Zeker weten? Ja, het is vast ver en steil, maar ik heb mijn zinnen erop gezet, dus lopen we.

 Bij de eerste bocht treffen we een bus, die staat te toeteren achter een stilstaande auto. Nu al ben ik blij met onze (mijn) beslissing, want hoe kunnen we nu stoppen waar ik wil fotograferen, als er achter ons binnen een minuut een toeterende file ontstaat? Al snel slaan we af het park in. Deze heeft inderdaad een hoop trappetjes, maar de treden zijn hoog, dat had ik omlaag niet zo makkelijk kunnen doen. Ik ben wat raar daarin misschien, maar zo is het wel. Op hobbelige stukken, waar het mogelijk is, houdt mijn man mijn hand angstvallig vast. De val ligt hem nog vers in zijn geheugen. Dat kunnen we hier niet hebben.

Onderweg worden we ingehaald door onder andere Nederlanders, Fransen, Belgen en Engelsen. In het dorp zien we veel Aziaten, trouwens, maar die wandelen dat stuk niet. Sintra is Portugees, maar volgens mij hoor je die taal het minst. Terwijl we zwetend en zuchtend onze weg vervolgen, bijna aan de top, passeren we een klimmuur. Nog weer een alternatieve route. Terwijl ik al blij ben dat ik nog kan blijven staan, zijn er ook mensen die hier nog een keer een zwaarder parcours kiezen. Respect!

Eenmaal bovenaan de berg bij het Palacio da Pena blijkt er een rij te staan voor de ingang van de poort. Na de poort ligt een tuin, weer omhoog, en daarachter het schitterende Palacio. Het Moors kasteel trekt ons niet zo, maar nog weer een tuin door en dan nog weer trappen in het paleis beklimmen hoeft van mij op dat moment ook niet. Ik maak wat foto's en we kiezen voor een roze Renault 4 cabrio om ons weer naar beneden te brengen, want bij de bushalte staat ook een rij. Wel een vrolijke rij met zingende mensen, die enthousiast juichen als er weer een bus aankomt. Onze chauffeuse komt uit Sintra en vertelt dat het vandaag rustig is. Wij vonden het al behoorlijk druk. Toch blij dat we nooit in het hoogseizoen gingen. Ook vertelt ze over een derde kasteeltje, slechts 5 minuten lopen van 'down town'. Klinkt goed, maar eerst zitten.

Na een hapje en een drankje (grote bierglazen!) wagen we het erop en gaan nog naar Quinta da Regaleira. Het kasteeltje doet me wat denken aan de bouwsels, die we vroeger op het strand maakten van nat druipzand. Hoewel ik gisteren in Lissabon al diverse keren verzuchtte dat ik geen trap meer kon lopen, lokken de uitzichten en we gaan naar het dak. Weer is het de klim waard, spijt krijg ik later misschien, maar dit hebben we maar mooi gezien.

Hierna is het ook echt over. Op het nippertje redden we de trein terug, we stappen optimistisch uit bij het station in 'onze' straat, die kilometers lang blijkt, en we zitten aan de verkeerde kant.  Ach, het is in elk geval vlak. Gisteren liepen we kilometers, op zoek naar een eettentje waar we vorig jaar zo lekker aten. Dit keer vinden we, na toch even lopen, een restaurantje om de hoek.

Nog wat foto's van onderweg:

Links het Moors kasteel, rechts Palacio da Pen