Ook kinderboeken gaan op pad

Naast dat ik aan bookcrossing doe, is mijn minibieb ook een kinderzwerfboekenstation. Eén of twee keer per jaar krijg ik hiervoor weer een nieuwe doos met boeken van Kinderzwerfboek, onderdeel van Stichting Kinderhulp. 

Terwijl ik mijn planken met volwassen boeken redelijk op orde heb, zijn de planken van kinderboeken eigenlijk een zootje. Niet dat ze niet netjes staan, hoewel dat misschien een deels zo is, maar ik heb geen idee hoe lang de boeken er al staan en of er nieuwe bij zijn. Dit komt onder andere omdat ze zo dun zijn. Denk ik. Er zijn wel vaak kinderen, die even tussen de boeken rommelen. Terwijl ik binnenzit hoor ik hun enthousiaste stemmen. Voor hen zou ik dit eigenlijk beter op orde moeten hebben, maar het schiet er vaak bijin. 

Binnenkort komt er weer een nieuwe doos boeken, dus tijd voor een opruiming. Mijn goede voornemen van gisteren indachtig, stapte ik weer op de fiets met dit keer een fietstas vol kinderboeken. Uiteindelijk deed ik maar twee minibiebs aan, waaronder deze in Sint Annen. Mooi groot en met prachtig uitzicht. Het zit aan een dorpshuis vast, dat is gevestigd in een oude molen. Het heet dan ook De Meuln. 

In deze minibieb vond ik ook een boek voor mijn landenchallenge, een boek dat zich afspeelt in Kenia. Leuk, weer een land in Afrika erbij. Ik hoop dat het ook daadwerkelijk een leuk boek is. 

Bij elkaar was de tocht zo'n drieentwintig kilometer. Hiervan leerde ik dat vijftien kilometer door de weilanden fietsen op een zonnige dag met niet al te veel wind best te doen is, maar bij zeven kilometer schrok ik wel dat ik nog niet eens op de helft was! Na zo'n vijftien kilometer zette ik ook de ondersteuning een tandje hoger. M'n knieën begonnen enigszins pijn te doen, en het is natuurlijk niet te bedoeling dat mijn goede voornemen op dag drie strand, omdat ik ineens teveel doe. Bovendien bleek de 'niet al te veel wind' iets meer op wind te lijken, toen hij me tegemoet kwam. Daarnaast is duidelijk dat voor een 'terugreis' van diezelfde vijftien kilometer nog wel getraind moet worden. Goed dat ik begonnen ben!

Om me écht goed voor te bereiden op de fietstocht naar het werk na de verhuizing, zou ik nu 's morgens natuurlijk kunnen beginnen met een grotere omweg. Echt een goed idee. Houd ik in gedachte voor de dagen dat het niet koud is, niet regent en ik op tijd uit bed ben. Dit komt even nog niet in het rijtje goede voornemens. Dat kan volgend jaar ook nog wel. 

#WOT: Stemming

 Stemming: het gevangen worden in een aanhoudend ervaren van een bepaalde emotie. Een stemming is een zijnstoestand.

Stemming kan voor mij allesbepalend zijn en zo veranderlijk als het weer van de afgelopen weken. Ik kan een ontzettend mooi boek hebben liggen, waar ik me al tijden op verheug, en dan toch niet in de stemming zijn het te lezen, bijvoorbeeld. 

Op zich is mijn stemming of humeur over het algemeen positief. Ik ben wel tevreden met mijn leven zoals het is. Maar er zijn wel invloeden van buiten af. Zoals het eerder genoemde weer, maar ook m'n pijn. Pijn is natuurlijk vanbinnen, maar het beïnvloed m'n stemming van buiten. Klopt dat? Geen idee. Het is in elk geval wel lastig, want de pijn kan ik niet geheel beïnvloeden. Ook al zoals het weer. 

En als weer en pijn dan samenspannen, kan ik daar erg chagrijnig van worden. Dat probeer ik dan heel Zen allemaal naast me neer te leggen, maar probeer dat maar eens als er een pijnlijke bol tegen je oog drukt en je door de stromende regen naar het werk moet. Als je schouder continu voelt alsof er een bankschroef op aangedraaid staat en je je voet wel even af wilt schroeven, om verlost te zijn van de aanhoudende steken. 

Ik kan blij zijn met blauwe lucht en zon die naar binnen schijnt, hoewel dat zeer doet aan m'n ogen en dus hoofd. Ik kan genieten van een (droge) wandeling door park of bos, de vogeltjes die om me heen fluiten maken me blij, terwijl m'n knieën het gevoel hebben dat ik er elk moment doorheen kan zakken.

 Oh, en dan word ik natuurlijk ook nog steeds geregeerd door hormonen. Zit alles mee qua weer en pijn, zeilt er toch nog een donderwolk met me mee, van hormonale oorsprong. 

De laatste tijd merk ik dat ik m'n stemming probeer te verbeteren met eten. Niet zo'n goed idee natuurlijk, nu beweging met de hielspoor moeilijk gaat. En dat dat dan weer beter niet kan, is ook al niet te best voor m'n humeur.

Zo, dit wordt een beetje een chagrijnige blog zo. Dat zal komen doordat m'n stemming vandaag niet al te best is. Waar ik gisteren blij van werd? Herfstkleur in m'n bonsai.

 

 Mooi hè?

En van een doos met kinderzwerfboeken om in m'n Kinderzwerfboekenstation of wel m'n minibieb te zetten.

Heerlijk toch!

 

Vandaag was ik in elk geval wel in de stemming voor een blog. Deze rolde zo uit het toetsenbord.

 

 

 #WOT of Write on Thursday. Een Engelse aanduiding voor iets wat ik op een Nederlands blog (Ipixitude) vond. Het idee is elke donderdag een blog te schrijven over het woord van die dag, dat door Ipixitude verzonnen wordt.