Pagina's

woensdag 31 mei 2017

Leesmaand mei

Hebban stopt met de blogs op de website, dus kopieer ik een aantal blogs hier naartoe. In elk geval de leesoverzichten per maand. 

Mijn boeken van mei (Rizzoli & Isles)

op 31 mei 2017 door   

'Veel boeken komen er niet in deze blog', dacht ik, voordat ik ging schrijven. Al twee weken ben ik bezig in American Gods, een pil van 712 pagina's, die lekker leest, maar waar ik wel echt voor moet gaan zitten. Maar het valt mee. Eerder dacht ik dat het wel zou gaan vervelen, de Rizzoli & Isles-serie, dat het tussendoorboeken zouden zijn, maar steeds als ik een boek afsluit, zoek ik de volgende alweer op. Het lijkt een verslaving, ze vervelen niet. Nog één boek te gaan.

Ik las deze maand:

Zustermoord
Een bijzonder verhaal, waarin Maura Isles de hoofdrol speelt. Een moordenaar lijkt het op haar gemunt te hebben. Dit brengt haar naar plaatsen buiten Boston, waar bijzondere ontdekkingen gedaan worden. Maura leert over haar geschiedenis en is daar niet onverdeeld blij mee. Het verhaal lijkt veel subverhalen te hebben, maar uiteindelijk komt toch alles bij elkaar.

Verdwijn
Tess Gerritsen stelt in haar boeken hedendaagse misstanden aan de kaak, valt me op. In dit boek krijg je een inkijkje in het leven van Oost Europese meisjes, die onder valse voorwendselen illegaal de Verenigde Staten binnen komen. Als lezer begrijp je sneller dan hen, wat ze te wachten staat. Isles raakt erbij betrokken, wanneer ze een geluid uit een lijkenzak hoort en blijkt dat het slachtoffer niet dood is. In dit boek was ik blij te weten dat ik nog middenin de serie zat, zodat zeker wist dat Jane Rizzoli zou overleven. Maar om het écht zeker te weten, las ik snel door.

De Mefisto Club
Vrouwen worden op bizarre wijze vermoord, zoals wel vaker in politieseries. Een groep mensen met een bijzondere visie op het kwaad onder de mensen, die zich de Mefisto Club noemen, raakt erbij betrokken en proberen samen met Rizzoli & Isles de oplossing te vinden. Zoals wel vaker in de boeken van Tess Gerritsen, leer ik een hoop over mythologiën. Een leuke bijkomstigheid.

Het aandenken
Een mummie, die onverwachts in de kelder van een museum gevonden wordt, blijkt niet eeuwenoud maar verrassend nieuw. Bovendien is ze slachtoffer van een moord. Dit blijkt werk van een psychopaat, zoals wel vaker, en de mummie is niet het enige slachtoffer. Ondertussen leren we over het oude Egypte, opgravingen, legers en mummificeren.

Sneeuwval
Na een congres in Wyoming raakt Maura Isles verzeild in onrechtmatige gewoontes van een sekte. Ze belandt met vrienden op een spookachtige plek, waar mensen hun leven plotsklaps verlaten lijken te hebben. Na een paar aparte gebeurtenissen, komt er redding uit onverwachte hoek. Zoals wel vaker is niets zoals het lijkt. Ik kan me de kou, waarin het zich afspeelt, niet voorstellen, maar wat er (weer) met meisjes gebeurd, vult me met afschuw.

Het stille meisje
Een schietpartij leek 19 jaar eerder  een uitgemaakte zaak: een kok schoot een aantal gasten in een restaurant dood en pleegde toen zelfmoord. Maar nu zijn er ineens nieuwe moorden in diezelfde omgeving, die met deze oude (zelf)moord te maken lijken te hebben. Mijn vermoeden over de gang van zaken wordt bewaarheid, maar toch is er weer een voor mij onverwachte wending. Ik lees uiteraard snel door om te zien of ik gelijk heb.

De laatste sterft
Een kind dat eerst zijn ouders verliest en na een paar jaar z'n pleegouders. Dat gun je toch niemand? Toch lijkt het vaker voor te komen en dat verrast Maura Isles. Samen met Jane Rizzoli zoekt ze een verband. De Mefisto Club bemoeit zich er weer mee en langzamerhand ontrafelt zich een intrige, waarop de tragedie volgde. Hoe krijgt Tess Gerritsen dit toch allemaal verzonnen?

Graag zou ik nu ook beginnen in het laatste deel van de serie, maar eerst begin ik dus aan het leesclubboek American Gods. Op Wikipedia zie ik dat het laatste boek van Rizzoli & Isles in 2014 is uitgekomen, zou deze het einde van de serie zijn? Tess Gerritsen is inmiddels 63 jaar. Ik hoop dat ze nog even doorschrijft. Gelukkig staan er nog veel andere boeken op haar naam, die hopelijk net zo spannend zijn, dan kan ik nog even door.

*De omslagfoto is (uiteraard?) van de tv-serie, die is gebaseerd op de boeken. Ik heb hier af en toe stukjes van gezien en weet dat de levens van Rizzoli & Isles in de boeken toch wel heel anders zijn dan op tv. Net als hun uiterlijk.


26-11-2025

zondag 14 mei 2017

The Warrior?

Vrijdag stond ik op met enorme pijn in m'n hele lichaam. Niets ergs hoor, vooral spierpijn door wat overmatig tafeltennissen donderdag. Het was zó gezellig, ik wilde niet de spelbreker zijn en zo speelde ik na de wedstrijden een aantal dubbels voor de lol.

Dubbelen is leuk. Het komt niet alleen op mijn (on-)vermogen van het spelletje aan, ook m'n maat is belangrijk. Soms kom ik niet eens aan de bal en hebben we toch ineens een aantal punten,  of niet. Dubbelen is ook vermoeiend. Doordat je om de beurt slaat, moet je steeds van de tafel weglopen en weer terug. En natuurlijk probeert de tegenpartij de bal daar te slaan, waar je juist niet staat. Rennen dus!

Bij het opstarten van internet viel  me al snel op dat het 12 mei Fibromyalgie Awareness-day is. Mijn facebooktijdlijn kleurde paars, en op twitter kwam ik het veelvuldig tegen. Dat zegt (ook) een hoop over de mensen en pagina's die ik volg, waarschijnlijk. Hierdoor realiseerde ik me dat ik 2 jaar terug hier mijn eerste blog plaatste. Het lijkt al zoveel langer geleden.

Om deze dag te 'vieren' besloot ik er wat plaatjes bij te zoeken, vooral de 'Fibro-Minion' is mijn favoriet.


Gewoon, omdat hij paars is en zo'n raar hoofd heeft. En dat háár! Ik kan niet zeggen dat ik altijd het gevoel heb, dat ik er zo uitzie, maar er zijn dagen... nouja, onderstaande stadia maak ik sowieso door:

 

Wat mij, terwijl ik m'n plaatjes zoek, weer opvalt is dat geen fibromyalgiepatiënt hetzelfde is. De één kan amper van de bank komen, douchen en aankleden is al een hele onderneming, terwijl de ander traint voor marathons. Bijzonder toch, die aandoening. Ik zit er ergens tussenin, maar als ik soms zie hoeveel moeite mensen ondervinden, dan vraag ik me wel eens af of ik het echt wel heb.


Volgens veel mensen zijn wij, de patiënten, strijders. Fibro-strijders. Warriors. Xena eat your heart out! Ik lees zelfs "Fibromyalgie is niet voor watjes", alsof je een keus hebt. Zelf denk ik dat strijden het juiste woord niet is. Van vechten word je moe. Het is meer dat ik om de ziekte heen leef. Ik negeer het zoveel mogelijk, maar pas me aan aan de klachten. Onbewust. Tenslotte leef ik er al zo lang mee, geen idee hoe het leven zou zijn kunnen zonder die pijn en slopende vermoeidheid. Ik probeer zelfs niet te vechten tegen (voor)oordelen, die leven onder veel mensen. Gelukkig niet veel in mijn omgeving, of dat valt me verder niet op, kan ook. 



Fibromyalgie Awarenessday dus. Mijn lichaam was weer duidelijk, ik heb pijn. Door sporten, maar ook gewoon door het leven zelf. Eigenlijk wilde ik deze blog vrijdag ook al plaatsen, maar door werk leuke sociale verplichtingen, kwam dat er niet van. Zaterdag lag ik met hoofdpijn op bed, waardoor ik niet naar cursus kon. Vandaag voelde wat beter.
Fibromyalgie, ik was me er weer akelig van bewust, maar het hoort erbij.