Het wonder van het noorden

"Mensen die hier ook ‘Het wonder van het Noorden’ gelezen hebben/lezen/gaan lezen: 30 april is er de boekpresentatie in de Martinikerk"  

Dit appte iemand van mijn leesclub. Dit leek me gelijk interessant. Het zou niet laat zijn, eigenlijk heel onhandig rond etenstijd, en ik was de volgende dag vrij. Ja, hier ging ik heen!

Het wonder van het Noorden is een boek van Annemarie Ros en gaat over een ingemetselde vrouw in de stad Groningen in het jaar 1219. Dit klinkt heftig hè? Toch doet ze het vrijwillig. In de Middeleeuwen kwam het vaker voor dat een vrouw zich liet inmetselen bij een kerk. Levend begraven noemden ze dat ook wel. Zo'n vrouw kreeg een kamertje, soms met extra slaapkamer, waarin twee ramen zaten. Eén raam keek de kerk in, het andere raam was naar buiten gericht. 

Hoewel het niet zo klinkt, hadden deze vrouwen meer macht dan andere vrouwen in die tijd. Qua invloed stonden ze gelijk aan de pastoor. Mensen kwamen aan hun raam voor hulp of een zegen. Ze wisten dat ze ten alle tijden bij de recluse (= ingemetselde) terecht konden. 

Het wonder van het Noorden gaat over zo'n vrouw. Margaretha laat zich inmetselen bij de Sint Maartenskerk, wat nu de Martinikerk is. Er is echt een vrouw geweest, die zich in de dertiende eeuw bij de Sint Maartenskerk liet inmetselen, maar er is eigenlijk niets over haar bekend. De enige reden dat men weet dat ze er is geweest, is doordat een rijke bezoeker van de stad in een soort paniek een relikwie bij haar achter heeft gelaten. Een stukje arm van Johannes de Doper. Groningen is mede vanwege dat relikwie eeuwenlang een bedevaartsoord geweest. Caesarius van Heisterbach, een middeleeuws schrijver, noemde deze anekdote als een soort voetnoot in zijn boek Mirakels Historisch. Zodoende weten we van 'onze' recluse. 

Ros verzon hier omheen het verhaal van Margaretha. Een jonge vrouw, die zo haar eigen reden heeft om zich in te laten metselen. Ze is van goede komaf en kreeg onderwijs in het Klooster Yesse, ten zuiden van de Stad Groningen. Van haar moeder leerde ze het een en ander over kruiden. Iets wat haar van pas komt bij het geven van adviezen aan Stadjers. (= mensen die wonen in Groningen). Er komen ook personen in het boek voor, waarvan we weten dat ze écht bestaan hebben, zoals de familie Gelkinge, waar we de Gelkingestraat nog aan te danken hebben. 

De stempel met de afbeelding van de oude Sint Maartenskerk

Ik had het boek in maart al gelezen en had wel interesse in de boekpresentatie. Samen met twee leesclubgenoten ging ik heen. En het was leuk en inderdaad interessant. Ros vertelt over het boek, maar ook over de geschiedenis van recluses, over een paar andere recluses in De Nederlanden, maar ook over de geschiedenis van Groningen en het onderzoek dat ze heeft gedaan. Helemaal bijzonder was het, dat de presentatie in de kerk was, waar het boek zich ook grotendeels afspeelt. Er is niet precies bekend waar de recluse zat. Ook dat heeft Ros verzonnen. 

Aan het eind van de presentatie konden we het boek kopen. Ik had het al digitaal, maar Ros heeft een stempel laten maken naar voorbeeld van een oud zegel van de kerk, die ongeveer uit de tijd van het verhaal stamt. En een gesigneerd boek met dat stempel, daar kon ik geen nee tegen zeggen. Aan het eind kwam we er achter dat er ook honing bestaat dat gemaakt is door bijen die óp de Martinikerk hun korven hebben! Ja, daar moest toen ook een potje van gekocht. 

Na afloop heb ik met de leesclubdames nog lekker op een terrasje in de zon zitten opwarmen, want zo'n kerk is nog best fris. Ik moet er niet aan denken hoe het voor zo'n recluse is geweest, zonder verwarming en soms zelfs zonder warme kleren en op blote voeten. Brr. 

Het was gezellig om zo 'ineens' even met wat dames op stap te gaan. En een lezing of presentatie van een schrijver is eigenlijk altijd leuk. Al vaker ging ik met dames van deze leesclub naar zo'n bijeenkomst in het Groninger Forum. Deze zijn vaak in de zomer. We gaan het in de gaten houden. 

Kan ik eindelijk antwoord krijgen op de vraag vanuit welk punt je het kerkhof en de Grote Markt kunt zien 

Wat me tijdens het lezen van het boek maar bleef intrigeren was de plek van het kamertje. Ros vertelde dat dit dus niet bekend is, maar in het boek heeft ze het erover dat Margaretha vanuit haar raam de Brede Merckt (nu Grote Markt) én het Martinikerkhof kan zien. En ik kon me zo'n plek niet voorstellen. Inderdaad kreeg ik antwoord op deze prangende vraag; in die tijd was het kerkhof niet alleen aan de noordzijde van de kerk, maar om de hele kerk heen, zoals je dat eigenlijk bij veel kerken ziet.  

Mocht iemand na deze blog geinteresseerd zijn in het boek en de lezing en balen dat ze er niet waren: Annemarie Ros houdt 12 mei bij boekhandel Riemer ook een lezing over het boek. 

Op onderstaande plattegrond is te zien in welke periode elk deel van de kerk is aangebouwd. 

Weekendje weg

Man had weer eens een tafeltennistoernooi. Het NK veteranen in Schiedam dit keer. We waren daar wel vaker. Alleen zaten vanwege de marathon van Rotterdam de meeste budgetovernachtingsmogelijkheden vol, dus boekte man wat in Rijswijk. Kwartiertje met de auto naar Schiedam, moet te doen zijn. 

Omdat we eerst nog even bij zijn eigen team gingen kijken (ze kunnen kampioen worden!), kwamen we niet erg op tijd aan in Rijswijk, mede door druk verkeer onderweg. Toen we eindelijk ons hotel bereikten, bleek onze kamer al vergeven te zijn. Dubbelboeking. Man had via hotelspecials geboekt. Het stel dat vlak na ons binnenkwamen ook. Ook hun kamer was dubbel geboekt en ook zij hadden dus geen slaapplek. Geen reclame voor hotelspecials, zoveel is zeker. 

Maar wat dan. Terwijl man en andere man stonden te mopperen tegen de baliemedewerker (arme man) ging ik maar eens kijken wat er nog voor mogelijkheden waren. Zo kwam ik bij een (duurder uiteraard) hotel in Den Haag uit. Ik zocht in die richting, omdat ik van plan was naar het Kunstmuseum te gaan, terwijl man zich uitsloofde achter de tafeltennistafel. Vanuit het hotel in Rijswijk is er een rechtstreekse verbinding naar het Kunstmuseum, dus ik had me daar echt op verheugd. Het andere stel boekte een hotel in Rotterdam, aangezien zij daar de volgende dag moesten zijn voor de marathon. 

Gelukkig had het Leonardo Hotel in Den Haag nog een kamer vrij. We werden daar zeer warm welkom geheten, er werd met ons meegeleefd, we kregen een luxere kamer én een gratis drankje aan de bar. Toen we later in het restaurant zaten te eten, geen zin meer om nog wat te zoeken, bleek dat het personeel niet alleen aardig tegen gasten is, maar ook lol hebben onderling. Dat zie ik altijd graag. Het geeft een extra prettig gevoel bij je overnachtingsplek als je ziet dat de mensen die aan het werk zijn, grapjes maken onderling.  

Zondags was het druk in en vooral ook vóór het hotel. Er bleek een stembureau voor Hongaren in Nederland te zijn. De hele parkeerplaats stond vol met wachtende mensen.  Bijzonder wel. 

Nadat man vertrokken was naar de sporthal, maakte ik me klaar om naar het museum te gaan. Dat was op een kwartier lopen van het hotel. Luxe! Ik heb er genoten van diverse tentoonstellingen, maar na zo'n twee uur had ik het toch wel gehad. Na een (ook luxe) lunch, vertrok ik richting Den Haag CS, om ook naar Schiedam te gaan. Dan kon ik terugrijden naar Den Haag en kon man een biertje drinken. 

Welgemoed ging ik op pad. Volgens Google maps is het zo'n vijfenveertig minuten lopen van het museum naar het station en ik besloot dat maar te proberen. Waarschijnlijk zou de route toch langs de OV-routes gaan, dus wanneer het niet meer lukte, kon ik zo op bus of tram stappen. Dat viel tegen. 

 

Het begon er al mee dat ik een leuk parkje zag, waarvan het pad ongeveer in dezelfde richting ging als mijn route. Een parkje is natuurlijk altijd leuker dan de brede drukke weg, dus sloeg ik af. Helaas bleek het pad uiteindelijk terug te lopen en aangezien er water lag in de richting die ik wél op moest, kon ik ook niet even tussendoor. Zo kwam ik uiteindelijk wel in een mooie straat met ambassades terecht. Een rustige straat. 

Toen ik deze door was, kwam ik weer op de route en ging het eigenlijk wel goed. Ik kwam langs twee minibiebs, wat de tas in elk geval wat lichter maakte, zag het Paleis Noordeinde, twijfelde of ik Panorama Mesdag nou zou gaan bekijken (nee) en kwam echt bekaf bij het Den Haag CS aan. Anderhalf uur deed ik erover. Iets langer dan de drie kwartier van Google. En dat na twee uur rondslenteren in het museum. 

Eenmaal onderweg ging de reis voorspoedig, hoewel ik net één minuut te laat op CS was om de rechtstreekse sprinter naar Schiedam te halen. Bij de sporthal aangekomen, bleek man nog een wedstrijd te moeten en als hij deze won nog één. Gelukkig had hij nog geen biertje gehad, wat mijn lijf deed teveel pijn om nog terug te rijden. Dat was voor man geen probleem. Helaas voor hem verloor hij die ene wedstrijd nog en al snel konden we terug naar Den Haag. 

Eenmaal in het hotel waren we natuurlijk toe aan eten. Niet al te ver van het hotel, want dat ging ik niet meer redden. Gelukkig was er een goed aangeschreven Pizzeria op achthonderd meter. Helaas was deze vol. En de volgende ook. Zo liepen we toch nog twee kilometer naar een restaurantje, waar we overigens heel lekker aten, maar toen was de pijp wel leeg. 

Maandag deed het hele lijf zeer en aangezien het toch niet zonnig was, besloten we het strand over te slaan en direct naar huis te rijden. Daar ben ik op de bank gaan zitten en heb verder weinig meer gedaan, maar keek wel terug op een heerlijk weekend. 

 Over wat ik zag in het museum wil ik eigenlijk een aparte blog maken. Al die foto's moeten uitgezocht, welke wel en welke niet (in elk geval de naakten niet waarschijnlijk), dus hopelijk volgt dat deze week. Nu kijken we weer uit naar het volgende tafeltennistoernooi op Sardinië. Die sport brengt ons nog eens ergens. 

 

Redactielunch met FES

Begin oktober kwam van de redactie van F.E.S. magazine de vraag of wij, medewerkers aan het blad, zin hadden in een gezamenlijke lunch. De vergaderingen zijn meestal online en zelfs dan konden de meesten niet. Een 'in real life' bijeenkomst leek wel eens leuk. Zo leer je mensen toch anders kennen dan achter een scherm. 

Hoewel de datavoorstellen enkel op mijn werkdagen waren, reden waarvoor ik de redactie vergadering vaak afzeg, zei ik toch gelijk enthousiast 'Ja!'. Een gratis lunch, altijd fijn. En de mensen eindelijk eens in het echt ontmoeten natuurlijk ook. Net als een uitstapje naar Utrecht, waar de lunch zal plaatsvinden. Ik had er zin in. 

Gisteren was dus de dag. 's Morgens pas om kwart voor negen de deur uit. Dat is uitslapen, wanneer je normaliter om kwart voor zeven op de fiets zit! Was ook lekker, omdat ik dinsdagavond leesclub had. Even wat langer blijven liggen. De treinreis ging voorspoedig. Op Utrecht Centraal is een boekenwissel, dus daar kon ik weer eens wat bookcrossingboeken kwijt. Ook wel weer eens leuk. De laatste tijd deed ik even weinig met bookcrossing. Het maakte de tas gelijk weer een stuk lichter, hoewel ik ook gelijk een boek meenam. Het boek dat ik aan het lezen was, was bijna uit en je moet toch wat. (of niet, want de e-reader zat ook gewoon in m'n tas) 

We aten in Café Het gegeven paard, op loopafstand van het station. (alles is op loopafstand, alleen soms moet je wat langer lopen, denk ik dan altijd in m'n hoofd 😁) Terwijl ik de weg kwijtraakte, ben ik nog geïnterviewd door een groepje studenten van Beeld en Geluid. Aangezien mijn zoon ook een filmopleiding doet, vond ik niet dat ik kon weigeren. Wat ik vond van wetenschap? En wat wetenschap voor mij was? eh.. Ook zij wisten niet precies waar 'Het gegeven paard' was. Hopelijk hebben ze wel wat aan m'n interview. Het paard vond ik vervolgens op eigen kracht. Uiteraard. Ik kan dat. 

"U komt voor de groep", vroeg een medewerker me, toen ik zoekend rond keek, en leidde me naar de tafel. Er zaten al wat dames en een heer. Later kwamen er nog meer bij. Het werd gezellig. Al eerder gaven we door wat we wilden eten, maar ik was natuurlijk alweer vergeten wat ik doorgaf, dus dat werd een verrassing. In de mail had ik namen gezien, maar volgens mij kende ik ze geen van allen. Ook dat was dus een verrassing. 

Dinsdag kregen we een reminder dat we ook 'tips en tops' mee moesten nemen voor het magazine, want het was natuurlijk wel een redactievergadering. Mijn tip was een artikel over de Hidden Disability Sunflower. Deze tip had ik al eens eerder doorgegeven, maar was volgens mij nog niet gebruikt en ik heb eigenlijk niet zoveel ideeën. Vind het magazine mooi en goed. Staat altijd vol met interessante artikelen en leuke columns. Niets aan toe te voegen eigenlijk. Het ziet er ook gewoon mooi uit. Zelf schrijf ik vooral recensies voor het blad. Af en toe maak ik foto's. 

In bed dacht ik nog aan 'Fibromyalgie en de overgang'.
Het blijkt dat ik het laatste nummer niet gezien heb, want het was een soort themanummer over de overgang en de Hidden disability sunflower stond er ook in. Oeps. Ik moet naarstig op zoek naar dat laatste nummer, want het onderwerp fibromyalgie en overgang vind ik juist interessant! Vooral omdat het zo overlapt. Als ik vrouwen hoor over overgangsklachten kan ik alleen maar denken 'maar dat heb ik al heel lang... '

Ik had nog een ander idee: 'Bloggers aan het woord' met mogelijk eerst een oproep in F.E.S. magazine, of fibro-bloggers überhaupt aan het woord willen in het tijdschrift. Dit is een beetje egoïstisch. Niet omdat ik zelf zo nodig in het blad wil, helemaal niet eigenlijk, maar ik ben benieuwd naar andere fribro-bloggers. Waar schrijven zij over. Komt fibromyalgie daarbij vaak of juist helemaal niet in hun stukjes voor en waarom is dat. Dit idee was wél nieuw en wordt over gediscussieerd. Toen ik het onder woorden moest brengen, vond ik dat nog best lastig. Wat wil ik van die bloggers in het tijdschrift? 

De lunch was leuk. Natuurlijk was het leuk. En lekker, gezellig en druk voor m'n hoofd. Leuke mensen, leuke ideeën en lekker eten. Tijd welbesteed dus, hoewel we het niet veel over het tijdschrift hebben gehad, leerden we elkaar wat beter kennen. Pas op het laatst werden de ideeën opgeschreven, waaruit dus bleek dat ik het tijdschrift niet goed bekeken had, de laatste keer. (strip? Geen actieve herinnering aan)

Een vriendin van mij woont in de buurt van Utrecht en met haar sprak ik na de lunch nog af. Daar werd m'n hoofd ook weer wat rustiger van. We gingen op een rustiger plekje zitten en het was heel leuk haar weer eens te zien en te spreken. Zonder omwegen kwamen we ruim op tijd weer bij het station. In de trein was het druk, maar qua gesprekken rustig. M'n hoofd kwam weer wat bij. 

Weer in Groningen miste ik nét de bus. Dat was balen, maar man was ook nog in de stad en we besloten een hapje te gaan eten. Dus was het missen van die bus toch weer een gelukje. 

Vandaag had ik ook maar vrij genomen en blij toe. Toen ik wakker werd bleek het al tien uur te zijn! Zo lang heb ik in tijden niet geslapen. Wat heerlijk! 

 

Omdat ik gisteren vergat een foto te maken, hier een foto van een keertje Utrecht, toen ik afsprak met dezelfde vriendin. 

Spontaan

 "Zullen we er anders een weekendje van maken", stelde ik afgelopen zaterdag aan man voor. Hij twijfelde over een tafeltennistoernooi in Jever, Duitsland, op zondag. Of hij daarheen zou gaan. Ik had ineens wel zin in even samen weg, andere omgeving, even naar het strand van Wilhelmshaven, (wat bookcrossingboeken wegleggen), gezellig samen uit eten en een hotelletje nemen. En wanneer hij zich dan zondags uit ging sloven aan de tafeltennistafel, zocht ik wel een plekje om een boek te lezen. Of ik dat nou thuis deed of daar, dat maakt toch niet zo'n verschil? 

Man was verbaasd. Zo'n spontaan voorstel, zo kende hij mij niet, volgens hem. Dit kwam even binnen, want zo spontaan was ik altijd wel, vroeger. Ooit. Maarja..

Terwijl we nog aan het twijfelen waren (man voelde zich niet geheel fit, dus kon hij zo'n heel toernooi wel aan?) kreeg ik vlekken voor m'n ogen. Migraine-aura. Inwendig vloekend kneep ik m'n ogen dicht en deed een ontspanningsoefening. Dat mocht niet baten. De aura werd sterker, ging van links naar rechts en weer terug. 

"Laat maar", zei ik dus uiteindelijk tegen mijn nog dubbende man. Het wordt 'm toch weer niet. Het lichaam, mijn hoofd, steekt er voor mij weer een stokje voor. Uiteraard was het geen probleem als man alsnog ging spelen, maar op mijn aanwezigheid hoefde hij niet meer te rekenen. 

Balend nam ik medicatie in en ging naar bed. 's Avonds werd het gelukkig weer wat beter. Zondag nog wel last en zelfs maandag en dinsdag nog naweeën. Daarom nam ik spontaan volgende week vrij (was toch al de helft van de week vrij, in verband met Hemelvaart)

Tot zover mijn spontaniteit. Man ging even een balletje slaan bij een vereniging in de buurt. Ook leuk.  

 

Drents Museum

 Vandaag was ik met m'n zus en zwager naar de tentoonstelling Sterven in schoonheid in het Drents Museum. Ik had er zin in en zag er tegenop. 

Hoewel ik toch niet van plan ben te starten met zelfmedicatie, waar ik het gisteren over had, nam ik nu maar wel pijnstilling. Een hele tijd door een museum lopen was al zwaar zonder hielspoor. 

De tentoonstelling was wel de pijn waard! Sowieso er weer even uitgaan was de pijn waard, als ik eerlijk ben, maar deze tentoonstelling was een mooie start. Het laat zien hoe mensen in de steden Pompeï en Herculaneum leefden, wat ze zoal aan rijkdom hadden, toen de Vesuvius uitbarstte. Veel godenbeelden gezien. Mede doordat Romeinen er geen problemen mee hadden de goden van culturen die ze overwonnen op te nemen in hun eigen godenrijk, zoals op onderstaande afbeelding te lezen is. 

Diverse goden

Niet volgzaam genoeg haha

Hoofd links is van een Amazone

Borstvoedende vrouw

Beste billen

Hierboven dus een kleine impressie van de tentoonstelling. Er was veel meer moois en vooral ook veel meer informatie, maar het werd steeds drukker en ik fotografeer liever geen mensen erbij op. 

We hebben daarna nog het verdere museum bekeken. Het meisje van Yde en andere veenlijken, poppenhuizen waarbij de oude inrichting van het grote gebouw aan de Brink. Helaas heb ik geen informatie gelezen, dus kan ik dat hier ook niet geven, maar het is mooi ingericht. Ook een tafel gedekt, een keuken vol met ingrediënten, potten en pannen. De kano van Pesse lag in het depot. Dat was wel jammer. 

Achterkant van museum

Na dit bezoek nog met m'n zus en zwager heerlijk geluncht. Op een terras in de zon! Wat een heerlijkheid. 

In een kinderboekenwinkel nog een schattig blikje gekocht. 

Al met al een fijne dag. Naar het Drents museum is het altijd makkelijk reizen met de trein. Zus en zwager zijn met hun camper onderweg en houden nog verder vakantie deze week. 

Na zo'n dag als vandaag neem ik me voor toch weer vaker musea te bezoeken. Er is nog een mooie tentoonstelling in zowel het Groninger Museum als het Museum aan de A (vroeger Scheepvaartmuseum). Dat zou te doen moeten zijn, toch? 

Als altijd heb ik daar zin in en zie ik er tegenop. Maar als ik er ben vind ik het de pijn meestal toch waard. Zelfs nu, nu ik geen stap meer kan verzetten. 

Meeting Postcrossing

 Vandaag weer een dag in foto's. Een postcrossingmeeting in Groningen. Het lopen ging goed, de pijn valt mee. Toch is zo'n dag dan wel weer vermoeiend. Op tijd eruit, de hele dag op pad met een groep, veel kletsen, mijn hoofd tolt. Elders in Nederland naar zo'n dag toe, wat een aantal van de aanwezige vrouwen dus doen, zit er voor mij waarschijnlijk niet in. Ik moet er niet aan denken ook nog een (paar) uur te moeten reizen. 

Martinikerk en toren

Groningen dus. Ik zette m'n fiets bij de fietsenkelder van het Forum. 

Groninger Museum vanaf Stadsbalkon

Hoofdstation vanaf Stadsbalkon

Koffie

De ontmoetingsplek was uiteraard het station. Ik was vroeg, dus haalde nog even een koffie. 

Ansichtkaarten muur Museumwinkel

Eerste stop: museumwinkel

Martinitoren vanaf het dak van het Forum

Uitzicht richting Groninger Museum en Station vanaf Forum

Toen het dak van het Forum, vanwege het uitzicht (en de winkeltjes in het Forum, waar ook leuke kaarten zijn)

Roltrappen in het Forum van halverwege naar beneden

Eigenlijk zijn die roltrappen me net te hoog

Geinige Koffiekan, Thee kan ook

Geinig hè

Het speciale Postcrossing meetingkaartje

Vervolgens kaartjes schrijven. Veel dames hadden ook een speciaal meetingboekje mee, waar we wat in konden schrijven

Cadeautjes

En we kregen cadeautjes! Het leek wel een kinderfeestje met een snoepzakje 😄

Vegan sushi en wrap

Na zo'n drukke dag maar makkelijk eten

Bubbelwijn Pierre zero 0,0%

En gelukkig had ik nog alcoholvrije wijn, want ik was éigenlijk wel toe aan een ontspannend wijntje, maarja, ik wilde dus geen alcohol meer. Dit was nét echt!

Ochtendritje

 Het weekend van mijn man staat in het teken van zijn sport tafeltennis. Er is een toernooi dat het hele weekend duurt. Vanavond wordt het afgesloten met een etentje en hij zou daar graag een biertje bij drinken. Of ik hem dus op wilde halen, wanneer hij een lift voor de heenweg kon regelen, vroeg hij zich af. 

Ik besloot hem ook weg te brengen (wel vroeg voor een zondag) en dan gelijk wat minibiebs in die buurt op te zoeken, die nét te ver fietsen zijn. Bij Bookcrossing is er elk jaar een uitdaging om 52 boeken in 52 gemeentes of dorpskernen (die inmiddels tot grotere gemeentes behoren) achter te laten, dus kwam dit ritje me mooi van pas. Op de facebookpagina 'Alle Minibiebs en Kinderzwerfboekenstations van Nederland' zocht ik waar ik ze zoal kon vinden. 

En zo kwam ik bij deze vier mooie exemplaren:

Mini-biebje Loppersum

Lutje Bieb Huizinge

Janneke's Minibieb en Kadootjes Middelstum

Westerwijtwerd

Oké, heel eerlijk? Middelstum zijn man en ik op een vrije dag wel eens heen gefietst en ook toen zijn we in Huizinge en Westerwijtwerd geweest. Maar afgelopen zomer niet en dus was dit ritje met de auto wel zo handig. De minibieb in Middelstum was ik nog nooit geweest. Een mooie kast, maar lastig te vinden. Ben de omgeving wel drie keer rondgecrosst, geloof ik. Wandelaars met honden begonnen al wantrouwend naar me te kijken. 

Wanneer ik man ophaal ga ik nog even langs Stedum, denk ik. 

Een literatuuruurtje

 Vandaag hield Uitgeverij De Passage een uitverkoop van licht beschadigde boeken. Hierbij vooral boeken van Anjet Daanje, zoals Het lied van ooievaar en dromedaris. In de winkel kost dit boek € 37,50. De licht beschadigde versie bij de uitgeverij was € 7,50. Voor dit prijsverschil trotseerde ik vandaag weer en wind en ik nam gelijk wat exemplaren voor m'n leesclub mee. 

Vier exemplaren nam ik mee en ik voelde mij enigszins bezwaard. Zoveel waren er nou ook weer niet te vergeven. Het waren er toch nog vier te weinig, zo bleek, want de héle leesclub wilde wel een exemplaar. Toen ik nog snel even weer terugging, waren ze allemaal al weg.

Terwijl ik de boeken afrekende, maakte ik een praatje met de uitgever. Samen met mijn man, en nog wat mensen, had hij een gedichtenproject gerealiseerd aan de zijkant van het provinciehuis. Of ik daar al gekeken had? Nee dus. Niet best, moest ik gelijk even doen. 

Aldus geschiedde. En wat leuk!

Het gedicht is veel groter vormgegeven dan ik verwachtte. Ik dacht een raampje op A3 formaat ofzo. Het is iets groter.  

Kijk, Angel staat onderin de foto.

Zo kun je de onderste regels van het gedicht net iets beter lezen en zie je mij ook nog staan.

Credits

Weekendje Duitsland (in foto's)

Vanwege corona en ziekte van mijn vader, was het alweer vier jaar geleden dat we voor het laatst een weekendje Duitsland deden. Dat ik erover schreef is vijf jaar terug. Man ging net als toen tafeltennissen. Dit keer werd hij derde. Toen deed ik een museum aan met vrienden. Betreffende vrienden waren er dit keer helaas niet bij en ik heb natuurlijk last van hielspoor. Toch deed ik een rondje dorp (Vorsfelde, tegenwoordig onderdeel van de grote stad Wolfsburg), ruilde wat boeken bij de minibieb, die hier al sinds 2015 staat!, en maakte vooral foto's. 

Om niet teveel in herhaling te vallen ten opzichte van voorgaande jaren Vorsfelde/Wolfsburg, besloot ik tot een Plog of foto-blog. In plaats van vertellen over mijn weekend, vooral de zaterdag, laat ik het zien. Show and tell. Omdat ik zoveel foto's maakte, heb ik van een aantal maar een collage gemaakt.

We vertrokken vrijdag mooi op tijd, hadden (daardoor?) weinig files en kwamen aan het eind van de middag in Vorsfelde aan. Onderweg zagen we witte velden en hadden we zelfs sneeuw. Ik zag heel veel reeën en één vos, vrij dicht bij de weg, die met zijn oranje vacht mooi afstak tegen de witte achtergrond. Konden we op zo'n moment maar even stoppen voor een foto. 

Zaterdag ging ik, na een lekker ontbijt en even lezen, dus het dorp in. Op tijd, want ik wist nog dat de winkels er 's middags dicht zijn. Vrijdags bedacht ik 's avonds dat ik twee dingen moest kopen. Opschrijven was uiteraard niet nodig. Twee dingen, dat zou ik onthouden. Niet dus. Ik weet nog steeds niet weer wat het tweede was. 

Ik las dit boek van Ruud ten Wolde uit. Een triest boek, hoe positief geschreven ook, omdat ik weet dat de schrijver overleed voordat het boek in de winkels lag.

Deze gans staat bij de ingang van het hotel. Ik vond hem wel grappig. 

Overal in Vorsfelde zie je zwijnen. Keiler noemen ze die hier. Het is hun mascotte, zou je kunnen zeggen. Het is me uitgelegd waarom, maar mijn Duits was niet goed genoeg om het volledig te begrijpen. 

Vorsfelde is ook een dorp dat vol staat met typische Duitse vakwerkhuizen. Jammer genoeg zie je ook overal auto's en alles wat daarmee te maken heeft, zoals verkeersborden en parkeermeters. Ja, ik snap dat ze nodig zijn, maar het is zo jammer voor het dorpsplaatje.

De 'Bücherschrank' staat al sinds 2015 bij de kerk. Ernaast staat een plattegrond in reliëf, waarin de huisjes idyllisch bedekt waren met sneeuw. Deze plattegrond stond er vier jaar terug nog niet, zie ik op oude foto's. 

De kerk vanaf de andere kant. Op de palen staan windmolentjes. Het idee daarachter ontgaat me. 

In de omgeving van Wolfsburg zitten veel bomen vol met maretak (mistletoe), zoals je hier ziet. Als je zo de foto's kijkt zouden het ook kraaiennesten kunnen zijn, maar neem van mij aan, het is maretak. 

Met al die zwijnen in het dorp, is het waarschijnlijk niet meer dan logisch dat ook de 'beker' een zwijn is. Er wordt dan ook gespeeld om de 'Keiler Cup', zoals je hier ziet. Helaas ging deze weer niet mee naar Nederland. Volgend jaar beter.

's Avonds aten we bij de Griek. Nouja, dé.. een andere Griek dan vorige keer en voor mij, als vegetariër, was er bitter weinig keus. Ik besloot tot twee voorgerechten. Het was wél lekker, dat wel. Veel knoflook ook. Ik proef het nog. 

Na een forse nachtvorst, moest er vanmorgen gekrabd worden. Door man, ik maakte deze foto van de mooie vorstpatronen. De blikjes drinken in de auto waren helaas bevroren. We konden er gelukkig wel wat van drinken. 

De terugreis ging nog voorspoediger dan de heenreis, hoewel we volgens mijn Googlemaps over Polen gingen. Gelukkig gebruiken we voor de navigatie altijd de telefoon van man. 

Al met al was het weer een leuk en gezellig, maar vermoeiend weekend. Hopelijk kunne we volgend jaar weer.

Bedrijfsuitje 2019

 "We gaan in Dafjes rijden", vertel ik enthousiast aan een (jongere) collega, wanneer ik het heb over een bedrijfsuitje. 

"Wat is dat, een Dafje?", vraagt hij

Ik zie de generatiekloof als een soort krater tussen ons inslaan en kijk hem verbijsterd aan. Wat is een Dafje? Wow, waar zal ik beginnen? Ik stamel wat over 'autootje', 'variomatic' en 'net zo snel voor- als achteruit'. "Ohja, een Daftruck ken ik wel", zegt hij opgelucht. Missie mislukt.

Nou is een Dafje bij mij sowieso pure nostalgie, want mijn ex en ik hadden er vroeger één. En ik vónd het leuk, m'n kleine 46-je. Kijk 'm hier staan, in het mooie Bretagne. (jaja, onduidelijke fotovanfoto, auto in de kleur van de achtergrond, beetje jammer. Toen wist ik nog niet dat ik ooit met deze foto een punt wilde maken)

Toen er op een dag een klep door de zuiger ging (geen idee, maar de motor was kaduuk) ruilden we 'm in, met pijn in het hart. Anderhalf jaar lang was hij ons vervoer. We gingen ermee naar Bretagne en Zuid Frankrijk en hadden veel bijkijks. Ergens hoog in Zwitserland troffen we zelfs nog een Zwitserse Daf 33 in uitstekende staat. Zo leuk om te zien! En toen moest ie weg. Dat de relatie niet lang daarna voorbij was, heeft hier natuurlijk niets mee te maken, maar voor de auto hoefden we niet meer bij elkaar te blijven.

Het bedrijfsuitje was met andere collega's dan diegene die ik eerder noemde, maar ook hier was het fenomeen Daf voor een aantal nieuw. Mijn (jongere) collega's hadden er geen problemen mee mij te laten rijden. Het was even wennen, maar ging natuurlijk goed. Gas geven en remmen, moeilijker dan een botsautootje is het niet. Toch leek de auto raar op te trekken. 

Op aanwijzingen van een puzzeltocht maakten we een rit door het mooie Drenthe. Wij gingen hartstikke goed. Aan kop!

Helaas kregen we pech. Gescheurde aandrijfriem. Daarom trok het autootje ook zo raar op. Kwam vaker voor, zeiden ze van de organisatie. Sja, die Dafjes zijn natuurlijk al van een bepaalde leeftijd.

En dus zaten we daar te wachten op vervangend vervoer. Idyllisch langs een mooie vaart. Dat was op zich ook geen straf. Het weer was heerlijk. Wel frustrerend om de collega's die minder snel waren geweest, lachend voorbij te zien 'scheuren' (echt, dat kan amper in een Daf), maar mijn groepje heb ik beter leren kennen. Tot zover de teambuilding geslaagd.

Nadat de vervanging gebracht werd, reden we weer vrolijk verder. We waren niet eens als laatste binnen!

(dit uitje was in juni 2019. Vond het te leuk om niet alsnog te delen)