De suikerchallenge, hoe het ging.

Hoewel ik geen doomdenker wil zijn, hangt de mogelijkheid van diabetes 2 als een soort zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Mijn moeder at gezond, bewoog (enorm) veel en had een gezond gewicht. Toch kreeg ze op haar zestigste de diagnose diabetes 2. Ook haar vader had het al in een tijd dat er niet veel gesnoept werd. Met mijn overgewicht en beperktere beweging, is het waarschijnlijk niet de vraag óf ik het krijg maar wanneer. Zelfs mijn vorige huisarts, meestal een scepticus wanneer ik weer eens ergens mee kwam, zei meer dan tien jaar terug al "ja, dan moeten we je toch maar eens testen." Uiteraard blijft er altijd een mogelijkheid dat ik níet de erfelijkheidsjackpot heb getrokken en er eens een keertje een erfelijke aandoening aan mijn lijf voorbij gaat. Voorlopig gaat het tenslotte nog goed. 

Mijn moeder raakte enorm gefrustreerd. Mensen om haar heen bleven maar zeggen dat afvallen en gezond(er) eten haar zouden 'genezen', maar dat hielp allemaal niet. Bij haar viel er niet zoveel te verbeteren. Dezelfde frustratie als ik heb bij afvallen, denk ik. 

Hoewel ik over het algemeen gezond eet, ging het de laatste tijd, nog voor de vakantie in Sardinië, behoorlijk de verkeerde kant op. Er waren (veel) verjaardagen op het werk, die gevierd werden met gebak. Er waren verjaardagen in mijn privéleven, er lag ineens ijs in de vriezer, gratis van de Lidl, en er was dus vakantie. Dat is sowieso al niet een periode die uitblinkt in gezond eten. 

Dus deed ik vorige week mee met de suikerchallenge van het Diabetesfonds. Niet zozeer om te leren hoe ik gezond zou moeten eten, maar meer als een soort 'reset'. Pas op de plaats. Wanneer ik me voorneem geen suiker te nemen, kan ik wél ineens taart, koek en snoep laten staan. Dus tijdens een leesclubavond nam ik geen koekjes en stukjes chocolade. Tijdens een etentje met m'n man geen toetje. En het was niet eens moeilijk. 

De challenge bevestigde eigenlijk wat ik al weet. Over het algemeen eet ik niet heel veel toegevoegde suikers. Onderstaande evaluatie in de mail onderstreepte dit nog. 

Terugkijkend op hoe het ging, bleek dat ik niet anders at. Mijn tussendoortjes zijn al fruit en groente. In het dagelijks leven drink ik alleen maar suikervrije frisdrank (bruiswater en soms cola zero), koffie en thee. En als er geen verjaardagen zijn, of ijsjes in de vriezer, krijg ik verder niet veel suiker binnen. 

Maar door hier een week mee bezig te zijn, bracht de challenge mij precies waar ik wilde zijn: weer even terug bij normaal. En dan gaat het niet over beter slapen,meer energie en afvallen, wat voor veel mensen een positieve bijkomstigheid lijkt te zijn van een week minder of geen suiker, maar wel weer vertrouwen in mijn eigen eetgewoontes. Zelfs deze week weigerde ik nog een ijsje, een stuk cake en een koek. Leuke bijkomstigheid is een aantal nieuwe recepten om uit te proberen. Opvallend: niet alle recepten in de mails of het gratis receptenboek staan ook op de website. 

Nu maar weer verder zoals het gaat. Zo gezond mogelijk eten en leven en het spook van diabetes zo lang mogelijk op afstand houden. 

Daar is ie weer... de suikerchallenge

Het was de afgelopen tijd bar en boos met mijn suikerinname. Dat begon al op Sardinië, waar we dagelijks ontbeten met gevulde croissants. Heel lekker, heel zoet en totaal niet vullend, eigenlijk. Maar goed, een weekje.. en veel meer ontbijtmogelijkheden leken er niet te zijn (op onze laatste dag zag ik dat je ook gewoon brood met omelet kon bestellen... we zullen onze minieme kennis van het Italiaans maar de schuld geven). De hotelketen in Londen, waar we de week daarna zaten, heeft geen mogelijkheid tot een broodje kaas. Wel is er een compleet Engels ontbijt met baked beans, bacon en meer van dat fraais. Van die dingen, die ik niet eet en al helemaal niet als ontbijt. Het alternatief is: zoete broodjes. En ja, er is ook yoghurt met muesli. Wat we verder aten staat me eigenlijk niet meer zo bij. Volgens mij hebben we niet veel gesnoept. 

Weer thuis ging ik van de ene verjaardagsvisite naar de ander en er lag ineens een doosje ijsjes in de vriezer. Gratis bij de Lidl. Zo lief. Al met al had ik dus een enorme suikerinname de afgelopen maand. Bijzonder genoeg viel ik wél een kilo af, dus even was daar de gedachte om de visie op afvaldiëten te herzien. Gekheid natuurlijk, al die suiker is niet goed. 

In diezelfde tijd kwam er een pop-up of iets dergelijks van de Nationale Suikerchallenge van het DiabetesFonds langs. Dat leek mij een goed idee. Uitdagingen doen het meestal wel goed bij mij en even weer afkicken van al die zoetigheid krijgt op deze manier een "kickstart". Ik deed al eerder aan deze challenge mee, maar toen at ik in het dagelijks leven eigenlijk niet zoveel suiker. In elk geval niet zoveel als ik de afgelopen tijd at. 

Het DiabetesFonds geeft aan dat meedoen aan de challenge vijf voordelen heeft. 

1. Meer energie. Eet je (te)veel suiker en niet veel gezonde producten, dan krijg je vaak te weinig vezels, vitaminen en mineralen binnen. Omgaan met suiker kost je lichaam veel energie. Laat je koek, snoep en zoete dranken staan, is je bloedsuikerspiegel meer in balans en daardoor voel je je fitter en vrolijker. 
   
   Nou heb ik deze ervaring niet na het eten van minder suiker, maar het is goed om te weten. 
   
   
2. Je kunt makkelijker afvallen. In producten met (toegevoegde) suikers zitten vaak ook meer calorieën. Klinkt logisch. Deze producten skippen maakt afvallen dus makkelijker. 
   
   
3. Je verkleint het risico op diabetes type 2. Met overgewicht heb je een grotere kans op diabetes 2. Vooral door dranken met suiker verhoog je het risico. Nou drink ik nooit dranken met suiker, dus dat scheelt dan weer, maar overgewicht heb ik natuurlijk wel. En mijn moeder had ook diabetes, terwijl zij totaal geen overgewicht had. Een goede reden dus om te suikerminderen. Maar dat wist ik al eerder. 
   
   
4. Je hebt minder last van je buik. Suiker in voeding kan leiden tot diarree, winderigheid en een opgeblazen gevoel. Hmm. Ik heb altijd last van winderigheid en aan het eind van de dag vaak ook van een opgeblazen gevoel. Ook als ik geen (toegevoegde) suikers eet. Vaak heb ik juist het idee dat ik meer last heb van gezond eten. Tijdens mijn FODMAP-dieet kwam ik daar natuurlijk ook achter. Cashewnoten en appels zijn echt daders hierin. Soms heb ik wel het idee dat (teveel) suiker leidt tot hoofdpijn, maar het kan ook dat ik meer zin in zoete producten krijg, wanneer migraine in aantocht is. Dat is dus een lastige. Op Sardinië had ik totaal geen hoofdpijn. 
   
   
5. Je slaapt beter. Nou gaat bij mij het slapen sowieso op en neer, maar het is wel een feit dat ik door vermoeidheid meer zin krijg in zoet eten. 
   Bron: DiabetesFonds

Vandaag begon de challenge. In mijn mailbox was gelijk al een mail met allerlei tips en trucs. Vandaag is een normale werkdag, zonder jarigen, dus erg moeilijk zal het voor mij niet zijn. De gezonde tips voor tussendoor, behoren al tot mijn dagelijkse (eet)gewoontes, zoals fruit- en groentesnacks of noten in plaats iets zoets. 

Wat ik lastig vind zijn toegevoegde suikers. Zo eet ik dagelijks pindakaas waar iets van suiker in zit en ook de tomatenketchup is (iets) gezoet. Zelf vind ik de hoeveelheden zo miniem, dat ik er geen vervanging voor zoek. Bij de pindakaas gaat het (ongeveer) over 1 gram per ontbijt. De ketchup zo'n 3,5 gram, maar dat gebruik ik maar één keer per week. Het is wel bijna één suikerklontje. Ook de vleesopvolgers bevatten vast suikers (dat heb ik nog niet opgezocht), maar ook daarmee kom ik nog steeds niet aan de zesentachtig* suikerklontjes per week. Om te zien hoeveel suiker ik precies binnenkrijg, met mijn (suikervrije) voedingspatroon, houd ik een weer eens een week mijn eetmeter bij het Voedingscentrum bij. Dat is sowieso altijd een goede stok achter de deur. 

Het DiabetesFonds hamert in de informatie erg op de zoete frisdrank, koek en snoep. Normaliter zit dat totaal niet in mijn eetpatroon. De afgelopen tijd toevallig wel belachelijk veel (voor mijn doen) en daar moet dus weer verandering in komen. Daarvoor is deze challenge een goede start. De eerste uitdaging is een leesclub, morgenavond. 

*86 suikerklontjes is zo'n 344 gram suiker, volgens de eetmeter van het Voedingscentrum. 

Nog één keertje dan

Ik heb een verslaving en het loopt uit de hand, ben ik bang. Nee, het is geen alcohol of eten, gelukkig. Het is een spelletje op de telefoon. 

Een (hele) tijd terug is het begonnen. Een reclame kwam langs bij, vermoedelijk, een ander spelletje. Een reclame voor een spelletje zónder reclame. Op het juiste moment dus, want reclames in spelletjes zijn superirritant. Het leek een onschuldig spelletje. Iets dat ik al eerder online speelde, er zijn kleuren, vormen en/of juwelen, die je in een rijtje moet zetten en dan verdwijnen ze. Er zijn altijd obstakels die je weg moet spelen en als dat gelukt is binnen een bepaald aantal beurten, ga je naar het volgende level. Een soort Candycrush, denk ik. Dat heb ik nooit gespeeld. 

Dit spel heet Royal Match. Het begint redelijk makkelijk, maar de levels worden moeilijker en moeilijker. Logisch. De beloningen worden de eerste paar honderd levels ook leuker. Een extra speciale bom of een half uur extra speeltijd. Extra uitdagingen, waarbij je prijzen wint, waarmee je jezelf kunt helpen bij het spel. Je begint met vijf 'levens'. Heb je die verspeeld, dan komt er elk half uur weer een nieuwe. 

De verslaving van het spel ligt in het winnen door geluk. Sommige levels zijn lastig, je speelt ze keer op keer, gebruikt extra hulpmiddelen, die je eerst hebt gewonnen, en dan ineens... BAM, alle steentjes vallen op de goede plek en je hebt zelfs beurten over! Dus steeds als een level niet lukt, ga je voor een volgende keer. Je weet, één keer gaat het lukken en alles op z'n plek zal vallen. Letterlijk en figuurlijk. En misschien is dat de volgende keer wel. Als dat allemaal echt niet lijkt te lukken, kun je extra beurten kopen voor 900 munten. Ook die munten moet je eerst verdienen, uiteraard. Gelukkig gaat het niet om echt geld. 

Naast de gewone uitdagingen van de levels, zijn er ook nog andere spelletjes en puzzels. Uiteraand kun je deze alleen spelen met producten, die je wint als je een level haalt. En daarmee win je dan weer andere handige items. En ze zijn vaak ook gewoon leuk. 

De afgelopen tijd merk ik steeds vaker dat dit spel me afleid van andere dingen. Tijdens het televisie kijken pak ik het erbij, is er alweer een nieuw leven? Maar ook tijdens het lezen en andere hobbies als tekenen. Het leidt enorm af en de enige concentratie die ik nog langdurig op kan brengen voor één activiteit lijkt voor dit spel te zijn. 

Telefoonverslaving is natuurlijk sowieso een ding. Wanneer ik het spelletje niet speel, check ik op berichten van vriendinnen of familie. Of ik check facebook en instagram. De telefoon heeft dus al wat van mijn concentratie gesnoept, maar dit spel heeft het enorm verergert. 

Doordat ik deze verslaving begon te onderkennen, besloot ik het minder te gaan spelen. Hoe moeilijk kan het zijn. Gewoon alleen 's morgens en 's avonds even. Haha, zo werkt een verslaving natuurlijk niet. Zo langzamerhand ben ik tot de conclusie gekomen dat de énige manier om te stoppen is, dit spel van de telefoon te verwijderen. En daar hik nu nu al een tijdje tegenaan. Steeds als ik hierover denk, pak ik de telefoon om het spelletje te gaan spelen. Het (b)lijkt ook mijn activiteit om bij na te denken te zijn. En wanneer ik dan weer even lekker aan het winnen ben, pieker ik er natuurlijk niet over om het te verwijderen. En wanneer ik niet win, is het laten ontploffen van bommen echt heerlijk om te zien. Een reden om een level nóg een keer te doen. En de volgende keer, dan vallen alle steentjes vást wel op de plek. 

Wanneer ik het spel verwijder val ik vermoedelijk in een gat. Dat merk ik nu al wanneer alle levens gespeeld zijn. Een gat, dat ik op kan vullen met tekenen en lezen en zelfs tv kijken. 

Of met het opnieuw installeren van dit spel, zegt een stemmetje in m'n hoofd. 

Level niet en wel gehaald (2 beurten over!)

De koning (Royal) is blij

Bovenstaande plaatjes heb ik gemaakt in januari 2024. Toen wilde ik nog een 'kijk, ik heb een leuk spelletje' blog maken. 

Griepprik

 "Laat ik gelijk maar gaan", dacht ik, aan het eind van m'n omfietsritje van veertien kilometer (opschepper). Op de uitnodiging voor de griepprik stond 'van 16.00-18.00 uur' en het was ongeveer 15.50 uur, dus mooi op tijd toch? 

Er liepen al diverse mensen richting het gezondheidscentrum duidelijk met hetzelfde doel. Grijze haren, doelgerichte pas, uitnodigingsbrief in de hand. Na het parkeren van de fiets, sloot ik me buiten achteraan in de rij. Wat onwennig keek ik om me heen. Het leek wel of de eerste gevaccineerden het pand alweer verlieten. 

Dit bleek inderdaad het geval te zijn. Ondanks het te vroege tijdstip, stond ik al snel in de rij binnen. Er bleken vijf mensen te prikken en het ging erg snel. Brief inleveren (ik stond eerst nog even met een verkeerde brief zwaaien, gelukkig zat de uitnodiging ook in de tas), prik, néxt. De sfeer was gemoedelijk. 

Voor 16.00 uur stond ik alweer buiten. De rij was exponentieel verlengd en nog steeds kwamen van alle kanten mensen aanlopen. Auto's stonden in de rij om het terrein op te rijden, terwijl er in normale omstandigheden al niet genoeg parkeerruimte is. Zeker niet nu er verbouwd wordt. En dan ook nog het einde van de middag, wanneer ouders hun kinderen van het kinderdagverblijf naast het gezondheidscentrum ophalen en dezelfde parkeerplaats moeten gebruiken. Logistiek zit het er niet goed in elkaar. 

Dit was mijn eerste ervaring met de griepprik. Voor 2020 kreeg ik de uitnodiging al jaren, in verband met astma, maar deze verdween bij het oud papier. Ik heb nooit griep. In het coronajaar 2020 was ik eigenlijk de hele tijd benauwd en met de continue dreiging van covid leek het me slim de griepprik nu eens wél te halen. Er kwam geen uitnodiging. De jaren daarna ook niet. Waarom hij dit jaar ineens wel weer in de brievenbus lag? Geen idee. De magische leeftijdsgrens van zestig jaar heb ik nog niet bereikt, tenslotte. Misschien omdat de frequentie van het astmamedicijngebruik is gestegen? 

Maakt niet uit. De prik zit erin. De schouder is enigszins gevoelig, maar verder geen problemen.  

 

 

Ter illustratie nog een mooi plaatje van de omfietsroute.  

 

Het belangrijkste bij het bloemschikken

Een paar jaar terug werd een vriendin aangereden, terwijl ze fietste. Ze raakte met haar hoofd de grond en is sindsdien niet meer in staat te werken. Het gaat steeds beter met haar, maar van de actieve vrouw, die een drukke baan en gezin met elkaar combineerde, is weinig over. Na elke activiteit moet ze rusten en ze is net begonnen met een revalidatietraject.  

Hetzelfde verhaal met iemand van mijn leesclub. Zij had dan geen druk gezin, maar wel een baan. Na vijf jaar volgt ze nog steeds revalidatie en is ze blij eindelijk weer een boek te kunnen lezen, zolang de verhaallijn niet te ingewikkeld is. 

Inmiddels hoor ik vaker dit soort verhalen, dus kocht ik vandaag een fietshelm. Tenslotte fiets ik ook veel en ja, de kans dat ik val zonder dat iemand mij aanrijdt is ook altijd aanwezig. Een paaltje middenin het pad, een scherpe bocht, een paaltje middenin een bocht.. het is allemaal gebeurd. 

Waarom fietste ik tot nu toe zonder helm? Daarvoor zijn verschillende redenen. 

Ten eerste ziet het er lullig uit. Gevoelsmatig bij mezelf dan. Bij andere mensen denk ik 'oh wat goed, een helm' of helemaal niets. In elk geval niet 'oh, wat lullig'. Met mijn (net wel/net niet*) grijze krullen op m'n e-bike behoor ik waarschijnlijk wel tot de doelgroep en past het me misschien zelfs, maar het voelde raar om ermee te fietsen. 

Daarnaast plet het m'n haar. Ja, nu voel ik me een puber, maar ik ben altijd wel blij met m'n wilde bos haar en meestal laat ik het drogen op de fiets. Met een helm op werkt dat natuurlijk niet zo. 

En als laatste: Ik ben allergisch voor het binnenmateriaal! Ja echt, hier had ik even niet aan gedacht, was dus ook niet echt een reden om geen helm te kopen, maar toen ik na twintig minuten fietsen thuis kwam, zat er een jeukende streep op m'n voorhoofd. Er zit inmiddels een stuk stof over die rand geplakt en dat lijkt te helpen. 

Dus, Ria fietst vanaf vandaag met een helm. Eindelijk verstandig. Hopelijk helpt het kekke klepje voor ook een beetje tegen regen op m'n bril. Wil je meer weten over de impact die een zware hersenschudding kan hebben, dan raad ik je het boek Hersenschorsing van Margôt Ros, een van de dames van Toren C, en Jeroen Kleijne aan. Een intens verhaal dat me indertijd eigenlijk al angst aanjoeg, maar me net niet over de streep trok. Daar had ik de verhalen van vriendinnen voor nodig. 

 

Mocht iemand zich afvragen wat dit alles te doen heeft met bloemschikken?? Ken je klassiekers! Bert Visscher heeft een hilarische sketsch over bloemschikken en de helm. Zoek maar op. 

*mensen zeggen vaak tegen me 'Jij bent nog helemaal niet grijs!', maar zelf zie ik dus wel grijze krullen.

Wat heb ik nou aan m'n mandarijn hangen

 Fruit eet ik graag en veel. 's Morgens altijd een banaan, 's middags wisselt het. Een favoriet is de mandarijn. Meestal makkelijk te pellen, makkelijk mee te nemen en een aangename smaak. 

Vanmiddag schrok ik ineens terug tijdens het pellen van m'n mandarijn. Er zat een zwarte rups in! Of een rupsachtige. Gelijk herinnerde ik me de mandarijn van gisteren, die een viezig zwart hart had. Zaten daarin ook....? Mijn andere mandarijn heb ik wel gepeld, maar toen ik wat bruinigs zag, heb ik 'm weggegooid.  

En nu zit ik met kriebels in m'n buik of eigenlijk: zat er gisteren ook een rups in m'n mandarijn en at ik die op? Als ik naar aanleiding van de foto google, komen er hele nesten in citrusfruit tevoorschijn. Gruwel! Ondertussen wordt het me niet duidelijk wat dit nou eigenlijk voor beest is. Alleen dat ik niet de enige ben die 'm in m'n mandarijn of andere citrusvrucht tegenkwam en er een foto van maakte. 

Morgen m'n laatste nectarine maar opeten. (nadat ik 'm goed gescand heb, uiteraard)   

Bevolkingsonderzoek

Enige weken geleden maakte ik een afspraak voor het bevolkingsonderzoek naar borstkanker. Ik had eindelijk de uitnodiging gekregen. Daar wachtte ik al bijna een jaar op. Ik had zelfs al gekeken op de uitnodiging voor de bevolkingsonderzoeken naar baarmoederhalskanker en darmkanker. Of ik niet nog een onderzoeksuitnodiging over het hoofd gezien had. Niet dus. 

Ik was dus blij met de uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek borstkanker en maakte gelijk een afspraak. Zodra de bevestiging van de afspraak in de mail zit en gecontroleerd is of de tijd en datum overeenkomen met de afspraak in mijn agenda, gooi ik de uitnodigingsbrief weg. De brochure houd ik, voor het geval ik nog wat wil uitzoeken of nakijken. 

Tevreden ga ik door met m'n leven, totdat ik afgelopen maandag een sms'je krijg met een herinnering. Goede service overigens, maar daarin staat ook wat ik mee moet nemen: een identiteitsbewijs en de uitnodigingsbrief. 

Oh.. 

WAT?

Dat heb ik dus weer. Ruim ik een keer gelijk op wat ik niet meer nodig denk te hebben, heb ik het nog nodig. Die uitnodiging voor darm- en baarmoederhalskanker had ik alláng niet meer nodig, die was het weggooien wel waard geweest, maar nee, díe had ik nog. 

Gelukkig ben ik niet de enige die haar brief 'niet meer kan vinden' en is het verder geen probleem. Of ik even wil bevestigen dat wie mijn huisarts is, of mijn telefoonnummer nog klopt en wat mijn geboortedatum is en ik mag doorlopen. 

pff, gelukkig. 

Het onderzoek is, sja.. zoals dat onderzoek is. Bijzonder vind ik altijd de vrouwen, die dit werk doen. Nu maar hopen dat de uitslag net zo goed is als de gastvrijheid en vriendelijkheid van de dames. 

Hoe is het nu met.... (goede) gewoontes

In januari postte ik voornemens, die geen voornemens waren. Goede gewoontes noemde ik die. Misschien leuk om eens te kijken hoe het daarmee gaat, zo ruim een half jaar verder. Gewoontes om te behouden en/of nieuw aan te wennen. 

De te behouden gewoontes waren

Hersengymnastiek
Nog steeds doe ik elke dag een lesje Portugees op Duolingo, en ook de  puzzels van de dag gaan nog goed. Naast de sudoku en woordpuzzel WOW doe ik nu nog een andere woordpuzzel, woodle, een soort lingo voor zowel vijf- als zesletterwoorden. Helaas kun je er niet meer dan één per dag van elk doen. Ook ben ik begonnen met een soort sudoku-blokken, waarbij je elke dag drie simpele dagpuzzels hebt. Elke dag doe ik dus vier puzzels en een lesje. 

Beweging
Dat gaat helaas minder, door die vervelende hielspoor. Wandelen gaat niet of nauwelijks (ik moet stoppen bij pijn, het doet aldoor zeer, dus ik kan al niet beginnen) Op m'n vrije dagen probeer ik wel te fietsen, maar dat doe ik minder snel bij regen. Wel ben ik natuurlijk begonnen met yoga en de afgelopen twee weken heb ik dat zelfs een aantal keren thuis gedaan.

Wat wilde ik verbeteren?

Dagboek
Begin dit jaar begon ik met een dagboek. En dit hield ik bijna drie  maanden vol. Op 13 maart stopte het abrupt, doordat m'n moeder in het ziekenhuis belandde. Eigenlijk een moment waarop juist het bijhouden van een dagboek belangrijk kan zijn. Ik ging raar genoeg ineens weer meer bloggen. Nog één keer deed ik een dagboek revival, maar voorlopig laat ik dit toch even links liggen

Gezond eten
Altijd fijn. Basis blijft gezond, niet snoepen gaat op en neer. Ik eet nog steeds geen zakken chips leeg of repen chocolade op. Af en toe een bakje of een stukje. Zelfs mijn teveel aan snacken beperkt zich meestal tot wat meer gemengde ongezouten noten of gedroogd fruit. Niet per se ongezond, maar wel vol kilocalorieën. Een paar keer per week neem ik dan nog een paar biscuitjes. Eigenlijk is dit gewoon een behouden gewoonte, die best wel goed gaat.

Ademen
Nee, dat hele 'vijf minuten even bewust ademen' was geen lang leven beschoren. Hoewel ik weet dat zoiets goede effecten kan hebben, lukt het me niet. Vijf minuten per dag lukt me niet. Het is toch wat.

Dry january/alcoholvrij
Geen alcohol houd ik dan alweer veel langer vol dan alleen de januarimaand. Tijdens de vakantie in Portugal heb ik wel gedronken, maar ook minder dan anders, en verder nog twee keer bij een etentje. Ik heb er geen behoefte aan.

Samenvattend

In feite ga ik met de goede gewoontes best goed verder. De nieuwe voornemens zijn alweer afgezwakt. Is dit jammer? Mwoah, niet zo, denk ik. Op zich ben ik wel heel bewust bezig altijd met zo goed en gezond mogelijk te leven, met daarbij een hoop plezier. Daar gaat het toch om? En elke dag is weer een mooi moment om me een nieuwe goede gewoonte aan te leren.

Ommetjesapp van de hersenstichting weetje #31 
Hoelang het duurt om van gedrag, zoals het lopen van een Ommetje, een gewoonte te maken kan per persoon verschillen van zo'n 18 tot 254 dagen. Gemiddeld duurt het 66 dagen. Bij het creëren van een gewoonte wordt een nieuw patroon van verbindingen aangelegd in de hersenen. Dat kost tijd en herhaling, maar je hersenen zijn er superblij mee. Dus houd vol!

Helaas is mijn ervaring dat een minder goede gewoonte, zoals elke dag blijven zitten of een reep chocolade opeten, veel minder tijd nodig heeft om 'in te slijten', dan een goede gezonde gewoonte als elke dag een yoga-oefening. (ik ben nog zoekende naar een yoga-routine voor elke dag)

De hond was natuurlijk een goede stok achter de deur voor meerdere dagelijkse wandelingetjes. En ondanks dat ik dat 12 jaar lang gedaan heb, zijn de dagelijkse wandelingetjes zónder hond totaal niet ingesleten. Dat mis ik wel. Hier zit hij heerlijk in mijn fietsmandje, met zijn neus in de wind, tijdens een lang weekend Calantsoog vorig jaar.

Oké, wát? (Gekke Koeienziekte)

Toen ik jong was, kon ik niet wachten tot ik bloed mocht gaan geven. Angst voor naalden had ik niet. Mijn ouders doneerden al bloed zolang als ik me kon herinneren en ik was wel eens mee geweest. Bloed doneren is belangrijk, vond ik. Toevallig moest mijn moeder weer heen, één dag na mijn 18e verjaardag. De kritieke leeftijdsgrens was bereikt, ik mocht ook en ging enthousiast mee. Joepieeee

Aan alle kanten werden er vragen gesteld en werd ik getest. Uiteindelijk kreeg ik de naald en binnen een normale tijd was ik een halve liter bloed kwijt. Appeltje-eitje. Dat wel. Helaas bleef ik daarna duizelig. Zo erg, dat ik aan het eind van de morgen door één van de medewerkers naar huis ben gebracht met een busje. Fiets achterin. Mijn moeder was allang naar het werk gegaan. Die hoorde dit 's avonds pas. Er waren nog geen mobiele telefoons. 

Deze ervaring had zo'n impact, dat ik nooit meer ben geweest. Achteraf werd gezegd "misschien hadden we niet gelijk een halve liter moeten doen", want ik zat ook maar nét boven de gewichtsgrens waarop dat gedaan werd. Onder de vijftig kilo gaf je minder. (nu vast ook nog)

Een tijdje terug zei een vriendin dat ze plasma geeft en dat dat eigenlijk nooit duizeligheid tot gevolg heeft. Je zit wat langer, maar je krijgt ook weer bloed terug. (Ofzo) En ziekenhuizen zitten verlegen om plasma. Ik besloot me aan te melden. Eerst kreeg ik een online vragenlijst. In die lijst de vraag: ben je tussen 1980 en 1996 zes maanden of langer in het Verenigd Koninkrijk geweest. 

Oeh, goede vraag

In 1990/1991 was ik zes maanden in het Caribisch gebied. Voornamelijk op de Britse Maagdeneilanden, maar tussendoor ook op andere eilanden. Niet zes maanden aaneengesloten maar wel in totaal zes maanden rond Britse eilanden. Reden voor de vraag is trouwens, dat je in die periode mogelijk rundvlees hebt gegeten, dat besmet was met Creutzfeldt-Jakob oftewel Gekke Koeienziekte.

Oké, wát?

In mijn tijd daar at ik inderdaad vlees. Liever niet altijd, maar echt veel anders was er niet. Zeker niet wanneer ik zelf niet kookte. Ik heb geen idee hoeveel rundvlees ik gehad heb. Ik snap ook niet waarom ze de grens van zes maanden hanteren, want één stuk besmet vlees is toch voldoende. Misschien omdat ze anders helemaal geen donoren meer kunnen krijgen? En ze hebben gekeken wanneer de kans het grootst is, dat je een besmet stuk vlees gehad hebt? Enigszins zorgwekkend wel. Niet dat de angst groot is, maar ineens kom je dan tot de ontdekking dat er een kans is dat je ooit besmet bent met BSE (aka Creutzfeldt-Jakob aka Gekke Koeienziekte) Een verbijsterende ontdekking. 

Ik kon op de site van Sanquin én op internet niet vinden of de Brits Maagdeneilanden in dit geval wél of niet bij het Verenigd Koninkrijk behoren. Ook vroeg ik me af of 'gedurende zes maanden af en aan op de Britste Maagdeneilanden' in hun visie nu wel of niet gezien wordt als een volle zes maanden. Op een mail van mij met deze vragen, kreeg ik antwoord dat ik de test maar moest doen, terwijl ik juist vragen had óver de test(vraag). Ik besloot af te zien van plasma doneren en hoef me hier nu dus niet meer schuldig over te voelen, dat ik dat al die tijd niet gedaan heb, ondanks dat ik het zo belangrijk vind. En ondanks dat ik volgens mij wel in aanmerking kan komen.

Alwéér een challenge?

Ik doe mee aan de alcholvrije challenges van Ikpas. Dat is inmiddels duidelijk. Ik doe mee met ommetje, de wandel- (en fiets-)challenge van de Hersenstichting. Ik doe al jaren de readingchallenge van Hebban. En nu, nu zit ik nog te denken over een suikerchallenge. Waarom? Omdat ik overgewicht heb. Omdat ik een angstbeeld van diabetes 2 in het vooruitzicht heb en omdat ik me wat misselijk en wee voel, na het eten van bijvoorbeeld gebak. Geen goed teken.

Waarom dan een challenge
Ach, ik houd dus van uitdagingen en het blijkt dat dat voor mij werkt, zo'n uitdaging. Nou wil het geval dat het Diabetesfonds in juni een challenge van een week geen suiker heeft, maar dat is pas in juni. En ik wil NU. Vooral omdat geen suiker me momenteel vrij makkelijk af gaat. Misschien is dat ook wel een beetje valsspelen. Misschien heb ik dan ook helemaal geen challenge nodig om het vol te houden.

Het klinkt op zich niet zo moeilijk, geen zoete dingen eten. Zeker omdat er tegenwoordig zoveel lekkere producten ook suikervrij op de markt zijn, zoals frisdrank, drop en chocolade. En als je het niet wilt, dan haal je het toch gewoon niet in huis? Maar er zit ook een lastige kant aan.

Wanneer je bij een borrel komt en je wilt geen alcohol, dat is er nog een lading frisdrank aanwezig, tegenwoordig ook vaal alcoholvrij bier, en anders is er koffie, thee of water. Als je geen suiker wilt, dan is er bij de koffie ... niets. Het Diabetesfonds heeft hier ook niet echt een oplossing voor. Hun oplossingen, rijstwafel of stuk fruit, is voor mijn gevoel vooral voor thuis. Ik ga toch geen rijstwafel mee nemen naar een verjaardagsvisite?

Dit heeft dus een plan van aanpak nodig, want als de tafel voor mij vol staat met koek (of paaseitjes!) en er is geen alternatief, dan is de kans groot dat ik 'deze éne keer' toch over de schreef ga en wél dat plakje cake neem. Of één paaseitje (of twee..) En dat wil ik dus niet. Het rare is dat ik dit probleem met vlees totaal niet heb. Als ik ergens ben waar alleen vlees op tafel staat, en ja, dat is gebeurd, dan neem ik gewoon niet meer dan m'n spaatje rood. Maarja, geen vlees eten is natuurlijk vanuit een ander principe. En voor vlees zijn over het algemeen ook altijd weer alternatieven.

Hoe pak ik het aan?
Ik vraag me af hoe ik dat jaren terug deed, toen ik drie maanden lang geen zoetigheid nam. DRIE maanden. Ging ik toen nergens op visite? Of ging ik alleen rond borreltijd? Of nam ik bij die enkele verjaardag toch maar een gebakje? Ik heb geen idee meer. 

Het eerste alternatief dat in me opkomt is fruit. Terwijl anderen aan hun zoete verleiding zitten, neem ik een mandarijntje. Andere ideeën komen zo niet in me op. Met de zomer in aantocht komt er ook meer lekker fruit, maar een mandarijntje is voor nu makkelijk om eventueel mee te nemen en makkelijk tussendoor te eten. Een mandarijntje is van het zomer dan weer niet zo makkelijk te verkrijgen. Een suikervrij gebakje dan? Nee, laat maar. Een yoghurtje, dat zou nog kunnen. Of gewoon nee zeggen.  Vrijdagmiddag lukte me dat al. Cake én paaseitjes voor m'n neus en ik nam niets. Voelde me heel erg sterk, maarja, het is de eerste week. En gisterenavond had ik juist enorme zin in iets zoets. Koek, cake of chocola. Dat er dan ook nog lekkers gebakken werd in de tv-serie die ik keek hielp niet. 

Wil ik echt zover gaan, dat ik helemaal stop met suiker? Dat is ook nog een goede vraag. Net als met de alcohol. Met suiker acht ik die kans stúkken kleiner. Ik heb nu al een stemmetje in m'n hoofd met 'jamaar, dán kan ik toch wel wat nemen..' en dan denk ik aan ijs tijdens vakantie en een gebakje bij een verjaardag.

Challenge
Dan komen we aan de challengekant van het verhaal. Geen georganiseerde challenge is geen badges of medailles, die kwistig virtueel uitgedeeld worden. Natuurlijk, het is een challenge met mezelf en als het lukt is dat al voldoende beloning. Uiteraard. Maar hoe kan ik mezelf nog meer motiveren? Kán ik mezelf meer motiveren, of is juist de gezamenlijkheid van challenges de stok achter de deur? Ik schrijf me eerst maar eens in voor de Nationale Suikerchallenge, om mezelf na m'n vakantie weer bij de les te krijgen en te motiveren.

Misschien is het idee van het misselijke en weeë gevoel, dat ik de laatste tijd kreeg na het eten van suikerrijke producten, eerst ook gewoon motivatie genoeg. 

Ik pas

 Nog een paar dagen en je leeft al 3 weken hartstikke alcoholvrij. Petje af!

 Afgelopen maand deed ik mee met  Dry Januari of Ikpas.nl  Elke dag kreeg ik een nieuwsbrief met opbeurende woorden, zoals hierboven. Ik deed het goed, was fantastisch en zo sterk ook. Zelf voelde ik dat anders, want ik had totaal geen zin in alcohol, dus hoezo Petje af? Sterk zijn is makkelijk als het geen moeite kost. De maand is (zo goed als) voorbij en omdat ik met kerst en de jaarwisseling ook al niet dronk, heb ik al zeker anderhalve maand geen alcohol gehad. Jeej ik.

Waarom Dry January
Het doel van deze campagne is dat mensen stilstaan bij hun drankgebruik. Een pauze inlassen, heeft vaak op langere termijn een positieve invloed op het drankgebruik. En positief is dan minder drinken Klinkt goed, maar waarom doe ik mee? Mijn drankgebruik is niet echt een probleem, dat durf ik wel te zeggen. En ja, dat zeggen alcoholisten vaak ook, maar ik drink ongeveer om het weekend een paar glaasjes, meestal wijn. Heel af en toe drink ik door de weeks een glaasje likeur. Omdat het lekker is en een soort cadeautje. Maar ja, waarom? Thee is toch ook lekker? En kan toch ook een cadeautje zijn? En is een stukje (pure) chocolade niet net zo'n beloning, maar gezonder? 

Met mijn deelname aan Dry January wil ik voor mezelf mijn drankgebruik toch eens onder de loep nemen. 

Waarom drink ik?
Ik vind het lekker
Het past bij de gelegenheid, zoals een etentje of een avond met vrienden
Het ontspant
Als beloning, omdat af en toe een speciaal biertje, wijntje of likeurtje gewoon erg lekker is na een moeilijke of enerverende dag/week. 

Hoeveel drink ik?

Gemiddeld zo'n zes glazen per maand, denk ik. Niet elk weekend en wanneer ik drink een paar glazen op een avond.

Wanneer vind ik het lastig niet te drinken?

Bij gelegenheden, verjaardagen, etentjes of festivals, wanneer ik niet hoef te rijden. Als ik moet rijden is nee zeggen tegen een wijntje geen probleem. Waarom neem ik dan wél zo'n wijntje als ik met de fiets ben? Of neem ik zelfs de fiets, zodat ik een wijntje kan nemen?

Is mijn drankgebruik een probleem?

Dat denk ik dus niet, dus  waarom dan minderen? 

Voordelen van niet drinken
Op Ikpas.nl worden verschillende voordelen genoemd van niet drinken. Maar steeds als ik het lees, denk ik "dit gaat niet over mij" Ze hebben het over dagelijkse of wekelijkse drinkers, die zich niet kunnen voorstellen bepaalde activiteiten zonder wijn te doen. Petra Moes van "De kunst van nuchter leven" vertelt zelfs dat ze zich gegijzeld voelde door de alcohol. De alcohol ging bepalen wie ze wel en niet wilde zien, op basis van het drankgebruik dat te verwachten is bij deze mensen. Wow, dat gaat wel heel ver. Als ik weet dat iemand geen alcohol in huis heeft, blijf ik daar echt niet weg. Wat een idee!

In de artikelen "Het domino-effect van stoppen" en "Daarom pauzeer jij in januari", zie ik niet echt mijn problemen of voordelen terug. Hoewel alle gezondheidsvoordelen natuurlijk niet direct terug te zien zijn, zo aan de buitenkant. "Alcohol is gif", zo zei arts Sigrid Sijthoff, directeur van twee verslavingsklinieken, bij de uitzending van Slokje Teveel? Als je alcohol drinkt is dat slecht voor hart en lever en je hebt een grotere kans op diverse soorten kannker. Daarvoor is élk wijntje er één teveel.

Maar ik slaap niet beter, voel me niet fitter, mijn huid wordt niet mooier (ik heb gewoon eczeem) en afvallen doe ik ook al niet. (alweer niet) Hoofdpijn heb ik nog steeds, het voelt zelfs soms alsof ik doorgezakt heb. Niet leuk en zeker niet motiverend (als ik dan toch hoofdpijn krijg, waarom dan niet na een lekker avondje doorzakken?)

Verder vond ik de maand niet langer duren dan normaal en was mijn humeur ook net als anders. Nee, dat is niet altijd vrolijk, maar ook niet chagrijniger vanwege minder alcohol. 

 

Automatische gedachten
In het artikel "Alcohol en automatische gedachten" herken ik dit wel: 'Als iemand me vraagt: wat zal ik voor je inschenken, zeg ik automatisch: een glaasje wijn', zelfs als ik me voorgenomen had nou eens niet te drinken. En ik snap nog steeds niet waarom ik dat doe en hoe dat werkt. Behalve dan dat wijn onbewust waarschijnlijk toch voor gezelligheid staat. Eigenlijk is dit de énige reden, die ik zo kan bedenken om mee te doen met Dry January. 

Dry January had dus wel tot gevolg dat ik een avondje met vrienden niet dronk. Als voorbereiding had ik alcoholvrije bubbelwijn in huis gehaald, maar ik hield het makkelijk vol met spa rood en gemberthee. Zónder de afspraak online en met vriendinnen niet te drinken, had ik waarschijnlijk wijn genomen. De afspraak  met mezelf is meestal niet zo bindend. De volgende dag had ik voelde ik me helaas niet fris en fruitig, ik had een katerachtig gevoel, maar dat kan ook komen doordat het een latertje werd, gelijk na een werkweek. Gewoon fibromyalgievermoeidheid in plaats van een kater dus. 

Conclusie

Het hele Ikpas-gebeuren lijkt aan mij niet zo besteed. De site lijkt vooral gericht op mensen die regelmatiger drinken dan ik. Zichtbare voordelen heb ik niet door minder te drinken. Mijn lijf is niet aan het 'detoxen' na 72 uur, maar is aan een redelijk alcoholvrij leven gewend. Of er wel aanmerkelijke voordelen zijn na bijvoorbeeld drie maanden? De site belooft meer energie en beter geheugen. Wat klinkt dat goed, maar realistisch? 

Omdat de site als stok achter de deur toch blijkt te werken, heb ik me inmiddels aangemeld voor Kortdroog, geen alcohol in februari. Daarna moet ik voor mezelf maar eens uitvogelen of ik nou alcoholminder of alcoholvrij door het leven wil. In beide gevallen zal vakantie waarschijnlijk dé grote uitdaging zijn. Voor de komende tijd heb ik, voor het geval sterk zijn niet meer lukt, wat alcoholvrije alternatieven in huis gehaald. 

Goede gewoontes

 "Ik doe niet aan goede voornemens, ik ga gewoon door met de goede gewoontes die ik al heb en probeer het niet zo goede gewoontes zo veel mogelijk te beperken". Dat is al jaren mijn motto bij de jaarwisseling. En ook dit jaar sta ik hier volledig achter, maar... 

1 januari is natuurlijk wél een goed moment om die goede gewoontes af te stoffen, te kijken hoe het daar nou mee staat en eventueel beginnen een nieuwe goede gewoonte in te laten slijten. Bovendien ben ik gék op lijstjes met bijvoorbeeld voornemens. Ook als ik daar vervolgens niets mee doe. Dus, hier komt het.

Welke gewoontes wil ik behouden? 

Hersengymnastiek
Laat ik beginnen met behouden wat ik inmiddels al bijna anderhalf jaar dagelijks doe: Duolingo Portugees. Mijn reeks is net iets langer dan een jaar nu! Conversaties in het Portugees gaan me voorlopig nog niet lukken, maar ik heb er plezier in! Ik zou me voor kunnen nemen om nu eens écht die online cursus op te pakken, die man en ik zijn begonnen, maar dat neem ik me elke week al voor. 

Daarnaast doe ik sinds de zomer van 2019 elke dag een 'puzzel van de dag' met sudoku en een woordpuzzel op m'n telefoon. En ik lees. Een hoop. Met mijn mentale sport zit het wel goed dus.

Beweging
Ook hier: vooral doorgaan. Met m'n horloge en met de ommetjes app ter stimulans en controle. 

Wat kan beter?

Dagboek
Het eerste dat ons verteld werd bij de cursus Sterk met Pijn is het belang van een dagboek. Dus ik deed wat ik altijd doe, als ik denk aan een dagboek: ik kocht een nieuw schriftje, stiften en stickers. Ik versierde de boel en was er helemaal klaar voor. Vervolgens hield ik het nog geen wéék uit. 
Dit keer begint anders. Géén nieuw boekje, maar gewoon verder waar ik gebleven ben. Of in een online document. Ik zit tenslotte elke dag wel achter computer of met iPad. Mijn man hield het afgelopen jaar vol, waarom ik niet? 

In het verlengde van deze goede gewoonte stof ik ook gelijk deze blog weer af. Regelmatig schrijven, het lijkt er weer in te zitten. Er rollen weer zinnen door m'n hoofd, die opgeschreven willen worden. de blog helpt me, meer dan een dagboek, om dat wat me bezig houdt op te schrijven. Met lijstjes als dit als bijvoorbeeld. We gaan zien hoe het loopt, maar kijk, de tweede blog van het jaar is al een feit. 

Gezond eten
In de basis eet ik gezond. Dit weet ik, doordat ik regelmatig een tijdje bijhoud op voedingscentrum.nl wat ik eet. Daardoor zie ik of mijn voeding genoeg bouwstoffen, vitamines en mineralen bevat. Hoe het zit met de energie-inname en wat eventuele alternatieven zijn. Natuurlijk versloft dat weer. Het bijhouden niet meer dagelijks, één handje nootjes worden er twee, of toch én nootjes én chocolade. Nouja, het is wel handig om dit regelmatig onder de aandacht te houden. 

Bewust ademen 
Nee, geen meditatie, maar zoiets. Slechts vijf minuten per dag, bijgehouden met een timer, zodat ik niet steeds hoef te checken hoelang ik al zit. (zijn er nu nóg maar 10 seconden voorbij..) De houding hoeft niet specifiek, het kan spontaan ergens op de dag. De eerste keer vond ik de tijd snel voorbij gaan. De tweede keer had ik de timer niet goed gezet en deed ik het waarschijnlijk al langer, de tijd van een reclameblok (en die zijn láng!). Maar goed, een nieuwe gewoonte van vijf minuten per dag, dat moet snel ingesleten zijn, toch? Wat ik al deed was elke ochtend bij het wakker worden even bewust ademen. Laat ik daar maar mee doorgaan. 

Dry january
Niet dat ik zoveel drink, maar toch heb ik me met een aantal vriendinnen aangemeld bij Ikpas.nl. Hiermee wil ik vooral de reden van mijn drinken onder de loep nemen en of ik nou wel of niet wil minderen of zelfs stoppen. Want zijn die paar glaasjes per maand nou echt een probleem? Hier denk ik nog even over en kom ik op terug. 

Dus, tot zover mijn voornemens die geen voornemens zijn. Of, zoals mijn zoon ook al zei: goede gewoontes, die ik mij eigenlijk elke dag voorneem om vanaf mórgen (of maandag, of de eerste van de nieuwe maand..) te gaan doen. En gedeeld met de rest van de wereld. Als dat geen motivatie is. 

Een nieuw jaar! Voornemens ja dan wel nee.

Voornemens, ik ben er goed in. Op dagelijkse basis neem ik me goede dingen voor. Me houden aan die goede voornemens, dat gaat wat minder goed, maar ach..

Zo zijn er op dit blog ook al een aantal voorbij gekomen.
Om te beginnen was daar afvallen. En ja, dat lukte wonderwel. In 2016 viel ik zo'n 7 kilo af, daarna stopte het, maar toch.. 7 kilo. Helaas kwamen de meeste van deze kilo's er afgelopen jaar weer bij. Wat de reden daar ook van is, zonde is het wel.
Dan was er het hardlopen. Ook een mooi voornemen. Hieruit volgde de 4 mijl lopen op m'n 50e. Beide niet gelukt.Wat me verder nog bijstaat zijn de 10.000 stappen en gezond eten. Best haalbare voornemens, die ik helaas toch niet haal, momenteel.

Mijn nieuwjaarsvoornemen is al een aantal jaren hetzelfde: blijf het goede doen dat ik doe en verminder de dingen die slecht voor me zijn een beetje. En na een feestmaand als december is het ook weer 'gezonder eten, minder alcohol drinken en meer bewegen'. Het is geen verrassing, uiteraard, dat dit ook vooral de wekelijkse en maandelijkse voornemens zijn. Het zijn ook de voornemens, die de meeste mensen hebben in het nieuwe jaar en die zo simpel lijken.

Waarom gaat het dan zo vaak fout? Omdat we onszelf voor de gek houden. Ik wel, tenminste. Na een goede week, dag of maand is één wijntje helemaal niet erg. Af en toe een gebakje geen probleem en met het beroerde weer van afgelopen week zijn 10.000 stappen gewoon lastig.

Daarnaast  lijkt afvallen en meer bewegen niet altijd zo belangrijk. Wanneer je hoort dat er weer iemand op jonge leeftijd ernstig ziek is of overlijdt. Wat maakt dat éne wijntje uit. Waarom zou je dat gebakje niet nemen. En kun je je kostbare tijd niet beter besteden, dan buiten lopen in de regen? Geniet van het moment en het lekkere eten of drinken dat er is! Gelukkig kan gezond ook lekker zijn.

Ook zonder het benoemen van goede voornemens nu, op 3 april, 9 augustus of wanneer dan ook, zijn bovenstaande altijd een streven van mij, maar 1 januari is gewoon een mooi moment om er echt mee te beginnen. Er zijn geen feesten in het vooruitzicht, de dagen worden weer langer (voorlopig nog niet warmer helaas) en iedereen heeft hetzelfde voornemen. 8 januari is dit jaar een nog beter moment, zo na de vakantie. En aangezien jong overlijden niet in mijn planning staat, is me focussen op genieten van gezonde dingen wél van belang. Gezond oud worden, zodat ik op m'n oude dag nog steeds lekker kan bewegen en dingen ondernemen.

Om het jezelf makkelijker te maken je aan je voornemens te houden, is het van belang acties te bedenken voor moeilijke momenten. En die acties zijn niet eens zo moeilijk, in mijn geval. 'Gewoon' elke keer fruit of groente nemen, wanneer ik zin heb in koek of chips. Maak van die gezonde hap dan wel een feestje. Wél elke dag op de fiets naar het werk, ipv met slecht weer de auto nemen. Niet toegeven aan pijn, vermoeidheid of jeuk wanneer het gaat om sporten (oké, dat is al lastiger).

Voor 2018 dus weer die twee simpele voornemens, waar ik af en toe vanaf mag wijken, maar die de rode lijn in mijn leven zijn: gezond(er) eten en meer bewegen. Oh.. en weer 52 boeken lezen en minstens elke maand een blog schrijven. Voornemens van afgelopen jaar, die ik ruim haalde. Jeej voor mij.

Er zijn nogal wat voornemens, die ik tot nu toe nooit kon houden: 
Elke dag een tekening maken, elke dag een foto maken, elke dag een stukje schrijven (hoeft niet voor publicatie, gewoon vijf minuten zitten en schrijven), elke dag een tekening óf foto maken, elke dag een tekening of foto maken of een stukje schrijven, elke dag lezen.
Elke dag een half uur wandelen, drie keer per week een half uur wandelen (op de dagen dat ik niet sport), elk weekend een uur wandelen, elk weekend tijdens de wandeling foto's maken, één keer per week voor het werk zwemmen, elke dag een half uur yoga doen, elke dag één yogaoefening doen, 3x per week een paar yogaoefeningen doen.
100% vegetarisch eten, elke week een keer breien of haken (minions maken), koud douchen. Elke dag iets opruimen of schoonmaken dat niet tot het reguliere dagelijkse behoort.  

De lijst kan vast nog langer. Voorlopig maak ik geen 'elke dag... ' voornemens meer. Ik denk dat ik me maar voorneem om geen onrealistische (nutteloze) voornemens meer te maken en gewoon door te leven zoals ik doe. Vanmorgen weer gezwommen. Goed bezig dus. 

Migraine volgens Gezondheidsnet.nl

 Onderstaand artikel maakte me blij. Niet omdat er meer mensen zijn, die migraine hebben, maar omdat dit artikel duidelijk stelt, wat ik ook al steeds aangeef op het werk: Ik heb deze migraine nou eenmaal, ik doe m'n best de aanvallen zo min mogelijk te krijgen (zelf heb er tenslotte het meeste last van) en aanpassingen op werk of thuis helpen niet of niet afdoende. Aardig dat de werkgever mee wil denken, maar migraine is niet te sturen. Ook aanpassingen in m'n voedings- of beweegpatroon waarschijnlijk niet. Afvallen dus kennelijk wel. Weer een reden om daar m'n best voor te doen.

Nou moet ik hier als kritische noot bij aantekenen, dat bij mijn vader vroeger stress wel degelijk invloed leek te hebben op zijn aanvallen. In een periode dat hij het ronduit onaangenaam had op z'n werk, lag hij elk weekend met hoofdpijn op bed. Nu hij gepensioneerd is, zijn de aanvallen een stuk minder, maar nog lang niet weg.

In het artikel wordt ook duidelijk aangegeven dat migraine zich  niet beperkt tot de hoofdpijn zelf. Voor en na een aanval, merk ik altijd heel duidelijk dat ik meer last heb van duizeligheid, geluid en een 'vol hoofd' of problemen met concentratie. Mijn moeder merkt dat mijn vader meer gaat eten voor een aanval. 

Opvallend vind ik dat ook het weer genoemd wordt. Een aantal keren heb ik tijdens vakanties in het oostblok (Polen en Tsjechië) last gehad van draaiduizeligheid. Vooral met mooi weer. Zodra het weer veranderde, verdween mijn duizeligheid. Na de laatste keer vroeg ik me af of dat zou kunnen liggen aan een andere luchtdruk in die streken. Iets dergelijks wordt hier beneden genoemd (maar niet helemaal).

Gelukkig zijn mijn aanvallen op dit moment weer alleen rond de menstruatie en niet langdurig. Ik voel ze momenteel ook aankomen, waardoor ik m'n medicijn op tijd kan innemen. Mogelijk is dat ook de reden dat de aanvallen vooral op m'n vrije dagen zijn, dan grijp ik minder snel naar medicijnen dan wanneer ik werk. Een half jaar terug kwamen de aanvallen bijna wekelijks en was er geen medicijn tegen gewassen. Nu ineens weer terug tot maandelijks. Hopelijk is dat door de overgang. Hopelijk ook ben ik één van die vrouwen, bij wie de aanvallen na de overgang ophouden. 

Ik kan niet wachten.

Van Gezondheidsnet.nl:

Rond migraine bestaan veel misverstanden. Nederlands grootste migraine-specialist, neuroloog Michel Ferrari van het Leids Universitair Medisch Centrum, legt uit wat de ziekte precies inhoudt en wat je eraan kunt doen. 

1. Wat is migraine?

"Wie migraine heeft, krijgt kloppende hoofdpijn in de vorm van heftige aanvallen. Maar ­migraine is veel meer dan hoofdpijn alleen. Het hele lichaam is ziek. Migrainepatiënten kunnen tijdens een aanval slecht tegen licht en geluid, willen het liefst stil liggen, zijn vaak misselijk en moeten soms overgeven. Een derde van de patiënten ziet in het halfuur of uur dat voorafgaat aan de hoofdpijn ineens aura’s, vlekken of patronen, voelt prikkelingen in een lichaamsdeel of merkt dat ze minder kracht hebben. Veel patiënten klagen over intense moeheid die, nadat de hoofdpijn weg is, vaak dagenlang aanhoudt."

2. Hoe ontstaan die verschrikkelijke hoofdpijnen?

"Migraine is een hersenziekte. Vroeger dachten we dat de hoofdpijn en bijbehorende klachten ontstonden door het verwijden van bloedvaten in de hersenen. Nu blijkt dat die vaatverwijding slechts een bijzaak is. Het is het gevolg van een veel grotere ontregeling, namelijk de ontregeling van het zogenoemde 'trigemino-vasculaire systeem'. Dit systeem verbindt de hersenstam, de vijfde hersenzenuw en de bloedvaten. En dat is totaal van slag bij migrainepatiënten."

3. Hoeveel mensen hebben er last van?

"Een derde van de bevolking heeft ervaring met migraine, dat wil zeggen: ze hebben ooit minimaal vijf migraineaanvallen gehad. Sommige mensen hebben er alleen gedurende een periode in hun leven last van, waarna de aanvallen weer ophouden. Je bent echter pas migrainepatiënt wanneer je geregeld last hebt van deze aanvallen. Voor 12 tot 15 procent van de bevolking is dat de realiteit. Gemiddeld hebben deze mensen twee aanvallen per maand."

4. Klopt het dat stress of bepaald eten een aanval uitlokt?

"Nee. Wanneer je het aan patiënten vraagt, krijg je wel lange lijsten van 'oorzaken': trek in zoetigheid, stress, slecht slapen, te weinig drinken… Mensen die lijden aan migraine zouden ­zogenaamd iets verkeerd doen op een van deze vlakken, en een paar uur later komt dan de migraine­aanval.
Maar in werkelijkheid is het andersom. De ontregeling in de hersenen is uren – en soms zelfs dagen – vóór de hoofdpijnaanval al begonnen. En dát geeft dat gestreste gevoel, zorgt voor een verandering in smaak, het vasthouden van vocht, vermoeidheid of geprikkeldheid. Vergelijk het met zwangere vrouwen. Als zij ineens enorme trek krijgen in haring met zure bommen, concluderen we toch ook niet dat ze van die vis en augurken zwanger zijn geworden? De trek in ­bepaald voedsel is het gevolg van de zwangerschap. En bij migrainepatiënten is dit het gevolg van de aanval."

5. Hoe wordt een aanval dan wél getriggerd?

"Dat weten we nog nauwelijks. Onderzoeken suggereren wel sterk dat bepaalde veranderingen in het weer een aanval kunnen uitlokken. Om te beginnen: droge, hete, plotseling opstekende winden, zoals de föhn in de Alpen, de mistral in het Rhône-dal en de chinook in Canada. Ook lijkt luchtdrukverlaging – een paar uur voordat een storm komt – bij velen een trigger te zijn. De aanwijzingen zijn sterk en ik denk dat het klopt, maar wetenschappelijk is het nog niet aangetoond."

6. Komt migraine vaker voor bij vrouwen?

"Drie keer zo vaak; 33 procent van de vrouwen en 13 procent van de mannen heeft ooit gedurende minimaal een periode last van migraineaanvallen. Waarschijnlijk heeft dat verschil te maken met hormonale schommelingen. Hormonen zijn de enige trigger waarvan we zeker weten dat ze kunnen bijdragen aan de start van een aanval. Bij het begin van de menstruatie zakken bepaalde hormonen heel acuut en dat vergemakkelijkt het krijgen van een aanval. Sommige vrouwen ervaren dat maandelijks. Worden ze zwanger, dan zijn ze aanval-vrij na de eerste drie maanden zwangerschap en in de borstvoedingsperiode. Daarna komen de aanvallen terug. Tijdens de menopauze zijn er bij deze vrouwen vaak fases waarin er meer aanvallen zijn, en na de overgang verdwijnt bij hen de migraine."

7. Kun je het op latere leeftijd voor het eerst krijgen?

"Dat is heel zeldzaam. De ziekte begint bijna altijd voor het 50e jaar, meestal zelfs al in de puberteit. Over het algemeen houdt migraine lang aan. Bij een deel van de vrouwen verdwijnt de ziekte na de menopauze."

8. Waarom krijgen sommigen het wel en anderen niet?

"Het is een erfelijke ziekte. We denken dat de zenuwen bij migrainepatiënten makkelijker gestimuleerd kunnen worden om te ontladen. En dat ze dat ook sneller doen."

9. Dus het is niet zo dat bepaalde persoonlijkheden er bevattelijker voor zijn?

"Als je me ergens boos mee kunt maken, is het door te zeggen dat migraine een ziekte is van aanstellerige hysterische vrouwen. Het is een hardnekkige mythe dat migraine veroorzaakt wordt door stress. Zelfs onder artsen. Dat is toch het ergste wat er is, als je met die verschrikkelijke klachten bij de huisarts komt en dat deze dan vraagt: 'Gaat het wel goed op je werk? Hoe is het thuis?' Dat heeft er níets mee te maken.
Een mooie vergelijking is de maagzweer. Toen ik geneeskunde studeerde, was men er volstrekt zeker van dat zo’n zweer ver­oorzaakt werd door stress. Totdat twee Australiërs ontdekten dat een maagzweer veroorzaakt wordt door een bacterie. Het heeft daarna nog vijftien jaar geduurd tot dit erkend werd. Uiteindelijk kregen ze er de Nobelprijs voor."

10. Komt migraine steeds vaker voor?

"Ik denk dat de ziekte steeds vaker herkend wordt, niet dat ze vaker voorkomt. Wat wel een gevaar is, is dat we steeds dikker worden. Te dik zijn is een van de risicofactoren voor het ontwikkelen van migraine. In vetcellen wordt het hormoon testosteron omgezet in oestrogeen. Dat kan bij sommige mensen leiden tot het krijgen van migraine."

11. Hoe wordt de ziekte behandeld?

"De arts begint meestal met het voorschrijven van gewone pijnstillers. Blijkt bij meerdere aanvallen dat dit niet werkt, dan is het goed om specifieke migraine­medicijnen te nemen zodra de migraine­hoofdpijn begint, zoals triptanen. Deze middelen kunnen bij veel patiënten snel een aanval onderdrukken, maar helaas niet bij alle."

12. Wat kun je zelf doen?

"We adviseren altijd: regelmatig leven. Het zou heel goed kunnen dat het werkt, maar in feite is dit nooit wetenschappelijk aangetoond. Wat we wel weten, is het omgekeerde: patiënten die heel onregelmatig leven en die bijvoorbeeld veel moeten switchen ­tussen dag- en nachtdiensten of vaak een jetlag hebben, krijgen daardoor meer aanvallen. Als ze die onregelmatigheid vermijden, hebben ze vaak minder klachten.
Bij een deel van de patiënten is sprake van 'medicatie-afhankelijke hoofdpijn'. Deze mensen nemen te vaak pijnstillers of koffie om van hun hoofdpijn af te komen. Die middelen werken op zich prima. Maar als je ze week in, week uit steeds maar weer gebruikt – vaker dan twee dagen per week – kan dat leiden tot een ernstige toename van de hoofdpijnklachten. Het wordt algauw een vicieuze cirkel van hoofdpijn: meer cafeïne drinken of medicijnen slikken, nóg meer hoofdpijn. De migraine wordt dan chronisch en de aanvallen komen vaker dan twee keer per week.
In dat geval werkt cold turkey stoppen – patsboem, van het ene op het andere moment – fabuleus. Het is even doorzetten, want in de eerste paar weken verergert de pijn. Maar daarna zijn deze patiënten ­afgekickt en na drie maanden heeft 80 tot 90 ­procent veel minder aanvallen."


Bron: gezondheidsnet.nl 

Andere artikelen over hoofdpijn op Gezondheidsnet.
12 verrassende hoofdpijntriggers
Menstruele migraine
Spanningshoofdpijn (zonder spanning)
Bijzondere vormen van migraine (gelukkig herken ik alleen de verwardheid, niet in die mate)
Clusterhoofdpijn 

Realitycheck

Vandaag had ik een behoorlijke tegenvaller. Een realitycheck ook, zeker. Wat was er aan de hand?

We zijn op vakantie. Heerlijk natuurlijk. In de bergen. Dat blijkt voor mij al lastiger. Steile paadjes, ik heb er moeite mee. Maar me niet laten kennen hè.

Uitzicht van mijn steen

Vandaag wilden man en ik een wandeling maken. Deze duurt (voor gezonden mensen) twee uur. Wij gingen natuurlijk uit van wat langer, geen haast, rustig aan. Eten en drinken mee, we waren er klaar voor. Dacht ik.

Het ging redelijk steil omhoog. Misschien lag het tempo te hoog. Misschien is m'n gezondheid momenteel sowieso niet optimaal, ben alweer een week wat draaierig, tenslotte. Bij een stadsbezoek donderde ik bijna over een laag muurtje, toen ik mijn hoofd schuin hield tijdens het maken van een foto.

Afijn, na nog geen vijf minuten moest ik al rusten. Nog eens vijf minuten verder stortte ik bijna letterlijk ter aarde. M'n man schrok zich een apezuur. Die was al bang mij naar beneden te moeten dragen. Daar waren de paadjes niet op berekend. En hoewel zijn conditie goed is, mijn man ook niet.

Dit was het doel

Duizelig en met trillende benen zat ik een tijdje op een steen. Toch voelde ik me na wat rusten toch bijna weer goed genoeg om verder te gaan.  Gezond verstand won en ik gooide de handdoek in de ring. We gingen terug. Mijn man behulpzaam en bezorgd. Ik gefrustreerd.

Op de camping is een buitenfitnessplek, een zwembad en helaas een buitentafeltennistafel. (stond deze binnen, of in elk geval meer beschut, zouden we elke dag even trainen) Ik zou er een sportieve vakantie van maken. Dat is er nog niet van gekomen. Op wat grondoefeningen na, en een lange wandeling door een stad, was ik nog niet zo actief geweest. Nadat ik vandaag met mijn neus op de akelige feiten gedrukt ben, verandert dat. Ja, vakantie, maar ook trainingskamp!

Die berg? Die gaan we nog op!

De vitale ik

Van 't weekend begon ik met een nieuw project. Het werd wel weer eens tijd, ben ik bang. Het laatste project dat ik me kan herinneren, dat ik er hier over schreef, is hardlopen. Dat gaat niet zo goed, helaas. Het overgewicht is er nog en de kuiten doen zeer. Zelfs de 10.000 stappen lukken niet dagelijks, wegens kou, regen en diezelfde kuiten. Bovendien is het bandje van de stappenteller gebroken. Op alle producten van Jawbone zit 2 jaar garantie, maar op het bandje 6 maanden. Hij brak bij 6 maanden + 2 weken. Bij Jawbone weten ze waar ze garantie op geven, zeg maar. Nu vergeet ik dus nogal eens om de stappenteller over te hevelen van de éne broekzak naar de andere en weet ik niet precies hoeveel ik gelopen heb, wel dat het vaker te weinig is dan genoeg.

Afijn, nieuw project. Leuk!

Nadat ik weken aan het aanmodderen ben met migraine, oppert mijn zus een nieuw boek: 'Het energieke vrouwen voedingskompas' (ja, een hele mond vol) Hierin beschrijft Marjolein Dubbers hoe voeding van invloed is op je hormoonhuishouding. We hebben nogal wat hormonen door het lijf razen en we voelen ons het beste als deze in balans zijn. En kennelijk zijn ze dat bij mij  niet. Ik geef de overgang de schuld, maar dat is volgens de schrijfster geen excuus.

Het boek leest makkelijk weg, ik heb 'm dan ook zo uit, maar vervolgens heb ik last van een informatie-overload. Wát zei ze nou over welk hormoon en hóe ging ik dat sturen? De globale informatie is duidelijk: eet vers en veel groentes, eet zo min mogelijk bewerkt, eet zo biologisch mogelijk. Vermijdt suiker, alcohol, gluten (tarwe) en lactose (melkproducten). En koffie, koffie is ook niet goed. Het klinkt zo simpel (behalve die koffie, waar ik ook nog melk in drink). Vanwege FODMAP at ik al eerder gluten- en lactosevrij, maar toen 'mocht' ik wel kant en klaar glutenvrij brood van de supermarkt. En ik nam lactosevrije melk. Maar in glutenvrij brood zitten allerlei toevoegingen, om het brood op 'normaal' brood te laten lijken. In dierlijke producten zitten weer toevoegingen, van wat de dieren krijgen, zoals antibiotica.  Die krijg je als mens gewoon binnen en die verstoren je hormoonhuishouding. Overigens kom ik wat opmerkingen tegen in het boek, die volgens mij niet helemaal kloppen, maar dat maakt voor het algemene verhaal niet uit.

Op zich ben ik al goed bezig. Vanwege mijn eczeem, samen met de migraine de grootste motivatie om mijn eetgewoonte te veranderen, drink ik al bijna geen alcohol en blijf ik zoveel mogelijk van bewerkte suiker af. Groentes eet ik denk ik meer dan gemiddeld, maar ik twijfel of ik aan de 500 gram per dag kom. Wel neem ik voornamelijk vers of diepvries (dat mag gelukkig wel, hoewel het niet biologisch is). Maar ik heb nog steeds eczeem, dus wil ik proberen toch strenger gluten- en lactosevrij te gaan. En dat vind ik lastig, vooral voor de lunch op het werk.

Helaas heeft het boek daar geen tips voor. Er staan een aantal recepten in, maar eigenlijk maar één voor op het werk: een groentebrood. Op de site van de 'Energieke vrouwen Academie' staan ook geen recepten, wel een aantal boekjes, die je aan kunt schaffen. Lekker dan. Een overzicht van hoe je eet-dagindeling eruit zou kunnen zien, mis ik een beetje. Ik snap dat de schrijfster geen vast eetschema wil plaatsen, want elk lichaam is anders, maar suggesties had ik prettig gevonden.

Gelukkig zijn er andere sites, die wat recepten hebben geplaatst, want hier kan ik niet zoveel mee. Van het weekend ga ik eens wat oude FODMAP-recepten afstoffen, een oud project nieuw leven inblazen kan ik het ook noemen. En als alles gaat zoals het boek beloofd, kan ik als 50-plusser misschien de komende jaren alsnog de 4 mijl van Groningen lopen.

Count your blessings (5)

Het verraste me, moet ik zeggen, ineens is het al de 22e! Zo snel, de eerste maand van het nieuwe jaar is al bijna voorbij. En ik vergat niet alleen wekelijks te bloggen, ook m'n maandelijkse blog komt te laat online.

Ik kan de schuld gaan geven aan het feit dat ik een week vrij had. Natuurlijk, dan heb ik tijd genoeg, maar ik heb er geen idee van wélke tijd. Heb niet elke dag met de datum te maken. Het feit dat ik zo'n week vrij kan nemen, is dan wel weer een blessing.

Nu ik elke maand opschrijf wat positief is in mijn leven, kom ik er wel achter dat ik elke maand eigenlijk hetzelfde wil schrijven. Mijn basis is mijn blessing: familie, (hond,) werk, lezen, andere hobby's en vaker mooi weer dan donkere bewolkte dagen. Het feit dat ik ondanks pijn en vermoeidheid, toch een fijn leven kan hebben.

Hoofdpijn blijft roet in het eten van dat lekkere leven gooien, trouwens, en ik ga op zoek naar andere manieren, om die hoofdpijn de kop in te drukken. (welja, pun intended) Ik zit te denken aan shiatsu massage of haptonomie. En meer ontspanning inpassen in het dagelijks leven, zoals elke avond voor het slapen gaan. Juist als ik hoofdpijn heb, wil ik dat nog wel eens vergeten. Ook bijzonder.

Waar ik ook blij mee ben, is dat ik in Nederland woon. Ja, er wordt bezuinigd op onze gezondheidszorg en ja, het UWV ontkent de impact van fibromyalgie, maar nog steeds zitten we in de top 5 van de wereld, als het om onze gezondheidszorg gaat. Ik moet er toch niet aan denken dat ik elders zou wonen en last zou hebben van mijn klachten. In veel landen moet je toch op straat wonen, als je niet kunt werken. In Nederland is gelukkig bijna altijd wel een vangnet, hoewel helaas ook daar nog mensen door de mazen van dat net vallen. Dat is moeilijk en zwaar, maar nog steeds hebben wij het beter dan lotgenoten in andere landen. En dan heb ik het nog niet over oorlogen of heftige aardbevingen.

Na een heerlijke week vrij, waarin ik weer een gratis boek van een hebban leesclub uitlas, was dus vandaag mijn enige zorg dat dit blog te laat online komt. Als dat toch je enige zorg is.

Afgelopen maand ging ik ook nog met een vriendin naar de tentoonstelling van Rodin
in het Groninger Museum. Zo fijn!

De stappenteller tegen dementie?

Een paar weken terug schreef ik dat zitten het nieuwe roken is, naar aanleiding van een artikel dat op mijn kantoor hangt. Het artikel is inmiddels 2 jaar oud en onderzoekers zaten deze jaren niet stil; ze wilden hier meer van weten. Of misschien zitten ze juist wel stil tijdens hun werk en wilden ze leren hoe en of ze dat toch gezond kunnen doen. Het lijkt me nogal demotiverend om jezelf met je eigen onderzoeken op de vingers te tikken. Liever zoek je uit hoe je je werk kunt blijven uitvoeren, zonder aan je eigen onderzoek ten onder te gaan.

Wat bleek? Zitschade is te compenseren, aldus een artikel op NRC.nl afgelopen vrijdag. Niet door drie keer per week intensief te sporten, hoewel dat niet verkeerd is als je het graag doet en kunt, maar door 60 - 75 minuten per dag matig intensief te bewegen. Te wandelen, bijvoorbeeld.

Direct toen ik dit las, pakte ik mijn stappenteller app erbij. Die houdt namelijk ook bij hoeveel minuten ik gewandeld heb. Wat blijkt? Met ± 8000 stappen per dag zit ik rond 1,5 uur bewegen. Goed bezig dus! Niet alleen door mijn 'stilzitalarm' (die ik nog steeds irritant vind, als ik net lekker ergens mee bezig ben, maar die me wel even in de benen brengt), maar ook door mijn matig intensief bewegen, gestimuleerd door diezelfde stappenteller.

Uit onderzoeken blijkt tevens dat te weinig beweging ook de kans op dementie vergroot, zo staat in de conclusie van het artikel. Dat zou inhouden dat er per jaar meer dan 5,3 miljoen mensen doodgaan aan te weinig beweging. Een bizar aantal. Zoveel doden door iets na te laten, wat zo'n deel is van de menselijke natuur: bewegen. 

Maar zitten blijkt dus minder ongezond dan roken, want het roken van een sigaret geeft nog steeds onherstelbare schade, terwijl je de schade van zitten kunt beperken met wandelen. Wat mij opvalt in het artikel is, dat men het steeds heeft over 8 uur stilzitten; wie doet dat? Iedereen loopt toch tussendoor naar de koffie, keuken/kantine en/of wc? Dat je 's avonds 3 uur aaneengesloten voor de tv blijft zitten, kan ik me beter voorstellen. Bijna beperkte ik het stilzitalarm voor de avonduren, maar het leek me beter dat ik me in elk geval bewust ben van mijn zitgedrag, ook al doe ik daar niet aldoor wat mee.

Dreigend staat er nog onderaan het artikel, dat "er nog een extra - onvermoed - gevaar schuilt in langdurig zitten". Ik krijg een visioen van macaber plaatje: een  man in zwarte cape gehuld met een zeis, waaronder in druipende letters staat "word vervolgd" Wat zal het zijn? Waar moeten we nog meer rekening mee houden? Voorlopig, ondanks de positieve noot van het artikel, toch maar blijven bewegen, zowel thuis als op het werk.

Milo is er moe van, al dat wandelen

Voornemens en het 10.000 stappenplan

Vooral op de dagen dat mijn man een tafeltenniswedstrijd had, tijdens onze vakantie, kon hij blij naar zijn smartwatch kijken. Hierop zit namelijk een stappenteller en zo'n paar wedstrijdjes tikten lekker aan. Ook de dagjes uit liepen goed, en kon ik lekker meetellen. Tijdens luie dagen op de camping was 'even naar voren lopen' voor een kurkentrekker geen probleem. "Goed voor de stappen" aldus man. Stappen, die op de luiere dagen natuurlijk vér onder het streven van 10.000 per dag bleven, maar een dagje Lissabon leverden wel ruim 20.000 op. (en wat voor stappen.. )

Voordat ik met vakantie ging, zat ik vol goede voornemens. Zo zou ik tekenen, gezond eten (zoals lekker veel fruit en salades) en vooral blijven bewegen. Van het tekenen is totaal niets gekomen, maar nu ligt er nog het plan om bepaalde foto's of herinneringen in te kleuren, zeg maar. Heb ik zo weer een jaar de tijd voor, dat scheelt. Op zich at ik niet ongezond, maar wel meer chips en minder fruit dan in de planning zat. Het bewegen valt me achteraf eigenlijk het meest tegen. Oké, dat de tafeltennistafel niet meer staat waar hij ooit stond, waardoor trainen als gepland niet kon, dat ging buiten mij om. Maar vervolgens stond de tafel wél in ons huisje en oefende ik toch niet dagelijks. Qua zwemmen was er helemaal een dieptepunt; ik ben slechts 2x het bad in geweest!
Het enige dat ik volgens plan heb gedaan is lezen. Dat staat natuurlijk ook de andere activiteiten in de weg en was ook erg lekker.

Maar, plannen zijn er om gemaakt te worden en zo heb ik al diverse blogjes over diverse plannen geschreven. Ideeën, die ooit alleen in mijn hoofd bleven hangen en waar niemand van wist. Nu kan iedereen meelezen.

In gedachten ben ik morgen/de komende weken altijd fitter en gedisciplineerder dan vandaag en gisteren, maar ook morgen wordt steeds weer een minder actief vandaag. Ik merkte dat de stappenteller van mijn man me stimuleerde. 'hoever zitten we al?' en 'wat zullen we nog eens lopen' kwam bij me op. Dus downloadde ik van de week een stappenteller-app op mijn telefoon. Leuk, maar totaal niet handig, want die moet ik nu continue bij me hebben. Dat werkt niet. Meestal ligt hij 'ergens'. Van 't zomer, als het mooi weer is, is dat nog erger. Dan heb ik geen zakken in de kleding. Duaarom struinde ik vervolgens internet af naar een stappenteller voor om de pols. Er zijn mooie! Oei. Maar daar hangt ook een prijskaartje aan. Inmiddels heb ik een aanbieding gevonden en besteld. Er zit  de mogelijkheid in om via de telefoon (geloof ik) bij te houden wat je eet op een dag. Een fitplan.

Vanaf nu kan ik in elk geval objectief bijhouden hoe het zit met mijn beweging. De app maakte mij al duidelijk dat ik dankzij de hond redelijk in de buurt van de 10.000 stappen op een dag kom. De komende uitdaging is nu daadwerkelijk dagelijks minimaal 10.000 stappen te lopen en als dat ingesleten is, de stappen uit te breiden.

De app op de telefoon geeft goede hoop voor het gebruik in de toekomst. Met het bezoek aan Lissabon en Sintra van vorige week nog in de benen (zo gaan die dingen) neem ik 's avonds toch een wat langer rondje met de hond, om boven mijn 10.000 stappen van de dag te komen. Een goed begin, al denkt de hond daar anders over.

Gezond drinken: doen we het wel goed?

Drie opvallende nieuwsberichten kwamen de afgelopen week langs op facebook:
Gezondheidsraad: geen alcohol meer drinken
Een glas rode wijn staat gelijk aan een uur sporten
Sinaasappelsap net zo slecht als cola

Gelukkig ben ik zo eigenwijs dat ik niet gelijk een kop van een artikel geloof en kan ik enigszins nuanceren. Zo blijkt uit het laatste artikel dat in een glas sinaasappelsap net zoveel suiker zit als in een glas cola, maar maakt dat het net zo ongezond? Ja, een sinaasappel vult beter, bevat nuttige vezels en nog wat meer mineralen dan het sap van diezelfde sinaasappel. En in een glas zitten vaak meer sinaasappels, waardoor je dus meer suiker binnenkrijgt dan met 1 vers gegeten exemplaar. Toch is cola op meer fronten ongezond dat alleen qua suiker, voor zover ik weet. De opties overwegend lijkt me een glas sap velen malen beter dan een glas cola. Maar goed, thee (zonder suiker) met daarnaast een sinaasappel is dus nog beter. Waarvan acte.

Zo eigenwijs als ik kan zijn als het gaat over een glas versgeperste jus d'orange, zo klakkeloos ben ik bereid aan te nemen dat het nuttigen van een paar glazen wijn topsport is. Samen met een vroegere collega uit de horeca maak ik al grapjes over hoe sportief we vroeger waren. Het artikel lees ik verder niet, nuancering kan de kop alleen maar teniet doen. Opgewekt pak ik een glaasje sport.

Ik  moet zeggen dat dit soort artikelen mij niet van de leg brengen. Ook verander ik mijn eet- en drinkgewoontes er niet direct door. Nou is dat niet zo moeilijk, want ik drink zelden jus d'orange en zeker niet dagelijks wijn. Rood vlees en worst, wat volgens eerdere berichten ook al in de ban moest voor onze gezondheid, zal ik als (bijna) vegetariër ook niet echt missen bij de dagelijkse maaltijd.

Er staan op internet ook nog diverse gezondheidsclaims als het gaat over fibromyalgie en voeding. Toevallig volgde ik voor mijn aanhoudende buikpijn een vrij streng dieet en merkte niets van al die beschreven goede resultaten. Pijn, vermoeidheid, eczeem en hoofdpijn bleven. Mijn buikpijn werd wel wat minder, dus eet ik nu geen appel meer en ander brood. Daarmee blijft het redelijk onder controle.

Dat de wetenschap het niet altijd met zichzelf eens is, en dat alles geloven wat je hoort en leest je in een lastig parket kan brengen, gezondheidtechnisch gezien, blijkt wel uit de tegenstelling tussen kop 1 en 2. Sporten is gezond, toch? Hoe kun je dan zeggen dat ik van mijn wijntje af moet blijven? Kennelijk maakt het met alcohol heel erg uit welk effect je onderzoekt. Een glaasje wijn per dag, niet alle dagen van de week, is goed voor je spier- en hartfuncties, zo zegt het artikel (speciaal voor dit blogje las ik het dus toch)  Het stimuleert je geheugen en vermindert de kans op kanker, aldus het onderzoek. Overigens blijkt het nuttige en gezonde stofje in de rode druif te zitten, dus een glaasje druivensap zal waarschijnlijk net zo goed zijn. Volgens het andere artikel blijkt alcoholgebruik juist weer de kans op kanker te verhogen en het verslechtert je geheugen op den duur. Is dat een tegenvaller.


Qua gezond eten houd ik het maar bij mijn eigen verstand, matig me in de 'verdachte' producten en geniet van wat gezond is. Wat ze nu tenminste nog gezond vinden, voordat dat ook niet meer mag. En artikelen over gezond eten sla ik maar even weer over.