Boekenweek; de 'buit'

Mijn planning voor vandaag was goed, zo vond ik zelf. Eerst langs een boekwinkel en daarna bij een vriendin lunchen. Een perfecte planning voor een vrije dag. Voor de boekwinkel dacht ik veel tijd nodig te hebben, een uur leek me te kort, dus ging ik ruim voor de afgesproken lunchtijd heen. 

Opgewekt (en nat, want het regende verdorie) liep ik de winkel in en pakte een mandje. Gelijk naast de mandjes was een display met Limbusland van Pieter Koolwijk. Dit boek is dit jaar de keuze voor geef een boek cadeau. Elk jaar is er een goedkope uitgave van een kinderboek. In de winkel kun je dan een exemplaar kopen en achterlaten voor een goed doel, dat de winkel kiest. Je kunt de boeken natuurlijk ook mee naar huis nemen en zelf lezen of cadeau doen. Van der Velde (aan het A-Kerkhof Groningen) schenkt dit jaar de boeken aan het UMCG. Een paar exemplaren belandden gelijk in mijn mandje. 

En toen ging het snel. Binnen een kwartier zat m'n mandje vol en de volgende drie kwartier besteedde ik aan keuzes maken. Nee, nou lieg ik, dat deed ik ook al eerder. Aangezien de boeken die ik tot nu toe dit jaar las voornamelijk door mannen geschreven waren, besloot ik alleen voor schrijfsters te gaan. Daarmee viel een groot aantal boeken al af. Handig! Toch waren er nog heel veel boeken, die niet in m'n mandje zaten, maar daar best wel in hadden gemogen. Ooh.. als ik toch eens rijk was. 

Bij de eerste tafel was het al gelijk raak. Een tafel gewijd aan spanning. Mijn genre dus. En veel schrijfsters, meestal delven ze in dit genre het onderspit. Op deze tafel niet. Mogelijk nog een nawee van Nationale Vrouwendag? Geen idee, maar het kwam goed uit. Het boek 'Het duistere meer' van Sarah Bailey viel me gelijk op. Niet in de laatste plaats door de lage prijs, die pontificaal op het boek geplakt was. In de handgeschreven motivatie bij het boek, kon ik het land niet goed lezen. Bleek Australië te zijn. Een land dat ik dit jaar nog niet las. Goede reden om mee te nemen. Ohja, en de omschrijving klonk ook goed. 

De volgende tafel had Fantasy als genre. Weer veel vrouwelijke auteurs, maar ook erg mooie boeken. Cleopatra stond al op mijn 'wil ik lezen'-lijst en viel me dus gelijk op. Een boek met zo'n mooie spray-edge. Je hebt er niets aan verder, maar het ziet er geweldig uit. De hele fantasy-tafel stond vol met dit soort kunstwerkjes. Toen na online checken bleek dat het boek dezelfde prijs had zonder spray-edge, belandde dit boek in het mandje. Maar ik twijfelde wel. 

Uiteraard ging ik ook op zoek naar het Hebban/Mezza-boek van de maand. En ja, die was er en belandde ook in m'n mandje, maar heeft de schifting niet overleefd. Als ik dan toch een boek koop, dan maar een mooie buitenkant en 'Omdat ik je zie' van Eva Postuma de Boer ziet er niet zo spannend uit. Ja, het is niet dat ik het boek beoordeel op z'n uiterlijk, maar aangezien ik het kopen van papieren boeken wil beperken, wil ik ook echt iets moois kopen als ik daar dan toch voor ga. En Cleopatra staat mooi in de boekenkast. Ook de rug van het boek springt in het oog. 

Afijn, uiteraard ging ook het boekenweek betoog 'Ik zou uw dochter kunnen zijn' van Doortje Smithuijsen mee en natuurlijk kreeg ik het boekenweekgeschenk gratis. Al met al een mooie buit. 

Gelukkig appte vriendin vriendin voor de afgesproken tijd dat ze op weg naar huis was, want langer in de boekwinkel verblijven zou tot meer aankopen kunnen leiden. Snel rekende ik af en vertrok. 

Vriendin heeft kittens. Ze zijn lief en schattig en mooi! En als het goed is hypoallergeen, maar daar merkte ik dan weer weinig van. En dat terwijl ik m'n voorbereidingen getroffen had met medicatie. 

Maar kijk nou toch hoe schattig! Moederpoes leek het maar niets te vinden, dat ik me over haar nageslacht boog. 

De lunch was ook lekker. En van vriendins man kreeg ik een boek mee dat hij zelf schreef. Hij vroeg al eerder of ik interesse had. Ja, natuurlijk! Een boek is altijd goed en ik ben natuurlijk zeer benieuwd hoe hij schrijft. Dit boek komt vast nog wel eens terug in een maandoverzicht en dan lezen jullie ook hoe ik het vond. 

Nou, dit was hem dan, mijn welbestede vrije dag, eerste dag van de boekenweek. Had ik de aanschaf over twee dagen verdeeld, had ik twee boekenweekgeschenken gehad, maar, zoals de verkoper zei, ik kan het boek toch maar één keer lezen. Dan had ik wel iemand anders nog blij kunnen maken met een gratis toegang tot een museum op 22 maart. 

Nu nog zorgen dat deze boeken niet op de 'lees uit eigen kast'-plank van 2027 terecht komen.

Boekenweek

Morgen begint de Boekenweek 2026. Elk jaar is dit weer een feest voor boeken- en leesliefhebbers. Er zijn extra activiteiten, diverse boeken en schrijvers worden in het zonnetje gezet, bij aankoop van een (of meerdere) Nederlandstalig boek(en), t.w.v. minstens € 17,50 totaal, krijg je het boekenweekgeschenk én er is voor € 5,25 een extra novelle of (dit jaar) betoog, in het kader van die Boekenweek. 

De Boekenweek heeft ook elk jaar een thema, dit jaar is het Generaties. Zowel het geschenk als het betoog tippen dit thema (zijdelings) aan. Voor schrijvers is het een eer om het boekenweekgeschenk of betoog te schrijven. Peter de Smet, die jarenlang schuil ging achter het pseudoniem Hendrik Groen, komt er zelfs voor uit de anonimiteit. Dat deed hij niet eens toen zijn boeken "Pogingen iets van het leven te maken" en "Zolang er leven is" de NS Publieksprijs wonnen!

Lezers kennen mij als boekenliefhebber en het zal dan ook geen verrassing zijn dat ik uitkijk naar de Boekenweek. Al weken blader ik door websites om tot een goede keuze te komen voor het te kopen boek. Mijn voornemen was immers minder papieren boeken te kopen. Voor de Boekenweek maak ik zeker een uitzondering, want ik wil het geschenk op papier, maar ik wil het aantal boeken wel beperken. Vorige maand kocht ik geen boek, dus mag er deze maand één extra, toch? 

Een logische aankoop zou het Hebban/Mezza boek van de maand zijn. Die ga ik sowieso lezen, tenslotte. Maar er is zoveel leuks! Zojuist ontdek ik dat Piergiorgio Pulixi, een schrijver wiens tweede boek al op mijn verlanglijstje voor Sardinië staat, een derde boek in deze serie uitbracht. Oeh. Maar deel één en twee las/lees ik via de online bieb, dus is het niet handig deze als papieren versie aan te schaffen. (dan moet ik gelijk de hele serie, ook zonde)

Afijn, al zoekend kom ik er aardig achter wat ik (waarschijnlijk) níet ga kopen, maar wat dan wel. Ik denk dat ik me er morgen gewoon door laat verrassen. Lekker struinen in de boekwinkel en kijken wat het wordt. Misschien zie ik een boek, dat zich afspeelt in een nieuw/ander land en niet op een lijstje staat.  Feestje 📚 De verdere activiteiten laat ik overigens, net als andere jaren, aan mij voorbij gaan. 

Nog extra leuk: vroeger kon je met je boekenweekgeschenk een dag gratis reizen met de trein. Mijn zus en ik kozen die dag altijd als zussendag. Dit jaar is je boekenweekgeschenk je toegangskaartje tot een museum!

 

 

 

Ook kinderboeken gaan op pad

Naast dat ik aan bookcrossing doe, is mijn minibieb ook een kinderzwerfboekenstation. Eén of twee keer per jaar krijg ik hiervoor weer een nieuwe doos met boeken van Kinderzwerfboek, onderdeel van Stichting Kinderhulp. 

Terwijl ik mijn planken met volwassen boeken redelijk op orde heb, zijn de planken van kinderboeken eigenlijk een zootje. Niet dat ze niet netjes staan, hoewel dat misschien een deels zo is, maar ik heb geen idee hoe lang de boeken er al staan en of er nieuwe bij zijn. Dit komt onder andere omdat ze zo dun zijn. Denk ik. Er zijn wel vaak kinderen, die even tussen de boeken rommelen. Terwijl ik binnenzit hoor ik hun enthousiaste stemmen. Voor hen zou ik dit eigenlijk beter op orde moeten hebben, maar het schiet er vaak bijin. 

Binnenkort komt er weer een nieuwe doos boeken, dus tijd voor een opruiming. Mijn goede voornemen van gisteren indachtig, stapte ik weer op de fiets met dit keer een fietstas vol kinderboeken. Uiteindelijk deed ik maar twee minibiebs aan, waaronder deze in Sint Annen. Mooi groot en met prachtig uitzicht. Het zit aan een dorpshuis vast, dat is gevestigd in een oude molen. Het heet dan ook De Meuln. 

In deze minibieb vond ik ook een boek voor mijn landenchallenge, een boek dat zich afspeelt in Kenia. Leuk, weer een land in Afrika erbij. Ik hoop dat het ook daadwerkelijk een leuk boek is. 

Bij elkaar was de tocht zo'n drieentwintig kilometer. Hiervan leerde ik dat vijftien kilometer door de weilanden fietsen op een zonnige dag met niet al te veel wind best te doen is, maar bij zeven kilometer schrok ik wel dat ik nog niet eens op de helft was! Na zo'n vijftien kilometer zette ik ook de ondersteuning een tandje hoger. M'n knieën begonnen enigszins pijn te doen, en het is natuurlijk niet te bedoeling dat mijn goede voornemen op dag drie strand, omdat ik ineens teveel doe. Bovendien bleek de 'niet al te veel wind' iets meer op wind te lijken, toen hij me tegemoet kwam. Daarnaast is duidelijk dat voor een 'terugreis' van diezelfde vijftien kilometer nog wel getraind moet worden. Goed dat ik begonnen ben!

Om me écht goed voor te bereiden op de fietstocht naar het werk na de verhuizing, zou ik nu 's morgens natuurlijk kunnen beginnen met een grotere omweg. Echt een goed idee. Houd ik in gedachte voor de dagen dat het niet koud is, niet regent en ik op tijd uit bed ben. Dit komt even nog niet in het rijtje goede voornemens. Dat kan volgend jaar ook nog wel. 

Misschien een beetje té...?

Afgelopen woensdagavond kreeg ik ineens een enorme pijn onderin m'n rug, vlak boven m'n bil. Enige tijd was staan en lopen zelfs niet mogelijk, liggen op de grond was alles wat ik kon. Later lukte bewegen weer, maar stil zitten of liggen niet, dus heb ik de nacht wiebelend en door de woonkamer lopend doorgebracht. "Het SI-gewricht", zei de dokter de volgende dag. Heel vervelend, weinig aan te doen. Ik kreeg oefeningen mee naar huis en het advies wat te fietsen en kuieren, om de boel in beweging te houden. Over ongeveer twee weken moet de pijn afgenomen zijn. 

Dit was vreselijk balen. Niet alleen vanwege de pijn en doorwaakte nacht, maar ook omdat ik donderdag mijn man aan wilde te moedigen bij de Drakenbootrace, die in het kader van Gronings ontzet in de stad gehouden werd. Hij was trommelaar in een boot van zijn werk. Mijn aanmoedigen viel dus behoorlijk in het water. Toch werden ze vierde! Ik was er graag bij geweest. Op de beelden ziet het er leuk uit. De race zelf viel gelukkig niet in het water. 

Vandaag ging man al vroeg op pad, tafeltennissen elders in het land. Ons brood was bijna op en ik besloot een stukje naar het winkelcentrum te fietsen en brood te halen. Ook wilde ik een boek kopen, dat deze week uitkwam en op mijn verlanglijstje stond. Daarna zou ik dan even naar een tuincentrum in de buurt gaan. Eén van de vleesetende plantjes is al dood en voor dat potje wilde ik een ander plantje kopen. 

Helaas was het boek dat ik wilde niet bij de winkel in onze wijk. Op zich geen probleem, want maandag ben ik toch in de stad en dan kon ik het ook wel kopen. Het is niet zo dat ik dit boek dit weekend zou gaan lezen, tenslotte. Ik ben nog in twee boeken bezig en er ligt een recensie-exemplaar voor FES magazine. 

Bij het tuincentrum waren vervolgens niet de kleine plantjes die ik zocht. Wel hele leuke potjes, waar kleine plantjes in passen. Spontaan besloot ik naar het tuincentrum aan de andere kant van de stad te fietsen en daar de plantjesvoorraad aan te vullen. Maar daar was bijna alleen de soort vleeseter nog maar, die al dood was gegaan en die het eigenlijk nooit lang bij mij heeft uitgehouden. Dus kocht ik andere kleine plantjes voor de potjes. En, omdat ik nu toch in de buurt was, ging ik ook nog even bij de boekwinkel langs voor het boek. 

Al met al heb ik zo'n anderhalf uur gefietst. Ik ben benieuwd of de dokter dat bedoelde met 'een stukje fietsen'. Op zich voelde het heel goed. Tijdens het fietsen weinig last van de pijn. Nu ook niet echt veel meer (of minder). 

Ziehier de aankopen. Zijn die pottjes met brilletjes niet leuk? Het staande potje op de achtergrond wilde ik dit voorjaar al kopen. Nu kon ik 'm niet meer laten hangen, want het plantje rechtsachter, met de hangende vliegenvangers, zou er leuk in staan. 

Kijk, zo ziet de vensterbank in de keuken er nu uit. 

Het plan om niets meer te kopen in verband met verhuizen en kleiner wonen volgend jaar is jammerlijk mislukt, zou je kunnen zeggen. Dit is trouwens wel een boek dat ik wil houden. De potjes zullen het eventueel ook leuk doen op m'n werk. En het fietsen, kuieren door de winkels en het neerzetten leidde me wel mooi af van de pijn. Van die grappige potjes word ik blij. Dat is ook wat waard. 

Ik vrees..

 

Trots ben ik. Als een pauw! Of een hond met zeven staarten. Of.. nouja, vul maar een superlatief of metafoor in.

TROTS!

Waarom ben ik dan zo trots? Nou, mijn zoon schreef een boek en dat is nu uitgegeven! Hoe gaaf is dat?
In mijn overzicht van november schreef ik er al over, want ik maakte de illustraties in het boek. Ook spannend, doodeng zelfs.

Het boek heet: Ik vrees, ik vrees dat jij niet vreest. Het is een verhalenbundel met 13 verhalen. Verhalen over ongemakkelijke momenten, rouw en angst. Verhalen die van realistich naar absurdistisch gaan en weer terug. Soms omschreven met een vloed aan metaforen, andere keren weer rauw, persoonlijk en direct.

Af en toe vind ik het lastig lezen. Dit kan komen door het taalgebruik, maar ook door de persoonlijke ervaringen, die ik erin door zie schemeren. Eén verhaal is zelfs heel persoonlijk en maakt me verdrietig. Bij andere verhalen denk ik "hoe krijg je het verzonnen".

Ik vrees
Ik vrees nu ook. Ik ben zo trots op dit boek en op zijn werk, maar erg bang voor wat mensen ervan gaan vinden. Erover gaan schrijven. Daarom durf ik 'm bijna ook nergens aan te raden, terwijl ik 'm ondertussen overal wil promoten.

Ik las het al. Natuurlijk las ik het al. Ik redigeerde het. (schrijffouten zijn dus mijn fouten) en ik maakte bij elk verhaal een tekening. Waar ik niet altijd even enthousiast over was, maar die er wel erg leuk uit zien in druk. Al zeg ik het zelf.

 "Ik vind dat hij heel goed sferen neer kan zetten (bijna filmisch)" schreef een vriendin van mij, die er al in begonnen is. Qua taalgebruik vond ze de zinnen wat lang, met veel bijvoeglijke naamwoorden, maar de onderwerpen/verhalen wel leuk.

Het is een aparte ervaring, een boek in handen te hebben met de naam van je zoon als schrijver voorop. En je eigen naam bij het colofon als illustrator is ook zeker bijzonder. Ik ben er helemaal hoteldebotel van.

En nu?
Nu wil ik natuurlijk dat iedereen het boek koopt en het ook met veel plezier leest. Lovende kritieken zou geweldig zijn, haha. Het boek is uitgegeven bij Uitgeverij Boekscout en zij sturen geen oplages naar winkels. Het boek is alleen online te bestellen, ook via je eigen boekhandel, en wordt dan per bestelling gedrukt. Een bijzondere manier van werken.

Ik vind het vreselijk spannend.

Zo zat ik te tekenen

 

Mijn mooiste boek van november

De herintroductie van een thema. 

Het was er dit jaar nog niet van gekomen, terwijl juist in tijden van blogrust een constante en herhaling wel handig is, maar hier is hij dan weer: 

mijn favoriete boek van de afgelopen maand

In november las ik zeven boeken en eigenlijk springt er niet één echt uit. Heb ik weer, haal ik een categorie uit het stof en kan ik er niet direct wat mee. Niet dat ik geen mooie boeken las, maar ze waren gewoon allemaal ongeveer even mooi, spannend of boeiend. 

Ik begon met One of us is Lying. Hier is ook een serie van op Netflix en daar had ik al van genoten. Van het boek nu dus ook. De 6:20 man van David Baldacci, Bezeten van Sander Blom en Escaperoom van Megan Goldin zijn allemaal leuke thrillers, heel andere insteek van het verhaal, maar spannend. Bezeten speelt zich af in de provincie Groningen, wat het af en toe nog iets leuker maakt, vind ik. 

Van Waar we niet over praten door Tracy Lien dacht ik dat het een thriller was, en hij is ook zeker spannend, maar gaat ook over Vietnamese vluchtelingen in Australië en hun problemen. Problemen die ik vorig jaar ook las in de boeken van Nhung Dam, een Nederlandse schrijfster wiens ouders ook vluchtten uit Vietnam. Best heftig en confronterend. Misschien is dit dan toch mijn mooiste boek. Of opvallendste boek.Of boek met meeste impact.

Via de actie Heel Nederland leest las ik Sonny Boy van Annejet van der Zijl. Ik had een roman verwacht, maar het was meer een beschrijving van het leven van Waldemar Nods en Rika van der Lans. Aangrijpend, frustrerend, maar wat een sterke mensen. Al jaren wilde ik dit boek lezen en ik ben blij dat ik het nu gedaan heb. Ook een boek met impact, trouwens, maar daarnaast een verhaal dat al vaker verteld en gelezen is. Dat gedeelte van de oorlog dan. Over Surinamers die in de jaren 1930 naar Nederland kwamen las ik eigenlijk nog nooit wat.

Als ik dan toch beschrijf welke boeken ik las, zal ik De dag dat de walvis kwam van John Ironmonger ook nog maar noemen. Weer een heel ander verhaal, interessant en vast met meer lagen dan ik erin teruglas, ondanks de bespreking achteraf in de leesclub. Een een boek over een pandemie geschreven in 2019 vond ik ook wel bijzonder. 

Dus, in plaats van mijn mooiste boek van de maand gewoon alle boeken op willekeurige volgorde. Ondertussen ben ik ook bezig in Eva van Cat Bohannon over het lichaam van de vrouw in de evolutie. Heel interessant, maar het leest niet zo snel. 

Kijk wat een leuk overzicht ik tegenwoordig heb door middel van een app!

(De WOT van deze week is vilein, hier kon ik echt helemaal niets bij verzinnen helaas)

Gedichtenweek

 Van 26 januari tot 1 februari is het gedichtenweek. Daarom deel ik hier graag een gedicht uit een boekje dat ik een jaar geleden, tijdens gedichtenweek, kocht. 

From BOOK LOVER

I keep collecting books I know
I'll never, never read;
My wife and daughter tell me so,
An yet I never heed.
'Please make me,' says some wistful tome,
'A wee bit of yourself'.
And so I take my treasure home,
And tuck it in a shelf

And now my very shelves complain;
They jam and over-spill.
They say: 'Why don't you ease our strain?'
'Some day,' I say, 'I will'.
So book by book they plead an sigh;
I pick and dip and scan;
Then put them back, distrest that I
Am such a busy man

Robert Service

Hoe is het met jouw innerlijke heks?

Heksen, ze hebben me altijd gefascineerd. Niet alleen het aspect van kunnen toveren en vliegen op een bezemsteel, wat me eng maar sowieso gaaf lijkt, nee juist met allerlei kruiden invloed hebben op het lichaam. Daar kan ik wel in geloven. Vooral ook, omdat ik weet dat verschillende moderne medicijnen afgeleide zijn van oude kruidenmengsels. De werkzame stof in aspirine is acetylsalicylzuur, dat in wilgenbast zit, bijvoorbeeld. Een werkzaam stofje uit een bepaalde hartmedicatie komt van het vingerhoedskruid of digitalis. Mooi toch?

De afgelopen maanden/jaren las ik boeken over de heksen van vroeger, waarin vooral een andere kijk werd gegeven op het fenomeen heksenverbrandingen. Mensen waren niet zozeer bang voor heksen, maar de patriarchale maatschappij was bang voor uitgesproken zelfstandige vrouwen. En welke vrouwen waren dat? De alleenstaande vrouwen, met hun eigen lapje grond, vaak aan de rand van het dorp. Vrouwen die geen man nodig hadden, dát vond de kerk en al z'n mannelijke leiders natuurlijk helemaal niets. Ieuw, een vrouw met een eigen mening! Dat kan zo maar niet. 

Susan Smit is één van de schrijfsters, die dit zo naar voren brengt. Toch noemt Smit zichzelf ook heks. Voor haar is een heks iemand die dicht bij zichzelf en de natuur staat. Iemand, voor wie de cirkel van het leven meebeweegt in het leven van alledag. De maanstanden en de seizoenen, dag en nacht, enzovoorts. Smits heks-zijn is gebaseerd op oude natuurreligies, waarin de mens onderdeel is van de natuur. 

Vorig jaar was ik bij een lezing van Smit, waar ze vertelde over haar ideeën. Deze spraken mij wel aan, hoewel ik nog weinig vertrouwen heb in voorspellende dromen of gevoelens en de wet van de aantrekkingskracht (ik las ook The Secret, gebaseerd op de wet van de aantrekkingskracht, en vond het op vele fronten verschrikkelijk. Smit is het daarin deels met mij eens, zo begreep ik) 

Naar aanleiding van de lezing kocht ik het boek 'De wijsheid van de heks'. Hierin staan veel interessante ideeën, waar ik graag meer mee zou willen doen, maar wat voor mij op den duur verzand in een 'huh, hoe, wát nou?', als ik verder lees. Halverwege het boek bedacht ik dat ik eigenlijk aantekeningen had moeten maken, maar dan gaat het zo op leren en huiswerk maken lijken. 

Vandaag kwam het nieuwste boek van Susan Smit uit en dat leek eigenlijk een beetje wat ik zocht: Magisch dagboek heet het, met als ondertitel Ontdek de heks in jezelf. Nou, dat lijkt mij wel wat. Een zelfhulpwerkboek tot heks, zonder het vliegen maar misschien met een beetje magie. 

Zoekend op internet vind ik deze blog over een Magisch dagboek. Een soort (Art) Journal, maar dan ingezegend. Wie weet inspireert dit boek me ooit om zoiets vol te gaan houden. 

(ik kan me gewoon niet voorstellen dat het me eindelijk gelukt is, 2 foto's naast elkaar!)

(het is nu 20 januari 2023 en ik kwam erachter dat ik geen link voor het Magisch Dagboek Art Journal had toegevoegd. Nu wel, maar ik weet niet of dat het blog is wat ik toen bedoelde. Hier  en hier nog leuke tekeningen)

Mijn favoriete boek van september

Het is goed dat ik van de meeste boeken direct na het lezen even kort opschrijf wat ik ervan vond, want na een paar andere boeken kan dat speciale gevoel alweer voorbij zijn. 

Dat geldt in elk geval voor mijn boek van deze maand. NU denk ik "natuurlijk is Fairy Tale van Stephen King mijn favoriete boek van afgelopen maand". Maar dan lees ik mijn korte reactie op Duistere Dageraad van Jay Kristoff. Deel drie van de Nimmernacht-trilogie:

Deel drie van deze trilogie gaat verder waar deel twee stopte. Dit boek heeft een verhaal, waar m'n oren van suizen zo spannend, met voetnoten, waarin de schrijver zich vol humer tot de lezer richt. De eerdere boeken van de serie spelen een bijzondere rol in dit verhaal. Het was een genoegen om te lezen. De ontknoping was explosief en toen hij uit was, moest het stof in mijn hersenen even weer neerdalen

Hoe ik ook genoot van de twee boeken van King in september, dit heb ik daar niet bij gevoeld. Mijn favoriete boek van september is dus duidelijk Duistere Dageraad 

 

Neemt niet weg dat ik Fairy Tale iedereen kan aanraden. Geen horror van King, wel fantasy, kameraadschap en spanning. Op Hebban kun je zien wat ik verder las. 

#WOT: Stemming

 Stemming: het gevangen worden in een aanhoudend ervaren van een bepaalde emotie. Een stemming is een zijnstoestand.

Stemming kan voor mij allesbepalend zijn en zo veranderlijk als het weer van de afgelopen weken. Ik kan een ontzettend mooi boek hebben liggen, waar ik me al tijden op verheug, en dan toch niet in de stemming zijn het te lezen, bijvoorbeeld. 

Op zich is mijn stemming of humeur over het algemeen positief. Ik ben wel tevreden met mijn leven zoals het is. Maar er zijn wel invloeden van buiten af. Zoals het eerder genoemde weer, maar ook m'n pijn. Pijn is natuurlijk vanbinnen, maar het beïnvloed m'n stemming van buiten. Klopt dat? Geen idee. Het is in elk geval wel lastig, want de pijn kan ik niet geheel beïnvloeden. Ook al zoals het weer. 

En als weer en pijn dan samenspannen, kan ik daar erg chagrijnig van worden. Dat probeer ik dan heel Zen allemaal naast me neer te leggen, maar probeer dat maar eens als er een pijnlijke bol tegen je oog drukt en je door de stromende regen naar het werk moet. Als je schouder continu voelt alsof er een bankschroef op aangedraaid staat en je je voet wel even af wilt schroeven, om verlost te zijn van de aanhoudende steken. 

Ik kan blij zijn met blauwe lucht en zon die naar binnen schijnt, hoewel dat zeer doet aan m'n ogen en dus hoofd. Ik kan genieten van een (droge) wandeling door park of bos, de vogeltjes die om me heen fluiten maken me blij, terwijl m'n knieën het gevoel hebben dat ik er elk moment doorheen kan zakken.

 Oh, en dan word ik natuurlijk ook nog steeds geregeerd door hormonen. Zit alles mee qua weer en pijn, zeilt er toch nog een donderwolk met me mee, van hormonale oorsprong. 

De laatste tijd merk ik dat ik m'n stemming probeer te verbeteren met eten. Niet zo'n goed idee natuurlijk, nu beweging met de hielspoor moeilijk gaat. En dat dat dan weer beter niet kan, is ook al niet te best voor m'n humeur.

Zo, dit wordt een beetje een chagrijnige blog zo. Dat zal komen doordat m'n stemming vandaag niet al te best is. Waar ik gisteren blij van werd? Herfstkleur in m'n bonsai.

 

 Mooi hè?

En van een doos met kinderzwerfboeken om in m'n Kinderzwerfboekenstation of wel m'n minibieb te zetten.

Heerlijk toch!

 

Vandaag was ik in elk geval wel in de stemming voor een blog. Deze rolde zo uit het toetsenbord.

 

 

 #WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door Ipixitude verzonnen wordt.   

 

Weekend weg

We gingen dit weekend op pad. Man moest zaterdag tafeltennissen in Schiedam en 's avonds was er nog een feest van een vriendin van mij in Brabant. 

Tijdens zo'n toernooi zit ik niet in de zaal. Niet alleen is dat (voor mij) op den duur saai, de stoelen en banken zijn verschrikkelijk, als je er een hele dag op zoet brengt. Hard met name. Niet te doen. Voorgaande toernooien in Schiedam vermaakte ik mij uitstekend in het stadje zelf. Er zijn veel historische gebouwen en bruggetjes, een feest om doorheen te lopen en te ontdekken. De vorige keer dat we er waren, zaten we nog vol in de coronarestricties, nu kon ik overal zonder afspraak in. Maar nu was er de hielspoorrestrictie. 

Nadat ik man 's morgens de goede richting naar de sporthal gewezen had, hij is niet zo goed in routes vinden, zocht ik een café waar ik zou kunnen zitten. Zo vroeg was er nog niet veel open, maar gelukkig wel mijn favoriete plek sinds de vorige keer, ZaVor Coffee Experience, heerlijke koffie, 44 soorten thee en recht tegenover boekhandel Het Schiedams Boekhuis. Oh en heerlijke cakejes! Daarnaast een heerlijk bank en zachte stoelen, niet van die houten planken waar ik het nog geen half uur op uithoud. Kortom, hier kon ik wel wat tijd zoet brengen. En dat deed ik dus ook.

Nadat ik een uurtje had zitten lezen, ben ik straat overgestoken naar de boekwinkel. Daar ben ik zeer geslaagd (denk ik, dat is natuurlijk pas zeker wanneer de boeken daadwerkelijk gelezen zijn én ze ook fijn waren). Om toch wat van Schiedam te zien én om ook wat boeken kwijt te raken, deed ik een klein rondje. Eigenlijk wilde ik naar een Minibieb waar ik twee jaar terug geweest was, maar al eerder kwam ik ééntje tegen. Dat scheelde weer een hoop lopen! En de tas werd lichter. 

Aan het eind van het rondje nog een poging gedaan het museum te bezichtigen, maar er zaten al heel veel stappen op en ik had de moed niet. Daar waren wél harde stoeltjes, dus eerst zitten en dan museum trok me niet aan. Terug dus naar eerder genoemd café, lekker plaatsgenomen op de bank, tosti besteld en Verlichting van Stephen King uitgelezen. Daarna toch maar de houten bankjes in de sporthal voor lief genomen. Man was helaas al snel uitgeschakeld, dus konden we weg. (voor mij iets minder helaas) 

 's Avonds het feest. Gelukkig kon ik zitten. Dat was fijn, maar het nadeel is dat je niet met iedereen in gesprek komt. Toch heerlijk om vriendinnen weer eens te zien. En ja, weer is de afspraak gemaakt om weer eens écht bij elkaar te komen. Hopelijk lukt dat snel. 

Een vriendin bracht ons terug naar het hotel gelukkig. Het was maar een kwartier lopen (als je in één keer goed loopt, ik bleek ook niet zo goed in route te zijn deze zaterdag) maar dat was eigenlijk al wel teveel. De Naproxen doet zijn werk goed, als het gaat om de pijnstilling van de hielspoor, dat was vandaag fijn, maar dit aanbod mocht ik natuurlijk niet afslaan. En zij kwam er toch langs. 

Zondag stond in het teken van de terugreis en vooral uitrusten. 

Hoe komt deze tegel hier?

 

Boek Etta Palm van Wil Schackmann

Een tijdje terug las ik het boek Etta Palm, van Nederlands eerste feministe tot staatsvijand, geschreven door Wil Schackmann. De schrijver woont bij mij in de wijk. Etta Palm werd geboren in de Poelestraat te Groningen en leefde een groot deel van haar leven in Parijs, onder andere tijdens de Franse Revolutie. 

Zij benam een hele vergadering aan mannen de adem, door het woord te nemen. Paniek alom, de vergadering werd geschorst. In een volgende vergadering werd besloten dat een man haar speech voor mocht lezen. Niet zijzelf. Stel je voor, een vrouw. Later kreeg zij wel het woord. 

Etta wilde voor die tijd schokkende zaken, als spreekrecht voor vrouwen en onderwijs voor meisjes. Ook maakte zij zich sterk voor hulp aan vrouwen in achterstandswijken. Haar idee was dat als men tijdens de revolutie toch vocht voor gelijkheid voor iedereen, dat dat dan ook voor vrouwen moest gelden. 

De mannen moesten hier nog een (paar) honderd jaar over nadenken. Niet alle mannen overigens. Een aantal was het ook met haar eens. Op Hebban schreef ik een recensie.

Tegel Etta Palm

Rond de tijd dat ik dat boek las, werd ik erop opmerkzaam gemaakt dat bij mij in de buurt een tegel ligt met dezelfde afbeelding als op het boek. Dat was bijzonder! Ik ging op zoek en jahoor, daar lag ze, Etta Palm. Wat leuk! Maar ook: waarom hier?? Ik gooide deze vraag op Twitter en kreeg reactie van de schrijver. Ook hij wist niets van deze tegel, maar was wel enthousiast en ging ook gelijk op bezoek. 

En nu zitten wij, de schrijver en ik, met de vraag: wie heeft deze tegel gelegd en waarom juist dáár? Voor zover wij weten (en Schackmann heeft natuurlijk veel onderzoek gedaan) heeft Etta totaal geen binding met betreffende plek. Is ze hier waarschijnlijk ook nooit geweest. 

Via connecties bij de gemeente heb ik al wat vragen gesteld. Niet teveel, want stel dat iemand zegt "Etta ligt hier illegaal, wég ermee!", dat zou jammer zijn, vond ik. Maar Schackmann is inmiddels ook zó nieuwsgierig, dat ik mijn vraag van hem breder mag gaan stellen. Dus begin ik bij mijn bijna niet gelezen blog. 

Wie heeft deze tegel met een afbeelding van Etta Palm aan de Pop Dijkemaweg gelegd? En waarom juist daar?? 

Wordt hopelijk vervolgd. 

Etta Palm, boek en tegel

HAAT AAN

 

Het is zaterdag. Een dag waar ik me al een hele week, zo niet langer, op verheug. Een lege dag strekt zich voor me uit, niets in de planning. Oh zaligheid.

Net heb ik de plantjes in de tuinkamer water gegeven en nu zit ik te lezen op de bank. Zodra ik m'n boek uit heb, mag ik naar de winkel om een nieuw boek te kopen. Het is tenslotte boekenweek. Genietend zit ik daar, een beker warme thee in de hand. Heerlijk ontspannen en in m'n element.

En dan..

BAM

Migraine-aura's. Een ronde lijn met zigzaggende streepjes en een vage vlek, waar de letters van m'n boek zich achter verschuilen. Wat HAAT ik dit. Snel neem ik een neusspray met medicatie, maar de ervaring leert dat dat amper werkt. 

Zo ging het enkele weken terug. Gelukkig heb ik nog wel wat aan die dag gehad.

Lotgenoten
Enige tijd geleden ontdekte ik Hoofdpijnnet, toen ik op zoek was naar voorbeelden van een hoofdpijndagboek. Ik besloot hiervan lid te worden en zo kreeg ik het boek Migraine is geen hoofdpijn van Hans Carpay. 

De dag na deze migraine-aanval las ik het boek. Een no-nonsense boek vol herkenning. Geen oplossingen, behalve dan een medicijn, dat voorlopig nog te duur is om aan alle migrainepatiënten geven. Degenen die het krijgen, lijken er veel baat bij te hebben, maar je moet eerst echt alle andere mogelijkheden geprobeerd hebben, diverse medicijnen en botox, bijvoorbeeld. 

Reden daarvan is, dat het  medicijn duur is. En de prijs van medicijnen wordt alleen afgemeten aan de kosten van het medicijn. Niet aan de winst die het oplevert als mensen weer gewoon kunnen werken, zonder maandelijks, wekelijks of zelfs dagelijks ziek te moeten melden. Dat is een ander potje, een ander ministerie, en die koppeling wordt niet gemaakt. Deden ze dat wel, dan zou blijken dat het medicijn als product misschien duur is, maar uiteindelijk meer zou kunnen opleveren voor de landelijke economie.

Het is niet een boek waar ik vrolijk van werd. Mensen met migraine-aura, lijken meer kans te hebben op allerlei ziektes. Ze lijken ook langer te leven en weer minder kans het hebben op andere ziektes. (het gaat hier onder andere om kanker, alzheimer en hart- vaatziektes, maar ik ben inmiddels kwijt bij welke aandoening het voor- dan wel nadeel zat, ik geef de migraine de schuld, zie bijaandoeningen) 

Wat ik confronterend vond, is dat er gesproken wordt over een hersenaandoening. Niet een kwaaltje, dat een beetje lastig te definiëren is en dat met rust en regelmaat wel over gaat, maar echt een aandoening in/van de hersenen. Ik vraag me ook af of hier een link kan zijn met fibromyalgie. Ook dat wordt door sommige onderzoekers gezien als een hersenaandoening en bovendien hebben veel fibromyalgiepatiënten ook migraine.

De onvoorspelbaarheid van migraine en hoe het zich manifesteert bij alle patiënten, maakt het lastig om een kant en klaar 'aanvalsplan' en/of medicijn te maken. 

De aura
Mijn eerste aura zag ik, toen ik nog op de lagere school zat in de zesde klas (nu groep 8) Ik liep 's morgens de deur uit en zei vrolijk tegen m'n vriendin dat ik allerlei rare trillinkjes in m'n beeld zag. Zo grappig! Een uur later had ik vreselijke hoofdpijn en ging ik naar huis. Eén keer overgeven en m'n hoofdpijn was weg. Ging het nog maar zo makkelijk. 

Een paar weken later had ik het weer. Nu tijdens het lezen in de klas. Ineens zag ik én die trillinkjes én de helft van de bladzijde niet. Even later weer hoofdpijn, weer naar huis, ruzie met m'n vader omdat hij dacht dat ik me aanstelde, naar bed, overgeven en het was over. 

Daarna had ik er jarenlang geen last van. Wel van hoofdpijn, geen aura's. Mijn hoofdpijn werd (daardoor?) afgedaan als 'spanningshoofdpijn', iets wat volgens Carpay niet als zodanig bestaat. Het gaat namelijk meestal niet met ontspanning over. Aan de andere kant zegt Carpay dat leefstijl en stress geen invloed hebben op migraine, terwijl ik meerdere mensen ken, die minder hoofdpijn hadden na het nemen van meer rust en vermijden van bepaalde stressfactoren. Mijn vader heeft bijvoorbeeld een periode elke zaterdag met migraine in bed gelegen, totdat hij een andere baan zocht. Ja daarna had hij  nog migraine, zelfs na z'n pensioen nog, maar minder vaak. 

Bij mij is de misselijkheid overigens niet of nauwelijks aanwezig, tegenwoordig. Als ik niet af en toe een aura zou zien, zou ik denken toch die spanningshoofdpijn te hebben. 

'Bijaandoeningen'
Wat ook in het boek wordt genoemd, en wat ik helaas zeker herken, zijn de andere klachten bij migraine. Zo heb ik de dagen ervoor en erna vaak last van lichte afasie (kan niet op simpele woorden komen en m'n uitspraak kan wat rommelig zijn), concentratiestoornissen en extra last van bepaalde geluiden of lichtflitsen. Mijn migraine lijkt zich dan niet in hoofdpijn te uiten, maar dat met warrigheid en vergeetachtigheid, wat ook lastig is op het werk. Lezen gaat dan wel, maar als ik wat wil vertellen of schrijven, kan ik op de simpelste woorden niet komen. Heel irritant. Migraine is dus zeker niet alleen maar lastige en pijnlijke hoofdpijn.

That's life
Al met al is migraine een vervelende ziekte, hersenaandoening dus zelfs, waar ik mee moet leven. Ik heb het gelukkig niet zo erg, dat ik in aanmerking zou moeten komen voor dat dure medicijn. Vaak trekt het na een dagje bed 's middags weg. Soms is het dan de volgende dag weer terug. Ik moet er wél doorheen, vroeger of later. Dat is wel jammer. Medicijnen lijken het soms alleen maar uit te stellen, tot het moment dat het 'uitkomt' (alsof hoofdpijn ooit uitkomt, maar dan kan ik nog wel naar een afspraak of naar m'n werk, bijvoorbeeld) 

 

Mijn aura ziet er ongeveer zo uit, maar dan zijn de 'kriebels' aan de rechterkant zwart-wit, niet zo mooi fleurig.

https://drsavitra.com/migraine/ 

Dat ruimt op: nieuwe hobby, meer beweging

De laatste tijd vind ik mijzelf steeds vaker terug, speurend voor mijn boekenkast. Hoewel m'n boekenkast een essentieel onderdeel van de woonkamer is, krijgt hij normaliter niet zoveel aandacht. Nu ineens wel. Hoe komt dat?

Station Delfzijl

In juli vorig jaar ontdekte ik BookCrossing. Hierbij laat je boeken los in het wild, nadat je ze eerst hebt geregistreerd en van een nummer voorzien. De bedoeling is dat de vinder dit boek ook weer registreert en je zo de reis van je boek mee kunt beleven. Eerlijk gezegd had ik er al eerder van gehoord, maar mijn voornamelijk Nederlandstalige boeken zag ik niet zo snel over de wereld reizen. En, kritisch als ik kan zijn, vond ik 'alleen Nederland' een beetje magertjes. Bovendien maak ik dingen soms in m'n hoofd wat moeilijker dan ze zijn. Lees ik iets leuks en blokkeert er een hersencel gelijk met Hoe dan????

In juli, tijdens onze vakantie, plaatste een vriendin op facebook dat ze een bookcrossingboek gevonden had. En hoe leuk ze dat vond. Op dat moment las ik een Duits boek en waren we op een camping met een boekenruilkast en Duitse gasten. Dit leek me hét moment om met BookCrossing te beginnen. En zo geschiedde.

Vrijlaten is een beetje loslaten
Mijn eerste drie bookcrossingboeken liet ik achter op de camping. Dit voelde niet raar, want het was tenslotte een boekenplank/-kast. De eerste tijd controleerde ik dagelijks een paar keer m'n e-mail op een registratieberichtje. Die kwam niet. Logisch ook, want na controle zag ik de boeken nog op de plank liggen.

Transferium

Terug in Nederland pakte ik als eerste de stapel gekregen boeken die sowieso klaarliggen voor doorgeven. Dat nam ik mij ooit voor: boeken die ik win via Hebban of andere acties op internet, liet ik weer achter in een ruilboekenkast in de wijk, die door een boekenkastopruimactie van mij werd opgestart. Helaas is deze plek verdwenen. Daarom lagen deze boeken er dus nog.

Nadat ik een aantal boeken had geselecteerd om 'vrij te laten', moest ik ze ook daadwerkelijk ergens neerleggen. Dat bleek lastiger dan gedacht. Kuddes beren galoppeerden over diverse routes in mijn brein.

Zo is het met het Nederlandse weer wel handig, als de plek overdekt is. Stel dat zo'n boek er een dag ligt, je wilt toch niet dat het natregent. En wat als ik op een droge dag een boek op een bankje achterlaat en een recalcitrante jongere gaat er mee aan de haal, steekt 'm in de fik of gooit hem in de vijver? Ben ik veroorzaker van zwerf- of drijfvuil?

Of wat als ik een mooi nieuw exemplaar in het winkelcentrum achterlaat en een schoonmaker ziet er de lol niet van in en gooit hem bij het afval? Zonde toch! Of.. misschien nog wel erger, wat als niemand zo'n boek meeneemt?

Op een dag besloot ik op weg naar het werk mijn stoute schoenen aan te trekken. Bij een Transferium, ongeveer op de route, blijken bushokken geplaatst die aan alle kanten afgesloten zijn. Ideaal dus. Waar ik even geen rekening mee gehouden had, is dat daar ook 's morgens om 07.15 uur al mensen staan. Die dus zien dat je van je fiets afstapt en een boek neerlegt. Niemand sprak me aan, maar ik zag meerdere mensen kijken. Een beetje eng voelde het wel. Bekeken. Snel fietste ik er weer vandoor. 's Middags zag ik tot m'n genoegen dat het boek weg was.


Beweging

Hoofdstation Groningen

Inmiddels heb ik al drieëntachtig boeken vrijgelaten in het wild. En er kwam nog wat bij. Op het Nederlandse forum van BookCrossing bleken diverse uitdagingen te zijn. Elke maand is er een uitdaging boeken los te laten met een bepaald thema, deze januarimaand staat wat dat betreft in het teken van de Rat en de Chinese of Aziatische astrologie.

Elk jaar is er de uitdaging tweeënvijftig boeken los te laten in evenzoveel weken, nouja, mag ook allemaal in één week, op tweeënvijftig verschillende plaatsen. Niet zozeer verschillende plekken als een bankje hier een bushalte daar, nee, plaatsen. Gelukkig niet per se gemeentes, maar wel steden, dorpen en gehuchten. Steeds als ik nu op pad ga, denk ik na over de plek: kan ik er een boek achterlaten, welk boek zal ik dan achterlaten en kom ik met eventueel een kleine omweg langs een ander dorp

Daarmee kreeg ik dus ineens meer beweging, de afgelopen weken. Met een stapeltje boeken stapte ik op de fiets en zocht in de omgeving plekken, om boeken achter te laten. Vaak in minibiebs, waar ik soms ook weer leuke boeken vind. Gisteren liet ik tevens boeken los in een sporthal waar het Gronings Kampioenschap Tafeltennis was en in een sauna, waar man en ik even bijkwamen van al dat tafeltennissen (man, niet ik, ik ben nog steeds niet hersteld van m'n blessure) Zo langzamerhand worden m'n fietsrondjes groter, omdat ik de dorpen in de buurt al gehad heb. Meer beweging door boeken dus! Is lezen ook nog een beetje gezonder.


Rustgevend

Station Hoogeveen

Een opgeruimd huis is een rustgevend huis, zegt men. Dat neem ik maar aan, want ervaren doe ik het waarschijnlijk nooit. In elk geval ruimt m'n boekenkast nu op. Bovendien vind ik boeken terug, die ik ooit kocht en graag wilde lezen, maar nog nooit gelezen heb. Dat zijn er meer dan verwacht! Ineens heb ik een 'nog te lezen'-stapel in de kast.

Wat ik ook heerlijk vind, is kijken op de 'book map' van BookCrossing. Daar zie je waar over de hele wereld boeken vrijgelaten of gevangen zijn. Kan ik minutenlang naar kijken en is bijna meditatief. Eén keer kwam ik zelfs een boek tegen, dat ik zelf net losgelaten had. Helaas valt de map op den duur in herhaling, waarna dezelfde boeken weer langskomen.

Mijn vrijgelaten boeken worden jammer genoeg nog niet enthousiast geregistreerd. Slechts één keer ontving ik een melding in m'n e-mail, dat iemand het boek meegenomen had. Toch zijn de boeken na een dag altijd wel weg. Ik zag zelfs een keer een straatkrantverkoopster een (favoriet) boek in haar tas stoppen. Ik hoop dat ze er net zo van genoten heeft als ik.

En wat ook erg leuk is aan BookCrossing? Er komt ruimte in de boekenkast. Ruimte voor nieuwe boeken.

Mengelmouzen

Jos Rietveld signeert

Vol bewondering kijk en luister ik naar haar, mijn collega de 'import-Groningse', zoals ze zichzelf noemt. Ondertussen maakt ze een praatje in het Gronings, doorspekt haar toespraak met Groningse woorden, zinnen en uitdrukkingen en schrijft ze om de week een column in de krant over de Groninger taal.

Ik, een geboren en getogen Groningse, kom niet verder dan 'het komt goud' (het komt goed) Niet echt een taaltechnisch hoogstandje.

Dertig jaar terug verhuisde Jos Rietveld uit Zuid Nederland naar Groningen. Ik weet niet precies het hoe en waarom. Wel weet ik dat ze al met taal bezig was en zich in Groningen aansloot bij een taalgenootschap. Ook schreef ze stukjes voor een wijkkrantje, maar die stopte.

Tien jaar terug werd ze gevraagd om haar stukjes voor het Dagblad van het Noorden te gaan schrijven. Dit jaar kwam ze in aanraking met iemand van Koninklijke Uitgeverij Van Gorcum, die het een goed idee vond om deze stukjes te bundelen en in boekvorm uit te geven. Jos besloot niet te gaan schiften en stopte gewoon alle 193 tot dan toe geschreven columns in het boekwerkje. Gisteren werd dit boekwerkje gepubliceerd.

Het boekje heet Mengelmouzen.  

,,Een mengelmous’’, zegt Rietveld, ,,is een verzameling van invloeden, wat we in het Nederlands een ratjetoe noemen. Mensen die naar de stad komen en hun taal en gebruiken meenemen.’’(quote uit artikel DvhN)

Ik was aanwezig met drie andere collega's en zag haar dus met trots een eerste exemplaar overhandigen aan wijkwethouder Carine Bloemhoff, omringd door fotografen, als al een echte beroemdheid. Het tweede eerste exemplaar ging naar bevriend Groninger publicist Henk Puister, die haar in de beginjaren in Groningen opnam in het genootschap Pennestreken. Na nog wat toespraken signeert Jos die ter plekke aangeschafte boeken. Er staat een heuse rij met fans, maar Jos signeert ook niet zomaar, ze heeft voor iedereen een persoonlijke opdracht.

Ik koop twee exemplaren, één voor mezelf en één nog weg te geven, ik weet niet aan wie. Ik vraag hierin wel een handtekening, want dit wordt natuurlijk een collectors item. "Biezonder bewoarspul", noemt Jos dat nog snel in het Gronings.

Helaas heb ik geen tijd voor de afsluitende borrel. De hond moet eruit, dus op m'n nieuwe fiets 'vlieg' ik naar huis.

Een boek! (hier word ik blij van)

Momenteel behoorlijk veel aan het winkelen voor dochter, die komend weekend uit huis gaat. En dan kom ik wel eens wat tegen voor mezelf. Wel vaker, maar sommige dingen kan ik niet laten liggen, zoals dit boek van mijn favoriete schrijver!

En met het huidige weer (regen, wind en nog meer regen en wind.. ) is het toch heerlijk om lekker in een luie stoel te zitten lezen. Dekentje over (ja, die heb ik ook al gekocht) kop thee erbij. Heerlijk.

5 redenen waarom ik gek ben op de lente

Het was duidelijk de afgelopen winter; elke maand een blog over dingen waar ik blij mee ben, om mezelf op te peppen in het koude en donkere jaargetijde. Ik leefde toe naar de lente, ook al wilde ik niet aftellen. Waarom eigenlijk?

1. Langer licht
Ik vind het heerlijk om op te staan, terwijl het buiten al licht is. Hoewel ik zomer en winter op ongeveer dezelfde tijd opsta heb ik 's winters het gevoel dat het middenin de nacht is, terwijl in de zomer de dag al begonnen is. De eerste dagen van de lente wordt het ongeveer licht rond het tijdstip dat mijn wekker afloopt. Buiten zingen vogels, het is duidelijk tijd om op te staan. Dat maakt het een stukje makkelijker. (hoewel het nog steeds vroeg is)

2. Warmer
Ik heb niet alleen een weerzin tegen kou, ik krijg er ook meer pijn van. Niet voor niets ligt er 's winters een dekbed op mijn favoriete stoel, waar ik onder kruip bij het televisiekijken of lezen. Heerlijk warm. Zomers is dat niet nodig. De temperaturen zijn hoger en als het 's avonds kouder wordt, is een lange broek voldoende. De deken ligt er alleen nog voor de hond, die dat prettiger vindt liggen. Natuurlijk zijn we in de lente nog niet zo ver, maar dit seizoen is een belofte voor warmere tijden.

3. De natuur
In februari begint het al met het bloeien van de eerste sneeuwklokjes en winteraconieten. Ik kan het niet laten, elk jaar maak ik hier blij foto's van. In de lente komen er steeds meer bloemen en de bomen kleuren zachtgroen met nieuw blad. Tegen de zomer is het helemaal fleurig en groen. De bomen zijn weer aangekleed. Weg is het druilerige bruin en grijs van de herfst, waar zelfs de winter tegenwoordig mee belast is.

4. Beweging
Dankzij het warmere (en hopelijk drogere) weer en de langere avonden is buiten wandelen geen probleem. Na het eten nog even snel een rondje lopen van zo'n drie kwartier en ik heb m'n 10.000 stappen er weer opzitten. Zoveel prettiger dan op koude, donkere en natte winteravonden. Ook neem ik vaker de fiets als ik ergens heen ga.

5. De boekenweek
Gelijk in de eerste (vanwege de verkiezingen dit jaar de tweede) week van de lente is het boekenweek. Hoewel ik tegenwoordig vooral digitaal lees, koop ik in deze periode toch nog een echt boek in een echte boekwinkel, wat ik echt een feestje vind. Het lastigst is natuurlijk het kiezen.

Lezen: 'echt' of digitaal?

"Ik heb liever een gewoon boek", is een opmerking die ik vaak krijg naar aanleiding van mijn e-reader. Ik snap dat. Niets is beter dan een gewoon boek, nouja.. een boekwinkel vol met gewone boeken misschien.

Dat begint al bij de kaft: de kleur, de afbeelding, hard of flexibel en het lettertype van de titel, al dan niet in reliëf. Het visitekaartje van je boek, wat trekt je aan en wat pak je minder snel vast. Dan heb je die specifieke boekengeur. Heerlijk! Bladeren door een boek is zo fijn. Je voelt het papier, ziet het lettertype en leest misschien af en toe een regel. En daar dan een hele winkel van vol is puur genieten.

Een echt boek zet je ook thuis in je kast, zodat visite kan zien wat je favoriete schrijver is. Bij iemand op bezoek is de boekenkast ook de eerste plek waar ik heenloop: wat leest deze persoon, hebben we dezelfde smaak? Zitten er nog boeken bij, die ik misschien ook eens moet gaan lezen? Wat raadt deze bekende mij nog aan?

"Als de e-reader of de tablet ooit definitief hebt papieren boek vervangt, waardoor op langere termijn de boekenkast uitsterft, resulteert dit in een onherstelbaar gemis aan zichtbaar vergelijkingsmateriaal op basis waarvan wij tot een goed gesprek kunnen komen", zo schrijft Kees van Kooten in zijn Boekenweekgeschenk 'De Verrekijker'. "Op visite in zo'n ongestoffeerd huis kun je moeilijk aan de gastheer vragen of u even op zijn iPad mag kijken wat hij de laatste tijd zoal gelezen heeft". Een boekenkast geeft een zeker karakter aan je woonkamer en geeft wat van de bewoner weg.

Vervolgens het lezen zelf. Ook dan zijn er voordelen aan een echt boek. Soms heeft een boek een plattegrond voorin. Of een stamboom. Of beide. Handig, als je wilt weten waar de hobbit nou precies langs ging om van Gouw bij Mordor te komen.  Of van wie Sensa ook alweer familie was en waar in Westeros ze nu ongeveer zit. Een passage er even weer bij zoeken 'Wat zei hij daar en daar nou precies?' Met een papieren boek zoek je dat vrij gemakkelijk weer op. Het staat ergens links of rechts en het gelezen deel was ongeveer zo dik. Met een e-reader kan dat, maar het is een stuk lastiger.

Dus ja, ik heb ook liever een echt boek, om vele redenen. De reden dat ik toch een e-reader heb, is het gemak. Hij past altijd in elke tas, door het speciale mapje beschadigt hij niet. Als ik een boek uit heb, heb ik nog een complete boekenkast bij me waar ik uit kan kiezen, netjes gesorteerd op categorie of schrijver. En, niet in de laatste plaats: je houdt hem zo  makkelijk vast.

Bij een echt boek krijg ik al snel kramp in de hand die het boek vasthoudt, zeker als het een dik boek is. En een boek moet je altijd open houden, een e-reader leg je voor je neer en valt niet dicht. Hooguit bladert hij door, als de hond er een oor op legt of als er buiten een stofje op waait. Vooral in bed, waar ik graag lees, is het vasthouden van een e-reader zoveel makkelijker dan een boek, zo ontdekte ik de afgelopen week weer toen ik het buzzboek las. Daarnaast is een digitaal boek ook nog eens goedkoper.

Sinds ik mijn e-reader heb, ben ik ineens weer meer gaan lezen en daar heeft het gemak zeker mee te maken. Mijn boekenkast heeft op deze manier zijn eindstadium bereikt, voller wordt hij niet. Ook zal wat ik lees geen aanleiding zijn voor sociale contacten in de trein, zo merkt Van Kooten nog op: "nooit meer die opwindende constatering dat een leuk mens tegenover u in de trein hetzelfde boek openslaat als waar u thuis in bezig bent" Hij komt vervolgens wel met een leuk idee, namelijk een e-reader, waarbij je aan de achterkant kunt zien in welk boek iemand aan het lezen is. Is de  nieuwsgierigheid in bus, trein of op terras weer bevredigd en valt er misschien zelfs een gesprek over aan te knopen. Over het verschil tussen een e-reader en een echt boek, bijvoorbeeld.

Fuck-it list

Van de week was Claudia de Breij bij de Wereld Draait Door. Op zich niet nieuwswaardig, want ze zit er vaker. Dit keer promootte ze haar nieuwe boek "Neem een geit: leven voor gevorderden". Een titel die vragen oproept denk ik, en dat is natuurlijk net de bedoeling. (Uitleg kwam van Hanneke Groenteman, trouwens)

Claudia interviewde oudere mensen, bekende Nederlanders, die voor haar gevoel het geheim van goed en gelukkig leven hebben ontdekt. Ze zoekt antwoorden op vragen die je als volwassene tegenwoordig nog amper stelt, zo is het beeld. Vroeger drongen de ouderen, die gewoon om je heen liepen en leefden, hun wijze les tenslotte nog wel eens aan je op. (dit is mijn eigen interpretatie van Claudia's verhaal, ik heb het boek nog niet gelezen)

Aan de hand van dit boek kwam Claudia met de 'Fuck-it list'. We kennen tegenwoordig allemaal wel de bucketlist; een lijst met activiteiten, die je nog gedaan wilt hebben voordat je sterft. Claudia bedacht dat er ook activiteiten zijn, die je gewoon niet wilt doen, ook al zegt iedereen dat dat het ultieme bucketlist-item is.

Nou ben ik natuurlijk een stukje ouder dan Claudia (op 2 weken na precies 8 jaar, zie ik) maar ik had dit al eerder bedacht. De mooie term heb ik er helaas niet bij verzonnen en credits hoef ik er al helemaal niet voor. Het kwam bij mij op toen een vriendin voor haar 40e verjaardag een parachutesprong cadeau kreeg. Misschien dat ik dus inderdaad even oud was als Claudia nu. Misschien is 40 zo'n punt, waarop je bedenkt wat je allemaal nog zou willen doen. Voor mij was in elk geval duidelijk dat een parachutesprong, of bungeejumping wat die vriendin ook al eens gedaan had, voor mij niet is weggelegd. En toen wist ik nog niet eens van mijn fibromyalgie. Pijn, die mijn leven in zekere mate beperkte, had ik al wel.

Het geeft rust, vind ik, het gevoel dat je niet 'alles' gedaan hoeft te hebben voordat je sterft, en dat is natuurlijk ook Claudia's punt. Het is voor mij: blij zijn met mijn leven zoals het is. Leven binnen mijn beperkingen ook. Ja..., er zijn best dingen die ik nog zou willen doen, maar als dat niet gaat lukken is dat ook goed. Het zijn ook geen grootste dingen, trouwens. Bungeejumping en parachutespringen vielen dus al af. De Mount Everest beklimmen heeft er ook nooit opgestaan, veel te koud. En aangezien ik al lange tijd met pijn loop, heb ik ook nooit een marathon geambieerd of, nog erger, een triatlon. Ik ben al blij met een lekkere wandeling in bos of park.

Wat ik op m'n 16e al wilde doen maar nog steeds niet gedaan heb, is een week lang een schildercursus doen op een Frans landgoed. De behoefte aan schilderen is er op dit moment niet zo, maar dat Franse landgoed (uiteraard in de zon) blijft wel een wens, hoewel het inmiddels ook Portugal mag zijn. Ik ben kennelijk wat minder kritisch geworden op de plek waar ik in de zon wil zitten.

Uiteindelijk bleek Claudia ook niet zo origineel betreffende de titel fuck-it list, kwam ik achter toen ik de juiste spelling op internet zocht. Er is zelfs een boekje van! Hierin staan lijstjes met eten, dat je nooit zult eten, haarstijlen, die je nooit zult nemen en muziekteksten, die je nooit goed zult zingen.

Zelf ben ik niet zo van dit soort lijstjes, maar net als een bucketlist vind ik het wel een leuk idee. Ik zou eerder een 'things-to-probably-sometime-do' lijstje willen maken, voor als er de mogelijkheden zijn. En zo niet, dan niet. Blij zijn met wat er is, in plaats van wat er ooit  misschien had kunnen zijn.