Zomervakantieactiviteiten #blogzomerdoor

Vakanties zijn bij mij meestal niet actief. Nu niet en ze zijn het ook nooit zo geweest. Mijn ouders waren meer van de strandvakanties met af en toe een plaatsje bekijken en dat is ook eigenlijk wel helemaal mijn vakantie. Zonder strand, tegenwoordig, omdat man daar niet zo van houdt, maar als het maar warm is. 

Tijdens zo'n vakantie vroeger heb ik wel gesurfd en haalde zelfs een windsurfdiploma! Ik heb ook een keer de waterski's onder gehad, maar dat was doordat m'n zus meer van actie hield en een groepje vrienden opduikelde die waterskieden. Ook is er tijdens vakantie wel eens een zeilbootje gehuurd.

Verder is activiteit tijdens vakantie voor mij vooral wandelen en zwemmen. En wandelen dan bijvoorbeeld in de steden die we bezoeken, zoals Porto en Lissabon. De lange wandelingen langs de Douro en Taag waren achteraf voor m'n voeten dan weer niet zo'n goed idee, maar wat was het mooi. En actief!

Mijmerend over vakanties en Portugal, herinner ik me ook ineens de waterpolotoernooien, die we hielden en uiteraard het Internationaal Tafeltennistoernooi O'Barao. Internationaal, want er deden een Belg en een Portugees mee. Man won dat toernooi uiteindelijk met een biertje in z'n linker- en een koekenpan in z'n rechterhand. De koekenpan moest hij gebruiken als batje, dat was zijn 'handicap', omdat de rest anders helemaal geen punten scoorde tegen hem. Dat leverde hilarische taferelen en een blessure aan z'n elleboog op.

Maar verder? Nee, verder geen actieve activiteiten. Geen spectaculaire manieren om van bergen af te komen, zoals canyoning, skiën of abseilen. Hier hoef ik niet eens over na te denken. Wel zijn we naar een muziekfestival en optredens geweest in Lissabon. Ook vrij actief, toch En leuk! En ook wel weer relaxed.

Waar ik écht over na heb moeten denken of ik het écht wel wilde en wat ik toch heb gedaan, hoe eng ik het ook vond, was de kabelbaan. In Lissabon. En het was mooi, een handige manier om je te verplaatsen ook, maar het blijft eng. Voor mij tenminste. Hoe mooi ook, het blijft iets waar ik een volgende keer echt weer over na moet denken of ik het wel of niet zal doen. 

 

Tot zover mijn heldenverhaal. 

De blog is geschreven naar aanleiding van Ik blog de zomer door van met-k.com

Change of plans

"Are you here for The Scorpions?" vraagt een aardige Engelse mevrouw ons als we langs de Altice Arena lopen. Hoewel we ervan weten dat het optreden niet doorgaat, wilden we toch het affiche zien. Ofzo. Dus ja, we waren hier voor The Scorpions. Zij ook. Ze waren hier zaterdag gekomen, om zondag het nieuws te krijgen dat het concert afgelast werd. Nu liepen ze wat grumpy door Lissabon. Hoewel wij ook balen, waren we niet echt grumpy. Ik niet in elk geval. We zijn in Lissabon en het is lekker weer. Dan ben ik toch wel tevreden. 

We gingen niet, zoals we gisteren bedacht hadden, met een Sight-Seeing bus, maar we besloten het Aquarium te bezoeken. Náást de Altic Arena. Wat klonk als een niet zo intensief uitje, bleek toch behoorlijk wat energie te kosten. Maar, het was leuk. 

Om te beginnen heb ik, voordat we naar het aquarium gingen, eerst een paar boeken gekocht in een boekwinkel schuin tegenover een winkel met sportkleding, waar Richard graag nog heen wilde. Gevaarlijk. Oh, en ik heb een verkeerd boek gekocht, dacht dat het een deel twee was, dus ik moet morgen weer terug, haha. 

Voor extra entertainment zijn we met een kabelbaan naar het aquarium gegaan. Eigenlijk vind ik dat doodeng, maar toch leek het me ook mooi, dus vooruit. Scheelde weer lopen! Eigenlijk viel het mee. We waren ook gelijk zo'n beetje bij de ingang. 

Eenmaal binnen moesten we eerst naar de derde etage, voor een tentoonstelling over het (belang van) het regenwoud, met een heel groot zoetwateraquarium. Daarna naar beneden voor het echte oceaniumwerk. Een schitterend groot aquarium met een grote variatie aan vissen. Er waren ook gedeeltes, met boven water dieren, zoals pinguïns en bepaalde vogels. En otters! Zo schattig. 

Steeds weer werd benadrukt hoe belangrijk de zee en oceaan voor ons leven op aarde is. Goede uitleg, nog wat kunst met afval en weer meer vissen en amfibieën. Hoewel we dus genoten, gingen we er aan het eind wat sneller doorheen, want poeh, wat deden m'n benen zeer. 

Hierna wilden we gaan eten en drinken, maar zoals dat in Portugal gaat, eten kan pas weer om 19.00 uur. Jammer (voor man) want er was wel een leuk restaurant met een grill ín de tafel! Toch gingen we eerst maar terug naar het hotel. Ik moest écht even liggen (dat ik even op de grond lag, doordat ik m'n enkel zwikte over een keitje, was niet voldoende, zeg maar.. zorgde wel weer voor een open wond op de knie) Man kon eigenlijk ook wel wat rust voor z'n knie gebruiken. 

Hoewel het aanlokkelijk lijkt om weer terug te gaan naar het grillrestaurant, hebben we besloten tot een restaurant dichterbij, waar we vorig jaar heerlijk hebben geluncht. Toen liepen we, nu nemen we de metro. Slechts twee haltes.

Bij de Arena hing trouwens geen affiche van The Scorpions (meer) Helaas, anders hadden we er nog even mee op de foto gekund ofzo. Eventueel samen met die teleurgestelde Engelsen.

Wennen

Het is de gewoonte, wanneer wij op pad gaan, passen we ons aan aan wat ik kan. Gedurende de dag houdt man zoveel mogelijk rekening met mij, als we in het hotel zijn, gaat hij nog even boodschapjes halen, dat soort dingen. 

Nu is man geblesseerd. Hij ging twee weken terug door z'n knie en afgelopen woensdag forceerde hij hem ongemerkt. Nu gaat lopen erg moeilijk en z'n knie is weer pijnlijker. Toen hij forceerde, merkte hij dat pas achteraf. Dat maakt het lastig er rekening mee te houden. 

Zoals andere jaren wilden wij ook dit jaar naar een concert in Portugal. Man boekte tickets voor The Scorpions en een hotel voor twee nachten. Gezellig! Toen wist hij natuurlijk niet dat het lopen weer minder zou zijn. 

Omdat we naar dat concert zouden gaan, besloten we Lissabon niet af te zeggen voor de zere knie. We doen het gewoon rustiger aan, was het plan. Vanmorgen bleek dat The Scorpions 'wegens overmacht' hun concert afgeblazen hebben. Hotel en treinkaartjes annuleren kon niet meer. Dus.. we zitten in Lissabon.

Zojuist zijn we van terras naar terras gewandeld. Een half uur op z'n langst, dan weer zitten. De metrostations hebben gelukkig meestal een lift. Helaas waren de liften in de stations die wij vandaag gebruikten buiten werking of onvindbaar. Of beide. (Die van het metrostation naast het hotel konden we eerst niet vinden en toen we hem vonden (de liftkoker is op straat goed te zien) bleek ook deze buiten werking). Daarnaast waren de roltrappen naar boven, vaak het zwaarst, een aantal keren Defeito. 

Nu zitten we op onze kamer. Man kijkt een (slechte) film met Schwartzenegger op de tv, met Portugese ondertiteling. Ik heb eerst wat te drinken gehaald bij een minimercado in de buurt en zit nu dus te typen. Heb spierpijn en dat terwijl we vandaag ons tempo aan man aangepast hebben. Dat was best raar. Onwennig. Ook angstig, want man voelt dus te laat dat hij teveel gedaan heeft. Het lijkt goed te zijn gegaan vandaag. En morgen, morgen zien we weer verder. 

Metrostation Terreiro do Paço heeft in het midden lift,
maar je kunt er niet bijkomen

Vakantie: shoppen

Een dameskledingzaak heeft vaak een hoekje voor de man, met kranten, tijdschriften en koffie. Waarom, vraag ik mij af, heeft de Adidaswinkel dat niet? Frisdrank of zelfs bier en wijn mag van mij ook.

Mijn man is helemaal blij. Adidasfan in hart en nieren zoekt hij elke vakantie minstens 1 adidaswinkel, zijn luilekkerland, om rond te kijken en liefst wat te kopen. En aangezien het onze laatste vakantiedag is, moest het er nog van komen. Over een paar uur vertrekken we met het vliegtuig weer terug naar Bremen, waar we opgehaald en thuisgebracht worden door een neef. Ik wilde ook nog wel kijken, maar geen trappen meer. En die zijn er. Man is ergens op een verdieping aan het kijken, ik kon het niet opbrengen, ook niet na gebruik van lift, moet ik eerlijk toegeven.

Dus zit ik op een (adidas-)bank tussen adidaskussens voor een schap met adidastassen, -slippers en -sokken. Vanaf een manhoge foto kijkt de heer Adi Dassler himself mij op mij neer. De verkoopsters praten in rap Portugees tegen elkaar en diverse klanten. Een Amerikaan vertelt iemand met wie hij telefoneert dat het hem spijt dat hij ergens niet persoonlijk bij kan zijn, terwijl zijn vrouw en kinderen shirts en schoenen uit de schappen halen.

Een  drankje zou ik nu wel lekker vinden.