Een goede week!

Unuit hebben wel 100 namen voor sneeuw, zo vertelt een verhaal. Terwijl ik vanmorgen naar mijn werk wandel, vraag ik me af waarom wij dan maar zo weinig namen voor regen hebben? Ik kan namelijk de regen, waar ik doorheen loop, niet echt duiden. Ik denk aan 'drizzle', maar dat is Engels? Een druilerige regen? Miezerig? Net geen motregen.. oké, we hebben misschien toch best een aantal woorden voor regen, al lopend kon ik er wel een paar verzinnen.

De afgelopen week was een goede week, in alle opzichten.Ten eerste was het aan het begin van de week schitterend weer. Koud, maar droog en zonnig. Zondag wandelde ik daarom een uurtje met m'n dochter en de hond. Dochter in rolstoel, gelijk een workout voor mij.

Maandag lag ik al vroeg in het zwembad en zwom 20 minuten baantjes (ik was te laat, de bedoeling is een half uur, maar hé, opstaan ging niet zo goed) 's Avonds had ik vervolgens een intensieve tafeltennistraining.

Na een rustige dinsdag (las wel een boek uit) bracht ik de woensdag mijn dochter lopend naar een afspraak. Daarna deden we boodschappen. Zij weer in rolstoel, ik weer een workout.

Op dinsdag en donderdag fiets ik tegenwoordig verder en in mijn pauze, vanwege een tweede werkplek en gisterenavond ging ik ook gewoon tafeltennissen. Vandaag dus lopend naar het werk. Mijn lichaam sputterde nog tegen, maar het ging nog, besloot ik.

Ook met eten deed ik alles wel zo'n beetje volgens het boekje, alleen slapen ging niet zo goed. Want ja, dat boek moest dus uit en aangezien het een tweede deel van een serie was, 'moest' ik gelijk door met de volgende. Deze is nog niet uit, maar ik lees 's avonds in bed nog vaak en het is een moeilijk boek om weg te leggen; De Mazerunner-serie. Vervolgens droom ik er ook nog over. Eigenlijk moet ik saaiere boeken lezen, zo voor het slapen gaan.

Dat het mooie weer en het zwemmen mijn huid droger maakten, zorgde voor jeuk en dus slechtere slaap. En natuurlijk zorgden kou en mist en bewegen voor pijn, maar... het was een goede week. Een week zoals ik ze altijd wel wil. Een streefweek.

Overigens las ik net op wikipedia dat het met die namen voor sneeuw toch tegenvalt, bij de Unuit. Eigenlijk hebben ze er net zoveel als Engelsen hebben.  Valt dat toch nog tegen.

Zere hoofdhuid (no poo?)

Ik heb al heel lang last van schilfers en een zere hoofdhuid. Vroeger kon ik het zelfs laten sneeuwen vanuit m'n haar, net als Ally Sheedy's karakter Allison Reynolds doet in The Breakfastclub. Een stuk herkenning. Men noemt het roos, maar van antiroos shampoo gaat het niet echt over en ik heb allerlei shampoos geprobeerd.

Toen ik echt langdurig wondjes op m'n hoofd had, die maar niet weggingen, noemde ik het een keer bij de dokter. Die sprak van een schimmel op het hoofd en schreef speciale shampoo voor: Ketoconazol. Antiroos shampoos raadt hij met klem af. De shampoo op recept helpt fantastisch, maar m'n haar wordt er erg droog van. Toch gebruik ik het al jaren, want het werkt. Mijn haar is inmiddels kort, vanwege de droge punten moest er steeds meer af.

Via internet kwam ik op een andere mogelijkheid, om de jeuk op het hoofd tegen te gaan: No Poo, oftewel geen shampoo. Hiervoor zijn verschillende manieren:
- je haren uitspoelen met warm water en naspoelen met koud.
- je haren wassen met bakingpowder en naspoelen met water + natuurazijn.

Voordelen van deze behandelingen zouden, naast een geheelde en rustige hoofdhuid, zijn: mooi, glanzend, zacht en voller haar. Een reclame voor het gebruik van *niets*, het lijkt een wonder en zo simpel ook. 

Een paar maanden terug begon ik met alleen het spoelen met water. Terwijl mijn haar niet echt vetter leek te worden en na een paar weken zelfs de jeuk minder werd, voelde het ook alsof er op een gegeven moment draden uit mijn haren naar m'n nek liepen. Daar werd de jeuk erger. Uiteindelijk pakte ik er dus maar weer shampoo bij en mijn vertrouwde ketoconazol. Vlak daarna kreeg ik mijn korte kapsel en was ik alleen nog met de ketoconazol, 1x per week is voldoende.

Helaas vergat ik tijdig een herhaalrecept aan te vragen, dus begon ik vorige week met bakingpowder en azijn. Terwijl de bakingpowder voelde als een soort klei op het hoofd, deed de azijn me vervolgens pijn in de wondjes. Mijn haar voelde stug, maar de jeuk leek iets minder dan voor de behandeling. Een dag later voelt het helemaal niet zo prettig meer en eigenlijk durf ik er zo niet mee naar het werk. Omdat ik geen hypo-allergene shampoo in huis heb, gebruik ik gewone douchegel. Dat blijkt een wonderwel goed effect te hebben en ik kan er weer even tegen.

 Vanmiddag kan ik het roze wonder, de shampoo van de dokter, weer ophalen. Mogelijk spring ik er gelijk mee onder de douche, want wat ben ik daaraan toe. Misschien dat ik ooit, tijdens een vakantie ofzo, nog eens ga proberen mijn haar niet te wassen. Ik zou zo graag dat mooie, glazende, zachte en vollere haar hebben, met daaronder een gave hoofdhuid, maar voorlopig houd ik het maar op 1x per week met mijn eigen speciale shampoo. (en kort haar)