Here we go (again)?

Frieda Klein, uit de 'dagen'-boekenserie van Nicci French, tekent vaak om tot rust te komen en bij na te denken, en tekent dan altijd hetzelfde. Een wijnfles. Dit kwam in eerste instantie wat raar op mij over, maar inmiddels begin ik het te snappen, geloof ik. 

Altijd hetzelfde tekenen houdt in dat je niet een halve dag bezig bent met 'ik wil tekenen, maar wat zal ik eens tekenen'. Daarnaast baart oefening kunst. Met herhaling kun je mogelijk je gedachten ook beter leegmaken. Terwijl je je op weer dezelfde lijnen en schaduwen focust je gedachten de vrije loop laten gaan. 

Dus. In het kader van 'ik wil regelmatig wat tekenen, maar ik weet ook regelmatig niet wat', bedacht ik een item te zoeken, dat ik er bij kan pakken als ik 'de drang' krijg. Iets wat niet groot is, wat mee kan op vakantie. Dat niet te ingewikkeld is, maar wel leuk. 

Daarnaast lijkt het me nog steeds leuk om met een item een dagelijkse foto te maken. Als niet in het dagelijks leven, dan misschien wel tijdens de vakantie(s) en/of een uitje. 

En natuurlijk kunnen bovenstaande items dezelfde zijn! Iets dat ik met enige regelmaat teken (dagelijks of wekelijks durf ik al helemaal niet meer voor te nemen) en dat ook leuk is bij een 'dagelijkse' (vakantie-)foto. 

Zaterdagavond maalden de gedachten en ideeën door m'n hoofd, want wat neem ik dan. Toch weer een Sonny Angel of iets anders dat in huis is. Een giraffe? Genoeg om uit te kiezen en sommige hebben misschien wel het effect van een fles, qua vorm en herhaling. Zondag liep ik spiedend door de kamer. Wát komt in aanmerking?

Verrassend genoeg meer dan verwacht 

Van de Boeddha, het blije poppetje en het giraffe-badeendje hieronder, vind ik het blije poppetje eigenlijk het leukst voor 'prop' op een vakantiefoto. Kijk hoe blij en enthousiast! Helaas blijft het niet staan. Het is een stukje plastic, een sleutelhanger denk ik. De Boeddha en het eendje strijden om een tweede plek. Zowel voor tekenen, daar vind ik het poppetje niet zo geschikt voor, als voor de fotoprop. 

Toen viel mijn oog nog op deze drie items. De denker is een gum, het hondje lijkt op de hond die wij ooit hadden en het olifantje was ooit een verjaardagscadeautje, zo'n veertig jaar terug? Van deze drie komt wat mij betreft alleen de hond in aanmerking. Wat een schatje toch. 

Na wat gefröbel met ijzerdraad kreeg ik het poppetje te staan, maar of dit genoeg is voor foto's, of het blijft staan op onregelmatig oppervlak of bij wind, dat is de vraag. Het blijft een leukerd. 

Aangezien volgende week onze vakantie begint, moet de beslissing de komende vijf dagen vallen. En misschien wordt het gewoon helemaal niets van dat alles. 

Foto's maken

Vorig jaar (haha) is me weer gevraagd of foto's te maken voor FES Magazine. Aangezien de vraag ruim op tijd was, en de persoon redelijk in de buurt woonde, zei ik graag ja. 

Vandaag hadden we afgesproken. Het was droog en niet erg koud, dus ben ik op de fiets gegaan. 

Ik vind het spannend, foto's maken in opdracht. Maak ik ze wel goed, is dit wat ze bedoelen. Gaat het überhaupt lukken. De vorige keer dat ik foto's voor het tijdschrift maakte, ging het om paarden, dus dat was sowieso buiten. Nu was het bij iemand binnen, altijd lastiger, en niet echt met een onderwerp, behalve de persoon zelf. En mogelijk iets in haar huis en/of haar hobby. 

Gelukkig speelt ze piano. En ze had een schát van een hondje. Ik ben redelijk tevreden. Zij ook, voor wat ze zag op het scherm van de camera. Nu de uitgever nog. *fingers crossed*. Gelukkig zijn we ruim op tijd, dus eventueel kan ik nog een keer heen voor een extra foto. En nee, ik kan de foto's hier nu natuurlijk niet laten zien. 

Op de terugweg maakte ik een foto voor het foto-per-dag-project van m'n andere blog. M'n Sonny Angel op de rugzak voor in m'n mandje. Zo kon hij tijdens het fietsen niet staan hoor. Het bleek hartstikke hard te waaien! Geen wonder dat de heenweg zo snel ging. 

Even opleuken

 Eigenlijk hebben we in ons huisje nog niet veel veranderd. Meubilair is hetzelfde gebleven. Ook hebben we de vorige keer niets veranderd aan de foto's en tekeningen aan de muur. We moesten even wennen dat het écht van ons is, denk ik. 

Dit keer hebben we wat foto's geselecteerd, om de andere foto's te vervangen. We hebben niet zoveel met de zwart-wit strandbeelden, die er hingen. 

Dit zijn de foto's, die we voorlopig geselecteerd hebben. Eerst was ik van plan typisch Nederlandse plaatjes te nemen, maar we hebben toch voor foto's uit deze omgeving gekozen. 

Geen idee waarom deze laatste niet groter kan? De foto's zijn genomen bij Ermidas do Sado, tussen Abela en Porto Covo an de kust bij Porto Covo en bij Vila  Nova de Milefontes 

World Press Photo

Het is een jaarlijks terugkerend uitje voor de kinderen en mij: de World Press Photo tentoonstelling (WPF Groningen). Andere jaren in de A-kerk, dit keer in de synagoge. Daar was ik nog nooit in geweest, dus voor mij een extra bijzondere locatie, die ik al langer wilde bezoeken.

Door haar conversie kon dochter niet lopen en dus viel het even tegen toen we voor de synagoge stonden: een trapje. Gelukkig mochten we door de 'artiesteningang', zoals ik het noemde, naar binnen. Origineel de nooduitgang aan de zijkant van het gebouw. De deur openen was nog even een dingetje.

De tentoonstelling was weer indrukwekkend. Zoveel leed en agressie in de wereld, keihard in beeld gebracht. Gelukkig is er ook altijd goed  nieuws, de fok van panda's in China bijvoorbeeld. Mensen die in pandapak jonge panda's verzorgen, zodat deze dieren niet wennen aan de mens als hun verzorger. Daar loop je dan in een onesie op je werk met een babypanda in je armen. Echt bijzonder.

De foto die er voor mij het meest uitsprong was van een tennisser, die een duik neemt naar de bal en op het zweefmoment geschoten is. Een geweldige foto. Ook in deze categorie vond ik een gewichthefster opvallen, die geen handen en voeten heeft, maar dus wel het gewicht kan heffen. Sowieso waren er bij de sport mooie foto's.

Helaas kon dochter met de rolstoel niet naar boven. Gelukkig waren daar niet zoveel opvallende foto's meer. Wel vond ik de informatie over de synagoge zelf en over de Joodse gemeenschap in de Folkingestraat voor de Tweede Wereldoorlog nog interessant. En triest.

Bij het verlaten van de synagoge was de sleutel weer zoek. De nooddeur nota bene, goed dat er geen calamiteiten waren. Eenmaal weer buiten, zijn we nog wat gaan eten en hebben we gewinkeld. En oliebollen gekocht, decembergevoel.

Een aangename verrassing was de invalidentoilet in Stadscafé Double-A aan de Westerkade! Mooie zaak ook.

In de bus waren we met twee rolstoelen, gelukkig kan dat wel, maar of het mag? Mijn dochter stond in elk geval vast. En ook fijn dat zoon mee was, die de rolstoelhelling steeds uit kon klappen. Voor mij is dat toch wat zwaar.

Thuis liet ik me dan ook opgelucht in de stoel vallen. M'n knieën branden en steken. Bijna de hele middag gestaan en gelopen, nog geen 7000 stappen gedaan raar genoeg, maar met het duwen van de rolstoel is het toch een totale work-out.

Een welbestede middag was het wel. Hoewel we weten dat het geen leuke foto's zijn, die we gaan kijken, is het toch af en toe slikken. Fantastisch ook, hoe fotografen in barre omstandigheden gebeurtenissen zo mooi vast kunnen leggen. De synagoge was nieuw voor mij en zou ik ook graag eens meer uitgebreid bekijken, maar geen idee in hoeverre een ongelovige dit mag. Vermoeiend was het ook, maar dat was ook te verwachten. Volgend jaar weer.

Het nut van beschermende kleding

Gisteren was het eindelijk mooi weer, lekker om in de tuin te zitten. Ik pakte een beker thee, een stukje chocolade en een boek en zette mij op één van de tuinstoelen. Snoet in de zon, heerlijk! Genietend keek ik rond en zag natuurlijk gelijk wat ik liever niet wil zien. Onkruid, in de vorm van dikke graspollen waar eigenlijk alleen planten horen te staan of tegels te liggen. Het is onvoorstelbaar hoeveel gras er groeit in mijn gazonvrije tuin.

Met de kop thee in de hand zat ik er peinzend naar te staren. Dit wordt natuurlijk alleen maar erger, over 3 weken ga ik met vakantie, wat tref ik aan als ik terugkom? Besluiteloos kijk ik nog eens naar mijn boek, maar dan sta ik kordaat op: even een kwartiertje graspollen trekken en dan weer zitten en lezen. Dit kan natuurlijk diverse keren herhaald worden vandaag. Zo gedacht, zo gedaan. Opgewekt trek ik het gras eruit. Daar waar de grens tussen border en tegels zit, gaat het hartstikke goed. In de tuin zelf vind ik een pinda, wintervoorraad voor een Vlaamse Gaai. Arme vogel, die is hij kwijt.

Er ontstaat al snel een dikke laag groen-met-klei in de GFT-bak. En ja, die klei schud ik er echt zo goed mogelijk af. Dan ineens, ik heb mijn handen vol met gras, een scherpe pijn in mijn hand. Ai.. er steekt een stekel in  mijn hand, denk ik, eraan trekkend. Tot mijn schrik moet ik flink doortrekken, het takje steekt zo'n 1,5 centimeter onder de huid door! Auw! Snel ga ik naar binnen, was mijn handen en maak een bak met sodawater. Hiermee zet ik mij weer in de tuinstoel, het zweet breekt me aan alle kanten uit en het duizelt me enigszins.

Na rustig een half uurtje zitten en een glas cola wordt het al beter. De rest van de dag doe ik niets meer in de tuin. Het fototoestel en een aantal mooi plekken lonken, en met de fiets ga ik op pad.

Vandaag is mijn hand wat stijf en pijnlijk, vooral daar waar het takje onder mijn huid zat. Logisch natuurlijk. Echt veel schade is er niet aangericht, gelukkig maar. Tijd voor in de tuin werken heb ik niet, maar dat mag ik ook niet eerder dan dat ik dit veilig kan doen. In tegenstelling tot wat ik altijd dacht zijn de handschoenen niet om te zorgen dat je handen schoon blijven, daarvoor waren ze trouwens ook vrij nutteloos. Ook voor de kleine karweitjes tussendoor zal ik in het vervolg de tuinhandschoenen dragen.