#WOT: behoefte

 Als ze André Hazes draaien, gaan we naar huis

Mijn man en ik houden niet van de muziek van André Hazes. Al nooit van het 'origineel', ook niet van junior. Vaak wordt Hazes aan het eind van een feestavond gedraaid, wat ons tot het motto bracht, dat we dan naar huis gaan. Familie weet hiervan en speelt plagerig Hazes aan het begin van familiefeesten. Ach, we kunnen tegen een stootje en ook wel tegen één nummer van Hazes, maar liever niet. 

Behoefte is het nodig hebben of het verlangen naar een ontbrekend goed, dienst, emotie of waarde. In het eerste geval is er een noodzaak, in het tweede geval is er een verlangen.
[bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Behoefte]

Afgelopen week speelde man weer tafeltennis bij het Europees Kampioenschappen voor veteranen. In Noorwegen dit keer. De vrienden van voorgaande jaren gingen niet mee. Naar alle waarschijnlijkheid gaan zenooit meer mee. Erg jammer, maar het is niet anders. 

Dit houdt onder andere in, dat we niet meer hele dagen in de speelzalen behoeven te zitten. Slechts de wedstrijden van man en dan zijn we weer vrij om te gaan. In principe. Man had gelukkig alweer een dubbelpartner gevonden. Een Zwitser, met wie al toernooien lang leuk contact was. En natuurlijk moesten we ook even bij zijn wedstrijden kijken. En die van zijn vrouw. En jahoor, daar zaten we weer. 

Op zich vind ik het niet erg. Het is gezellig en ik hóef er niet te zitten. 'Ga dan wat doen', zegt man vaak, maarja.. keuzes. De dag van de dubbelspelen ging ik inderdaad niet heen, maar in plaats daarvan deed man mee met mixed dubbel op de woensdag, normaliter de vrije dag van de week. Ook heel leuk. Zou maar één poule zijn en mogelijk daarna nog wedstrijden, maar zo gepiept. Uiteraard moest er daarna nagekletst worden. Het weer werkte mee en dat kon lekker in de zon.

Afijn
Het is allemaal heel leuk en gezellig, maar ik heb ook behoefte aan rust. En goede stoelen of liefst een bank, zodat ik mijn zere voeten even omhoog kan doen. Een terugkerend dilemma in weken als dit. En ik gaf ook toe aan die behoefte. De dubbeldag bleef ik in ons huisje en op de dag van het mixed dubbel heb ik in de omgeving gewandeld naar het strandje en heerlijk buiten in de zon gezeten. Tussendoor keek ik ook nog de wedstrijden. Een goede afwisseling van rust en gezellig. 

Gisteren werd het allemaal wat te veel. Man en z'n dubbelpartner waren door naar de hoofdronde. Na de poule lig je eruit als je een partij verliest. De eerste wedstrijd was op tijd. Ze wonnen. In een behoorlijk spannende wedstrijd. Geluk en euforie. Een uur later de volgende wedstrijd, die ze wéér wonnen met de kleinst mogelijke verschillen. Nog meer geluk en nog meer euforie.  Tussen de wedstrijden kon ik me even terugtrekken met een boek op een bank, maar doordat er een ouder Nederlands bij man aan het kijken was (zij is 80 en speelt nog!), bleef ik ook met hen kletsen.  De derde partij was de tegenstander te sterk, maar het geluk en de euforie bleven. 

Terwijl man en ik nog even bij twee Nederlandse dames keken, ging de dubbelpartner naar z'n vrouw. De Nederlandse dames verloren helaas, maar vrouw van dubbelpartner won. En won! Ze haalde het tot de finalewedstrijden van zaterdag. Heel veel geluk en heel veel euforie. FEEST!

Het weer werkte weer mee en zo vierden we de overwinningen buiten in de zon. Man zette een muziekje op, er werd nog een rondje gehaald, andere tafels mochten verzoekjes doen qua muziek en er werd gedanst. Echt hartstikke leuk en gezellig. Ik wilde geen spelbreker zijn, het was leuk en hartstikke gezellig, maar mijn behoefte aan een goede stoel (liefst bank) en rust groeide. En groeide. Een hele dag in touw, amper een momentje rust. Ik kon echt niet meer, maar moest toch nog rijden. Na de zoveelste 'nog één biertje' vroeg ik om André Hazes...

En we gingen naar huis.

Kleine deceptie

 "Daar kan ik niets aan doen", zegt de huisarts, als ik hem vertel van mijn hielspoor. Hij laat me niet eens uitpraten. Het is een vervanger van mijn eigen huisarts en heeft precies de reactie waar ik bang voor was. Las hij mijn vorige blog?

Het zal best dat deze man goed is in z'n werk, en zijn manier van doen zal vast ook een aantal mensen aanspreken, maar mij niet. Na zijn eerste negatieve antwoord legt hij uit dat het tot nu toe bewandelde pad voor mijn hielspoor de route is, die hij ook gegaan zou zijn. Nou, poeh, wat een opluchting dat hij zich kan vinden in de behandeling van degene die hem inhuurt, zoals hij dat zelf zegt. 

"Soms doen ze zo'n voet een paar weken in het gips", laat hij vervolgens vallen. Dat had mijn eigen huisarts naar aanleiding van de achillespees-ellende ook al eens gezegd, waardoor ik hier al over nagedacht had. "Doe maar!", was dan ook mijn antwoord, maar hij ging er verder niet op door. 

Ik krijg nu eerst naproxen. "Dat is een pijnstiller én ontstekingsremmer", zo legt hij uit. Het voordeel hiervan is deels behandeling, doordat het ontstekingsremmend werkt, en verder het dempen van de pijn. Of ik wist wat het nadeel van een pijnstiller is? Ja, natuurlijk weet ik dat. Dat je daardoor weer teveel gaat doen. Het eeuwige dilemma. 

We hadden het al gehad over mijn smartwatch. Hij concludeerde dat het aantal stappen dat ik nu doe, zo'n vijfduizend op een dag, niet teveel is. Daar moet ik me dan maar aan houden, zo ongeveer. En dan over drie weken terugkomen. Kijken of de pillen geholpen hebben. Zo niet, zijn er twee opties: orthopedisch chirurg, maar die willen snijden, of revalidatiearts. 

Het leek wel of deze huisarts mijn reacties wilde testen met z'n 'kan ik niets aan doen', 'gips' en nu het snijden. Maar ik wil dat er wat gebeurt, wát dan ook.  Kom maar op met gips of zet het mes erin. Op deze manier door is geen optie.

Gezien deze manier van communiceren heb ik het maar niet over m'n pijnlijke handen gehad. Of het stipje, dat ik soms lijk te zien als ik lees en dat mee lijkt te bewegen met mijn ogen. Daarvoor ga ik wel op een andere dag naar mijn eigen huisarts, met wie ik wél goed kan praten. En met deze pijnstiller zal de pijn in m'n handen ook wel minder worden. Net als andere pijnen. Hier kan ik me dan wel stilletjes op verheugen. 

Gelukkig is het nu weekend. Het enige dat echt helpt voor achillespees- en hielspoorellende is rust, aldus de huisarts, dus ik ga me houden aan dat doktersadvies. 

Fijn weekend!

Een totaal niet gerelateerd plaatje: ik dacht dat mijn gele roos dood was, maar ineens staat hij in bloei!

Zoals het ging

 Een dagje niets, de heerlijkheid. Ik doe dan niet echt niets. Vouwde vanmorgen wat was, ruimde de keuken wat op, las een boek, snoeide in de tuin.

Ging daarna boeken registreren voor bookcrossing, zodat ik tijdens een fietstochtje een paar los kon laten bij minibiebs in de buurt. Helaas. Kreeg migraine-aura en lag vervolgens een paar uur op bed. Nouja, dat is dan ook nietsdoen, maar zalig is het niet. 

Rustiger aan doen

"AU", roep ik uit, wanneer de arts op m'n enkel drukt. Twee weken terug werd mijn achillespees 'gestript'. Hierbij worden adertjes, die vanuit een vetlichaam achter de achillespees de achillespees ingroeien, doorgeprikt. De behandeling vindt plaats onder plaatselijke verdoving bij de radiologie. Met het echoapparaat wordt gekeken waar de aderen zitten en dan geprikt.

Toen mijn arts vervolgens bij de nacontrole afgelopen vrijdag op één van de wondjes drukte waar geprikt was, voelde het alsof de naald er weer ingeprikt werd, maar dit keer zonder verdoving.
Au dus.

Normaliter is een achillespees slecht doorbloed. Dat is één van de redenen dat hij moeilijk herstelt. Toch zijn ingroeiende adertjes kennelijk geen oplossing. Het houdt het herstel tegen. Omdat mijn achillespees na het doen van oefeningen, het nemen van (nieuwe) steunzolen en een behandeling bij de fysiotherapeut niet overging, vond de arts in het Sportmedisch Centrum deze behandeling een goed idee. Na de behandeling mocht ik 'in en om het huis' lopen en kleine stukjes naar het werk fietsen was ook geen probleem. Of wel.

De arts die de nacontrole doet is niet tevreden. Ik had al veel minder pijn moeten hebben. Er zit ook nog een lichte zwelling naast de pees. Gelukkig is het niet echt blauw, ook niet geweest. Conclusie: ik moet het wat rustiger aan doen.

Nog rustiger

Mijn hobby's zijn lezen, internetten en televisie kijken. Tenminste, dat zijn de enige hobby's die ik momenteel actief beoefen. De afgelopen weken hebben man en zoon de hond het meeste uitgelaten. Als ik ging, nam ik de kleine rondjes. Naar het werk ging ik voornamelijk met de auto. Op het werk nam ik een kannetje water mee naar m'n werkplek, zodat ik niet voor elk kopje thee de trap op hoef. Collega's haalden wat vaker koffie voor me.

Rustiger, hóe dan?

Uit frustratie ga ik na de afspraak de stad in. Nee, niet slim. Met tranen in de ogen denk ik aan die  mensen, die mij op internet beschuldigden van 'ziektewinst'. Dat ik mij (onbewust) aanstelde, omdat ik het prettig zou vinden zo passief mogelijk te leven, terwijl ik anderen voor me laat zorgen. Mijn pijnlijk lijf in zou zetten, voor een comfortabel leven. Ik kan niet eens rustig aan doen, kennelijk. Zelfs niet als ik er moeite voor doe.

Afgelopen weekend lag ik voornamelijk op de bank. Gisterenavond leek het allemaal wel te gaan, maar wanneer ik vanmorgen na de koffiepauze op het werk naar beneden loop, voel ik hem weer luid en duidelijk. Mijn pees. Ik moet het rustiger aan doen, maar zelfs mijn zittende beroep is kennelijk niet rustig genoeg.

Au

Ik ben weer eens boos op mijn niet meewerkende lichaam.

Relax

Het houten bankje zit wat ongemakkelijk. Ik merk dat de kleermakerszit me niet zo goed afgaat, door stijve knieën. Waarschijnlijk wordt dat in de loop van de dag wel beter. De locatie maakt veel goed. Door het raam kijk ik uit over het Groninger landschap, weilanden zover het oog reikt, met in de verte een kerktorentje omgeven door rode daken. In een weiland vooraan liggen schapen als zwerfkeien verspreid, te genieten van de warme najaarszon die volop schijnt. Witte bast van een walnotenboom tekent scherp af tegen de blauwe lucht. Er hangen nog enkele noten aan deze verder kale boom. Andere bomen zijn verrassend groen voor deze tijd van het jaar. Een handjevol bladeren dwarrelt  naar beneden bij een zeldzaam zuchtje wind.

Binnen is het aangenaam warm. Langzamerhand lopen straaltjes zweet kriebelend over mijn huid naar beneden. Er hangt een geur, die ik niet helemaal kan thuisbrengen, maar die hier helemaal past. De geur van de sauna, waarin wij zitten.

Nu de wintertijd weer is ingegaan, de dagen korter worden, bladeren van de bomen vallen en het kouder is, gaat voor ons de saunatijd in. Een aantal malen gedurende de herfst- en winterperiode zoeken mijn man en ik de warmte. Of ik ga met een vriendin of onze dochter.

Een aantal jaren terug merkte ik dat ik de koude tijd van het jaar stukken beter doorkom, als ik af en toe dergelijke rust en warmte opzoek. Thuis hebben we een (infrarood-)sauna, en daar genieten we ook van, maar zo'n dagje 'welness' geeft extra rust en ontspanning. Je kunt in zo'n complex niet veel meer doen dan niets. Thuis blijven beslommeringen hangen, nadat we de sauna uit zijn moet de wasmachine aan (ze kunnen niet tegelijkertijd, want zitten op dezelfde groep) de hond eruit, de vaatwasser uitgepakt of een was gevouwen. Ondertussen is de tv aan of zitten we achter de computer. Er is altijd wat te doen.


In een saunacomplex heb je het druk met het plannen van je saunagang ten opzichte van de massage en je eten (wat overigens heerlijk is). Wat is slim, wat is handig en hoe is de verdeling het best. Je kunt kiezen tussen verschillende sauna's; Fins of stoom, binnen of buiten. Tussendoor hang je wat, lees je wat, praat je wat en voel je je schouders loskomen, kun je ineens weer achterom kijken en vallen je oogleden zo af en toe dicht. Bij mij althans, maar ook bij die dame, die gisteren bij de haard ineens een klein snurkgeluidje voortbracht. En, wat voor mij erg prettig is, je lichaam wordt door en door warm.

Gisteren hadden we pech, want de masseur werd ziek en dus moesten we zonder massage naar huis. In feite had de masseur natuurlijk meer pech. Opgewarmd, soepeler en met een zachte huid van de 'pakking' waar we de dag mee eindigden, reden we niet al te laat ontspannen naar huis.

Foto's zijn van Sauna 't Dalhuus in Wildervank waar wij nu al een paar keer met veel plezier zijn geweest. De sauna is gevestigd in een oud schoolgebouw en heeft een ongedwongen sfeer.

Het is zo'n dag

Oh My Smurf het doet pijn! Hoe sta ik op vandaag? Hoe kom ik in beweging? Wat ga ik doen? 

Soms zijn er van die dagen, dat ik bij het wakker worden denk al verloren te hebben. Dat ik hoop dat de wekker in de war is en er nog een hele nacht voor me ligt. Of dat ik de wekker niet had hoeven zetten, omdat het een vrije dag is.

Vandaag is de wekker niet in de war en ik was het gisterenavond ook niet. Het is maandag en tijd om op te staan. Ik sluit mijn ogen weer en doe een korte ontspanningsoefening. Deze brengt geen verlichting. Nu al niet, ik moet nog een hele dag. Ik moet nog een hele wéék!

Het weekend was ook eigenlijk te kort. Niet door het normale gevoel van 'er mag nog wel een dag tussen zaterdag en zondag', waar ik laatst een Loesje van zag. Nee, zaterdag was ik de hele dag op pad. Leuk op pad, gelukkig wel. Voor de cursus was er een studiedag. In Diemen. Het begon niet zo vroeg, half 11, maar toch zat ik al om 7 uur in de bus, want tja, het is wel een afstand.

De dag was niet te druk, redelijk ontspannen en om 8 uur was ik alweer thuis. Viel best mee dus. Maar ook leuke ontspannen activiteiten kosten energie. Ook een reis, waarin je voornamelijk zit, is anders dan rustig opstaan en de hele dag wat rondlummelen en 'bijkomen' van de werkweek.

Zondag heb ik mij voornamelijk bezig gehouden met het boek voor de leesclub. 176 pagina's. Ik was er zo doorheen. Het zitten heb ik keurig volgens de regels afgewisseld met wandelingetjes en huishouden. Ik ging zelfs in bad. Toch heb ik nu pijn. Veel pijn. Meer-dan-normaal pijn.

Wat daarbij ook nog van invloed is, is het weer. Ik ken meerdere vrouwen in de omgeving met fibromyalgie en allemaal hebben ze nu meer last. De vochtige kou is duidelijk een factor, waar het lichaam op reageert. 'Ik voel het in mijn botten' blijkt ergens vandaan te komen.

Gelukkig bestaan er pijnstillers en gelukkig werken die bij mij. Gelukkig voel ik mij nu al een stuk beter. En gelukkig kan ik donderdag vrij nemen, aangezien ik komende woensdag, mijn doordeweekse vrije dag, weer voor diezelfde cursus op pad moet. Weer leuk, maar er gaat zoveel vrije tijd inzitten. Vrije tijd, die ik gewoon nodig heb, helaas.